Ik ben Martin Vanhee, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Maarten.
Ik ben een man en woon in Roeselare (België) en mijn beroep is met pensioen.
Ik ben geboren op 26/07/1955 en ben nu dus 69 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: corresponderen en zo van mensen houden en omgekeerd.
Eigenlijk geloof ik in het goede van de mensen ondanks alles, vriendschap en liefde zijn dan ook de sleutels in mijn leven. Want elke liefde heeft haar waarde al betaal je soms de prijs van pijn, verdriet en verlatenheid.
Sluit vriendschap met de bomen sluit vriendschap met de wind sluit vriendschap met de bloemen die je op de wereld vindt
Sluit vriendschap met de wolken sluit vriendschap met de maan sluit vriendschap met de sterren die aan de hemel staan
Sluit vriendschap met de golven de zee met eb en vloed maar vooral met alle mensen die je op je weg ontmoet
Broer Christiaan Vanhee
02.12.1956 - 28.07.2014
zijn dochter
Eline Vanhee
11.02.1986-14.05.2013
Volg jouw eigen weg soms kronkelend soms rechtdoor volg jouw eigen droom al lijkt hij vaag: ga ervoor!
Luister naar jouw kloppend hart het spreekt een eigen taal het kent jouw leven door en door het kent jouw verhaal.
Vertrouw steeds wat je voelt en twijfel nooit aan jezelf jij bent de zon, de maan, de ster, schitterend aan het hemelgewelf!
zoals beloofd schrijf ik nog wat rond de bedevaartsreis. Deze bijdrage - moet ik eerlijk toegeven -mocht je gisteren al gelezen hebben maar iets weerhield me te bloggen, want zoals in voorbije jaren is gebleken ligt "bidden" niet in de markt in blogland. En néén, ik geef niet om scores al geeft het te denken dat een rangschikking onderste boven gehaald wordt wanneer ik nog eens uitdrukkelijk over geloven schrijf en over wat me sterkt. De tekst die volgt sluit dan ook naadloos aan bij de Westerse ingesteldheid van heden.
... En toch, vanwaar die 800.000 bedevaarders naar Kevlaer elk jaar opnieuw; die miljoenen naar Lourdes? Er was verder ook een andere reden om niet te bloggen, maar in dezelfde gesteldheid intens begaan te zijn met die jonge dichter (adhd) - zie archief een korte tijd terug - die me via een gedicht liet weten dat zijn papa zoaps is overleden. Ook dat is bidden!
Moeder Maria, wij willen nog even bidden ... Eeuwenlang was U voor ons de Lieve Vrouwe van Vlaanderen. Maar de tijden zijn in Vlaanderen veranderd, zoals U weet. Wij hebben nu veel geld. En we hebben televisies. En vanuit de zetel van onze woonkamer zien we nu iedere avond wat er over de wereld gebeurt. Maar bij dit alles bent U de grote afwezige.
Wij kennen U niet meer, of bijna niet meeer. Toch zijn er nog die trouw hun rozenkrans bidden, die op bedevaart gaan ... Maar U verschijnt nooit op televisie. Door de televisie is onze horizon verbreed en verruimd. Wij hebben nu gezien hoeveel armen er over de wereld worden vervolgd, verdrukt. Wij weten alles over Joegoslavië en hoeveel slachtoffers er zijn in Afrika!
Wij hebben zoveel gezien, maar van U geen spoor! Zou zoveel menselijk leed U koud laten!
Moeder Maria, leer ons kijken met andere ogen, en wees ons nabij in goede en kwade dagen.
De ingelaste foto is de bedevaartskaars die we als groep hebbben geofferd op het einde van de driedaagse. Deze kaars staat symbool voor onze zorgen en vragen die we acherlieten bij Maria
Goeie dag, Maria, Het verwondert U misschien dat wij tot tot U spreken, tot U bidden, vandaag de dag doet men dat niet meer, Gij waart wat stempelen gezonden ...
Toch komen wij tot U, Maria gewoonweg om bij U te zijn, even met U te spreken, als met een moeder die begrijpt, en de pijnen en het ongebrrip in het hart bewaart ...
Wees goed voor ons, Maria blijf voor ons pleiten bij Uw Zoon, als wij het hier wat bont maken ... Als wij hier liefdeloos en harteloos leven ... als wij geen broers en zussen zijn, maar concurrenten en, vijanden ...
Jan Coghe, priester
die de voorbije bedevaartsreis spiritueel geleid heeft naar Jezus via Maria. Morgen meer daar over. Maria dankend voor een behouden thuiskomst.
