NIEUW: Blog reclamevrij maken?
Inhoud blog
  • Algerije 1 - Hoe het begon
  • 2 - Op weg naar Khenchela.
  • 3 - De eerste periode in het huis in de stad.
  • 4 - Naar het grote prefab gebouw
  • 5 - De uitrusting van het gebouw, de keuken.
  • 6 - Het leven in de compound
  • 7- Het dagelijkse leven
  • 8 - Toerisme in Algerije
  • 9 - Het einde
  • Korea, hoe het begon!
  • Het vertrek naar Korea
  • Het leven in Korea
  • Sinterklaas
  • Hondensoep
  • Nummer 76 en 78
  • Coco
  • Groot feest
  • Salami of droge worst
  • Uitstapjes
  • Nu het toch over afscheid gaat...
  • Fugu
  • Een Koreaans sprookje
  • Vliegtuigperikelen
  • Afscheid
  • Rwanda Eerst even naar Phoenix
  • Rwanda, Milles Collines
  • Rwanda, Anekdotes
  • Het Amerikaanse avontuur
  • De ontvangst
  • Het nieuwe huis.
  • Onderweg en aankomst in Bandon by the sea
  • Het grote huis in Maple Creek.
  • Zalmen vangen
  • Maple Creek
  • Naar België
  • Naar Spanje
  • Manolo Cortes
  • Bestolen
  • Naar Angola
  • Nog een kikker
  • Separatorvlees
  • Amerikaanse worsten.
  • Nog meer worsten...
  • Gerookte bloedworsten
  • Bloedworst
  • Reebok
  • Nog meer beesten.
  • Nog altijd van den hond..
  • 't Is van den hond.
  • Manolo Cortez
    Zoeken in blog

    Keukenverhaaltjes en weetjes
    Herinneringen uit een lange keukenloopbaan

    16-11-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Het ongelooflijke sexleven van de escargot.
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Ik ben ooit nog slakkenkweker geweest. Niet gewild maar per toeval.

    Nu heb ik het wel over die schattige beestjes die men in ’t schoon Frans escargots noemt . De meesten kennen ze alleen van op hun bord in de bistro of uit de diepvries van de Aldi.

    Ook weer lang geleden, hebben we in de Provence jeugdkampen begeleid. Meestal gedurende één maand; er kwamen dan scoutsgroepen of andere jeugdgroepen, die kregen een tent , wat keukengerei en materiaal om te sjorren. Keukenhulp en drankverkoop was mijn verantwoordelijkheid.

    Als het goed weer was, was iedereen gelukkig en vrolijk maar o wee als het ooit eens regende, dan daalde het humeur onder nul.

    Eén persoon zijn humeur ging dan naar de top: ikke !

    Als het regent komen de escargots toch naar buiten uit hun schuilplaatsen! De Fransen worden dan collectief zot en gaan “en masse” op zoek naar escargots, uitspraken zoals “c’est une femelle, elle a les yeux bleus !” zijn dan niet uit de lucht.

    Ik ook. Zot, wil ik zeggen.

    Nu moeten wilde slakken op zijn minst een tiental dagen vasten om er zeker van te zijn dat ze eventuele giftige planten, die ze gegeten hebben, ook hebben  uitgescheiden. (Met d…)

    Als er voldoende tijd was om gedurende die tien dagen te wachten werden de escargots ter plekke geconsumeerd, indien niet, gingen ze meer naar België en dan gingen ze daar de pot in.

    Zo is er ooit een lading slakken in Brugge terecht gekomen. Naar het schijnt zou er nu in de omgeving van Sint Michiels een slakkenkolonie leven. Zou best kunnen want mijn slakken zijn er toen ontsnapt, gaan lopen …

    Ooit is een zootje slakken mee naar Antwerpen gegaan en daar is het fout gelopen!

    Ik dacht dat alle slakken in de pot waren beland maar één exemplaar is in de zak blijven zitten !

    Enkele dagen nadien heeft mijn vrouw het beestje gevonden in de wasmand, hoe het daar terecht gekomen is, wie weet ?

    Wat doe je dan met zo één slak? Buiten zetten op het koertje tussen de bloempotten.

    Nadien kompleet vergeten.

    Op een zeker ogenblik zie ik dat mijn vetplanten ( alle twee ) aangevreten zijn door één of ander beest. Na controle bleken het mini slakjes te zijn, hoogstens vier millimeter in doorsnee.

    De levenscyclus van de slak kennende wist ik al snel wat er aan de hand was.

    Die ene slak die ik buitengezet had was een bevrucht exemplaar, die heeft eitjes gelegd in een bloempot en nu waren de kleintjes mijn planten aan het opvreten.

    Vermits zo’n kleine beestjes niet de moeite waard zijn om opgegeten te worden mochten ze mijn part blijven leven.

    Nadien ook wat “slakkenkunde” gaan studeren en alras wist ik dat slakjes graag wortels, witloof, koolbladeren en vooral spaghetti lusten…

    Maar nu, wat kan men doen met een vijftigtal slakken ??? Voort kweken, hé !

    Maar van één slak zou er na verloop van tijd niet veel meer overblijven, inteelt noemt men dat en dus bij de volgende trip naar Frankrijk kwamen er steeds enkele “vreemde” slakken mee om het geslacht op peil te houden. Nieuw bloed dus, als het ware.

    Mijn slakkenkwekerij liep als een trein. Als het op een zomeravond regende kon ik niet buiten komen zonder ook maar één van de beestjes  plat te trappen. Vooral schattig was het als ze aan het eten waren van een handvol ongekookte spaghetti. Net het laatste avondmaal! Vierentwintig slakken aan één kant van het bosje spaghetti en vierentwintig aan de andere kant, mooi op een rijtje. Ik heb daar spijtig genoeg geen foto’s van.

    Worteltjes aten ze volledig leeg, alleen de schil bleef over. Ook courgettes was geliefd voedsel.

    En kweken jongens ( en meisjes), kweken…erger dan de konijnen…

    Een slak kan in principe zichzelf bevruchten maar vermits dit maar een saaie bedoening is doen ze het toch maar met twee. Eerst gaan ze op zoek naar een bereidwillige partner, ze zetten zich kop tegen kop, dan komen er lange buisjes te voorschijn die elke slak bij de andere ergens in een openingetjes wringt, u begrijpt dit wel denk ik ???

    Maar het verschil met zoogdieren is dat er nu niet één slak maar allebei bevrucht worden op die manier. Het hele ritueel duurt naargelang temperatuur en vochtigheidsgraad enkele uren tot zelfs twee dagen. Ik heb ooit zo een groetenkratje boven zo een parend koppeltje gezet omdat die sukkelaars in de brandende zon zaten, ’t zou misschien hun dood geweest zijn !

    ’t Zou toch erg geweest zijn ?

    Er was één slak, een super grote, die wij herkenden uit al die honderden : Jozefien !

    Koeien krijgen toch ook een naam, niet ?

    Mijn vrouw volgde toen Franse les en zoals dat meestal gaat bij taallessen moest zij een spreekbeurt geven, in het Frans uiteraard maar zij wist maar niet welk onderwerp kiezen. Ik heb haar voorgesteld op als titel : “La vie sexuelle de l’escargot” te kiezen. Uitleg moest zij niet zoeken, zij wist zeer goed hoe het sexleven van de slakken in mekaar zat.

    Als didactisch materiaal heeft zij Jozefien mee naar de klas genomen. De meeste mensen zijn vies aan slakken, maar ’t zijn schatjes.  Zij, mijn vrouw, wou toen  Jozefien op haar hand laten kruipen. Maar Jozefien was waarschijnlijk nog niet voldoende vastgeplakt op haar hand en is op de grond gevallen, op de keiharde keien…

    Resultaat, een serieuze bluts in Jozefien haar huisje.

    Vrouwlief is in alle staten naar huis gekomen, de spreekbeurt was een succes, maar Jozefien was gekwetst ! Help , help…

    Toen heeft zij minstens een half uur zitten prutsen om Josfinneke met het binnenvlies van een eierschaal te repareren.

    Jozefien heeft nog lang en gelukkig geleefd. Denk ik toch. Een gewone slak leeft maar twee jaar of iets langer. Jozefien heeft het vier jaar uitgehouden.

    Ook heb ikzelf ooit eens een les gegeven over escargots en als illustratiemateriaal een potje levende slakken mee naar het leslokaal genomen. Bijna alle slakken zijn toen ontsnapt ( gaan lopen) tijdens enkele onbewaakte ogenblikken…De les was ook geen succes; och arme die beestjes…moeten wij die nu opeten ..?

    Weken nadien vond ik nog steeds slakken in de keuken, vastgeplakt onder tafelbladen en in de kasten…

    ( Huisjesslakken plakken zich vast tegen gladde wanden, liefst uit het licht.)

    Nu is mijn binnenkoertje, midden in ’t stad, slakkenvrij. Ik was de beesten beu !
    Allemaal in een bokaaltje gestopt en daarna in de steriliseerketel.
    Michel van Gaia, begrijp mij alstublief !

    Misschien hebben mijn buren er nog enkele…

    16-11-2005 om 00:00 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    09-11-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Eend
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

     

    Dit keer geen eend met whisky maar luxe eend !

    Gisteren dacht ik er weer aan,... dat gebeurt eens per jaar!

    In het keukenjargon spreekt men over binden met bloed...klinkt vies hé !

    Hier wordt bedoeld; iets , een saus bijvoorbeeld verdikken met bloed.

    Nochtans zo vies is het niet, bloedworsten zijn het typische voorbeeld maar ook wildbereidingen worden ,volgens de normen, gebonden met bloed, onder andere de populaire civet van haas moet met bloed gebonden worden om de saus een mooie donkere saus te geven.

