Ik ben Martin Vanhee, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Maarten.
Ik ben een man en woon in Roeselare (België) en mijn beroep is met pensioen.
Ik ben geboren op 26/07/1955 en ben nu dus 69 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: corresponderen en zo van mensen houden en omgekeerd.
Eigenlijk geloof ik in het goede van de mensen ondanks alles, vriendschap en liefde zijn dan ook de sleutels in mijn leven. Want elke liefde heeft haar waarde al betaal je soms de prijs van pijn, verdriet en verlatenheid.
Sluit vriendschap met de bomen sluit vriendschap met de wind sluit vriendschap met de bloemen die je op de wereld vindt
Sluit vriendschap met de wolken sluit vriendschap met de maan sluit vriendschap met de sterren die aan de hemel staan
Sluit vriendschap met de golven de zee met eb en vloed maar vooral met alle mensen die je op je weg ontmoet
Broer Christiaan Vanhee
02.12.1956 - 28.07.2014
zijn dochter
Eline Vanhee
11.02.1986-14.05.2013
Volg jouw eigen weg soms kronkelend soms rechtdoor volg jouw eigen droom al lijkt hij vaag: ga ervoor!
Luister naar jouw kloppend hart het spreekt een eigen taal het kent jouw leven door en door het kent jouw verhaal.
Vertrouw steeds wat je voelt en twijfel nooit aan jezelf jij bent de zon, de maan, de ster, schitterend aan het hemelgewelf!
Wanneer zoals de titel van mijn blog LIEFDE EN VRIENDSCHAP een sleutel is, dan is ook GEDULD evenzeer een SLEUTEL TOT GELUK. Want een hart dat de tijd respecteert, is geduldig. Het kan wachten. Het weet dat uitstel niet ontmoedigt: het zuivert en het verdiept. Zo moet je soms jaren wachten voordat je partner zich prijsgeeft, zelfs in een goed huwelijk. Jaren wachten ook voordat je je ware vrienden kent.
Lang wachten ook voordat je echt te weten komt wat de diepste pijn is van een buur of zelfs van een huisgenoot. Je moet vaak ook lang wachten tot je jezelf kent met je echte gaven en je echte fouten. Soms moet je helaas door een donkere tunnel in eenzaamheid en gebrokenheid.... Ook Jozef en Maria moesten dit ervaren, maar God laat het geduld, het gebed en de tranen nooit onverhoord. Dat is mijn geloofsbelijdenis naast de menselijke sleutel tot elkaar die misschien wel uit dit geloof werd geboren. Of zoals ik bij een blogvriend las: Hoe zou Europa er nu voorstaan mocht Jezus niet onder ons zijn gekomen?
There is no such thing as conditional love..Love is either unconditional or it's no love. You might like someone conditional on their personality or behavior or circumstances. But love accepts no boundaries. So never say 'I love you because', for love has no cause, love comes from God.
Er bestaat geen voorwaardelijke liefde. Liefde is onvoorwaardelijk of het is geen liefde. Je kan wel houden van omwille van de persoonlijkheid, het gedrag, of omwille van bepaalde omstandigheden, maar liefde aanvaardt geen grenzen. Zeg dus noooit: 'Ik hou van je OMDAT', want liefde kent geen reden; LIEFDE komt van GOD!
Met bovenstaand woord begon ooit mijn blog .. Het wordt ook het nieuwe begin en de leidraad in 2011. Met de woorden van Valeer Deschacht open ik dan ook dit nieuw (blog)jaar 2011:
VERTROUWEN GEVEN EN ZELF OOK VERTROUWEN WAARD ZIJN HET IS DE KERN VAN ONS MENS ZIJN.
365 dagen! Om leed en vreugde te dragen neem iedere dag je deel alles bijeen is veel te veel benijdt men 't welzijn dat je draagt het is veel beter dan beklaagd.