Als ik voor jou mag zijn Een mens die luisteren kan Naar alles wat je drukt Naar alles wat je draagt Dan dank ik jou voor het vertrouwen dat je in mij stelt
Als ik voor jou mag zijn Een mens die zoekt naar jou Naar alles wat nog mogelijk is Naar alles wat nog overblijft Dan dank ik jou voor het vertrouwen dat je in mij stelt
Als ik voor jou mag zijn Een mens die zwijgen kan Wanneer een woord teveel is Wanneer alleen de stilte zegt wat niet te zeggen is Dan dank ik jou voor het vertrouwen dat je in mij stelt
Als ik voor jou mag zijn Een mens temidden van de mensen Door jou geroepen, door jou gevraagd Omdat het echt niet verder kon Dan dank ik jou voor het vertrouwen dat je in mij stelt
Als ik voor jou mag zijn Een mens die wachten kan Tot dat je danken gaat omdat het toch nog erger kon Veel zwarter, veel zwaarwichtiger Dan dank ik jou voor het vertrouwen dat je in mij stelt
Als ik voor jou mag zijn Een mens die op het juiste ogenblik Jouw huis betreedt Wanneer je bang geworden bent voor t donker om je heen Dan dank ik jou voor het vertrouwen dat je in mij stelt. - auteur me niet bekend - maar bovenstaande sluit naadloos aan bij wat ik al zo lang blog.
Wanneer u dit leest ben ik op weg voor een drievoudige bedevvaartsreis. Misschien een idee om mee te nemen waneer jullie straks met verlof gaan of er een weekend tussenuit willen, ontspannen en toch verdieping zoeken, kunst bewonderen op een plaats van gebed, maar vooral Maria ontmoeten door de mensen die ons op reis aan elkaar gegeven zijn.
Kort samengevat omvat de bedevaartreis:
1 HET LOURDES VAN DE KEMPEN TE MEERSEL-DREEF 2 HET GENADEBEELD IN MARA-KEVELAER (Duitsland) 3 DE O.L.VROUWBASILIEK TE MAASTRICHT (Nederland)
Ik kan het bezoeken van het genadeoord te Kevelaer alleen maar sterk aanbevelen daar het voor mij een openbaring was toen ik er verleden jaar voor de eerste maal kwam. Een genadeoord in volle groen, rust en boordevol kunst! Vandaar dat ik deze meer uitgebreide bedevaartsreis met o.a. gelegenheid tot de kaarsenprocessie graag meepik dit jaar, vooral in dit bijzonder Lourdesjaar.
De fotoalbum over Kevelaer kun je vinden op de website: www.lourdesvrienden.be
Graag tot na dit weekend waar ik er zeker van ben dat ik er versterkt van terug kom. Maarten
Your eyes are made to see surfaces It's only when you look with your heart and soul that you'll see what's beneath.
Alleen wanneer je gezien hebt wat er onder het oppervlak schuilt, of wat de deiningen veroorzaakt, dan kan je oordelen. Het komt er uiteindelijk op neer dat je nooit mag oordelen, en zeker niet veroordelen. Het enige wat je kan doen is een mening vormen. Eentje die niet zwart of wit is, maar grijs. Eentje die flexibel genoeg is om te kunnen meebuigen met nieuwe inzichten. Inzichten, inzien. Zien is is iets heel belangrijks. Niet te verwarren met kijken. Kijken doe je als buitenstaander. Zien doe je als je er middenin meeleeft, en beleeft.
Met dank aan Bruno. Woorden die ik vond die hier hun plaats verdienen, zeker omdat deze woorden uit hert hart geschreven zijn, dus doorleefd. Een thema dat ik al eerder aansneed.
Blijft een boom een boom als hij al zijn blad verloren heeft als al zijn takken door de wind zijn verscheurd en er geen kind meer is dat in hem klimmen wil? Als geen vogel meer zijn nest bouwt in de toppen van een boom is een boom dan nog steeds een boom?
Als een mens een boom zou zijn zouden bladeren uit vrienden bestaan is een mens zonder vrienden dan wel een mens? Laten we samen bomen zijn en elkanders bladeren die niet bruin kleuren en nooit vallen.
En als je toch valt, mijn blad, mijn vriend, beloof ik je te vangen en gewoon aan een van mijn takken, terug te hangen.
