">
Gedachtespinsels en andere kronkels, waargebeurd en waargebeurd verzonnen van een Neder-Waalse.
ik ben Loewiesa ik ben belgo-néerlandaise of neder-waalse Ik woon in "Le Hainaut" In dit blog probeer ik te schrijven over dingen die mij aan het denken zetten dingen die mij aan het lachen maken dingen waarover ik me zorgen maak en dingen die ik gewoon uit mijn duim zuig
Als je je beperkingen kent, kun je daarbinnen, onbeperkt te werk gaan
Jules Deelder
schrijver,dichter
Don't walk behind me I may not lead Don't walk in front of me I may not follow Walk beside me That we may be as one
I'm Out Of Estrogen
AND I HAVE A GUN!
Gedachtespinsels en andere kronkels, waargebeurd en waargebeurd verzonnen van een Neder-Waalse.
Loewiesa
05-02-2026
De Mens Die Een Bruine Boterham At.
Onlangs, op blogronde op zoek naar inspiratie, zag ik een blog dat uit het niets naar ongekende hoogte was gestegen. Nieuwsgierig naar wat deze plotselinge populariteit teweeg had gebracht, drukte ik op de link. En wat schetst mijn verbazing. De persoon had één bruine boterham gegeten met kaas.
En dat was het.
Één bruine boterham met kaas. Ik wachtte nog even, scrolde naar beneden, in de hoop dat er toch nog een twist kwam, een jeugdtrauma, een filosofische reflectie of misschien een recept of een grappige mop. Maar nee. Het was echt alleen een boterham, een boterham met kaas. De algoritmes van Seniorennet, die blijkbaar smelten voor volkorenbrood hadden hun werk gedaan.
Vanmiddag heb ik ook een bruine boterham gegeten, of eigenlijk, het waren er twee. Ik weet het, overdrijven is een kunst.
Maar ik voelde geen enkele virale beroering in de lucht. Geen plotselinge stijging in bezoekersaantallen. Geen digitale ovatie voor mijn dubbele daad van koolhydraadconsumptie.
Misschien moet ik mijn ambities bijstellen en stoppen met het streven naar zorgvuldig gecomponeerde mijmeringen, kronkels, en andere waargebeurde en waargebeurde verzonnen gedachtespinsels die ik drie keer polijst tot ze glanzen. Stoppen met zoeken naar perfecte zinnen en mij niet meer druk maken over verkeerd geplaatste leestekens, stijl en spelfouten of verdwaalde komma’s. Het is allemaal overbodige opsmuk in een wereld waar een bruine boterham met kaas het tot een cultureel hoogtepunt schopt.
Onlangs, door omstandigheden, die hier verder niet toedoen, weer eens bij de McDonalds geweest. Gegeten: 1 Big Mac met double cheese en ook nog wat Chicken McNuggets verorberd. Èn… om mijn geweten toch ietwat te sussen, een flesje water in plaats van Cola, dit met als achterliggende gedachte dat het dan allemaal wel meevalt. Dat water had natuurlijk ook een salade kunnen zijn, al heb ik ooit ergens gelezen, dat een salade met dressing en gefrituurde kip meer calorieën kan bevatten dan de Big Mac zelf en dan kun je net zo goed, eerlijk zondigen, nietwaar?
Maar hoe je het ook keert en draait, eenmaal weer buiten komt het schuldgevoel, dat zompige, vettige soort schuld, dat niet alleen in je maag zit, maar ook in je ziel. Ik moet aan de kauwgom om de nasmaak weg te poetsen.
Je eet daar trouwens of je leven ervan afhangt. Een soort existentiële crisis in fastfoodformaat, want iets in je brein zegt je dat junkfood snel afkoelt. Dus opschieten met die hap waardoor je het op een schransen zet. Vandaar de snelle hap. En, weet je wat het ergste is? Na een uur heb ik alweer honger.