365 dagen! Elke morgen mag men hetzelfde vragen gezondheid van ' morgens vroeg tot ' savonds laat. Doe een wens nu meteen dat doen we allen maar niet voor ons alleen!
Het nieuwe jaar langs Bethlehem beginnen is op weg gaan, de ster van licht en hoop achterna en geloven dat elk wonder van leven, elk wonder van liefde, heel klein - klein als een kind - geboren wordt.
Holy Father, God of our yesterdays, our today, and our tomorrows. We praise You for Your unequaled greatness. Thank You for the year behind us and for the year ahead. Help us in Your new year, Father, to fret less and laugh more. To teach our children to laugh by laughing with them. To teach others to love by loving them. Knowing, when Love came to the stable in Bethlehem, He came for us. So that Love could be with us, and we could know You. That we could share Love with others. Help us, Father, to hear Your love song in every sunrise, in the chriping of sparrows in our backyards, in the stories of our old folks, and the fantasies of our children. Help us to stop and listen to Your love songs, so that we may know You better and better. We rejoice in the world You loved into being. Thank You for another new year and for new chances every day. We pray for peace, for light, and for hope, that we might spread them to others. Forgive us for falling short this past year.
Rond deze periode van het jaar konden de mijmeringen mij weerom niet met rust laten. Het resultaat is als volgt:
In deze tijd van het jaar Staat de klok heel even stil. Wij kjken terug op wat goed was en wat beter kon, Wat ons deed lachen en echt blij zijn, Wat ons aangreep en ontroerde, Waar wij woorden voor vonden ... Waar wij sprakeoos bleven. Waar wij mensen verloren, Waar wij weer anderen (her)vonden. Waar wij anderen probeerden te vergeven, Waar het ons soms echter nog altijd niet lukt.
Ik wens jullie alvast geluk, vreugde en VERTROUWEN In LIEFDE EN VRIENDSCHAP, elke dag van 2010.
Toen ik "nog jong en mooi"was startte ik met een soort dagboek. Niet het dagboek met te delen geheimen of waar ik al dan niet mijn beste looptijden in noteerde; neen het was eerder een dik geruit schrift, omgeven door een mooie lederen kaft waar ik korte bezinningsteksten in neerschreef of de korte inhoud van bepaalde bezinningsweekends die ik toen af en toen volgde. En zo werden er n.a.v. deze ontmoetingen nogal wat bladwijzertjes uitgedeeld - toen erg in de mode - met een fraaie tekening en tekst, en met vaak op de achterkant een bemoedigend woordje van deze of gene gast. Het was ook de tijd van menig trouwpartij, te zien aan de uitnodigingen die in dit boek steken, en de bedankingskaartjes, want toen was het gewoon dat je werd uitgenodigd voor zowel receptie als avondfeest. M.a.w. het was gewoon dat er getrouwd werd. Het was een dure tijd want de huwelijken volgden elkaar snel op en collega's waren er bij de vleet, maar niemand werd uitgesloten.
Het was in die tijd dat ik begon met een aparte bladzijde in dat dagboek met bovenaan: "KERSTMIS 19.." waaronder de namen werden genoteerd aan wie ik een kerstwens had verstuurd. Er naast was er plaats voorzien om aan te kruisen wie en wanneer iets had teruggestuurd. Soms met een bijzondere vermelding, een opkikkertje a.h.w. En telkens waren er ook mensen die na jaren afwezigheid zich plots weer lieten horen. Ik schrijf inderdaad "Kerstmis", want de kaarten moesten zeker aankomen op Kerstdag. Pas zo was en is deze wens nog zinvol en vooral ook op tijd. Op de duur weden niet enkel de data bijgehouden maar werden sommige kaarten bij dit jaar bewaard tussen de andere bladzijden, omdat ze uit ofwel India kwamen of van een paar goede vrienden afkomstig waren, of gewoon omdat ze een heel specifieke boodschap bevatten die nu nog levengevend is. Nog andere kaarten waren zo mooi dat ze niet in een doos mochten belanden. Het zijn tastbare herinneringen die plots een heel verhaal oproepen uit vervlogen tijden, een verhaal tussen twee mensen.