    Maar er bestaat ook zoiets als “canard au sang” ook “canard à a presse” of “canard à la Rouannaise” genoemd. Dit zijn drie identieke bereidingen.

    Het gerecht is een topper uit de “haute cuisine”. En...hiervoor gebruikt men het bloed van de eend !!!

    Loop nu niet even naar het restaurant achter het hoekje, zelfs niet naar één van die sjieke barakken in Brussel, je zal het er niet vinden.

    Het is sinds het ontstaan van het super de luxe restaurant “ La Tour d’ Argent” te Parijs, één van hun topgerechten.

    Elke eend die er geserveerd wordt krijgt een nummer. Wie eend nummer één gegeten heeft is niet meer geweten, dat is verloren gegaan in de geschiedenis.

    De prins van Wales, de toekomstige Edward VII heeft in 1890, eend nummer 328 gegeten.

    Zo zijn er nog vele beroemde eenden. Te veel om hier te citeren.

    Ook is de eend verkrijgbaar in enkele toprestaurants in de buurt van Rouen. ( Fr)

    Het is vooral een huzarenstukje voor het zaalpersoneel.

    Men heeft er een jonge Rouenese eend voor nodig, dit is een speciaal ras.

    De eend wordt niet uitgebloed maar ze wordt verstikt...( Michel vd B....kom eens ...! ze zijn weer bezig ...) de eend mag ten hoogste drie dagen bestorven zijn voor ze gebruikt wordt.

    In de keuken is er weinig werk aan. Alles gebeurt in de zaal !

    In de keuken wordt de eend gedurende zeventien tot achttien minuten gebraden, liefst aan het spit. Ze is dan nog rood binnenin. De billetjes zijn zelfs nog zeer rood. Deze worden tijdens de zaalbereiding verder gegrild tot ze gaar zijn.

    Dus in de zaal snijdt men nu eerst de billetjes er af, die gaan richting gril!

    Het vlees van de borst dat nog bloedend rood ( saignant) is wordt met grote kunst in fijne reepjes van de borst gesneden. Zie de link onderaan naar “ les canardiers”.

    Vooraf heeft men een sausje, excuseer, saus, gemaakt met rode bourgognewijn , cognac en ingekookte kalfsfond. Soms ook met wat madera er bij.

    Er wordt wat saus op een zilveren schotel geschept en opgewarmd, de sneetjes eendenborst gaan er in en worden opgewarmd.

    Het karkas van de eend wordt nu in een enorme zilveren pers gestopt en uitgeperst. De bloed dat er nu uitkomt wordt bij de saus gedaan. Nog wat cognac of madera, geen flambeertoestanden... en alles wordt verwarmd tot de saus bindt door het bloed. Het geheel mag absoluut niet koken. Nu nog het billetje er naast leggen, dat ondertussen gaar is en alstublieft....!

    Alleen zo een zilveren pers kost al een klein fortuintje. Zie foto bovenaan.

    Claude Monet heeft een schilderij gemaakt van “monsieur Fréderic” die een eend aan het snijden is zijn restaurant; La Tour d’ Argent. Hij was de maitre d’hotel en later de eigenaar van de zaak. Nu is het ene Claude Terrail.

    Zie hier onder drie links naar de bereiding in het restaurant.

    http://www.canardiers.asso.fr/item_img/medias/documents/recette_restau_film.htm

    Volgende keer een hoogstandje van Cauderlier.

    09-11-2005 om 00:00 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    08-11-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen. Het konijn
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Dit verhaal speelt zich af in Algerije tijdens de periode dat alles daar nog kalm en rustig was.

    We werkten er voor een firma die een fabriek aan het bouwen was.

    We woonden in een “compound”; een rechthoekige ruimte afgesloten door een omheining, met slechts één poort als ingang.

    Aan de linkerkant stond een groot prefab gebouw op betonnen poten, tegen de overstromingen, dit kan in Algerije, en rechts stonden er een zestal kleine huisjes, voor de medewerkers van de bouwfirma. Tussen elk huisje was er een stukje  braakliggende grond.

    Nu, in het eerste huisje woonden Edgard en Jean-Pierre, twee ingenieurs van de firma.

    Op hun stukje grond hadden ze na zwaar zwoegen een put gegraven van dertig centimeter diep en deze gevuld met zwarte tuinaarde. (Waar ze die vandaan hadden gehaald is nooit geweten geweest.)

    Zelfs waren ze er in gelukt om er een afsluiting omheen te maken met behulp van resten van Romeinse zuilen en wat kippengaas. Dat was dus hun tuintje, een ongelooflijke luxe in een streek grenzend aan de Sahara. Ze hadden er sla en radijsje en worteltjes in gezaaid en stonden ’s morgens en ’s avonds vol trots en bewondering naar hun tuintje te kijken want groeien deed alles zeer goed.

     

    In het laatste huis woonde de directeur van de firma met zijn vrouw en hun vier kinderen.

    De kinderen hadden hun eigen schooltje en leraars, een video, en een fietsje maar toch verveelden ze zich meestal rot. In een land als Algerije is er niet veel vreugde te rapen qua ontspanning. Zeker niet voor kinderen. Ze hadden soms ook wel eens een huisdier. Een hond, ze hadden ook al een ezeltje gehad en nu zouden ze graag een konijn hebben.

    Goed, het konijn kwam er, het zat opgesloten in een kleine kooi maar af en toe moet er toch eens gespeeld worden met het konijn, nietwaar…

    Het rampscenario deed zich voor: langoor ontsnapte!

    Het terug te pakken krijgen was een ander paar mouwen. Telkens men probeerde het te vangen kroop het onder het grote gebouw dat dus op die betonnen poten stond. En niemand kon daar onder.

    Het onvermijdelijke, konijnen krijgen ook honger, gebeurde ook. Op een mooie morgen was er van de sla en radijsje van Jean-Pierre en Edgard niet veel meer over, enkel wat afgeknaagde sprietjes. Piet konijn onvindbaar.

     

    Enkele dagen later, op een avond wandelt de vrouw van de directeur door de compound en blijft even staan praten bij de twee mannen. Het ruikt er lekker, waarop zij vraagt wat ze klaarmaken , het ruikt toch zo goed. Onze sla was het laconieke antwoord !

    08-11-2005 om 12:29 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    05-11-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Harira
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Harira is de nationale soep van Marokko, zowat onze Belgische tomatensoep met ballekes.

    Men noemt ze ook wel eens de vastensoep of ramadansoep.

    Ik denk dat het gewoon de enige soep is die ze kunnen maken. Nog nooit heb ik meegemaakt dat de buurvrouw andere soep kwam brengen...

    Het gaat weer over de Marokkaanse buurvrouw. Zoals vroeger reeds geschreven moet een goede moslim(vrouw) af en toe wat aalmoezen uitdelen aan de arme mensen. Wij horen daar dus ook bij. ( Ondertussen heb ik ontdekt dat gans de straat daar bij hoort...)

    Toen wij hier in het begin woonden kwam ze op een zeker ogenblik vragen of we soep wilden hebben. Als goede Belg zegt ge dan maar ja...waarom niet als ’t gratis is.

    Brengt ze daar een enorme aluminium ketel , met zo wat deuken in , met daarin een geelbruine smurrie die de soep moest voorstellen. Ze was zelfs nog warm.

    Er eens even aan geproefd en, ja ’t was te doen, zoals ze in Antwerpen zeggen.

    Dus , harira op ’t menu gezet.

    Maar nu ontstonden er twee problemen.

    Ten eerste, er zat soep genoeg in die pot voor een zeer kroostrijk gezin. Wij zijn maar met twee...Dus ’s anderendaags, weer harira op ’t menu,...de rest in het toilet gegooid.

    Ten tweede, toen bleek de pot zwaar aangebrand te zijn.

    Dus mijn vrouw haar beste “ijzeren sponske” en doos vim voor de pinnen gehaald en de pot netjes uitgeschuurd.

    Enkele dagen nadien; of we soep wilden hebben?

    Weigeren is zo onbeleefd hé, misschien kon het nu een andere soep zijn, maar nee ’t was harira.

    Hetzelfde scenario, veel te veel soep, pot aangebrand enz...soep in ’t toilet!

    Weer enkele dagen later; harira....

    Net op dat ogenblik zat een andere buurvrouw, Suzanne bij ons . Dat was de oplossing....

    Suzanne, moet je geen soep, lekkere Marokkaanse soep, dan moet je er zelf geen maken !?

    Suzanne met de soep naar huis, mijn vrouw de pot uitgeschuurd...

    Kortom om de twee drie dagen stond de Marokkaanse buurvrouw daar met haar pot soep.

    Meestal gebeurde dat ’s avonds laat als het donker was en de pot stak steeds in een grote plastic tas, want de andere buren mochten dat niet weten. ’t Zijn allemaal racisten, zei ze er nog bij !

    Elke keer was de pot aangebrand en elke keer zat er veel te veel soep in. Dus vanaf nu elke keer naar Suzanne gebeld om soep te komen halen...

    Ik heb dan eens geprobeerd om een betere kookpot cadeau te doen aan de buurvrouw, kwestie van wat minder afwas te hebben...Ik had nog een mooie zo goed als nieuwe geëmailleerde kookketel met bloemetjesmotief.

    Haar voorzichtig de pot gegeven, zogezegd omdat de aluminiumpot toch zo wat zijn beste dagen gekend had....

    Vriendelijk bedankt maar geëmailleerde potten zijn niet goed, als ze vallen kunnen er splinters afkomen enzovoorts.

    Ik heb mijn pot nooit terug gezien , ja ’t was een cadeau hé, en de volgende keer zat de soep opnieuw in die verrekte aluminium ketel!

    Op een zeker ogenblik begonnen wij haar er van te verdenken om alleen maar soep te brengen als de pot aangebrand was.

    Maar nee, haar man en haar kinderen wilden haar soep niet meer eten; “hebben liever frieten en pizza...!”

