Ik kan me niet meer herinneren wie van mijn vrienden me dit gedicht per mail zond maar ik wil ze er wel voor bedanken.  Het kan deugd doen om eens goed te lachen, zeker nu met dat vreselijk weer waar je zo gedeprimeerd van wordt.

De vrienden die me goed kennen weten dat ik er nog eens extra hard om moet lachen omdat schoonma die nu 83 is, altijd het uiterlijk vreselijk belangrijk heeft gevonden.  

Ze is zelf een heel mooie vrouw, zelfs nu nog op 83 maar je zou een huis kunnen bouwen van het geld dat ze tijdens haar leven heeft gespendeerd aan allerlei lotions, crèmes en maskers om er nog beter uit te zien.   Elke rimpel die ze bijkreeg had de omvang van een wereldramp en toen was er nog geen Botox,  en nu zijn er spijtig genoeg zo veel rimpels dat ze in een bad Botox zou moeten gelegd worden.  Als we haar proberen te troosten en haar zeggen dat je mooi gracieus oud kan worden kijkt ze ons met grote ogen vol ongeloof aan.

Het enige dat haar altijd heeft tegengehouden om naar een plastische chirurg te gaan is haar panische angst voor ziekenhuizen en operaties.  

Toen de eerste rimpels kwamen was ik nogal in paniek,

Ik heb mijn face toen laten liften in een prijzige kliniek.

Nou, mijn man vond het fantastisch,

Mijn gezicht was weer elastisch.

Niks geen rimpels, niks geen vouwen

Net zo glad als bij ons trouwen.

Tot mijn vriend zei "het is gek,....

Jouw kop past niet meer bij je nek".

Ach, het was een kleine ingreep, want ze trekken  dat dus strak,

En ze geven hier een sneetje, anders krijg je  daar een zak.

Nou, mijn man was zeer tevreden met wat ze met me deden,

Maar de plastisch chirurg zat nog met mijn  borsten in zijn maag,

Want die zaten volgens hem te laag.

Toen ze waren opgehesen, leken ze een beetje  klein,

Maar met siliconenvulling mochten ze er best  weer zijn.

Nou ik zag mijn man ontvlammen,

Want ik had nu zo'n prammen!

Toen op een avond na het vrijen,

Keek hij peinzend naar mijn dijen.

En al had ie geen duidelijke kritiek,

Ik ging toch weer terug naar de kliniek.

Ik had trouwens ook een buikje, dus na enig  overleg,

Liet ik dat meteen ontvetten, ze zuigen dat in  no-time weg;

Om tegelijkertijd mijn billen

Minstens zooo'n stuk op te tillen.

Ik was op ieder feestje weer in tel

Maar zat onderhand wel heel strak in mijn vel!

Mijn man voelde zich naast mij niet meer op zijn  gemak,

Want op straat riepen jongens "ga je lekker,  ouwe zak!"

Nou toen kocht ie een toupetje

En een veel te strak korsetje.

Hij ging wandelen en trimmen,

En in het fitnesscentrum gymmen.

En maandenlang volgde hij een rigoureus dieet,

Tot hij zomaar in de sauna overleed!!

Nou, daar stond ik dan op het kerkhof mooi te  wezen aan het graf,

Maar nu hij me niet meer  ziet , is de aardigheid  eraf.

Ik laat nu de kwabben zwellen,

En zal ik u wat vertellen:

"Dames, laat je niet verlakken,

Laat de boel toch lekker zakken.

Want met gladgestreken nekken

Valt het leven niet te rekken!

Koester buik en onderkinnen

Want uw schoonheid zit vanbinnen!

Vertelt u dat maar aan uw man,

Anders komen er ongelukken van !!

Het weekeinde is weer voorbij gevlogen, letterlijk en figuurlijk. Ik zag de takken van de bomen door de tuin vliegen.

In het Centraal station bij Bojako en haar ventje thuis, was het weer heel druk.
Kleindochter 1 kwam voor de eerste keer overnachten omdat haar mama en papa naar een huwelijksfeest moesten.

Ze is al dikwijls tijdens de dag hier geweest maar het was haar eerste overnachting. Ze heeft geslapen als een roosje tot vijf uur ’s morgens en toen begon ze te wenen. Ik ben ze dan uit haar bedje gaan halen en heb ze tussen ventje en mezelf in ons bed gelegd. Even keek ze me aan mijn haar heel grote blauwe ogen met een blik van: “waar ben ik, wie ben jij?” toen viel haar eurocentje en sliep ze knus en rustig tussen ons verder, godzijdank. Ik ben geen ochtendmens en een wenend kindje om vijf uur ’s morgens zou ik echt niet meer aankunnen.

Zoals ik al meerdere keren gezegd heb is ze een ongelooflijk schatje, maar zeker geen salonkindje. Mijn badkamer was na haar ochtendbad één groot nat, schuimend slagveld.
Braaf stil liggen terwijl in haar probeer te verschonen en aankleden doet ze ook niet, ’t is precies een paling in een emmer snot ( oud antwerps gezegde).
Geen vijf seconden ligt of zit ze stil en ze vindt het dan nog heel grappig ook.
We beginnen wel al met elkaar te converseren. Zij zegt: “blablablalala” en ik zeg dan tegen haar terug “bloebloebloe” waarop ze me dan even diep aankijkt, het verwerkt en dan lachend ook “bloebloebloe” zegt.

Na het zingen van het liedje ‘Papegaaike leef je nog, eeja deeja’ zong ze ook al uit volle borst ‘eeja deeja’. Haar verdere woordenschat bestaat momenteel nog uit de woorden: “mama, papa en oempa.
Ik geef het nog een paar weken en dan is ze vertrokken en spreken we in volzinnetjes.

Zoon 2 en hoogzwanger vrouwtje zijn dan blijven eten toen ze kleindochter kwamen halen, we hadden voor de goede orde dan ook maar schoonma gevraagd zodat zij ook haar verhaal kon doen over haar reis naar Gran Canaria. Ze voelt zich nu al wat achteruitgesteld.

Schoondochter had ook beloofd aan een vriendin om even op hun tweejarig zoontje te passen en vroeg of ik het erg vond of die ook met hen mee kwam. ‘Hoe meer zielen hoe meer vreugd’ dacht ik later toen zijn mama en papa ook arriveerden.

Rond acht uur is dan iedereen vertrokken. Zoon en schoondochter boden aan om mee op te ruimen, ik denk dat er geen vierkante centimeter in onze living/keuken was waar geen speelgoed lag.
“Ga maar naar huis want de klein is moe, wij zullen wel opruimen” zei mijn ventje.

De stilte en rust die dan volgt als iedereen weg is, is gewoon zalig.....maar ik zou die dagen toch niet willen missen.

Kleinzoon 1 belde gisteren (op kosten van zijn vader natuurlijk, want hij is maar 5 jaar oud) uit Kreta. Vandaag komen ze terug uit vakantie.

“Dag nana, ’t is hier met Willem, alles goed met jullie?” - “Ja ventje en met jullie, waar ben je nu?” vroeg ik, waarop hij dan antwoordde met een hele diepe zucht : “ In een telefooncel nana, waar anders?” – vijf jaar oud en HIJ vindt dat IK domme vragen stel. “Spreek je al Grieks?” vroeg ik “Nee”, antwoordde hij en hij begon te schaterlachen. “Nee is ja  in’t Grieks nana, dat wist ge niet hé, nu heb ik u nogal gefopt!”
Ik verheug me al op de rest van zijn verhaal straks als ze aankomen.