Nu ik zo door dit boek aan het bladeren ben zie ik hoe intens sommige contacten waren en besef ik ook dat we 'toen we jong en mooi waren' blijkbaar veel konden betekenen voor elkaar; zeg maar de wereld wilden verbeteren., en dit op een authentieke manier.
Meteen de vraag zoals ik het daarnet nog hoorde op de radio: "WAAR ZIJN ZE DIE MENSEN?" Ja, waar zijn ze? Zijn ze gehuwd, werden ze priester, hebben ze kinderen en hoeveel, wat voor werk doen ze .. leven ze überhaupt nog? Ze schreven een laatste wens aan me, en ik aan hen en geen één van beiden besefte dat dit voorlopig de laatste wens was.
JA, WAAR ZIJN JULLIE? DANK VOOR JULLE VRIENDSHAP, VOOR DIE VOETAFDRUK DIE JE TOT OP HEDEN HEBT ACHTERGELATEN ....
Eens zal er VREDE zijn over de gehele aarde in alle harten, eens zal het blijvend Kerstdag zijn.
Daarom mogen we nooit op ons 'menselijk feest' van Kerstmis het transcendente overslaan. Op een goed christelijk feest moet er iets te vertellen zijn: het kerstverhaal. Er moet iets te zien zijn: het kind in de kribbe. Er mag ook gegeten worden en er moet een affectieve verbondenheid heersen.
Kerstmis is het feest van eenheid tussen God en mens.
Het is soms vreemd hoe goed een mens zich kan voelen, gewoon blij zijn dat er zulke eenvoudige en mooie dingen bestaan in het leven. Het enige wat je moet doen is er actief naar zoeken.
GEDULD EN MOED , MAAR OOK LIEFDE ZIJN DE SLEUTEL TOT ALLES.
Ik ben vast niet de eerste man die uitsluitend verliefd wordt op een gezicht, een woord, een stem.. Ik moet me terugtrekken uit deze fantasiewereld en haar en hem vergeten. NEEN, ik ben niet verliefd, houd ik mezelf voor, ik heb alleen zo lang gedroomd tot dat ik verliefd werd op het idee van liefde.
Hoevelen van ons lopen niet rond met een storm van emoties vanbinnen? En is het niet zo dat onderdrukte gevoelens van iedereen een dichter maken, zelfs van ongeletterden?!
Zeer vele jaren heb ik geleefd zonder mijn vriend te zien. We waren door contineneten van elkaar gescheiden. We hadden alleen maar brieven. En soms hebbben geliefden alleen maar brieven nodig. De betere weg om elkaar echt te leren kennen, niet gejaagd via een mail. Brieven die onderweg zijn naar elkaar, teken van wachten, verwachten, uitzien en verlangen om dat kleinood dan in jouw handen te koesteren, maar vooral te weten dat op die manier de band werkt versterkt. Een brief, het enige tastbare van een duurzaame relatie die je tegen het hart kan drukken, herlezen, bewaren ...
Geen enkele hindernis is namelijk groot genoeg om de gevoelens van geliefden gescheiden te houden.
Tot slot: 'vroeger' was het heel gewoon in de omgang over 'mijn vriend' te spreken. Vandaag helaas moet uitgelegd worden wat dit woord betekent, want wie het woord 'mijn vriend' in de mond neemt wordt er algauw scheef aangekeken, en zo moet je dus de gesprekspartner vandag duidelijk op voorhand zeggen dat het gaat om iemand die je nauw aan het hart ligt, voordat die gaat denken dat je er een banale relatie op nahoudt, zeker als je als alleengaande door het leven gaat.