    (Ik eigenlijk ook...)

    Suzanne wou de soep ook niet meer, beu gegeten...

    Dan een nieuw slachtoffer gevonden; Fernande...

    Fernandje, soep hebben ???

    Ook dat heeft enkele weken stand gehouden tot Fernandje die soep zo beu gegeten was als koude pap!

    Maar geef die soep dan aan je hond....was dat de oplossing ?

    Enkele weken nadien; de hond moet die soep niet meer !

    Mijn vrouw ondertussen elke keer de pot uitschuren, ‘k ben nog een nieuwe bus Cif gaan kopen, speciaal daarvoor.

    Dan een truc uitgevonden ;

    Ik : madame ziek, maag niet goed, madame dieet !

    Geen soep meer, alles ging nu naar de andere buurtbewoners;

    Later :

    Zij ; madame niet meer ziek ? Andere buurvrouw ( Ange) zeggen madame niet meer ziek.

    Ik : nee nu genezen.

    Resultaat : alle dagen harira en alle harira de riool in...

    Indien er iemand harira wil: stuur mij een mailtje asjeblief. ‘k breng ze desnoods tot in Oostende ! Komen halen mag natuurlijk ook maar dan moet je wel de pot uitwassen !

    Indien iemand het recept wil : dat is zeer gemakkelijk te vinden op het internet...

    05-11-2005 om 01:24 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    02-11-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Over geiten
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

     

    Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik een geweldige afkeer heb van alles wat ook maar iets met geiten te maken heeft.

    Het resultaat van een jeugdtrauma!

    Neen , dank u , ik heb geen psychiatrische hulp nodig...

    Het meeste last heb ik met geitenkaas. Iedereen blijkt dit buitengewoon lekker te vinden. Ik dus niet !

    Nochtans ben ik dikwijls , beroepshalve verplicht om geitenkaasjes te bereiden of klaar te zetten. En dat doe ik dan uiteraard ook.

    Toastje maken, slaatje klaarzetten , flesje met vloeibare honing of perensiroop, gebakken appeltjes, kaasje op de toast en even in de hete oven of onder de grill en dan maken dat die stinkboel uit de keuken komt...en handen gaan wassen,... met detergent !

    Tijdens het paasverlof zijn er in de Périgord, overal, vlot jonge geitjes te verkrijgen, sorry, niet als huisdier, maar geslacht voor de consumptie! ( Zelfs in de supermarkten)

    Telkens vraagt men dan om eens zo een jong geitje klaar te maken. OK, doen we dan maar. Hoe het smaakt weet ik nog steeds niet.

    Over dat jeugdtrauma.

    Vroeger, toen ik nog jong en knap was? ...flauw grapje...hadden mijn ouders een klein boerderijtje met enkele koeien. De melk van die koeien werd elke morgen in een grote metalen kruik aan de straatkant gezet en een vrachtwagen kwam die dan ophalen.

    ’s Namiddags kwam de lege kruik terug met een roze briefje er in met het aantal gemeten liter en het vetgehalte van de melk. Tijdens de zomermaanden liep dit vetgehalte op tot 4,2 procent.

    Soms zat er een blauw briefje in, dat betekende dat de melk zuur was en dan werd er minder voor betaald.

    Nu, mijn grootmoeder had geiten!

    Naar het schijnt zou geitenmelk een hoger vetgehalte hebben dan koeienmelk.( Zal wel )

    Maar, en dat vooral; geitenmelk werd niet door de melkerij opgehaald.

    Dus bibi, ikke, mocht elke morgen naar grootmoeder en haar zeven geitjes, de melk gaan ophalen, die werd dan bij de koeienmelk gegoten en hoe de winst dan later verdeeld werd dat weet ik niet maar ik heb er nooit één cent van gezien!

    Eerst moest ik dan naar de mis, zoals dat in die tijd betaamde, daarna verder naar grootmoeder en dan terug naar huis. Een rit van om en nabij acht kilometer, met de fiets!

    Dikwijls moest ik dan ook nog wachten omdat nog niet alle geiten gemolken waren. En daar stond ik dan te wachten in die stinkende geitenstal.

    Eens was mijn grootmoeder één van haar geiten, Bella, aan het afrossen. Ze had,( Bella,) een briefje van twintig frank uit de zakken van, grootmoeder haar voorschoot gepikt en opgegeten.

    In die tijd was dat een respectabel bedrag.

    Als ik ooit een sympathieke geit gekend heb was het Bella !

    Nadien mocht ik dan met twee stoopjes, van die aluminium krengen, aan het stuur van mijn fiets met de geitenmelk naar huis.

    De melk klotste dan tegen het frame van mijn fiets, dikwijls spatten er zo wat druppels uit over mijn knieën en kleren met als gevolg dat ik voor de rest van de dag naar de geit stonk !

    Sindsdien haat ik geiten!

    Enkele dagen geleden kwam ik toevallig in een dorp in de Kempen, waar vroeger één van mijn tantes woonde. Als het kermis was werd gans de familie uitgenodigd op de kermis. Er werden dan frikadellen met kriekjes gegeten en “pistolees” en boterkoeken en tot groot verdriet kwam er dan ijsroom gemaakt van geitenmelk als dessert.

    We mochten dan als kleine mannen aan de zwengel van de primitieve ijsroommachine draaien, maar ik heb er nooit van gegeten, ...geit zeker..! Iedereen vond het nochtans buitengewoon lekker. Dit toevallig passeren deed er mij aan denken om mijn afkeer van wat ook maar iets met geit te maken heeft hier oorkond te maken.

    Tijdens ons verblijf in Spanje had een hotelgast ons uitgenodigd naar een restaurant waar ze zeer goed “cabrita” ( geitje) zouden gemaakt hebben. Het was de bedoeling om mijn afkeer voor geit af te leren. Mijn idee was om mee naar het restaurant te gaan en dan toch maar wat anders te bestellen maar eigenlijk wou ik toen toch ook wel eens proberen of mijn afkeer niet te overwinnen zou zijn.

    Op het laatste ogenblik belde de hotelgast af, hij kon niet mee wegens allerlei redenen en stelde voor dat wij twee maar alleen zouden gaan , zo’n goed restaurant, en later zouden we dan wel eens samen gaan ...

    Terwijl we in het restaurant “cabrita” zaten te eten heeft hij, de boef, al de juwelen van mijn vrouw gepikt ! Dat hebben we natuurlijk pas veel later ontdekt!

    Ooit als eens op zo een prachtig Provençaals wegeltje met slechts één rijvak tussen een kudde geiten gezeten ?

    Dagen nadien stinkt je auto nog naar die vieze beesten.

    Ook heb ik eens een geitje gekregen. Een cadeau mag men niet weigeren, niewaar?

    Ik wou ze thuis snel even tonen aan mijn vrouw en dat rotbeest heeft op de tapijt gepist!

    Dag tapijt!

    Zeg een zes keer snel na mekaar : zes geiten onder tafel....

    Als dit niet genoeg redenen zijn om niet van geit te houden, dan weet ik het ook niet meer.

    Psychiaters mogen toch contact opnemen als ze zich geroepen voelen. Ik zal een gegrild geitenkaasjes klaarzetten maar ikzelf eet niet mee...

    Toch nog een positieve noot: het is nu boekenbeurs..en in verband daarmee...

    Er stonden eens twee geiten op een stortplaats in de rommel te snuisteren tot de eerste een platte doos vindt. Ze peutert de doos open en vindt er een filmrol in. Ze begint de film traagjes op te eten . De andere geit vraagt haar; en hoe vindt ge dat ?

    Zegt geit nummer één ; ik vond het boek beter !

    02-11-2005 om 00:00 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    27-10-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Kookboeken
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

     

    De boekenbeurs staat voor de deur.

    Als men op de trein leest krijgt men cadeautjes.

    Radio 2 vraagt welk boek je aangezet heeft tot verder lezen...

     

    Bij mij was dat het kookboek van de boerinnenbond.

    Samen met de “Mechelse catechismus” moet dat zowat het eerste boek zijn dat ik ooit gelezen heb. Nu ja, lezen...

     

    Het startte allemaal , ik moet zo wat in het tweede leerjaar gezeten hebben, toen mijn moeder bij haar broer ging helpen om de oogst binnen te halen. Dat ging toen nog met kar en paard, veel handenarbeid en het duurde wel even! 

    Ik zat dan alleen thuis, dat kon toen ook nog en moeder vroeg dan of ik al de aardappelen wou schillen voor ’s avonds...

    Ze zette twee wekkers klaar, één die werkte en één die stil stond. Als ze alle twee gelijk stonden zou ze thuis komen. Ondertussen heb ik geleerd dat om zes uur was.

     

    Ik kon de aardappelen amper vast houden in mijn kleine pootjes en hield ze tegen mijn borst aan geklemd en peuterde er dan de schil af met een dunschiller...dus zonder bloed vergieten !

    Tegen zes uur stonden de patatjes dan netjes geschild. Dat denk ik toch ...

    Volgende stap was dan om ook al wat sla uit de tuin te halen en die al te wassen.

    Bij sla hoort mayonaise, die heb ik dan ook maar leren maken. Allemaal tijdens de zonnige juli of augustusmaanden...

     

    Ondertussen dan ook aan het snuffelen gegaan in het kookboek of er geen dingen in stonden die ik ook reeds zou kunnen maken vooraleer ons moeder thuiskwam.

    Zo ontdekte ik de “quatre-quart” , vier vierden gebak !

    Na controle van de schapraai bleek alles in voorraad te zijn. Eieren, zelfrijzende bloem, suiker en boter. Van alles 250 gram.

    Eerst de suiker met de boter goed mengen, dan de eieren er bij, één voor één en maar roeren en ten slotte de bloem.