Toen ik aan zoon 1 in Kreta vroeg wat ze vanavond graag zouden eten wanneer ze thuiskomen (ventje gaat ze straks afhalen in Zaventem) zeiden ze dat ze liefst van al gewoon een lekker bord soep en ‘zachte’ boterhammen met toespijs zouden eten.
Op de achtergrond hoorde ik kleinzoon roepen “soep met bollekes nana, veel bollekes ! “
Gemakkelijk, dan moet ik niet koken, allez buiten de soep toch.

Toen ik gisterenavond eindelijk in mijn zetel voor de TV neerkwakte en begon te zappen zag ik een programma op Vitaya over vrouwen die heel lang borstvoeding geven. Er was een moeder die haar achtjarige dochter nog de borst aan het geven was. Misschien is dat stof voor een volgende poll: hoe lang willen wij de borst geven?

Toen hield ik het voor gezien en ben ik in alle rust nog wat favoriete blogjes komen lezen.

PS. Mijn favorieten bij het songfestival waren die gasten in maatpak die een voetbal lied zongen, wie vonden jullie het best?

Zijn wij als ouders verantwoordelijk voor de daden van onze kinderen?

Deze voorbije week hebben de verschrikkelijke moorden in Antwerpen waarschijnlijk heel veel ouders aan het denken gezet over de opvoeding van hun kinderen.

“De pen is machtiger dan het zwaard” is een spreekwoord dat hier deze week wel heel erg van tel is geweest.

De media haalde het onderste uit de kan om de schuld te leggen bij de familie en de opvoeding van de jonge moordenaar.  Niet enkel bij de ouders, men ging zelfs terug tot de grootvaders van de jongen die blijkbaar aan het Oostfront gevochten hebben.   Ook een tante die aan politiek deed werd erbij betrokken.

Zijn wij als ouders, familie,  inderdaad schuldig indien één van onze kinderen flipt en tot zo iets vreselijk in staat is?  Ik mag er niet aan denken.  Wat dan te zeggen als je meer kinderen hebt en de anderen heel brave burgers geworden zijn.   Waarom loopt het met ééntje mis?  Zou het misschien kunnen dat de jongen zelf voor zijn daden verantwoordelijk is?  

Mijn ondervinding als moeder leert me dat verstandige jonge mensen op een gegeven moment zelf beslissen wat en hoe ze over alles willen denken: godsdienst, politiek, seks enz. en dat wij als ouders vanaf dan helemaal niets meer kunnen ondernemen.  Soms keren ze zich zelfs helemaal af van wat wij als ouder de correcte normen en waarden vond.  

Het kan ook zijn dat je kinderen op die leeftijd jouw denkwijze beïnvloeden en je de zaken laten bekijken vanuit hun standpunt en dat je hen soms gelijk moet geven.   Kinderen voeden rond die leeftijd ook hun ouders op.

De twee grootvaders van mijn zoon zouden zich omdraaien in hun graf als ze moesten weten hoe anti-Amerikaans hij denkt.  Die grootvaders hebben allebei namelijk zij aan zij gevochten met die Amerikanen en hebben heel andere ervarigen in hun leven gehad dan mijn zoon.

Op een bepaald ogenblik heb ik tijdens een discussie ook tegen hem gezegd: “pas op,  want nu zijt ge zelf omgekeerd racistisch bezig, ’t is niet omdat er sommigen Amerikanen verkeerd bezig zijn dat ze allemaal slecht zijn!”   Op mijn vraag hoeveel Amerikanen hij persoonlijk kende moest hij uiteindelijk toegeven: geen enkele !

Een film dat mij ooit heel sterk ontroerd heeft en waarin net blijkt dat kinderen zich ondanks de opvoeding die ze kregen zich toch  heel sterk kunnen keren tegen de normen en waarden die de ouders hen trachten bij te brengen is:

My son the fanatic  naar een scenario van  de schrijver Hanif Kureishi met  als thema: verdraagzaamheid, racisme,(moslim)fundamentalisme.

 ‘My Son the Fanatic’ is een prachtig portret van een doodbrave Pakistaanse taxichauffeur, in Bradford, gefilmd door Udayan Prasad. Het scenario van deze magnifieke ode aan de verdraagzaamheid werd geschreven door Hanif Kureishi, bekend van ‘My Beautiful Laundrette’, ‘Sammy and Rosie get laid’, ‘The Buddha of Suburbia’ en ‘The Black Album’. Kureishi baseerde zich op een kortverhaal uit zijn eigen verhalenbundel ‘Love in a Blue Time’.

·       Parvez, een Indische migrant, tracht als taxichauffeur te overleven in Bradford, een troosteloos stadje in de Midlands. Ondanks zijn moeilijke situatie doet hij alles wat hij kan om zich te integreren in de Britse maatschappij. Zijn zoon Farid daarentegen zoekt meer zijn heil in het moslimfundamentalisme. Door een list slaagt Farid er in een religieuze fanaticus in het ouderlijk huis te laten logeren, wat heel wat heibel veroorzaakt in het dagelijkse leven van het gezin. Parvez, die steeds meer geïsoleerd geraakt, vindt alleen rust bij Bettina, een jonge prostituée, op wie hij verliefd wordt. Hun geheime relatie is echter niet zonder gevaar voor Parvez wankele situatie in de Pakistaanse gemeenschap, en daar is hij zich maar al te goed van bewust.

Uit deze film blijkt dat het ook anders kan zijn.   Een doodbrave, goed geïntegreerde moslim zonder fundamentalistische overtuigingen krijgt toch een zoon die wel fundamentalist wordt.

Katholieke ouders  kunnen ook kinderen hebben die zich volledig afzetten tegen het geloof en  atheist worden.  Het omgekeerde zal zeker ook gebeuren.

Waarom?  Heeft iemand een echt antwoord op deze vraag.   Ik denk het niet.  

Ongeacht of de ouders van de jonge moordenaar rechtse sympathieën hebben of niet ben ik er persoonlijk van overtuigd  dat hun opvoeding of denken er nooit toe geleid kan hebben dat hun jonge zoon veranderde in een moordenaar.   

Laat ons daar ook eens even bij stilstaan ....

Gisteren moest het zwembad afgehaald worden bij den Brico. Een pak van circa 250 kg op een pallet. Dat steek je dus niet zo maar in je koffer.

We vragen aan zoon 2 of we zijn karretje mogen gebruiken. “Ja ma, maar er zijn twee reuze grote plakkaten voor de vlaamse kermis op gemonteerd als reklame, ge zult die er eerst moeten afdoen.”

Geen probleem zegt ventje, hij gaat het karretje halen en zet die twee reuze reklame borden in mijn voorhofje, de buren zullen zich weer afvragen wat we nu weer van plan zijn.

We vragen aan broer 1 en een goede vriend of ze willen meegaan om het zwembad te helpen binnendragen want ventje loopt nog steeds kreupel met zijn gebroken grote teen.