Veel gelukkiger, maar vast niet gezonder word ik van pasta of gnocchi in Gorgonzolasaus met extra Parmezaan en een lekker glas wijn dat weigert water bij zichzelf te doen…
Categorie:keek op de week Tags:McDonalds,MacDo,Big_Mac,Chicken_McNuggets,Cola,calorieën,junkfood,snelle_hap,Fastfood,Gorgonzolasaus,parmezaanse_kaas,pasta,gnocchi,
Afgesproken met een kennis van vroeger die ik al een tijdje niet meer had gezien. Eerst moet ik haar nieuwe jas bewonderen: “het was een koopje, voor de helft van de prijs, maar toch nog een paar honderd euro. De halsketting die ze droeg had ze ooit meegebracht uit Zuid-Amerika, de oorbellen kwamen uit Azië. Het polshorloge waarvan ze me ooit verteld had dat het een fake was, bleek vervangen te zijn door een echte. Tijdens het apéro legde ze duidelijk in het zicht een gloednieuwe smartphone. Ze straalt, ik reflecteer. Iemand moet het licht terugkaatsen.
Wanneer we samen ergens zijn, weten de andere mensen van onze groep binnen het kwartier, dat ze in een dure straat in een chique buurt woont, dat ze een ruim appartement hebben aan zee met een privéstrand waar de golven op haar commando breken.
Terwijl ik zelf een gereviseerde oude smartphone heb die nog net foto’s maakt zonder witte kartelrandjes, showt zij haar professionele camera-uitrusting alsof ze een bekend en getalenteerde fotografe is. Haar kinderen hebben prestigieuze carrières, haar kleinkinderen, zijn vanzelfsprekend de beste van de klas.
De anderen in het gezelschap luisteren met open mond, alsof ze een beroemdheid is. Er moet natuurlijk een foto gemaakt worden met de dure camera. Ik wacht nog altijd op het moment dat iemand haar om een handtekening vraagt.
Soms ben ik aan de beurt: “Mijn vriendin Loewiesa, zij woont in Wallonië.” Men kijkt mij dan vaak wat meewarig aan, en wanneer ik met opzet vertel dat ik ergens tussen Charleroi en La Louvière woon, in de meest gesinistreerde zone van het land, zakt de interesse nog verder. Heel af en toe, durft iemand het toch aan om een praatje met mij te maken. Ze vinden bv dat ik goed Nederlands spreek voor iemand die in Wallonië woont. Ik glimlach en laat het maar zo.
Meestal onderbreekt mijn kennis de conversatie om moeiteloos over te gaan op plat Vlaams met haar streekgenoten. Want de aandacht moet immers naar haar gaan. "'t zal wel zijn om mij der verre nie tusse te loatn" zoals zij dat in haar keukentafelvlaams zou zeggen. En zo toont ze haar klasse, elke keer opnieuw.
Ik heb me erbij neergelegd: sommige mensen zijn nu eenmaal geboren om te schitteren, anderen om te dienen als decor.
Op de lagere school werden er op woensdagmiddag in de aula van de school balletlessen georganiseerd. Hiervoor was een echte ballet juf aangeworven compleet met strak vastgezette haren en chignon, een bijbehorend buitenlands accent en van die sterk uitgedraaide in de tweede positie vast gebleven “tien voor twee voetjes”. Kortom: zij was de dans zelf.
Om mijn houding te verbeteren leek het mijn moeder, die constant pogingen deed om van haar lompe dochter een sierlijk dametje te maken, wel een goed idee mij daarnaartoe te sturen. Had ik talent? Tijdens een opvoering van de Bloemenwals uit de Notenkraker van Pjotr Iljitsj Tsjaikovski mocht ik een boom zijn. En natuurlijk deed ik dat goed, zéér goed!
Mijn zoon was een weekje op wintersport, zijn auto stond ergens op een parking in Charleroi geparkeerd wat eigenlijk al een soort spirituele oefening is in loslaten. Je zet hem daar neer, je fluistert een schietgebedje, en je hoopt dat hij er nog staat bij terugkeer. Eigenlijk hoef ik Charleroi niet eens te noemen want, zie mijn vorige blogje, een mens is tegenwoordig nergens nog helemaal zeker.