    Als bakvorm hadden we zo een springvorm, die gebruikt werd bij het maken van biscuit.

    De vorm netjes ingeboterd, het deeg er in ...en er was genoeg deeg, ik kon het zelfs mooi op een hoopje strijken. Zo dacht ik dat er een koek zou ontstaan die zo mooi bol zou staan na het bakken.

    We hadden toen zo een primitieve gasoven, tien minuten voorverwarmd want dat stond in het boek, taart er in en dan maar wachten !

    Na enkele minuten begon het al lekker te ruiken maar nog even later steeg er een brandgeur op uit de oven.

    Voorzichtig gaan kijken; en wat gebeurde er...? Wat ik toen niet wist was, dat het deeg zou beginnen rijzen en nu begon het uit de vorm te rijzen en liep op de bodem van de oven en begon daar te verbranden. Er stegen vette walmen uit de open op maar de taart zelf bleef er vrij mooi uit zien. Nadien de verbrande stukken gewoon in het toilet gekieperd en dacht dat moeder het niet zou weten. Ze heeft ook nooit iets gezegd ( ze was slimmer dan dat ) en vond de resterende taart ook heel lekker. Na...!

    Hetgeen er van restte was zelfs goed eetbaar, gelukkig maar !

    Nadien heb ik nog allerlei recepten geprobeerd, onder andere biscuit, smoutebollen van aardappelen, vlierbollen, deze herinner ik mij nog goed. Wat ik mij ook nog goed herinner is dat er veel mislukkingen in het WC beland zijn.

     

    Later is alles toch nog goed gekomen.

     

    27-10-2005 om 17:28 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    27-09-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Koud buffet
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Vroeger werd ik aanzien als specialist in het maken van ornamentale stukken voor koude buffetten.

    Ergens in Zuid-Westvlaanderen was er zo een gereputeerde zaak waar ik regelmatig uitgenodigd werd om enkele stukken te maken voor de “chique” koude buffetten.

    Zulke buffetten waren steeds voor veel personen bedoeld, minsten een honderdtal, anders was het sop de kool niet waard...

    Dus op een mooie dag weer zo een paar sierschotels gaan maken maar dergelijke creaties worden niet gemaakt op metalen schotels of spiegels maar op stevige platen vezelplaat die bekleed worden met aluminiumfolie. Het probleem hierbij is dat de randen, de uiterste randen, nooit mooi kunnen afgewerkt worden. Een oplossing was om daar dan schijfjes citroen afwisselend met tomaat of komkommer en dergelijke er rondom te leggen maar dat is allemaal veel werk. Een veel simpelere oplossing was om er met een spuitzak er een mooie rand rond te spuiten met zacht gemaakte margarine, ’t is toch maar ter versiering. Boter was daar een beetje te duur voor.

    Nu hadden ze bij het opzetten van dat buffet in de zaal toch die schotel compleet gelijk met de rand van de buffettafel gezet zeker...dus die margarineboord liep gelijk met de rand van de tafel aan de zijde waar het publiek langs kwam. ( Maar ik wist dat niet !)

    Tijdens het buffet even gaan kijken....en wat zie ik, chique publiek, jongens toch, allemaal dames met veel kledij onderaan en weinig boven, mannen in zwarte pakken of smokingjasjes, die voorbij die tafel komen met hun bord, om zich te laten bedienen. Al degenen wat dicht tegen de tafel gelopen hebben, hadden kleren aan, vol gesmeerd met klodders margarine....

    In dezelfde zaak maar tijdens een ander buffet had ik mandjes gemaakt met daarin “neptruffels” .

    Even uitleggen. Het waren mandjes gemaakt in aardappeljulienne en dan gebakken in de frituur. Naar het schijnt ziet men die nu regelmatig bij “de chinees”.

    Deze mandjes werden dan gevuld met namaaktruffels. Eenvoudig hoor; neem nog warme koffiegruis ( prut) en los daar enkele ( vele) bladeren geweekte gelatine in op. Laat even bekoelen en begin er dan bollen van te vormen ter grootte van een truffel en laat ze drogen en verharden in de koelkast. De vorm mag vrij ruw zijn , anders ziet het er niet “echt” uit !!!

    Van op een afstand van een meter bekeken zou je zweren dat er echte truffels liggen !

    Dus die mandjes stonden her en der verspreid op het buffet als decoratie !

    Op het einde van het buffet, ik sta zo wat van ver te kijken, komt er een chique madame met haar bord in haar hand en aan haar arm hing haar handtas....reeds een beetje geopend...

    Zij nam zo een beetje van één en ander tot ze bij een mandje met “truffels” kwam en kieperde de inhoud snel in de geopende handtas....

     ’s Anderendaags had ik een vlieg willen zijn ....

    27-09-2005 om 01:11 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    24-09-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Terug uit de Périgord
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Voor degenen die deze blog regelmatig volgen, het was duidelijk merkbaar dat deze op automatische piloot voort draaide!

    Goed, we, dat zijn  mijn vrouw en ik , terug uit de Périgord, niet uit vakantie zoals iedereen denkt maar terug na een zware werkperiode.

    De school is dan ondertussen reeds opgestart maar die kunnen het wel even zonder mij stellen maar dat wil ook zeggen dat de eerste schoolweek voor mij dan ook zeer hectisch is.( ‘k weet van niks !)

    Blogs opvullen komt dan op het laagste niveau te staan maar we zijn er weer, moe maar gelukkig en ondertussen zelfs fris en vrolijk!

    In Frankrijk weer enkele nieuwe producten leren kennen. Ik wou de foto’s tonen via “Webshots” maar ‘k heb zo wat problemen met die firma. Hopelijk raken ze opgelost en dan kan ik de foto’s publiceren. ’t Zijn er nogal wat.

    Enfin ; lavagnons, ooit van gehoord? Ik ook niet, zelfs niet via Google te vinden. (Wel via Google.fr...)

    Heel lekkere kleine schaaldiertjes maar dus alleen maar te vinden in de buurt van Arcachon.

    In de supermarkt ( Leclerc) waren “nectavignes” te koop , een kruising tussen wijnperzikken en nectarines, donkerpaars van kleur, eigenlijk er niet zo smakelijk uitziende maar uitermate lekker. Het vruchtvlees is donker paarsrood.

    Platte perziken waren er ook, maar die zijn ondertussen gewoon , normaal geworden.

    Zwarte tomaten, niets speciaals behalve de prijs, ook tomaten “coeur de boeuf”, zeer vlezig en praktisch geen pitten, zeer geschikt om er “tomates concasées” van te maken.

    Ook een speciale komkommer gevonden maar dat was niets speciaals, deze was een beetje taaier dan de gewone en dat was het dan...

    Niet te vergeten , de vijgenboom produceerde vijgen, niet bij te houden om ze te eten en te verwerken tot confituur. Braambessen waren er nu niet zoveel...

    Er zijn minstens 10 kilogram vijgen omgezet tot confituur..

    Ik heb er ook een deel opgelegd in alcohol, nu wachten tot kerstmis, en dan proeven.

    Zo nog wel enkele zaken, maar er waren praktisch geen paddestoelen te verkrijgen!

    Dat is dus de minder positieve boodschap, een ramp eigenlijk...

    Een beetje verdorde chanterellen waren er te koop en op het einde van de maand augustus werden er “cèpes” aangevoerd uit Hongarije en Roemenië maar dit aan 25 € per kilogram alstublieft....

    Een rechtgeaarde Fransman koopt dat niet, loopt er zelfs in een wijde boog omheen. Ik dus ook. Uiteindelijk heb ik dan toch een beetje “cèpes” uit de Corrèze gekocht, volgens de Périgourdins ook niet te vreten maar nood breekt wet. Ze waren lekker enne niet voort vertellen aub !

    ( Ook 24,85 € per kilogram, dat was toch als iets goedkoper...)

    De buurman , Michel, stond elke morgen om vijf uur op om in “zijn” bos te gaan controleren of er nog geen cèpes te vinden waren, maar elke dag, noppes !!!

    Tot de laatste dag juist voor ons vertrek staat hij daar ’s avonds met de stralende lach van een overwinnaar met een bakje cèpes, waar hij ze gehaald heeft ??? Dat zal nooit in de analen vermeld worden...

    Michel, mijn goede vriend? Vergeet het, ‘k heb er geen enkele gekregen !!!

    Zijn foto mag en kan en moet er bij, een pracht van een moment. Apollon was er ook bij, alhoewel die eigenlijk kwam om te kijken of er weer niets was om te eten, paddestoelen lust hij niet !

    Noot ; cèpes zijn eekhoorntjesbrood !

    De meest geliefde paddestoel van de bewoners uit de Sud- Ouest.

    Als de weersomstandigheden gunstig zijn groeien ze massaal en iedereen gaat dan op zoek naar “cèpes”. Als er dan per toeval, zoals dit jaar, door de droge zomer er geen zijn is dat een nationale ramp....voor de Périgourdins en de rest van de bewoners uit het Zuid-Westen van Frankrijk.

    24-09-2005 om 00:00 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    17-09-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nederlandse keukenterminologie T - Z



    Taaitaai
              :           taaitaai is een koek die alleen in de Sinterklaastijd te koop is, net als pepernoten, het is een ietsje taaie koek, meestal in de vorm van een mannetje of vrouwtje.

     

    Tartare           :           Belgen noemen dit “ filet américain”. Dit bestaat ook voor op brood, als rauw, mager en gekruid rundvlees. Een tartaartje is gemalen mager rundvlees, in een ronde, platte schijf, om te bakken. Ook een ‘Duitse biefstuk”.

     

    Theedoek       :           kent men niet in België, wel een handdoek……de handdoek is van badstof, voor de handen en de theedoek is van katoen, om de vaat af te drogen.

     

     

    Tongstrelers.