Op dat moment is het nog steeds de bedoeling dat het pakket met zwembad onderdelen voorlopig in de tuin gezet wordt, want er is door de handicap van ventje niet meer verder gewerkt aan het nivelleren van de tuinoppervlakte bestemd voor het zwembad.

De drie mannen komen aan en openen het pakket aan de voordeur en beginnen het zwembad met stukjes en beetjes naar de tuin te dragen.

Ventje zegt terloops terwijl hij voorbij loopt : “ge zijt toch niet vergeten dat zoon 2 komt eten tussen de middag want het is woensdag”.
“Kak” denk ik bij mezelf (alle Belgen zeggen shit, dus ik moet als britse toch eens een ander woord gebruiken.) Ik was het glad vergeten en loop heel snel naar de bakker en beenhouwer om eten.

Tijdens het eten zegt ventje dat hij, broer en vriend na de middag de tuin gaan nivelleren. Dat was helemaal niet voorzien, maar door het goede weer hebben ze besloten nu ze toch met drie zijn om het te doen.

“Hoe ga je dat doen met een gebroken teen?” vraag ik natuurlijk aan ventje. “’t Ja als we met drie tegelijk schuppen en harken komt dat wel in orde” is zijn antwoord.

“Zijde gulle nu helemaal zot?” vraag ik, we gingen toch bij Eurorent zo’n ‘frees’(?!)machine huren! Gelukkig krijg ik steun van zoon 2 die rustig zijn bokes zit te eten. Hij neemt de telefoonboek, belt Eurorent, vraagt naar de prijs en bestelt onmiddellijk een frees machine en een pletwals. Het mag onmiddellijk afgehaald worden. Ik heb op dat moment geen flauw benul hoe zo’n machine eruit ziet.
Zoon 2 heeft het gezond verstand van zijn moeder geërfd en zijn werklust van zijn vader.

Broer 1 en schoonzus komen dan aan en eten een boterhammetje mee. Goede vriend en zijn vrouwtje gaan naar huis eten en komen wat later terug.

De machines worden bij Eurorent afgehaald en ik schrik want het is een vrij groot ding en het kan enkel door de grote dubbel deur van mijn living (alle meubels moeten worden opzij gezet) en over mijn mooie tapijten (!) naar de tuin gereden worden, ze geven me geen tijd om iets op de tapijten te leggen. De pletwals staat nog aan de deur en ik overweeg om het ding zelf naar achter te rollen maar besluit dat het veel te zwaar zal zijn om op te heffen.

Ventje komt aangepikkeld en tilt het op alsof het een pluimpje is. Ik bekijk hem met grote bewonderende ogen en zeg “amaai zeg, zo’n kracht nog op uw leeftijd”. “Bijlange niet” zegt hij “dat weegt niets, ’t is leeg, ge moet dat als ge het wilt gebruiken volledig met water vullen”.
Hm...er zijn toch slimme mensen op de wereld die zo iets bedenken hé?

Wij (de drie vrouwen) zetten ons buiten op het terras en horen de mannen tegen elkaar mompelen achter in de tuin, ze zijn aan’t proberen de ‘frees’ aan de praat te krijgen.

Broer 1 die elk machine aan de praat kan krijgen neemt over van ventje en opeens horen we een vreselijke gil en in paniek komt broer 1 afgelopen en hij roept: “Bo, ge moet direkt met Bert naar spoed want ik heb met mijn elleboog heel hard in zijn oog gestompt, hij stond achter mij toen ik de machine in gang trok en ik had hem niet gezien”. Ik denk bij mezelf, “allez mannekes dat kan niet, niet zwanzen, twee keer op een paar dagen naar spoed!" en ik loop naar achter in de tuin waar ventje tegen een boom leunt met zijn hand voor zijn oog.
Ik vraag hem of het hetzelfde oog is dat verleden jaar werd geopereerd voor het loslaten van het netvlies want dan moeten we inderdaad onmiddellijk naar spoed.

“Nee, ’t is mijn ander oog” mompelt hij stillekes. Broer 1 staat nog altijd in paniek rond te springen.

Weer delf ik in mijn pseudo medisch geheugen en besluit dat: - indien ventje nog recht staat en normaal praat er waarschijnlijk niets ernstig aan de hand is. Hij zegt dat hij niet duizelig is dus ik neem aan dat hij geen hersenschudding heeft. Op mijn vraag om zijn hand weg te doen zodat ik zijn oog kan bekijken zie ik het oog inderdaad elke seconde opzwellen en blauwer worden.
Uiteindelijk 'leken' besluit: een ferme blauw ket.

Ik ga naar de diepvries en neem de zakjes eruit die er voor zo’n spoedgevallen inzitten en zeg tegen ventje dat hij even moet gaan zitten en de ijszak erop houden zodat de zwelling niet toeneemt.

Iedereen is tegen dan al een beetje gekalmeerd en broer 1 en goede vriend gaan verder werken terwijl ventje even wat bekomt.

Wij drie vrouwen doen wat we best doen en dat is een lekker glas frisse, witte wijn drinken in het zonnetje en ons niet moeien met de hardwerkende mannen.

’s Avonds blijven ze allemaal eten en ik kook voor iedereen als ze om acht uur eindelijk besluiten om te stoppen met werken. Ik ga kijken en de drie hebben het klaargespeeld om ondanks de teen, het blauw oog en hun gezegende gemiddelde leeftijd van zestig een groot stuk tuin netjes uit te graven en te nivelleren.

Ik bewonder oprecht in stilte het mansvolk rond mij.

Nu hoop ik dat wanneer het zwembad gemonteerd wordt er geen verdere ongelukken gaan gebeuren want dan ga ik denken dat het ding vervloekt is en durf ik er niet in zwemmen.

’s Nachts moeten we dan nog naar Zaventem rijden om schoonma  af te halen die terug komt van Gran Canaria.

Wie zei er dat we ons gingen vervelen als we niet meer werkten?

Ik heb al veel geschreven over mijn moeder maar eigenlijk nog niet over mijn vader.

Hij was zeker geen vage figuur op de achtergrond, integendeel. Als kind herinner ik me mijn vader bijna beter dan mijn moeder. Was het omdat hij er niet altijd was of was het omdat hij zo’n bijzondere persoonlijkheid had, ik weet het niet.

Hij was een nakomertje, de jongste van acht kinderen. Zijn vader en zijn oudste broer hadden gevochten in de eerste wereldoorlog en zijn oudste broer was gesneuveld, slechts 18 jaar.

Vader kreeg de voornaam van die oudste broer. Ik weet niet of het was uit liefde dat hij die naam kreeg of om de familienaam te bewaren. Het was toen nog de mode in Engeland dat de oudste zoon dezelfde voornaam kreeg als de vader. Waarschijnlijk was het om beide redenen.  Vader werkte in Engeland net zoals zijn vader voor hem in de mijn.
Zijn oudste zus was geëimigreerd naar Australië toen hij elf jaar was en zijn broers waren allemaal de mijnen ontvlucht en bij de politie gegaan echte ‘Bobby’s’. Het waren ook grote mannen en ons vader was vrij klein, ik schat rond 1.70 m.... “Ik was het overschotje” zei hij altijd. Hij wou ook graag bij de politie maar mocht niet omdat je toen minstens 1.80 m moest zijn.