Ik ging dus te voet wat boodschappen doen. Daarvoor moest ik een nationale weg oversteken, Ik wacht keurig op groen bij het zebrapad, terwijl auto’s langs mij heen raasden. Wallonië op drift. Zo’n weg waar het verkeer zich gedraagt alsof het net te horen heeft gekregen dat de wereld binnen vijf minuten vergaat. "Opzij opzij opzij, Maak plaats maak plaats maak plaats, Wij hebben ongelofelijke haast, Opzij opzij opzij, Want wij zijn haast te laat. Wij hebben maar een paar minuten tijd." *Zoiets... Eindelijk springt mijn licht op groen…
Maar je kent het, tegelijkertijd springt het licht voor automobilisten aan de overkant ook op groen voor hen die rechtdoor e/o linksaf draaien.
En terwijl ik mij rustig na de overkant begeef over het zebrapad, word ik nog net niet overreden. Ik krijg zelfs kwade blikken toegeworpen. Ikke, met mijn boodschappentas en mijn goede bedoelingen.
Op de terugweg moet ik over hetzelfde zebrapad, het licht staat weer op rood, maar er is ook zo’n oversteekknopje. Zo’n knopje dat je even het gevoel geeft dat je invloed hebt op het universum. Er zijn even geen auto’s te zien. Ik druk erop met een binnenpretje, een eerste “Nah”. Het licht voor voetgangers is nog steeds rood, maar Ik steek over, en als ik aan de overkant ben, zie ik auto’s netjes wachten voor het rode licht. Geen voetgangers te bekennen.
Vrijdagmiddag op klaarlichte dag, werd mijn 18-jarige kleindochter aangevallen door, een verwarde man van vreemde origine. Watskeburt? Ze was van school op weg naar huis, niets vermoedend, toen haar telefoon ging. Zij pakte haar telefoon uit haar tas en plots stond daar een man voor haar. “Geef telefoon” siste de man.
“Nee je krijgt mijn telefoon niet” antwoordde ze, haar dierbaar bezit stevig tegen zich aangedrukt, die telefoon die op haar leeftijd, zowat haar hele leven bevat.
Daarop ging de man over tot nog meer geweld. Hij gaf haar een stomp en duwde mijn kleindochter op de grond, Terwijl ze haar telefoon stevig bleef vasthouden, bleef hij slaan en schoppen waar hij kon, tot zij loste en hij er uiteindelijk met de telefoon vandoor ging.
Mijn kleindochter, vol adrenaline en niet van plan zich zomaar gewonnen te geven, rende achter hem aan. Ondertussen was er een camionnette gestopt met een viertal Marokkaanse werkmannen die het hele tafereel hadden gezien. Ze aarzelden geen seconde, ze renden achter de man aan en overmeesterden hem. Mijn kleindochter werd ondertussen ontfermd door buurtbewoners die door haar gegil hun deur hadden opengedaan.
De politie werd gebeld en haar papa, die men tegen moest houden om geen eigen rechter te spelen.
In het ziekenhuis werden haar verwondingen vastgesteld, er werd een PV opgemaakt met haar klacht. In de hoop dat de man morgen niet alweer op straat loopt op zoek naar een volgend slachtoffer en de vier werkmannen verklaarden meteen dat ze wilden getuigen.
Die vrijdagmiddag heeft ons allemaal wakker geschud. De schrik zit diep, bij haar, bij ons, en het zal tijd kosten voor haar om zich weer veilig te voelen in een rustige straat in een nette buurt die gisteren nog vanzelfsprekend was. Maar tussen de klappen en de chaos door zagen we ook iets anders: Mensen die niet wegkeken. Buurtbewoners die hun deur openden toen ze haar hoorde gillen. Vier Marokkaanse werkmannen die zonder aarzelen achter de dader aan gingen en hem overmeesterden.