     

    Toverballen    :           snoepballen gemaakt van verscheidene gekeurde laagjes, die in je mond als je erop zuigt verkleuren

     

    Trekdrop.       :           langwerpig dropstaaf die zeer rekbaar is

     

     

    Trommelkoek :          Ook erg lekker, een soort broeder maar dan in een warm badje van Marie gemaakt.

     

    Tutti frutti      :           gedroogde appeltjes, pruimen en abrikozen: wordt geweld, gekookt als bijgerecht bij de warme maaltijd gegeten, vaak iets gebonden met maïzena.

    Ulevellen        :           harde snoepjes verpakt in kleurige papiertjes. Haagse hopjes zij zo een voorbeeld van ulevellen. Ze waren vroeger dikwijls verpakt in papiertjes waarop aan de binnenkant een volkswijsheid of gedichtje gedrukt was.

     

    Vijfschaft        :           namiddag onderbreking, een kleine maaltijd tussen het middageten en avondeten om precies te zijn om 5 uur. Is ook een bruine bonen gerecht.

    Watergruwel  :           een soort zoete soep van gort, bessensap rozijnen krenten kaneel, wordt zowel warm als koud gegeten. Als kind waren we er allemaal gek op.

     

    Wiebertjes  ruitvormige hele kleine snoepjes, beetje dropachtig

     

    Windmolentjes.

     

    Worstenbroodjes :     Bij ons zijn de worstenbroodjes niet van bladerdeeg maar een dun soort brooddeeg en worden wel traditioneel gegeten op nieuwjaarsdag en na de carnaval.

    Zandmoppen.   :         ronde koekjes van zandtaartdeeg

     

    Zeeuwse babbelaars : Een makkelijk te maken snoepje van o.a. boter, suiker en azijn.

    Zoervleisj       :           Zuurvlees is een Limburgs vleesgerecht en wordt daar vaak bij frieten gegeten.

     

    Zomerkoningintjes :   aardbeien, of zomerkoninkjes.

     

    Zwart-wit        :           snoep in de vorm van poeder, beetje zout van smaak, vaak met zoethoutextract.

     

    Zwijneoortjes.

    17-09-2005 om 00:12 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    14-09-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nederlandse keukenterminologie R - S



    Raasdonders
      :           kapucijners. Ze worden ook wel 'grauwe erwten' genoemd.

     

    Rommedoe hepke :   bij ons gedoopt als zweetvoeten-hapje. Er zijn niet veel die dit hapje lekker vinden. Rommedoe is een sterk geurende Limburgse kaas. Ook de Belgische Herve is van dezelfde soort. De rommedoe mengen met evenveel roomboter, goed door elkaar mengen, scheutje bij scheutje 1 glas calvados erdoor. 12 uur goed afgedekt in de koelkast laten staan en smullen maar. Lekker op dun gesneden geroosterd stokbrood.

     

    Rolmops         :           haring-stokje-augurkje; het is een zure haring, opgerold en in een potje bewaard.

    Rookspek      :           gerookt spek

     

    Sara                :           Als er iemand 50 jaar is geworden nemen wij van gevulde speculaas, in de vorm van een mens (ongeveer 50 centimeter groot), en versierd met eiwitglazuur mee, bij een man is dat een "Abraham" en bij een vrouw is dat een "sara".

     

    Saucijzenbroodje :      gehakt in een bladerdeegbroodje.

     

    Siepel             :           ui ( Zwiebel ?) Is de Friese naam voor ui.

     

    Sipelsop          :           uiensoep

     

    Siepel hachée :           hachée met ui. Gestoofd vlees met uien.

     

    Slager             :           in België : beenhouwer.

     

    Slavinken       :           rolletje gehakt met daar rond twee sneetjes rookspek.

     

    Slemp              :           gekruide warme melk.

    Slevensoep     :           zie : humkessoep en Hemmel en eerde.

     

    Slienen           :           het woord "slienen" word voor het uitlikken van een beslagkom, slagroomkom of pindakaaspot. Volgens mij is het een Friese (van mijn vader) uitdrukking.

    Snert               :           stevige erwtensoep, met spek, varkensribbetjes en rookworst.

     

    Snorrepotsje  :           wie het recept precies wil weten moet het laten horen, het is iets met kalfsvlees en kalfslever.

     

    Spekkies        :           soort marshmallow, dan wel hele verre familie.........

     

    Speklappen    :           doorregen spek. Vers, niet gezouten of gerookt.

     

    Sprasjes         :           asperges

     

    Sprissen         :           soesjes

     

    Stampot          :           wortel en siepel (ui) met klapstuk (rundvlees dat gesneden is van de borst). Algemene benaming voor gestampte aardappelen met groenten, (soms met uitgebakken spekjes of kaas erdoor, of met rookworst erbij of hachee of ander vlees…..)

     

    Stimp-stamp   :           is gekookte en gestampte aardappelen met uitgebakken spekjes en rauwe andijvie.

     

    Stip yn 't gat   :           boekweit grutjes met in het midden een kuiltje met daarin uitgebakken spekjes en spekvet.

    Stroopsaus     :           500 gr. stroop. 100 gr. boter.
    Roer de boter en de stroop in een pannetje op een zacht vuur door elkaar, tot ze zich goed vermengd hebben.
               

    Stroopsoldaatjes

     

    Suikerkopkool :         savooikool of savooien .

     

    Suikerspin      :           meestal roze gedraaid op een stok, voornamelijk lucht met suiker en het plakt ontzettend. Gesponnen suiker.

     

    Sukadelappen :          een stuk van het rund uit de schouder, in plakkengesneden. In België wel eens “endvogel” genoemd. Officieel; het klein zenuwstuk. Wordt een stoofvlees van prima kwaliteit.

    Sûkerbôle       :           met "hoedjes" op de 'u' en 'o')oftewel suikerbrood, erg lekker! 

     

    Sûpenbrij        ;           (karnemelksepap

    14-09-2005 om 00:09 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    11-09-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nederlandse keukenterminologie L - P



    Lammetjespap
    :         rijstebloem gemaakt van het bekende  Molenaars kindermeel, of beschuitpap met melk. Kan ook een pap zijn gemaakt van 1 l. melk - 60 gr. bloem en een snufje zout.

    Laurierdrop    :           ook laurierdrop genoemd hier, ietwat bitter en keiharde dropsoort, smaakt niet zoet, werd vroeger aan maagpatiënten gegeven

     

    Leeg bij de groen frette : picknicken

     

    Luie wijven kost :      een maaltijd die snel klaar is.

    Meuken         :           sudderen

     

    Mik                :           is dialect in meerdere streken voor brood.

     

    Neut               :           borrel.

     

    Nieuwjaarsrolletjes : opgerolde dunne wafels.

    Nonnevotte    :           is een Limburgse lekkernij, gemaakt met carnaval.

     

    Oranjekoek    :           een Friese lekkernij.

     

    Pareltjesbrei  :           is de Friese benaming voor watergruwel, een nagerecht met bessensap, gort, appel, rozijnen, suiker, kaneel, water en een citroenschil.

    Petoize, petagie :       ook petazzie. In 'De Taal van Kempenland', staat bij petazzie:
    "In het Brabantse petazzie herkennen we het Franse woord potage, dat daar nu
    'dikke soep' betekent. Vroeger was potage ook daar de naam van allerlei
    groenten die in de 'pot' werden gekookt. In de betekenis 'stamppot' is het
    in het Brabants overgeleverd."
    Tegenwoordig kun je elke onsmakelijk uitziende brij een 'petazzie' noemen.

     

    "Potagie" als tegenhanger van het woord " soupe". Het verschil tussen beide is zeer subtiel, normaal is potagie iets verfijnder dan soupe.
    Soupe betekent oorspronkelijk, brood in wijn of dergelijke dopen, het brood is de "soupe"...
    Ook het Engelse woord "toast" komt hiervan. Men doopte een stuk geroosterd brood in een beker wijn, ieder dronk en degene die als laatste het brood had, was de gelukkige of iets dergelijks...

    In België ook gebruikt voor spinaziestampot.


    Piepers           :           aardappelen. Weet je hoe ze aan de naam "pieper" komen?
    Bradertjes hoor je tijdens het bakken een piepend geluid maken, hier heeft de aardappel zijn bijnaam aan te danken. Bradertjes zijn kleine krielaardappeltjes met dunne schil gebakken. Krielaardappeltjes is een seizoenproduct.

    Piepers jasse  :           aardappelen schillen. Jassen ; jas afdoen.

     

    Pinksternakelen :      pastinaken

     

    Poerk              :           poerk is een mengsel van bloem, ietsjes zout, water en vet spek (dobbelsteentjes) dit werd gemengd en in enkele zakken van linnen gestopt die daarna dichtgebonden in een wasketel met water gedompeld werden. De zak werd gemaakt van een lege bloemzak (meelzak) van linnen, door hem te knippen en te naaien tot het model van zeg maar een boterhamworst. De wasketel ging dan op het vuur 's avonds ongeveer om zes uur en bleef de gehele nacht op het vuur. De volgende dag bij het ontbijt gingen de zakken er uit werden in warme toestand doorgeknipt en de rol met POERK werd in plakken gesneden, bestrooid met suiker en op een plak roggebrood gedaan en mijn overgrootvader deed er dan nog wat overgebleven jus erover. Uit nood ontstaan in de oorlog en met de paasdagen nog tot de jaren zestig gegeten bij diverse gezinnen in Twente.

     

    Poffertjes       :           mini - pannenkoekjes, ongeveer zo groot als een 2 euromunt en worden  bestrooid met poedersuiker.

    Polkabrokken :          ouderwets snoepgoed.

     

    Poppeslok      :           In Friesland ga je en poppeslok halen als er een baby’tje is geboren, een borreltje drinken op de goede gezondheid van de nieuwe wereldburger.