Wat ik me best herinner is dat mijn vader bijna altijd goedgezind was. Hij had een goede stem en hij zong altijd. Er werd bij ons thuis heel veel gezongen.
Dansen deed hij ook heel graag en als kind nam hij me dan op de arm en walsten we de kamer rond ofwel mocht ik op zijn tenen staan en dansten we zo.

Hij kon prachtig en spannend vertellen en voorlezen deed hij ook altijd 's avonds voor we gingen slapen, TV hadden we toen nog niet.

Samen aan tafel was het bij ons altijd een heel plezante bedoening. Iedereen had zijn vaste plaats en pas als moeder ook neerzat mochten we beginnen eten.
Alles wat iedereen die dag gedaan had werd tijdens de maaltijd besproken en verteld.

Vader was een kunstenaar in het lospeuteren van informatie. Met leugens kwam hij altijd aan de waarheid. Hij keek je dan even streng aan en zei toen: “vertel maar wat je gedaan hebt hoor, ik weet het al van de buurvrouw maar ik wil uw versie eens horen”. Je zat je dan suf te piekeren wat hij weer wist van hetgeen je weer uitgestoken had, want je had toch altijd iets op je kerfstok.

Ik herinner me zo’n voorval toen we pas in België woonden en ik moet ongeveer acht jaar oud geweest zijn.
Eén keer had ik iets heel ergs gedaan. Op de terugweg van school had een vriendin me uitgedaagd om een appel te pikken uit de bak die voor een kruidenierswinkel uitgestald stond.

Nu besef ik dat vader hier helemaal niets van wist, maar die dag paste hij aan tafel weer zijn truukje toe, hij kon je zo heel serieus bekijken zodat je overtuigd was dat hij echt alles wist en van alles op de hoogte was.
Toen hij die dag aan tafel naar mij keek en  zei: “enne....wat heb jij vandaag op je kerfstok, vertel maar! Ik weet het toch....”  had ik voor ik het goed en wel besefte  met een bibberstemmetje al geantwoord
“euh....het was omdat mijn vriendin het gezegd had”.
Vader had waarschijnlijk nog totaal geen idee  waarover ik het had maar hij hield zijn gezicht in de plooi en zei streng: “jaja, zoveel weet ik ook, maar ik wil de rest van je horen”.
“Ik zal het nooit meer doen prevelde ik” en de tranen kwamen al in mijn ogen.
Hij verschoot die keer zelf van mijn reactie want meestal was het gewoon kattekwaad dat we uitgespookt hadden.

Mijn moeder, broers en zuster stopten allemaal met eten en zaten me met open mond aan te kijken en ik zat me af te vragen hoe vader het in hemelsnaam was te weten gekomen.

“Ik had zo’n honger en het waren zo’n mooie appels” snikte ik en ik kon verder niets meer zeggen.

Zo lief als hij meestal was, zo streng kon hij zijn als je echt iets mispeuterd had.

Heel streng keek hij me aan en zei: “ik maak daar dus uit dat jij vandaag een appel gestolen hebt uit een winkel!”, en ik knikte snikkend van ja.
Vader stond recht en zei: “sta onmiddellijk op, doe je jas aan en kom mee, wijs me de winkel aan waar je gestolen hebt” en hij nam mijn hand en trok me boos mee naar buiten.
Nog harder snikkend en bibberend stapten we wat verder naar de bewuste kruidenier.

Vader duwde me voor hem de winkel binnen en zei tegen de dame achter de toonbank: “mijn dochter moet u iets opbiechten mevrouw” en hij gaf me nog een duwtje en zei streng: “vertel maar aan mevrouw wat je gedaan hebt”. “Ieeeeeiiieeeekkk snik ....snik....heb...een appel gestolen....snik....daarstraks” kwam er met moeite uit.

De dame stond al bijna met me mee te wenen en kwam vanachter de toonbank. “och...we zullen dat maar vergeten hoor meisje!” zei ze.

“Nee mijn dochter gaat dat betalen mevrouw” zei mijn vader streng en vroeg hoeveel de appel kostte. Ik kan me echt niet herinneren wat die mevrouw geantwoord heeft maar ik weet dat vader me een cent in mijn hand geduwd heeft en dat ik dit aan haar moest geven.
De dame had waarschijnlijk medelijden met me want ik kreeg een zakje snoep van haar nadat ik van vader plechtig had moeten beloven dat ik nooit nog zo iets zou doen.  De snoep moest ik buiten onmiddellijk afgeven.

Vader en ik zijn toen in stilte samen terug naar huis gestapt waar hij aan moeder en mijn broers en zus vertelde wat we gedaan hadden.
Ik stond er diep beschaamd bij te kijken en ik vloog onmiddellijk naar mijn bed zonder eten.

Misschien vind je dat mijn vader té streng was, op dat ogenblik vond ik dat waarschijnlijk ook, maar nu besef ik dat zo iets een heel goede levensles is.
Nooit, maar dan ook nooit heb ik nog iets durven nemen dat niet van mij was en ik denk dat mijn broers en zussen ook zodanig geschrokken waren dat zij het ook nooit gedurfd hebben.

Amaai mannekes wat een week....en het zag er allemaal zo goed uit. Normaal gezien ging ik een paar dagen shoppen in Londen met mijn neef. Om mijn neef niet in verlegenheid te brengen vond ik dat ik er op mijn best moest uitzien in het hotel, dus ik besloot om mijn haar wat bij te kleuren. Ik weet niet hoe jullie dit doen, maar ik plets de hele kleurboel op mijn hoofd, laat dit de nodige tijd trekken en spoel het dan hangend over mijn bad eruit en klaar is kees.

Alleen....ik hing, ik spoelde en ping....ik kon niet meer recht, mijn rug weeral naar de knoppen.

Besluit: hang niet over een bad om je haar af te spoelen.

Heeft er misschien iemand raad hoe ik het dan wel moet doen?

Ventje is zoals jullie nu al weten een shopaholic en reist bovendien heel graag dus die was meer dan blij dat hij in mijn plaats mee mocht met Neef.

Nu moet ik toegeven dat die twee dagen helemaal alleen thuis ook wel heel plezant waren. Je staat op wanneer je wilt, eet wanneer je wilt, loopt rond in je flikkie zonder dat je je moet schamen voor je wiebelende vetlaagjes, maar ik was toch blij toen hij bedolven onder volgeladen plastiek zakjes uitgeput terug thuis kwam.

Terwijl hij in Londen was had ik eindelijk van de GB Brico bericht gekregen dat mijn zwembad binnen was (gekregen voor mijn verjaardag in maart). Ik begon al te denken dat ik er van de winter alleen maar op zou kunnen schaatsen.

Dus....zaterdag, ventje en ik de tuin in om de plaats voor te bereiden waar het zwembad moet komen want er komt wel wat werk bij kijken.

Vuil en moe kwam ik terug binnen om me op te frissen en wat te recupereren (in feite liep ik er maar wat in de weg want ik mocht niets zwaar doen van ventje omwille van mijn rug).

Na een tijdje hoorde in ventje langs de keuken naar boven gaan en ook een douche nemen.

Ik zat naar het nieuws te kijken toen hij zich languit in de zetel legde.

“shoeke....” ik keek naar hem om en zag dat hij zijn grote teen aan’t bewonderen was.

