|
Vandaag de kerstboom weer afgetuigd, compleet met zwarte leren laarzen en een zweep. Want sommige rituelen vragen nu eenmaal om een zekere discipline. En daar ging alles weer voor 11 maanden naar de zolder. Vier trappen op, vier trappen af. Achtentwintig treden.
Onze Cesar volgt zoals bij het optuigen, alles weer aandachtig, maar blijft wijselijk op afstand, mij een handje helpen met het naar boven brengen van de dozen met kerstversiering en de kunstboom die uit drie onderdelen bestaat zit er vandaag ook duidelijk niet in en dat terwijl hij wanneer ik zomers in de tuin aan het snoeien ben, de takken bijna uit mijn handen rukt alsof hij persoonlijk verantwoordelijk is voor het groenbeheer van de wijk.
Verder heb ik een driekoningenkoek gebakken, een leuke traditie waar ik voor het eerst mee kennismaakte op de zondagschool. Bij ons thuis werd er vroeger niet aan gedaan. Net zoals de gewoonte om op 2 februari pannenkoeken te bakken voor Maria Lichtmis. Mij hadden ze altijd verteld over dat pannenkoekgedoe dat het was omdat het op die datum mijn halve verjaardag is. Alsof ik op die dag, zonder dat ik het besefte, een soort mini-Maria was en dus pannenkoeken waardig.
Later, toen ik al getrouwd was en in Frankrijk woonde, kwamen die tradities weer terug in mijn leven. Deze keer met de juiste uitleg. Ik wist toen al een aantal jaren dat Sinterklaas niet bestond, maar deze had ik niet zien aankomen…Mijn kinderzieltje kreeg de zoveelste dreun, maar heeft het uiteindelijk met enige weemoed aanvaard.
En ik besloot, na een en ander verwerkt te hebben ; die hou ik erin. Tradities die ruiken naar winterlicht, samen zijn en gezelligheid.
Ik heb zelfs de oorsprong van de driekoningenkoek even opgezocht. De Romeinen vierden de Saturnaliën, nauw verbonden met de winterzonnewende, waar het licht zich voorzichtig herpakte, en de wereld even op haar kop mocht staan. In die dagen ging er een boon in een brood, een klein geheim in warm deeg. Wie hem vond, werd voor één dag koning, een spel, een omkering, een knipoog naar het lot.
En zoals dat gaat met veel van die heidense feesten: de middeleeuwse Kerk keek fronsend naar al dat heidense gedoe en besloot het dan maar te her verpakken in een Christelijk jasje. De oude feestkoning werd een driekoning en gekoppeld aan de drie wijzen uit het Oosten. De zonnewende werd Epifanie, en de boon bleef waar hij altijd al zat: in het hart van de koek, wachtend op iemand die hem vindt en even mag schitteren.
En weer ben ik niet de koningin van de dag. Dju! Maar een leeuw heeft geen boon nodig om te weten dat ze heerst. Ik draag mijn kroon wanneer ik dat wil!
|