     

    Potstrou          :           een zoete variant van de stip yn 't gat.

    Procureur       :           spiering, het stuk van het varkensrug  tussen de nek en de schouder.

    11-09-2005 om 00:07 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    08-09-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nederlandse keukenterminologie K

    Kandeel : Kaneel, kruidnagelen en een citroenschil ongeveer 1 uur zachtjes laten trekken (niet koken) in 2 deciliter water. Mengsel zeven en iets laten afkoelen. Eidooiers met basterdsuiker schuimig kloppen, afgekoeld kruidenmengsel en de wijn erdoor roeren. Mengsel au bain marie verwarmen tot het gaat binden. Drank met een lang stuk pijpkaneel doorroeren. Kandeel in kleine (kandeel) glaasjes schenken of in kleine bekertjes.

    Kandij roerstaafjes

    Kandijstokjes

    Kaneelstokken meestal op kermissen te koop, bruin gekleurde zachte staaf uiteraard naar kaneel smakend

    Kapjes of kontjes : de korstjes van brood. Het eerste korstje bij het aansnijden.

    Kapucijners : grauwe erwten, raasdonders.

    Karbonaadje : karbonades. Geen lamkarbonaden maar wel lamskoteletten.

    Karbonades : Belgische koteletten, sommigen zeggen zelfs korteletten.

    Karnemelkse gortepap : karnemelk met gekookte parelgort. In Friesland wordt dit 'supenbrij' genoemd....

    Kattetongen : plat hard en dun koekje.

    Kerstkransje : kleine gebakjes die in de kerstboom gehangen worden en ook opgegeten tijdens de kerstperiode.

    Kerststol : Dit is een meestal ovaal brood, gevuld met amandelspijs en krenten dat als ontbijt of tussendoortje wordt gegeten tijdens de kerstperiode.

    Kievitseieren : Kievitseieren mogen niet meer geraapt worden, aangezien die vogel nu beschermd is.

    Kip met kerriesaus : in België is dat “kip curry” !

    Klapstuk : rundvlees gesneden uit de borst voor hutspot

    Kleikloet’n : soort tulband met kaneel

    Kletskopjes : Een koekje dat gegeten wordt bij wat in België de koffieklets heet. Donkerbruin, gekarameliseerde suiker met pinda's erin

    Kniepertjes : opgerolde dunne wafels.

    Krabbetjes : spare ribs

    Krentenwegge : een krentenbrood van ongeveer 75 centimeter lang en 25 centimeter breed en 15 centimeter hoog, versierd met eiwitglazuur voorzien van de naam van het pasgeboren kindje ; wordt meegenomen naar het "kroamschudd'n" op bezoek gaan naar een pasgeboren baby.

    Kroamschudd’n : op bezoek gaan bij pasgeboren kind.

    Kruidnoten : een soort pepernoten, in alweer die Sinterklaastijd, ze zijn iets krokanter dan pepernoten.

    Kruudmoes : Een gerecht van gort en karnemelk en heel veel kruiden. Wordt nog traditioneel in Gelderland en Overijssel gegeten.

    08-09-2005 om 00:05 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    05-09-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nederlandse keukenterminologie H - J

    Haagse bluf : Opgeklopt eiwit met suiker en bessensap.

    Haagse hopjes : Typisch snoepje uit Den Haag, kubusvorig met koffiesmaak, verpakt in een papiertje. Zie ulevellen.

    Haas – ribkarbonade : koteletten met filet en koteletten zonder filet.

    Hangop : platte kaas. Uitgelekt yoghurt.

    Harstkarbonade : spieringkotelet.

    Hemel en aard : hete bliksem

    Hemmel en eerde : hete bliksem ( Limburgs )

    Herfstblaadjes. :

    Hespje : een hammetje in België.

    Hete bliksem : is appeltjes met rozijnen die bij aardappelen gegeten worden.
    Hete bliksem is ook een stamppot van zure en zoete appels, spek en natuurlijk aardappelen. In bepaalde delen van Nederland wordt of werd het ook wel van peren gemaakt.

    Hete bliksem met peren wordt ook blauwe bliksem genoemd.

    Hoefijzers :

    Hollandse mayo : zoete mayonaise

    Hoofdkaas : zult. Zure zult.kop, hoofdvlees, enz…

    Hors d’oeuvre : salade, slaatje, koude schotel (mijn jongere zusje noemde het vroeger gepraksel) en ik heb ooit gehoord (weet dus niet of het waar is) dat het in Brabant-NL kwak genoemd wordt.

    Humkessoep : Een maaltijdsoep met snijboontjes, sperzieboontjes, prei, bleekselderie, of knolselderie, peen (wortelen), aardappelen, ribbetjes of hamschijf, uien, tomaten en een rookworst.

    Hutspot : wortel en siepel (ui) met klapstuk (rundvlees dat gesneden is van de borst).

    Jan hagel : rechthoekig en plat krokant koekje met suikerbolletjes erop

    Jan in de zak : Ingrediënten :

    250 gr. tarwemeel.
    250 gr. boekweitmeel.
    200 gr. krenten, rozijnen ,en sukade.
    2 eieren.
    50 gr, gist.
    0,5 l. lauwe melk.
    zout naar smaak.

    Los de 50 gr. gist op in iets lauwe melk.
    Klop de eieren los, voeg er het meel en de lauwe melk aan toe en roer uit dit beslag de klontjes. Voeg er dan de gewassen krenten / rozijnen de gesnipperde sukade en het opgeloste gist mengsel aan toe.
    Laat het beslag afgedekt op een lauw warme plaats ongeveer 3 kwartier rijzen.
    Zorg dat in die tussentijd een linnen zakje met lauw water uitgespoeld en van binnen met meel bestrooid is. Zout naar smaak toevoegen en het mengsel in het zakjes doen, bind het zakje dicht, maar zorg, dat er voldoend ruimte overblijft om het deeg nog te laten rijzen. Kook het geheel in een pan met water kokend water. 2.5 tot 3uur, leg op de bodem een bordje om het aanzetten te voorkomen Wanneer je er een breinaald insteekt en deze komt er droog uit, is het geheel gaar. Doe de JAN uit de zak en laat hem even opdrogen.
    geef er stroopsaus bij of boter en basterdsuiker.
    Mocht er eventueel over blijven, dan de volgende dag in plakken [vingerdik] snijden en in de koekenpan aan beide zijde bakken, geef er ook weer de stroopsaus of suiker bij.

    05-09-2005 om 00:02 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    02-09-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nederlandse keukenterminologie C - G

    Doorregen lappen : spek.

    Drie-in-de-pan : kleine dikke pannenkoekjes met appel en rozijnen, per 3 in een koekenpan gebakken.

    Drijfsijsjes : eendensoort, op z’n Amsterdams.

    Duimdrop

    Edik : azijn

    Eiboter : eiboter maak je door hardgekookte eidooiers door een zeef te wrijven en te vermengen met een gelijke hoeveelheid boter en met peper en zout (en mosterd). Eventueel kan je er kaas door mengen.
    Eiboter wordt gebruikt als vulsel voor zalm – ham - of ossentongrolletjes, eieren,croutons en sandwiches. Ook bij groenten, waarbij men anders eieren en boter geeft zoals asperges, kan men eiboter gebruiken.

    Flodders : abrikozen op brandewijn

    Friese duumpkes. koekje in de vorm van een duim, met anijssmaak en alleen in Frieslandverkrijgbaar.

    Frikandel : curryworst in België. Een vettige snack, gemaakt van een onduidelijke

    vleessoort.

    Gerritjes : blokjes kaas, dikke plakken worst, stukjes augurk en zilveruitjes op een stokje om en om geprikt.

    Gestampte muisjes : anijshagelslag, op brood.


    Grauwe erwten : kapucijners. raasdonders

    02-09-2005 om 00:01 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    30-08-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Nederlandse terminologie in de keuken A-B

    Aal : in België is dat paling.Wordt overigens in NL ook vaak zo genoemd.

    Abraham : Als er iemand 50 jaar is geworden nemen wij van gevulde speculaas, in de vorm van een mens (ongeveer 50 centimeter groot), en versierd met eiwitglazuur mee, bij een man is dat een "Abraham" en bij een vrouw is dat een "sara".

    Amandelstaaf : ook weer specifiek voor Sinterklaas en Kerst: een bladerdeeg omhulsel gevuld met amandelspijs. Deze wordt ook in de vorm van letters gemaakt. Dan hebben we ook alleen tijdens die periode marsepein.

    Arnhemse meisjes : koekjesspecialiteit uit Arnhem

    Babbelaars snoepjes

    Bakkie leut : koffie

    Bakkie troost : koffie

    Bakkiestaid : koffiepauze , West Fries.

    Bakkiestijd : koffiepauze

    Bakleverworst : Benodigdheden:

    2 varkensnieren.
    1 varkenslever.
    1 varkenshart.
    1 kilo boekweit of tarwemeel.
    500 gram gruttemeel. ( gerstemeel)
    400 gram vetspek in dobbelsteentjes.
    zout, peper, gemalen kruidnagelen, (eventueel foelie, marjolein, nootmuskaat, koriander, gember, en tijm).
    Kunstdarmen.

    Bereidingswijze:

    Doe de varkensnieren, de lever het hart in een pan met ruim water en kook alles gaar. Verwijder alle vellen en maal het vlees fijn. Voeg de meelsoorten toe. Doe er peper, zout en de gemalen kruidnagelen bij (en eventueel de overige kruiden naar smaak). Roer dit tot een matig vloeibaar beslag. Vul de darmen voor de helft met het mengsel (niet meer, want de inhoud zet later uit). Leg de worsten in een pan met kokend water en laat ze op een laag pitje een half uur garen. De worst is gaar als er geen beslag meer uitkomt wanneer je er in prikt. Laat de worst drogen op een warme, donkere plek.