We hopen dat justitie haar werk doet. En wij doen het onze: haar laten voelen dat ze niet alleen is, dat ze sterker is dan ze denkt, en dat één man haar wereld wel heeft geschud, maar niet heeft gebroken.
Ik heb geen missie om u een boodschap te brengen en er bestaan tachtigduizend fora om op alles je mening te dumpen en heel persoonlijke dingen wil ik, toch ietsje wijzer geworden, op dit blog, al lang niet meer met u delen, want met schrijven over je privé zoals ik in het verleden wel deed moet je uitkijken. Voor je het weet heb je de grootste ruzie en vertrouwen ze je voor geen cent meer. Bang dat ze worden dat je wel eens over hen zou kunnen schrijven. Overdrijf je waar ik de neiging toe heb, dan worden ze achterdochtig.
En zo raak je beknot. Beknot op je eigen blog. Alsof de geheime dienst meeleest, terwijl het in werkelijkheid gewoon je tante is of die ene buurman, of die kennis die denkt dat elke zin over hun gaat. Dus schrijf ik tegenwoordig maar over mijn gebrek aan inspiratie, dat ironisch genoeg vooral veroorzaakt wordt door al die mensen die ik niet meer mag gebruiken als decorstuk.
Geen ruzies meer, geen achterdocht, geen: “Was dat over mij?” Zoals in een ver verleden iemand ooit tegen mij zei: ”Je zou beter een boekje bij de GB kopen om daarin te schrijven, dan alles op een blog gooien.” En misschien had die persoon gelijk, al was het maar per ongeluk.
En toch blijft het jammer, want ze zijn best inspirerend, al die aardige en onaardige mensen in mijn leven. Ik schrijf niet meer over hen, maar ik draag ze wel mee. Als ongevraagde figuranten in mijn hoofd. Ze lopen er rond, ze morren wat, ze geven commentaar. Maar op mijn blog komen ze niet meer. Dat is mijn nieuwe vorm van zelfbeheersing, van zelfcensuur of sabotage. Het hangt ervan af wie het vraagt en vooral wie meeleest.
En dan zijn er de sterktewensreacties, je leest vaak van die berichten over bijvoorbeeld een overlijden of de ziekte van een bekend iemand wat uiteraard verdrietig is. Maar dan heb je altijd van die types die de betreffende persoon dan héél véél sterkte gaat wensen. Dat is natuurlijk superlief, maar denk je nu echt dat Bruce Willis jouw sterktewens leest vanuit zijn tehuis in Los Angeles waar hij intensief verzorgd wordt vanwege zijn fronto-temporale dementie en denkt “Gelukkig, Jeannette uit Aalst steunt me”.
Of de rampenreacties. Iemand die vertelt dat hij bijna stikte in een olijf In Italië. Een ander vertelt over een darminfectie bij het all-inclusive buffet in Turkije. Nou, dan komen de reacties want je hebt altijd van die mensen die dit zelf ook hebben meegemaakt. Maar altijd véle malen erger of ze beginnen over een nichtje dat niet lang geleden in Marbella bijna vergiftigd werd door iets in de sangria wat er niet in hoorde.
En dan hebben we het nog niet gehad over de meningen. Die eindeloze verhitte discussies, politieke etiketten, het welles-nietes van links tegen rechts. Ben je antisemiet of islamophobe. Ben je woke of reactionair. Er lijkt niets meer tussen in te bestaan.
En alsof dat niet genoeg is duikt er altijd wel iemand op die zich afvraagt of Brigitte Macron nu een vrouw of een man is. Weer een ander lijkt het zeker te weten…en reageert met de zelfverzekerdheid van een expert, die het allemaal al lang heeft uitgezocht.
Dan denk ik vaak, hè, hè, Dinges, Ik weet het, je hebt graag steeds het woord en weet alles beter. Maar het ging nu even niet over jou. Hou je bakkes en laat die Italiaanse olijf nu effe de hoofdrol spelen.