“Wat is er?” vroeg ik. “’k heb iets laten vallen op mijn teen en het doet wel een beetje zeer” zei hij.

Ik stond op bukte me over de teen en zag een blauw/zwarte nagel. “Wat hebt ge nu gedaan?” vroeg ik. “euh....der is ne betonpaal op gevallen” zei hij.

“Hm....en ge had zeker uw veiligheidsbottinnen aan?” zei ik goed wetend dat hij op zijn espadrilles had staan werken ondanks al mijn waarschuwingen.

Als volleerde pseudo verpleegster vroeg ik: “kunt ge hem nog bewegen?” Hij wiebele met de teen en dat ging blijkbaar moeiteloos. Ik maakte dan mijn diagnose: “ge kunt het bewegen, de nagel ziet zwart, waarschijnlijk niet gebroken maar geplet, als ge het niet meer kunt houden moeten we misschien naar spoed en dan boren ze een gaatje in uw nagel want als dat bloed eruit is zal de druk afnemen.” Voilà 20 euro uitgespaard.

Bij het woord ‘boren’ werd hij wit om zijn neus, ondertussen was de teen wel enorme proporties aan het aannemen en begon ventje wel hoe langer hoe meer te kreunen.

Op dat moment kreeg ik net een SMS van zoon 1 vanuit Kreta met wat nieuws en de vraag of alles bij ons OK was. Ik SMS’ste terug wat er net gebeurd was en dat ik stond te twijfelen of ik nu met zijn padre naar spoed moest of niet. Onmiddellijk kwam er een SMS terug van schoondochter (verpleegster) met de melding dat je zelfs een gebroken teen nog kan bewegen en om best naar spoed te gaan.

Nu weten we hier in België dat men wil dat je enkel nog naar spoed komt met een doktersbriefje. Maar een dokter van wacht op een zaterdagavond zoeken enkel om te komen zeggen dat ik naar spoed moest vond ik persoonlijk nogal onnozel, dus ik belde naar spoed en legde uit wat er gebeurd was en vroeg of ik niet zonder het doktersbriefje mocht komen.

De vriendelijke verpleegster zei van wel.

Tegen dan zag ventje al groen en zijn teen was drie keer zo groot en had alle kleuren van de regenboog.

Gelukkig wonen we in een radius van enkele kilometers van alle grote ziekenhuizen van Antwerpen dus ik kon zelfs kiezen. Ik koos voor de spoeddienst van Dr. Beaucourt.

Omdat je hem zoveel ziet op TV voel je je daar al bijna thuis zelfs als je er nog niet geweest bent en iemand die zo efficiënt overkomt zal ook wel een efficiënte dienst leiden.

Ik weet ook dat Prof. Goossens (ook van TV en de pers) er werkt en die voert een heel strenge campagne tegen de MRSA bacterie....alles pleit dus in het voordeel van dat ziekenhuis, daar heb je de meeste kans om er levend uit te komen. Voor mijn ventje enkel het beste.

Gelukkig voor ons was er net geen mega ramp gebeurd en kon er onmiddellijk een arts ventje onderzoeken. Het was te zien dat hij er veel meer van afwist dan ik want hij zei gewoon toen hij naar de teen keek en het even bewoog: “ja man ...da’s gebroken hé”. Ventje wierp me een heel vuile blik toe van “ziedewel !”. Ik zette hem daarna in een rolstoel want we moesten naar de dienst radiologie om de diagnose te laten bevestigen. Als je ooit ’s nachts in een mega groot ziekenhuis hebt rondgelopen dan is dat wel beangstigend, zeker als je zoals ik totaal geen oriëntatievermogen hebt. Ik had mijn GPS ook niet bij maar uiteindelijk heb ik na een kleine omweg de dienst gevonden.

Met de platen die de breuken bevestigden terug naar spoed en daar kwam een knap jong verpleegstertje de teen spalken.

Nu zou je eens moeten zien hoe het gedrag van mannen op zo’n ogenblik verandert. Tegen mij had hij de ganse tijd met een kreunend piepstemmetje gesproken: nu buigt dat jong, knap verpleegstertje zich over hem en plots wordt de macho in hem wakker.

“Als het pijn doet zeggen hé” zegt ze lachend terwijl ze aan zijn tenen frutselt. Met zware stem en schouders fiks recht lacht ventje terug en zegt: “ik ben meer gewoon zenne, als dat alles is”. Ik verbijt mijn lach.

We krijgen wat zware pijnstillers mee om het weekend door te komen en eens door de klapdeur verandert macho ventje terug in een hoopje pijnlijke pudding.

Ik vrees dat mijn zwembad iets voor volgend jaar zal zijn.

Deze week hoorde en las ik over de Britse vrouw die een kind krijgt op de gezegende leeftijd van 63 jaar dankzij de wetenschappelijke mogelijkheden van tegenwoordig.

Jawatte....waarom niet, moet kunnen zeker? Daar zitten wij bomma’s nu echt allemaal op te wachten hé.

Een baby op onze leeftijd! Dat mens is gek zeker. Ze is kinderarts, dus blijkbaar toch een intelligente vrouw en ze heeft waarschijnlijk altijd de luxe gehad van een poetsvrouw en een kindermeid, want anders zou ze er wel eens anders over nadenken.

Ik mag er niet aan denken. Ik ben nog jong vergeleken met haar, 'slechts' 58  maar stel je voor, terug die ochtenmisselijkheid, dat vreselijk vermoeid gevoel op ’t begin en het einde van de zwangerschap. De striemen en de ontplofte ballonbuik na de bevalling,die op twintig nog redelijk goed zich herstelde,  maar die nu op deze leeftijd  nooit meer zal goedkomen tenzij met plastische chirurgie, je blijft dus met een uitgerokken buik tot op je knieën zitten. Knap!

De bevalling zelf.....en daarna....’t ja ...dan begint het pas!
De slapeloze nachten, borstvoeding, gehuil....daarom heeft de natuur ervoor gezorgd dat we maar tot aan de menopauze kinderen konden krijgen. De natuur weet beter dan wij zelf dat het dan gedaan moet zijn voor de vrouw.

Mannen kunnen lustig doorgaan met het bezwangeren van vrouwen tot ze doodvallen omdat de natuur bepaalde dat ze dit enkel kunnen bij jonge vrouwen en die zullen er dan zijn om de kinderen te verzorgen indien die oude man dood valt.

We zijn er niet meer tegen opgewassen, allez ikke toch zeker niet hoor.

Ik heb zo graag dat mijn kleinkindjes komen maar als ze ’s avonds naar huis gaan val ik gewoon uitgeteld neer in mijn zetel en dan mag ik er niet aan denken dat ik er ’s nachts zou uitmoeten voor de voedingen en het verschonen!

De dagverzorging van een baby zal me nog afgaan, maar ik moet mijn nachtrust hebben.

Ik vraag me echt af wat deze vrouwen er toe drijft om nog op deze leeftijd een kind te willen. Denk je dan nog enkel aan jezelf of denk je aan je kind. Tenslotte krijgt het een oude grootmoeder en grootvader inplaats van een leuke jonge mama en papa.

Zelfs de jonge mensen nemen kinderen steeds meer op latere leeftijd.

Wij hadden kinderen toen we vroeg of midden twintig waren en nu beginnen ze er pas aan vanaf dertig. Eerst carrière dan bouwen en reizen en dan de kindjes.