    Balkenbrij : het verschilt per provincie: spek, vleesresten, en boekweitmeel wordt tot dikke brij gemaakt, afgekoeld en dan in plakken gebakken, is in Twente nog wel bij enkele slagers te koop in de herfst. In Gelderland doen ze er ook wel rozijnen in. Komt ook voor in Brabant en Limburg. Eveneens in Belgisch Limburg.

    Basterdsuiker : iets minder geraffineerde suiker. Vrij fijn van korrel en lichtjes kleverig. Is perfect te vervangen door kristalsuiker of griessuiker.

    Beschuitpap: is een hele andere pap, is dus GEEN lammetjespap met melk.
    wat dan wel ?…….

    Beeksla : waterkers

    Billenkoek. : een pak slaag op je billen.

    Blote billetjes in het gras : Snijboontjes met witte boontjes samen.

    Boerenjongens : rozijnen op brandewijn

    Boerenkool : kool met donkergroenen losstaande bladeren. Kan overigens pas gegeten worden als de vorst er over is geweest. In België zeer moeilijk te vinden. Zelf kweken is de oplossing. Men kan ook boerenkool kweken, deze dan aan de konijnen opvoeren en nadien het konijn opeten !

    Boerenmeisjes : abrikozen op brandewijn

    Bokkenpootjes : dubbel koekje, langwerpig van vorm, met een dunne crèmevulling ertussen en beide uiteinden worden dan in de chocolade gedoopt

    Bolus : een gebak van gistdeeg. Een rol met daarin rozijnen en krenten, soms kaneel. Ze kunnen individueel gebakken worden maar ook in een taartvorm. Dan krijgt men een bolustaart.

    Borrelen : op de borrel gaan. Een aperitiefje of wat sterkers drinken. Met borrelnootjes of bitterballen. Een bittertje is ook een sterke “neut”.

    Borsthoning : bestaat niet meer.

    Borstplaat : Borstplaat is mierzoet, gemaakt van o.a. suiker en roomboter, meestal alleen in de decembermaand, in vormpjes voor Sinterklaas en in kransjes voor Kerst.

    Boterletter : amandelspijs gebakken in bladerdeeg in de vorm van de letter .

    Broeder : ingrediënten;

    200 gr. tarwemeel.
    200 gr. boekweitmeel.
    4.5 dl. lauwe melk.
    35 gr. gist.
    200 gr. krenten, rozijnen
    en sukade.
    2 eieren [eventueel]
    zout naar smaak.
    20 gr, boter.

    Meng de beide meelsoorten met zoveel lauwe melk aan,tot het mengsel niet meer stuift. Roer uit dit beslag de klontjes, voeg er de overige melk, de gewassen krenten en rozijnen de gesnipperde sukade in de met lauwe melk opgeloste gist bij [des gewenst ook de los geklopte eieren].
    Laat het beslag op een lauwwarme plaats afgedekt 1 uur rijzen. Voeg er dan het zout bij, Laat in een geschikte pan de boter smelten en besmeer er dan de zijkanten mee. Doe het beslag erin en laat de BROEDER in een matig warme oven lichtbruin en gaar bakken [ong. 1 uur] Leg er zonodig een deksel op. Als je er met een breinaald inprikt en deze komt er droog uit is hij gaar.
    Geef dit gerecht met boter en suiker of stroopsaus.

    STROOPSAUS; 500 gr. stroop. 100 gr. boter.
    Roer de boter en de stroop in een pannetje op een zacht vuur door elkaar, tot ze zich goed vermengd hebben.

    Broodje gezond : in België ; een smoske…

    Brussels lof : witlof, witloof

    Buismans aroma : smaakversterker voor koffie. In België gebruikte men cichorei Ook een snuifje zout kan gebruikt worden. Buisman werd van origine ook van gebrande cichoreiwortel gemaakt in NL, later is het vervangen door iets anders en uit de gratie geraakt.

    30-08-2005 om 23:59 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    27-08-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Er weer even tussenuit knijpen
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Er weer even tussenuit knijpen, spijtig, ’t zal zijn om te werken !

    ’ t Zal weer wat rustiger worden. De taak roept weer, de vakantiegangers wachten, en ik zal weer in de keuken moeten ... Gelukkig heb ik tijdens “week twee” zeer veel assistenten.

    Dus weer voor een drietal weken naar Douchapt, de eendjes opjagen !

    Kijken hoe het met Apollon is en Michel gaan helpen bij het wijn maken.

    Eén van de grappigste foto’s die daar ooit gemaakt is staat hier boven .

    Ooit gehoord van de drie tenoren, Pavarotti, Carreras en Placido Domingo ???

    Natuurlijk wie niet ...

    Hier zijn het de vier chefs, gerangschikt in volgorde van gewicht :

    120, 95, pluimgewicht, 130 kilo ....dat pluimgewicht, de François zal ooit ook wel eens de vereiste norm halen als hij blijft voort ijskreemkes en brandade eten en rode wijn drinken.

    Raadsel: wie ben ik ? Eerste prijs een pijp ! Af te halen na 2 oktober in Aantwaarpen. Een onschuldige kinderhand zal de winnaar trekken uit de duizenden inzendingen.

    De blog blijft doorlopen, een beetje trager, dan gewoonte en in plaats van de gewone verhaaltjes komen er nu diverse Nederlandse termen, zeg Hollandse uitdrukkingen op te staan.

    Deze terminologie is verzameld via een Nederlands forum, al enige tijd geleden.

    Hollandse kookboeken zijn nu wel wat uit de mode, maar het kan altijd helpen om ze beter te begrijpen...bijvoorbeeld weten jullie wat “blote billetjes in het gras” zijn ?

    Even wachten...

    Op 21 september, ga ik terug aan de slag in België, beuh....en dan komen er wel nieuwe verhaaltjes uit de Périgord en vroegere herinneringen.

    27-08-2005 om 23:50 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    26-08-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Baco
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Het is van dat hé...

    Ik heb jullie allerlei wijs gemaakt. Eigenlijk vreesde ik er een beetje voor.

    Maar een “expert” , ’t is te zeggen , de Ludo, is even gaan zoeken en is tot de conclusie gekomen dat de persoon die de phyloxera ramp in Frankrijk heeft helpen oplossen niet een mijnheer Baco is, maar Pierre Viala.

    Verder doet dit aan het verhaal van Michel en zijn wijnmakerij niet veel.

    Hij gebruikt de cépage, baco...

    Nu moet ik verder uitzoeken waarom er een slechte naam kleeft op dat druivenras.

    Nog vier weken wachten en dan zal ik het weten. Ik zal ter plekke even gaan informeren !

    Mail van Ludo :

    Fons,

    Die Baco dat is fout hoor :

    Il suit en cela la passion pour la vigne de son propre père Pierre Viala , qui sauva le vignoble français détruit par le phylloxera dans le premier quart du siècle, en introduisant le porte greffe américain résistant à la maladie.

    Het is PIERRE VIALA, in samenwerking met de Texaan Thomas Munson....

    Lees hier:

    http://www.agriculture.gouv.fr/histoire/5_grands_noms/viala.htm
    http://perso.wanadoo.fr/tutures/fra/hist.html
    http://www.ville-cognac.fr/article.php3?id_article=6

    Mijn antwoord :

    We zullen dat rechtzetten en de snoodaard die mij dat wijsgemaakt heeft eens behoorlijk aan de tand voelen.' t Was Stefaan Massart, van Château Vilatte.

    Ik heb hem nog een mail gestuurd maar daar heeft hij niet op geantwoord !

    Goed, daarmee hebben jullie nu heel mijn E-mail box ingekeken.

    Later meer hier over.

    26-08-2005 om 23:36 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    24-08-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Aluminiumfolie
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Welke zijde van de aluminiumfolie moet naar boven gericht zijn als , een gerecht afgedekt met folie in de oven gaat ?

    En in de diepvriezer ?

    Bij even na- google-en lezen in boekjes, genre Tante Kaat, krijgt men de meest diverse antwoorden voorgeschoteld. Met zeer ingewikkelde theorieën daarbij, over stralingswarmte en weerkaatsing van de warmte op de glanzende zijde en absorptie aan de andere zijde enz...

    In de diepvries zou het dan weer andersom moeten, en nog veel meer van dat soort larie. Erg , hé ! Er zijn zelfs mensen met een ernstige reputatie die zich hier aan bezondigen ..

    Ja , erg!  Want het is allemaal larie !

    Het onderwerp is ooit al eens behandel geweest in het vroegere zeer populaire programma “Jongens en wetenschap”, waar ik trouwens erelid nummer 577  van ben !!! ( Radio 1)

    Daar werd dus ook de vraag gesteld, welke zijde binnen of buiten? De meest diverse antwoorden kwamen dan binnen via telefoon of mail en dan uiteindelijk werd er een “specialist “ bijgehaald, die het goede antwoord kwam geven.

    In dit geval was het de directeur ( of zoiets ) van een fabriek in België die aluminiumfolie vervaardigd en de man was zelfs een beetje verwonderd, dat er mensen dachten dat er een verschil was tussen de matte en de glanzende zijde.

    Hij legde toen uit dat het verschil tussen mat en glanzend veroorzaakt wordt door het feit dat tijdens de laatste walsfase, er twee vellen folie op elkaar gelegd worden en samen door de wals gehaald worden. Zo ontstaat aan één zijde een blinkende kant en de zijde waar de twee vellen op elkaar zaten is mat. Aluminiumfolie wordt fijn geplet, gewalst dus, tussen twee dicht op elkaar draaiende zeer gladde rollen.

    Dan de cruciale vraag, welke kant moet er naar buiten gericht zijn ...?

    Er is geen verschil ! De man zijn antwoord was zeer pertinent.