Ja, zozeer zijn we afgegelden in deze maatschappij. Misschien moeten we maar wat meer brieven schrijven, of in deze tijd wat gemeende kerstkaarten sturen!
maar zonder foto! Zij tellen ten volle mee op al onze parochies in al onze wijken maar blijven liever naamloos ...
De kansarmen van bij ons: ze missen de intellectuele bagage ze missen de noodzakelijke handigheid ze kregen de kans niet zich te ontwikkelen ze kwamen (door de crisis) zonder werk ze sukkelen met hun gezondheid ze raakten verslaafd de relatie liep stuk ze vluchten voor erger ...
Elk mensenleven is goud waard. Zij mogen, anno 2009, rekenen op menselijke nabijheid en ondersteuning ... Heel wat voorzieningen vanwege de overheid willen voor hen het ergste voorkomen ...
Toch gebeurt het dat de door armoede getroffen mensen de weg niet vinden ... Mochten er dan altijd mensen zijn als u die hen opvangen luisteren naar hen onmiddellijke ondersteuning bieden en hen op weg helpen ...
Doe al het goede dat je kunt met de middelen de je hebt op de manier die je gewoon bent op de plaats waar je staat in de tijd die je gegeven is voor de mensen die je kent zolang het mogelijk is.
Geef mij uw goddelijke goedheid. Maagd vol van genade, Vrouwe van de glimlach, Herstel in mij de goddelijke goedheid, Leer mij te genezen wie ik heb verwond, Dat mijn lippen mogen overtromen van tederheid, Vol woorden van liefde die vrede brengen.
IK GA VOOR VERDRAAGZAAMHEID!
Dit kaarsje kreeg ik uit dank, maar er werd me gevraagd het te laten branden voor elkaar. Op mijn beurt geef ik dit licht door aan anderen, uit dank; als teken van hoop misschien, maar vooral als bevestiging, of nog meer als aanmoediging voor mensen die het nu echt nodig hebben. IK WIL ER ZIIJN VOOR U!
Als ik in India ben, is dat een groot wonder, dan wil ik er zoveel mogelijk zien.
Ik ben zo verliefd op dit land, deze nieuwe wereld, waarin ik geleidelijk een ander mens wordt.
India is zo'n boeiend land, een fascinerend land van paleizen en tempels van goden en godinnen, van Hindu's, Siksen enz….. , van kasten en paria's.
India is een land waar alles anders is als bij ons, India maakt een ander mens van u.
Wie India heeft bezocht, zal nooit meer zijn zoals voorheen was.
U leert relativeren, U gaat inzien dat er nog en andere kant aan het menszijn zit, dan die welke u hier in de luxueuze,. gehaaste, westerse wereld leerde kennen
U zult het begrip 'Tijd' anders gaan interpreteren.
Tijd bestaat immers niet in India.
Het is de gehaaste mens die de tijd heeft gemaakt .
En in India hebben de mensen geen haast.
Wie door de gids van het reisbureau van het ene monument naar het andere wordt gejaagd, zal uiteraard weinig van India leren kennen en begrijpen.
India behoort u in alle rust te leren kennen,
Doe het rustig aan, de eerste dagen niet alleen om aan het klimaat te wennen, maar veeleer om te herstellen van de cultuurschok, die u bij een eerste kennismaking met India onherroepelijk oploopt.
Ontvlucht de schok niet.
Ga hem tegemoet en verwerk hem.
Dan zult u inzien dat niet al het negatieve negatief is, dan zult u leren begrijpen waarom de armoede, die wellicht helemaal geen armoede is bestaat en waarom het verschijnsel bestaat zoals het bestaat .
Dan zult u van uw vooroordelen over India gaan houden .
U zult ernaar verlangen en gaan behoren tot de grote schare mensen die iedere kans aangrijpt om weer te kunnen genieten van de mooiste en ontroerendste ervaringen die zij in hun leven deelachtig zijn geworden: de ervaringen die India hen heeft geboden en weer zal bieden.