Dat kan ik nog begrijpen maar ik herinner me nog dat men je vroeger aanraadde om het kind te laten testen op afwijkingen indien je op je 35^ste zwanger werd want dit werd als ‘oud’ aanzien.

De generatie voor ons kreeg wel kinderen tot aan de menopauze.

Er was toen nog geen pil en als je een vruchtbaar koppel was dan kon je rekenen op een kleine voetbalploeg.

Mijn grootmoeder kreeg als een na-oorlogse cadeau van mijn grootvader toen hij terugkwam uit de eerste wereldoorlog mijn vader op de leeftijd van 42.

Hij was haar achtste en laatste kind. Maar hij werd voor het grootste deel opgevoed door zijn oudere broers en zussen, zo ging dat vroeger. Hij was als jongste kind ook rot verwend...wat wil je, op die leeftijd kan je de moeite niet meer opbrengen om je kind nog iets te verbieden, veel te vermoeiend.

Ik probeer echt om oudere vrouwen met zo’n kinderwens te begrijpen, je zal er maar geen hebben, maar de Britse vrouw in kwestie heeft al twee volwassen kinderen!

Wat bezielt ze dan om er op deze leeftijd nog aan te beginnen.

Doet ze mee aan een wetenschappelijk experiment? Dat zou ik pas vreselijk vinden. Kinderen op de wereld zetten gewoon om te kijken of het allemaal wel mogelijk is.

Trouwens wat zal het volgende zijn, clonen?

Ik heb ooit gelezen over een Australische vrouw die geen baarmoeder had en toch zwanger werd. De eicel had zich in haar buik tegen een darm genesteld en was beginnen groeien en ze heeft uiteindelijk het kind voldragen. Na de zwangerschap heeft ze nog wel heel veel problemen gehad. Zelfs de natuur kan soms rare dingen doen.

Maar....hier stelt zich dan weer een heel nieuwe mogelijkheid voor: indien een bevrucht eitje zich heeft kunnen nestelen in de darmen van een vrouw, dan is het best mogelijk dat dit ook zou kunnen (mits medische hulp) bij een man. Men nestelt het bevrucht eitje in zijn buik, geeft hem alle dagen een shot met de nodige hormonen en ‘presto’ we hebben op slag de nieuwe man. Waarom niet? Alles is mogelijk. Trouwens hier werd ooit een komische film over gemaakt met als ik me niet vergis Arnold Scharzennegger als vader van het kind.

Ik heb alle begrip voor jonge vrouwen die een in-vitro behandeling moeten ondergaan en ik wens hen allen een lieve baby, maar wij – de oudere, wijzere (?) vrouwen moeten toch durven aanvaarden dat wij nog enkel dienen om onze kleinkindjes op te vangen en te koesteren.

Hiernaast staat een poll want ik ben benieuwd wat jullie er van denken.

Als ik me niet vergis heb ik ooit verteld dat ik voor de grap Tarot kaarten had gekocht.
Het zijn dan nog niet de echte Tarot kaarten, maar kaarten met een prentje, een naam en er staan  woorden op gedrukt die je dan zelf verder interpreteert.

Op feestjes was het kaartleggen altijd een succes. Ik verkleedde me als waarzegster, dempte het licht en las met veel show en vertoon de kaarten.

Vele jaren geleden heb ik ook voor de lol waarzegster gespeeld op schoolfeesten in de school van ons jongens.

Voor mij was het altijd een grote grap en ik had nooit gedacht dat iemand dit ernstig opnam.

Tot mijn grote verbazing en schrik lieten mensen me weten dat er veel juist was van wat ik zei. Ik kreeg er op de lange duur zelf de kriebels van.

Neem nu dat bepaald schoolfeest. Verschillende leden van één familie kwamen voor de lol één voor één hun kaarten laten lezen. Ik kon me na een hele dag kaartleggen helemaal niet herinneren wat ik aan iedereen verteld had maar toen het schoolfeest afgelopen was zaten we nog allemaal gezellig na te pintelieren.

Iemand van die bepaalde familie zei: “zeg Bo weet je nog dat je mij voorspeld had dat ik op reis zou gaan? Wel ik heb daarnet in de tombola de hoofdprijs gewonnen, een reis!”.

“Pure toeval” zei ik lachend. “Ja, je zei tegen iedereen hetzelfde want je hebt iedereen van ons een erfenis beloofd” lachtte iemand anders uit dezelfde familie.

Een korte tijd later kreeg ik telefoon van dezelfde persoon die de reis had gewonnen en hij zei: “Bo, ge gaat het niet geloven wat ik zeg, maar er is een ver familielid gestorven in onze familie en we gaan allemaal een beetje erven....bizar hé?”.

“Zeg, doe maar gewoon hé, sebiet word ik nog bang van mezelf” was mijn antwoord.

Onlangs, op Paasdag waren we uitgenodigd bij zoon 2 en zijn vrouwtje samen met haar ouders. Ik vroeg aan de vader van mijn schoondochter hoe het met zijn gezondheid was want hij heeft een nieuwe stent moeten laten plaatsen.

“Weet ge wat ik altijd raar heb gevonden?” zei hij plots... “jaren geleden op een schoolfeest heb jij eens waarzegster gespeeld en toen heb jij voorspeld dat er iets was met mijn hart, ik moest daarna voor een verzekering mezelf laten onderzoek en ze hebben toen vastgesteld dat ik onmiddellijk moest geopereerd worden en by-passen laten zetten, ik heb het nooit uit mijn hoofd kunnen zetten dat jij dat korte tijd ervoor in de kaarten gezien had”.

Mijn nekharen gingen gewoon overeind staan. Ik wist helemaal niet dat ik dit ooit aan hem voorspeld had. Ik wist toen ook niet dat onze kinderen zouden huwen, ze waren allebei nog in de lagere school.

Ik heb lange tijd die kaarten niet meer durven aanraken, maar toen ik eergisteren de foto op mijn blog zette van mezelf verkleed als waarzegster (dat was voor dat schoolfeest) heb ik de kaarten nog eens uit de kast genomen.

Volkomen in de ban besloot ik om ze te leggen met op de computer voor me de foto van een medeblogger/ster. Ik ga ze nu interpreteren en hierop zetten wat ik zie. Ik zal dan de persoon zelf per mail verwittigen dat het over haar/hem ging en vragen of er nu iets van klopt of niet. Gewoon voor de lol....kijken of ik mijn ‘touch’ nog niet verloren ben.

’t mag al eens iets anders zijn op mijn blog hé?

Hier volgt wat ik zie: - de foto van de persoon staat voor me op het scherm.

Ik speel het spel écht eerlijk dat moeten jullie maar van me aannemen hoor.

Ik leg nu de kaarten:

De ‘Man en ‘vrouw’ kaarten vallen eerst en vlak na en naast elkaar, - uitzonderlijk, want ik heb de kaarten geschud voor ze te leggen.

Man en vrouw zijn innig met elkaar verbonden als ze zo dicht bijeen liggen.

Nu bekijk ik de hen omringende kaarten, het zijn er weinig omdat zij eerst gevallen zijn en ik leg de kaarten in rijen naar beneden toe.