    Zeer onlangs kwam ik dezelfde discussie weer eens tegen op het Franse forum van

    Marmiton”.  Dezelfde discussie en dezelfde uitleg. Uiteindelijk was er dan toch een Française die duidelijk wat Engels kon lezen, wat een zeldzaamheid is in Frankrijk, en zij vond volgende link naar de site van de bijna wereldberoemde firma Reynolds , de best gekende fabrikant van aluminiumfolie.

    Hieronder het stukje voor degenen die niet verder willen zoeken :

    Which side of Reynolds Wrap® should I use, the shiny or the dull side?
    Actually, it makes no difference which side of the Reynolds Wrap® Aluminum Foil you use—both sides do the same fine job of cooking, freezing and storing food. The difference in appearance between dull and shiny is due to the foil manufacturing process. In the final rolling step, two layers of aluminum foil are passed through the rolling mill at the same time. The side coming in contact with the mill's highly polished steel rollers becomes shiny. The other side, not coming in contact with the heavy rollers, comes out with a dull or matte finish.

    Hier de link naar de site van Reynolds.

    24-08-2005 om 00:00 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    16-08-2005
    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Mulligatawny
    Klik op de afbeelding om de link te volgen

    Ooit van gehoord ?

    Het is nochtans een soep die reeds zeer lang bestaat. Het originele recept is ergens in de mist des tijds verdwenen. Het recept van deze zeer kruidige soep zou uit India afkomstig zijn maar andere bronnen beweren dan weer dat de oorsprong van de soep gewoon in Europa zit.

    Tijdens de middeleeuwen waren we hier ook niet vies van zwaar gekruid voedsel.

    Gember, kruidnagel, peper saffraan, kaneel, het werd allemaal en zeer royaal gebruikt.

    Een recept uit de middeleeuwen is de “blanc manger”, ook hiervan is de oorsprong zeer vaag en verwarrend maar in oorsprong was dit een kippensoep, wit van kleur, door de toegevoegde amandelmelk en bij het afkoelen stolde ze tot een vaste massa. Later is men een blanc manger gaan associëren met een zoet nagerecht.

    Laat ons dezelfde soep nemen, de Engelsen nemen het recept mee naar India en maken er daar een Indiase versie van, met kip, lamsvlees, rijst, veel kruiden, enz...

    Later keert deze soep terug naar Europa en voila , we hebben een kerriesoep of currysoep, voor de Vlamingen. Mulligatawny zou peperwater betekenen.

    Er bestaan nu een tweetal varianten, de “Lady Curzon” en de “Mulligatawny”.

    Deze huidige recepten zijn eigenlijk Frans.

    Waarom nu al deze uitleg ?

    Ooit waren we op reis, van Antwerpen naar Nepal. Meestal rijdt men daar naartoe via India...want we reisden over land !

    Ergens in New Delhi gingen we eten en wat stond er op de kaart ? Mulligatawny...!

    Dat wou ik natuurlijk proeven, de echte Indische versie van de mulligatawny...’k Zou het dan eindelijk weten hoe het “echt” moet.

    In India is het meestal zo dat ze wel een uitgebreide kaart hebben maar dat ze uiteindelijk maar één of enkele gerechten in huis hebben. Maar ze hadden de soep !

    Het was dan ook een redelijk chic restaurant, met pluche zetels en zelfs tafelkleden op de tafel.

    We waren met vier personen. Mijn vrouw en ikzelf zaten op een bank tegen de muur, de twee anderen zaten uiteraard aan de andere kant van de tafel.

    De soep werd opgediend en ze zag er uit zoals ik verwacht had. Met stukjes vlees er in en rijst en lichtjes rood gekleurd door tomaten.

    Nu bleek de tafel een ietsje te ver van de muur verwijderd te staan om gemakkelijk te kunnen eten.

    Ik moest elke keer zeer ver uithalen met de lepel om mijn soep op te scheppen en dan het hele traject doorlopen, terug naar mijn mond.

    Dus aan de anderen gevraagd om even op te houden met eten, we zouden proberen om de tafel wat dichterbij te trekken.

    Nu hadden die Indiërs die tafel toch wel op vier conservenblikken gezet zeker, zodat ze wat hoger werd.

    U moet het maar proberen, een tafel met daarop vier gevulde borden soep, tien centimeter naar beneden doen vallen. Weg, mulligatawny....!

    16-08-2005 om 00:32 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  


    Klik hier om een link te hebben waarmee u dit artikel later terug kunt lezen.Wijn maken op zijn Frans

    Weldra wordt het weer tijd om wijn te gaan maken.

    Niet in België, alhoewel er hier wel wijn gemaakt wordt, goede zelfs, maar Michel de Franse buurman begint nu reeds zenuwachtig te worden.

    Nog een maand en het is weer zover...

    Hij heeft een klein wijngaardje, hoe groot het is weet ik niet, ik heb het nog nooit gezien.

    Wel weet ik dat het beplant is met een druivensoort die “Baco” genoemd wordt.

    Volgens alle data die over deze baco te vinden is moet dat een druivenras zijn dat een goede tot zelfs zeer goede rode wijn levert.

    Waarom dat bij Michel dan niet zo is ...?

    Die mijnheer Baco, want het is een familienaam, heeft iets te maken met het ontwikkelen van stammen die resistent zijn tegen de phyloxera, een vreselijke insectenplaag die in de negentiende eeuw bijna alle Franse wijngaarden vernield heeft.

    Hij kwam op het idee om Franse “enten” op Amerikaanse onderstammen te zetten en zo druivenrassen te ontwikkelen die bestand zijn tegen die phyloxera. Indien een wijnspecialist hier kritiek op heeft, heeft ie waarschijnlijk ook nog gelijk maar dat is toch ongeveer het verhaal van mijnheer Baco. (Ludo ...?) Als dank kreeg hij de naam van een druivenras toegewezen, dat niet in de Franse wijnbouw mag gebruikt worden omdat het een hybridesoort is. Nochtans wordt er wijn en Armagnac van gemaakt !

    Michel verbouwt dat soort druif dus !

    De tonnen “de cuves” waarin de wijn straks zal gisten staan nu reeds buiten , gevuld met water om er voor te zorgen dat alle reten in de ton dicht gaan door het uitzetten van het hout,de duigen, onder invloed van het vocht. Alle dagen worden de tonnen gecontroleerd en eventueel bijgevuld of gerepareerd.

    In het dorpje en omstreken zijn ze met een zevental die druiven verbouwen en ze gaan dan ook elk om beurt bij mekaar helpen om te plukken. Ze beginnen er ’s morgens vroeg aan en ’s middags is het dan groot feest, dan gaat er kip in de oven of enkele konijnen in de pot , en worden er liters wijn aangesleept en het halve dorp eet dan mee.

    De druiven blijven dan liggen tot ’s anderendaags, na de siesta nog gaan werken, das van het goede teveel, niewaar...

    ’s Anderendaags gaan de druiven door de “fouloir”, een primitief toestel met twee geribbelde rollen die tegen mekaar draaien en waartussen de druiven geplet worden. Een goede fouloir haalt er ook nog de steeltjes uit maar dat doet Michel met de hand.

    Als er voldoende Belgische toeristen aanwezig zijn gaat Michel reeds tijdig rond vertellen dat er druiven moeten geplet worden. Die onnozele toeristen vinden dat dan zeer plezant om aan zo een voorhistorisch werktuig te mogen draaien maar de bedoeling is dat alles wat die toeristen doen, niet door Michel moet gedaan worden, snappie ...? Hij wordt wel eens vergeleken met Fernadel, voor degenen die hem nog kennen. Zo spreekt hij ook een beetje.

    De geplette druiven gaan dan in het vat, dat ondertussen niet meer lekt en dan maar wachten.

    Maar, geen zorgen, na één dag reeds beginnen de eerste sporen van gisting op te treden, de wijn is in wording. Na enkele dagen zweven er duizenden fruitvliegjes boven de vaten, want hij heeft er een drietal, maar dat is helemaal geen probleem. Volgens hem toch niet.

    Regelmatig roeren en wachten. Op een zeker ogenblik stopt de gisting, dan legt hij zo een jute lap over het vat en dan nog een drietal weken wachten. Dan wordt de wijn door een grove zeef gegoten en de “marc”, de droesem, gaat nadien naar maître Maurice die er alcohol van stookt. Rond Kerstmis als het al eens een beetje gevroren heeft gaat de wijn dan in de bewaartonnen; grote blauwe plastic jerrycans...

    Ook bewaart hij een gedeelte van het druivensap, onvergist, en dat wordt dan gemengd met de alcohol, de “eau de vie” van vorig jaar. De dorpelingen noemen dat “pineau”, naar analogie met de “Pineau des Charentes”, een zeer lekker drankje. Allen smaakt Michel’s pineau een beetje naar petroleum.

    Nochtans is het een grote eer om bij hem eens een pineau te mogen komen drinken...

    Zijn wijn heb ik ook eens gedronken, maar daar zullen we maar over zwijgen. ‘k Heb nu al genoeg last van maagpijn...laat deze kelk dus maar aan mij voorbijgaan...

     

    16-08-2005 om 00:00 Lees ook keukenweetjes eveneens geschreven door Nicolay  




    Foto

    Hoofdpunten blog keukenweetjes
  • De Sint bracht yacon
  • Champignons van den Aldi
  • Bissap

    Blog als favoriet !

    E-mail mij

    Druk op onderstaande knop om mij te e-mailen.


    Gastenboek

    Druk oponderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek


    Categorieën
  • Etymologie (5)
  • Grondstoffen (31)
  • Keukentheorie (36)
  • Maak het zelf (35)
  • Paddenstoelen (15)
  • Reisverhalen (53)




  • Blog tegen de regels? Meld het ons!
    Gratis blog op http://blog.seniorennet.be - SeniorenNet Blogs, eenvoudig, gratis en snel jouw eigen blog!