Geïnspireerd door zo vele vragen naar oprecht vertrouwen door zovelen - zowel jong als oud - , graag nog deze, al moet ik toegeven dat het vertrouwen waar men het meest over heeft zo vlak, zo horizontaal is ... Of durven wij het gewoon niet meer uit te spreken dat wij mogen Vertrouwen in een God. Ik werd dan ook geraakt door iemand die wellicht niet besefte wat hij "zomaar" zegde: "Geluk is wanneer je Gods vrede in jouw hart mag voelen".
Toch is onderstaande gedachte de moeite ze met u te delen; zeker zo eigen aan mijn blog.
CONFIDENCE : Once all village people decided to pray for rain. On the day of prayer all people gathered and only one boy came with an umbrella.
........ That's Confidence ..
TRUST : Trust should be like the feeling of a one year old baby when you throw him in the air, he laughs.....because he knows you will catch him.
....... that's Trust............
HOPE : Every night we go to bed, we have no assurance to get up alive the next morning but still we have plans for the coming day.
.........that's Hope...........
p.s. Het plaatje dat ik hier toevoegde verwijst meteen naar de junimaand, de maand van het Heilig Hart. Roeselare is als stad dan ook toegewijd aan het Heilig-Hart. Ja, dat plaatje vind je enkel nog op rommelmarkten. Ooit was het anders, maar in India is het soms het enige wat in een huiskamer prijkt ... en niet eens als decoratie, maar als getuige van de altijd aanwezige gast.
Ik heb dezelfde ogen En ik krijg jouw trekken om mijn mond Vroeger was ik driftig Vroeger was jij driftig Maar we hebben onze rust gevonden En we zitten naast elkaar En we zeggen niet zoveel Voor alles wat jij doet Heb ik hetzelfde ritueel Papa, ik lijk steeds meer op jou
Ik heb dezelfde handen En ik krijg jouw rimpels in mijn huid Jij hebt jouw idee Ik heb mijn idee En we zwerven in gedachten Maar we komen altijd thuis De waarheid die je zocht En je nooit hebt gevonden Ik zoek haar ook en tevergeefs Zolang ik leef Want papa, ik lijk steeds meer op jou
Vroeger kon je streng zijn En god, ik heb je soms gehaat Maar jouw woorden Ze liggen op m'n lippen En ik praat nu Zoals jij vroeger praatte Ik heb een goddeloos geloof En ik hou van elke vrouw En misschien ben ik geworden Wat jij helemaal niet wou Maar papa, ik lijk steeds meer op jou.
Er loopt iemand met mij mee, Die waarschuwt bij gevaar En soms als ik het niet verwacht, Word ik haar opeens gewaar.... Er is een vrede diep in mij, 't licht in duisternis.... Ik weet, dat wat me nu omgeeft, van andere sferen is
en toch is het me zo vertrouwd, er is geen angst in mij, dat we er niet alleen voorstaan, maakt me ontzettend blij.... Wie ben ik, dat ik dit ervaar, Dat engelen met me gaan, Vanaf dat ik geboren ben, Tot het eind van mijn bestaan.
Op de leeftijd van 75 jaar, de verjaardag die we vandaag in het licht willen stellen, nemen wij officieel afscheid van een bewonderenswaardig mens, priester, aartsbisschop en kardinaal. In alle eenvoud was hij een voorbeeld voor de wereldkerk en hij was dan ook niet voor niets één van de grote "kanshebbers" bij de vorige pausverkiezingen, al was laatste niet zijn betrachting. Hier mogen wij toch even terecht chauvinistisch zijn?
Wie ben ik om hier in een notedop iets neer te pennen over een figuur die een hoog moreel gezag geniet in binnen- en buittenland, hij die zelf talrijke werken heeft gepubliceerd in een zeer menselijke en toegankeleijke taal. Waar heeft hij zich een leven lang aan geïnspireerd? Aan "de kardinale deugden" zoals ze nu weer nieuwe media-aandacht krijgen misschien, al gaat dat woord niet terug op de kardinaal, maar veel verder in de geschiedenis.
In elk geval had de kardinaal die ene zekerheid: hij heeft alles van God gekregen in dit leven en vreest niets.
In elk geval heeft Godfried kardinaal Danneels zich gespiegeld aan deze deugden, heeft hij er zélf naar geleefd én ze voorgeleefd. Hij heeft er ontelbaren diep mee geraakt, gestuwd, ook in de moeilijke tijden die de kerk doormaakt.