En dan heb je N. uit Z. die op Facebook trots meldt dat zij goed is aangekomen in Benidorm, waar ze als pensionado drie maanden gaat overwinteren. En dan J. uit B. een minuut later: “Oh mijn beste vriendin gaat daar ook elk jaar met haar man naar toe! Ze heten “Jut en Jul” doe ze de groeten als je ze ziet.” Alsof Benidorm eigenlijk maar uit één straat bestaat, met één supermercado, één frietkot “Bij den Belg” en één plein waar alle pensionado’s elkaar onvermijdelijk tegenkomen.
En zo krijgt N., nog voor ze haar koffer heeft uitgepakt, een soort morele opdracht. Terwijl ze eigenlijk zin heeft om in het Spaanse zonnetje, samen met haar buurtjes van verschillende nationaliteiten gezellig te gaan zitten keuvelen over ditjes en datjes, heeft ze nu een diplomatieke missie, groeten overbrengen, mensen herkennen die ze nog nooit heeft gezien, op de uitkijk staan naar Jut en Jul.
Disclaimer: de namen, personages plaatsen en gebeurtenissen zijn het product van de verbeelding van de auteur of op fictieve manier gebruikt. Elke gelijkenis met echte personen, levend of overleden, is puur toevallig.
Op sociale media zijn de reacties onder berichten vaak het echte spektakel, nog fascinerender dan het bericht zelf. Voor sommige reacties ga ik expres even zitten, met een bakje chips en een drankje. Soms zijn ze zo geestig dat mijn dag meteen goed is. Soms zo stompzinnig dat ik mijn geloof in de mensheid met rasse schreden zie verdampen.
Je hebt bijvoorbeeld Dinges die altijd moet laten weten dat hij iets niet leuk vindt. Onder een prachtige zonsondergang in Marokko schrijft Dinges: “Ik hou niet van Marokko" (Lees: en vooral niet van Marokkanen.) Dan denk ik, “Maar Dinges, niemand heeft om je mening gevraagd. Dan ga je toch lekker naar Oostenrijk of boek een hut in de Ardennen. Maar laat ons, die wel van prachtige zonsondergangen houden en het geluid van de stilte in de Marokkaanse Sahara al eens hebben ervaren met rust.
En dan is er Katrien uit Brugge. Katriens oude fiets is gestolen en plaatst een bericht op Facebook. Katrien is sowieso populair, dus binnen de 5 minuten; gedeeld in Gent, gedeeld in Antwerpen, gedeeld in Luik, gedeeld in Mesen (stad), gedeeld in Maastricht, gedeeld in Rolde, gedeeld in Pieterburen. Alsof haar fiets een internationale terrorist is die via het Pieterpad naar het noorden is gevlucht.
Vele jaren later duikt het bericht van Katrien en haar fiets nog een terug als een “herinnering”. Niemand kijkt naar de datum, want alles moet snel gaan, dus hop: het bericht wordt opnieuw gedeeld… Gedeeld in… Katrien was goed verzekerd en heeft ondertussen al een nieuwe, een elektrische, fiets gekocht…een rode met een mandje.
dit blog ondersteunt oude spelling nieuwe spelling oude nieuwe spelling onnodig Frans onnodig Engels verkeerd geplaatste leestekens stijl en spelfouten
OVER VRIJE MENINGSUITING!
"Het mooie van vrije meningsuiting is dat je altijd weer verrast wordt door de schaamteloosheid van degenen die haar willen beknotten"
THEO VAN GOGH (VERMOORDE COLUMNIST EN CINEAST)
OVER LIEFDE
"LIEFDE IS DAT JIJ HET MES BENT
WAARMEE IK IN MIJZELF WROET"
May the sun. Bring you new energy bij day. May the moon. Softly restore you by night. May the rain. Wash away your worries. May the breeze. Blow new strenght into your being. May you walk. Gently through the world and know. Its beauty all the days of your life.