Ik bekijk en lees enkel de kaarten die in de onmiddellijke nabijheid van de man of vrouw liggen. In dit geval zijn het er dus weinig omdat er geen kaarten boven hen liggen.

Naast de man ligt ‘De brief kaart’ – die belooft een groot geluk als er geen slechte kaart naast ligt, maar onder de brief kaart ligt ‘de slang kaart’: bewaak uw lijf en goed, wees op uw hoede voor valsaards en verraders staat op deze kaart geschreven.

Vlak onder het paar valt de kaart met ‘de ooievaar’: deze kaart betekent geboorte, verandering, verhuizing (deze woorden staan op de kaarten gedrukt, ik verzin ze dus niet).

De ‘ster kaart’ ligt naast de ooievaar en belooft geluk.

Ik ga de persoon van de foto nu een mailtje zenden en vragen of er iets klopt....gewoon uit nieuwsgierigheid.

Indien het klopt laat ik u weten of ik mijn talent na al die jaren nog behouden heb.

We zijn weer een weekendje aan zee geweest en hebben de zon één dagje maar mogen zien en dan is Laura (zo noem ik de zon) zich stiekem snel weer gaan verstoppen verdorie.

Zondag ochtend werden we weeral wakker met het getokkel van regen op de caravan. Gelukkig is het niet ver van Cadzand naar Antwerpen, dus koffie gedronken en terug naar huis. Hier in Antwerpen had het de hele dag niet geregend, zo zie je maar, en dat op een uurke rijden.

Het mag stilaan gedaan zijn met dat aan en uit gedoe van ons Laura.

Elke keer ik een topje aandoe (kwestie van al een kleurtje te krijgen) is’t weer naar de knoppen en kan ik de volgende dag mijn fleece er weer over doen. Misschien verschiet ze wel bij het zien van zoveel Rubensiaans vlees dat ze zich snel verschuilt achter de wolken.

Maar vanmorgen is ze weer present zie ik, goed zo.

De fel bewegende blauwe regen aan de voorkant van ons huis zie ik wel heel hard over en weer zwiepen, dus ik veronderstel dat er een stijf briesje staat. Het zal topje + fleece worden denk ik.

Zoon 1 en zijn familie staat er beter voor, die zijn vertrokken naar Kreta voor hun jaarlijkse vakantie. Ventje is hen op het ongoddellijk vroeg uur van vier in de morgend naar Zaventem gaan brengen.

De kleinzoontjes gaan voor de eerste keer vliegen en waren gisteren niet kalm te krijgen. Ik ga mijn twee schattebollekes missen, dat voel ik nu al.

Schoonma belde vanuit Gran Canaria dus die zit ook lekker in de zon.

Als het niet was voor onze Flor (onze stokouwe stinkywinky dog – remember) dan nam ik morgen met ventje ook een last minute ticket naar de zon.

Maar enfin ik mag niet klagen. Neef 1 heeft me gevraagd om hem deze week twee dagen in Londen gezelschap te willen houden. Hij reist zoveel dat hij er zelfs graag zijn taterende tante bijneemt voor wat afwisseling. Ik kan dan eens lekker shoppen en de engelse goodies mee terugbrengen die ik hier niet vind. Zunde dat mijn zus helemaal aan de andere kant van Engeland woont anders konden we samen afspreken, ik heb haar al een hele tijd niet meer gezien.

Ik moet wel eerst mijn pasfoto’s laten hermaken. Er was bericht gekomen dat ik mijn spiksplinternieuwe identiteitskaart mocht komen halen, voorzien van een recente pasfoto.

Verleden week ben ik dan naar de fotograaf geweest, maar pas nadat ik een uur in de badkamer mijn gezicht bijgeplamuurd had. Normaal schmink ik me niet buiten een beetje lippenstift, maar ik dacht voor de foto: alles erop en eraan. Ik had net op ‘Oprah’ gezien hoe het moest. Eerst een goede laag fond de teint, dan concealer op alles dat niet mag gezien worden, dan blush, eyeliner, oogschaduw, mascara, enfin ...the complete works. Ik kwam naar beneden en vroeg aan ventje of het niet teveel was. Diplomaat zoals altijd zei hij van niet, maar ik weet dat hij niet houdt van teveel plamuur. “’t is maar voor de foto” zei ik “modellen doen dat ook, dat komt beter uit en daarom heb ik ook een rode trui aangedaan, dat rood reflecteert dan naar boven en geeft een mooie gloed aan je gezicht”. Ik leer ook veel bij op het blog van Madammeke.

“Zeg shoe”, zei mijn ventje dan heel droog, “maar ge weet toch dat uw pasfoto wit-zwart is?!” Ik schoot als een raket naar mijn handtas en jawel, daar stond ik op de foto, mooi wit-zwart. “Verdoeme, verdoeme, verdoeme....” maar omdat er zoveel tijd ingekropen was liet ik al de smurrie er maar op en gingen we naar de fotograaf.

Daarna naar de dienst bevolking en ik gaf mijn foto af. De man bekeek mij, bekeek de foto, nam een mica papierke, legde het erop en zei: “uwe kop is te klein”. Wablief? “Ja sorry hoor, maar uw hoofd moet passen tussen dees twee ovaaltjes”. Ik legde hem uit dat ik naar een beroepsfotograaf geweest was, die tussen haakjes ook maar met een digitaal camera op twee minuten tijd een foto neemt, en dat die toch wel zou moeten de correcte afmeting kennen voor een pasfoto.

Bon, niks aan te doen, seffens kan ik terug naar de winkel en nu zal het er op aan komen deze foto’s gratis getrokken te krijgen anders heb ik 9 euro weggesmeten. Vandaag zal het dan wel zonder schmink zijn!

Ik ben trouwens ook vergeten te vertellen dat ik verleden week naar ‘Mama Mia’ ben gaan kijken. Machtige vertoning!.... Ik lees dat ze bijkomende vertoningen gaan geven. Indien je nog kan en je houdt zoals ik van Abba muziek, dan moet je zeker gaan kijken!

Voilà sé, mijn persoonlijke reactie tegen het vreselijke blog staat nu al enkele dagen op mijn blog en ik hoop dat er toch
misschien wat intelligente, gevoelige, nuchter denkende mensen iets van hebben kunnen opsteken.

Ik herhaal het dus nog eens voor alle duidelijkheid:

Ikzelf vind het een vreselijke blog, te mijden, het wordt hoogstwaarschijnlijk geschreven door mensen die vroeger
op school ook tot de groep ‘pesters’ behoorde en die zich nu de naam geven een ‘satirische, humoristische’ blog te zijn’.

Naar mijn oordeel zijn ze enkel wreed en genieten intens van de pijn van anderen.

Dus zeker geen satirische, maar sadistische vorm van humor.

Ik moet hier ook niet Don Quichotte spelen en de mensen die met hun blog gestopt zijn omwille van het pesten hier
op mijn blog verdedigen, die zijn zelf bekwaam genoeg om het te doen indien ze dat wensen.

Ik kan enkel mijn spijt betuigen omdat ik hun blog zal missen.

Bij het lezen van één van mijn favoriete blogs die nu weg is moest ik steeds zo hard lachen dat de rest van mijn dag
goed was,en de tweede kon me enorm ontroeren en heeft me poëzie leren waarderen.

Ik dank hen toch hierbij voor het leesplezier dat ze me gegeven hebben.