Dat kun je dagelijks lezen in een bijzonder boek die de titel draagt: "VERTROUWEN, Een dagboek van wijsheid en geloof". Een boek dat je elke dag volgens het ritme van het leven even doet halt houden. Meteen geef ik jullie eens een andere boekentip mee, niet ver van je bed te leggen.
Tot slot geef ik even deze "deugden" mee; dan zal je begrijpen hoe de kardinaal één was en is in alles wat hier wordt opgesomd. Dat hij het vooral wilde verder uitdragen; het is zijn grote bekommernis.
Een jeugdvereniging koos ooit voor de naam SAMIEDOE, een letterwoord wat staat voor SAMEN IETS DOEN. Samen iets doen, dat kun je maar als je niet alleen bent, als mensen je steunen en helpen, in wat dan ook, al was het maar hoe je leert bloggen - klinkt materialistisch, maar kan levengevend zijn voor mensen op leeftijd, tijdens ziekte, maar eveneens voor jongeren ... - Weten dat je er niet alleen voor staat; voor wat dat alleen-staan ook kan zijn; maar recent persoonlijk ervaren hoeveel mensen en van welke verschillende kanten ook een helpende han willen uitsteken. Neen, het gaat niet slecht met mij, maar ik wil uitdrukkelijk eens zeggen dat een klein gebaar een wending kan geven aan een leven, zeker als he gebaseerd is op geloof en vertrouwen. Maar daarvoor hebben we elkaar nodig, veel meer dan de negativiteit die ik zie via het bericht over "netlog".
Hoeveel deugd doet het wanneer er plots een vraag uit het niets opduikt zoals:"Mag ik je beter leren kennen?"
Te veel woorden wellicht, en zomaar uit het vuistje, maar kijk, bijgaande zegt alles! Of vergat ik het voornaamste toch nog? Inderdaad, richten wij onze ogen op Jezus en denken we ook eens aan onze God, die ons aan elkaar geeft, dag na dag. Ja, we vergeten zo vaak te bidden en maken het goed met een schietgebedje zoals ook nu weer!
Het is vanuit het geloven dat wij morgen met elkaar omgaan in concrete daden, SAMIEDOE!
Wees voorzichtig met waar je jouw dromen mee voedt. Voed ze met zorgen en angst en je produceert onkruid dat het leven uit je dromen haalt. Voed ze met optimisme en oplossingen en je cultiveert succes. Wees altijd op zoek naar manieren om een probleem om te zetten in een kans op succes. Wees altijd op zoek naar manieren om je dromen te voeden.
Naast de vele vriendensites die meestal enkel maar het woord "vriend" behouden zonder daar verder inhoud aan te geven, en die meestal niet écht naar een ander leiden, maar niet veel méér zijn dan winstbejag van een paar enkelingen die dergelijke sites hebben opgezet omdat ze "eenzaamheid" blijkbaar een gat in de markt vonden moet ik toegeven dat laatste enkel maar bevestigd werd toen ik op een gelijkaardige site stootte. Ik denk dat ik bij onderstaande geen verder commentaar meer hoef mee te geven. Lees zelf maar en laat deze cijders eens tot je doordringen. Meteen dacht ik aan een fragment dat ik las over mensen teruggetrokken leven, sterk afgeschermd, enkel beïnvloed door meningen die internet hem aandragen en die hij zo kan verwerpen door op het kruisje rechts boven te klikken .. Miljoenen mensen, enkel en alleen al in het Nederlandstalig gebied, die dreigen elk menselijk contact te verliezen, als het al niet is gebeurd. Mensen houden er niet langer meer van om mensen te ontmoeten en te luisteren naar hun verhalen. Ja, misschien wel heel even op internet, maar dan is al vlug de andere aan de beurt, zeker wanneer die ander - zelfs virtueel - zijn klaagzang begint. Het LIJKT erop dat het onderhouden van menselijke relaties steeds minder noodzakelijk is. Het IK primeert, maar op zelfde moment lees je bij die miljoenen niets anders dan het diepe zo menselijke verlangen naar liefde en vriendschap, aandacht en geborgenheid. Het wordt rijkelijk uitgesmeerd in gedichten en spreuken. Het lijkt op een revival van de dichter, maar helaas is het meestal niets anders dan een schreeuw : HOU VAN MIJ. IK WIL JOU.
Of bezondig ik me nu ook wanneer ik me even afscherm en via SeniorenNet jullie dit meedeel? Misschien al blijf ik geloven in de echte mens, dat is voor mij de essentie van mijn leven, en als dit medium daar kan toe bijdragen, heel graag!
Er zijn in totaal 35.028.715 leden op Netlog, waarvan 2.362.049 op de Nederlandstalige Netlog
Nogmaals ben ik zwaar aangeslagen door een bericht dat me bereikte van een joge man die ik ondertussen leerde kennen als een goede maat. Ik bladerde zomaar door zijn gedichtensite, maar kwam bruusk op volgende uit. Zijn pijn en angst verbeten in voorbije nacht en dan nog in een gedicht. Vriend, hou je sterk. Jij wordt door zovelen op handen gedragen, zeker door je "schatje". Jouw glimlach is zo aanstekelijk. Daarom proberen we vandaag dat extra zonnetje te zijn voor jou!
Ik voel me als een vogel gevangen in een kooi. Ik voel me opgejaagd als een prooi. Waarom waarom doen ze dit keer op keer? Sorry mensen maar ik kan het niet meer. Kan het niet meer aan. Het wordt me geween teveel. Al die onderzoeken telkens weer. Het doet me altijd zo'n zeer Om het slechte nieuws te horen. Deze strijd heb ik bijna verloren. Ik krijg minder en minder lucht. Stilaan komt de dag van men laatste zucht. Wil wel blijven doorgaan. Maar kan het niet meer zo goed aan. Het wordt donker en zwart voor mijn ogen. Wil wel blijven vechten maar kan niets beloven. Weet dat het moet. Maar heb het even zwaar. De zon zal heus wel weer schijnen Dan zullen ook de wolken weer verdwijnen. Naar deze dag kijk ik uit echt waar. Leven met adhd is somsecht wel een hel. Maar wees niet ongerust ik red me heus wel.
Doe al het goede dat je kunt met de middelen de je hebt op de manier die je gewoon bent op de plaats waar je staat in de tijd die je gegeven is voor de mensen die je kent zolang het mogelijk is.
Geef mij uw goddelijke goedheid. Maagd vol van genade, Vrouwe van de glimlach, Herstel in mij de goddelijke goedheid, Leer mij te genezen wie ik heb verwond, Dat mijn lippen mogen overtromen van tederheid, Vol woorden van liefde die vrede brengen.
IK GA VOOR VERDRAAGZAAMHEID!
Dit kaarsje kreeg ik uit dank, maar er werd me gevraagd het te laten branden voor elkaar. Op mijn beurt geef ik dit licht door aan anderen, uit dank; als teken van hoop misschien, maar vooral als bevestiging, of nog meer als aanmoediging voor mensen die het nu echt nodig hebben. IK WIL ER ZIIJN VOOR U!
Als ik in India ben, is dat een groot wonder, dan wil ik er zoveel mogelijk zien.
Ik ben zo verliefd op dit land, deze nieuwe wereld, waarin ik geleidelijk een ander mens wordt.
India is zo'n boeiend land, een fascinerend land van paleizen en tempels van goden en godinnen, van Hindu's, Siksen enz….. , van kasten en paria's.
India is een land waar alles anders is als bij ons, India maakt een ander mens van u.
Wie India heeft bezocht, zal nooit meer zijn zoals voorheen was.
U leert relativeren, U gaat inzien dat er nog en andere kant aan het menszijn zit, dan die welke u hier in de luxueuze,. gehaaste, westerse wereld leerde kennen
U zult het begrip 'Tijd' anders gaan interpreteren.
Tijd bestaat immers niet in India.
Het is de gehaaste mens die de tijd heeft gemaakt .
En in India hebben de mensen geen haast.
Wie door de gids van het reisbureau van het ene monument naar het andere wordt gejaagd, zal uiteraard weinig van India leren kennen en begrijpen.
India behoort u in alle rust te leren kennen,
Doe het rustig aan, de eerste dagen niet alleen om aan het klimaat te wennen, maar veeleer om te herstellen van de cultuurschok, die u bij een eerste kennismaking met India onherroepelijk oploopt.
Ontvlucht de schok niet.
Ga hem tegemoet en verwerk hem.
Dan zult u inzien dat niet al het negatieve negatief is, dan zult u leren begrijpen waarom de armoede, die wellicht helemaal geen armoede is bestaat en waarom het verschijnsel bestaat zoals het bestaat .
Dan zult u van uw vooroordelen over India gaan houden .
U zult ernaar verlangen en gaan behoren tot de grote schare mensen die iedere kans aangrijpt om weer te kunnen genieten van de mooiste en ontroerendste ervaringen die zij in hun leven deelachtig zijn geworden: de ervaringen die India hen heeft geboden en weer zal bieden.