Misschien ontmoeten we elkaar toch ooit nog eens in deze rare virtuele wereld.

Even was ik zo onder de indruk van alle strijdgewoel,
dat ik zelf overwoog om te stoppen met schrijven, maar wie straf ik dan? Mezelf toch wel zeker.

Ik schrijf nu eenmaal graag en kan hier regelmatig mijn eike kwijt en er blijven nog een paar blogjes over die ik ook nog
heel graag bezoek.

Als afsluiter van dit stukje van vandaag zet ik hierna een gedicht dat me geschonken werd door een vriend, voor mijn kleinkindje dat binnenkort verwacht wordt.

Ik dank hem hiervoor uit het diepst van mijn hart.....

Een liefdesliedje, een heel kleintje

  Geschreven door Ronald Milo

toen god je schiep  

toen zag hij

dat slechts één hart hem restte

hij gaf het rechterdeel aan jou

de linkerhelft aan mij

wiste de herinnering

aan dit ontstaan

liet ons vreemde

wegen gaan

maar het hart leeft

bij elke klop

roept het de ander

tot vereniging op

zo zijn we gescheiden

ver van mekaar

en toch verbonden

want bij

de laatste slag

de laatste wonde

wordt de eenheid

toch teruggevonden

A very tiny love song 

By  Ronald Milo – translated

By Bojako

when god created you
he also created me
from the same earth
the same matter
then he saw
that he only had one heart left
he gave you the right half
and me the left

then erased  the memory

of this creation
and let us go

our different ways
but the heart lives
and with every beat
it calls the other to unite
so we are apart
separated from each other
but still together
because
at the last beat
the last wound
our unity will be found

Omdat er op korte tijd verschillende blogs verdwenen zijn die ik graag bezocht vroeg ik me af waarom ze gestopt zijn.
Ik ben eens gaan kijken en bij de meeste van hen wees alles naar één blog :

“Het Vuurpeleton.”

In het begin stelden ze zich voor als volgt: Francis Van Maercke, 64, alias ZORRO

Dorien Dejaeghere alias CLEOPATRA en

Albert-Juliaan Terbeke alias, Tijl.

Of deze namen écht zijn moet men in vraag stellen!

Er zullen waarschijnlijk mensen zijn die deze blog grappig, interessante, sexy....of weet ik veel wat voor een blog vinden, maar ik vind het een ronduit een ‘cyberpest blog’.

Zwijgen is goud zei mijn moeder zaliger altijd, maar ik heb spijtig genoeg nooit mijn mond kunnen houden. Dus ik ben eens gaan lezen wat voor mensen zich schuilen achter dit cyberpesten en wat cyberpesten juist is.

Cyberpesten is een nieuw fenomeen en nog veel erger dan gewoon pesten, het is ....TECHNOPOWER

Elke vorm van pesten gebeurt berekend. De pestkop wil pijn doen, kwetsen. En het gebeurt telkens opnieuw. Pesten vertrekt bovendien vanuit een machtspositie.

Als pesten gebeurt via nieuwe informatie- en communicatietechnologie (internet, gsm...), spreken we van cyberpesten. Het klassieke pesten krijgt vaak een verlengstuk in cyberspace.

Pesten via sms, mail of via het internet is de nieuwe manier van pesten. Gewoon lekker anoniem, niemand die je kan pakken. Maar wat is het effect van cyberpesten? Is het niet erger dan gewoon ouwerwets pesten?

Na mobbing, stalking, bullying en steaming is er nu ook cyberpesten: pesten via nieuwe media als internet, sms- en emailberichten. LOL (Laughing Out Loud) ten koste van de ander. De catalogus van grensoverschrijdend gedrag - waarbij de ene mens of een groep mensen de andere tot object van zijn eigen willekeur maakt - is weer uitgebreid.

Dat zelfs pestkoppen trendgevoelig zijn, maakt de virtuele pesterijen niet minder reëel voor de slachtoffers. Reëler zelfs, grover en belastender. De pester dringt nu immers via internetverbinding of gsm binnen in de privéterritorium van de gepeste.

Bij pesten via een website of nieuwsgroep leest iedereen mee. Anoniem pesten maakt de gepeste nog weerlozer. Hij weet niet tegen wie hij zich moet verweren en vertrouwt niemand meer.

De gepeste wordt er op den duur paranoïde van, niet wetende van wie de kwetsende boodschappen komen. Beledigende of bedreigende mails of sms'jes sturen, zich als iemand anders voordoen in cyber-space, roddels verspreiden.

Cyberpesten is al stevig doorgedrongen in het leven van de tieners en jongeren en nu ook spijtig genoeg bij de mensen die beter zouden moeten weten: “de senioren.”

De daders zien het vaak als een grap en schatten de kans klein in dat ze gevat worden. De slachtoffers krimpen. Ze zijn nergens veilig, ook thuis niet.

Cyberpesten is hard en heeft een grotere impact dan het klassieke pesten. De meeste slachtoffers zwijgen, uit angst voor nog meer pesterijen, of zoals bij Seniorennet sluiten ze uiteindelijk hun blog af.

Er zijn verschillende soorten van pestgedrag:

- verbaal pesten: beledigende, agressieve, vernederende, bedreigende, vijandige of seksueel suggestieve boodschappen via mail, gsm, sms, chatten, of blogs.....

- non-verbaal pesten: pornografische en obscene foto's doorsturen, foto's van het slachtoffer bewerken en op het web zetten.

- fysiek pesten: schade aanrichten aan de computer door virussen op te sturen, iemands mailadres hacken en zijn paswoord veranderen, supergrote bestanden doorsturen...

- sociaal pesten: uitsluiten uit onlinegroepen...

- indirect pesten: private of gênante informatie over een slachtoffer verspreiden, online privégesprekken opslaan en doorsturen, de elektronische identiteit van het slachtoffer overnemen, populariteitstesten of pestsites op een website plaatsen...

De technologie maakt nieuwe manieren van pesten mogelijk (digitale camera's in de gsm...)

Cyberpesten gebeurt vaak door 'bekenden': (ex)vrienden, kennissen..., maar ook door 'onbekenden' die je online hebt ontmoet.

De Pesters....

- schatten hun kennis over internet hoog in en voelen zich daardoor machtig;

- zitten erg vaak op het internet;

- ervaren de behoefte om zich te laten gelden en zijn vaak ook dader bij het klassieke pesten

- slaan het liefst toe vanuit een veilige, anonieme positie

- hebben vaak een voorkeur voor gewelddadige computerspelletjes

- misbruiken de kwetsbaarheid van het slachtoffer (naïviteit, angsthaas, minder thuis in ICT, geïsoleerd...)

- zijn vaker mannen dan vrouwen.

De slachtoffers:

- zijn ook vaak doelwit van het klassieke pesten

- weten vaak niet wie de dader is

- zoeken naar antwoorden. Wat moeten ze doen (negeren, steun zoeken, ander mailadres of blog aanmaken...)?

- verzwijgen meestal wat ze meemaken. Ze zijn bang (om uitgelachen, nog harder gepest te worden), bezorgd, of leggen de schuld bij zichzelf: «Ik zal het wel verdiend hebben, ik kan inderdaad niet meer dan een button maken....»

- gaan vaak onvoorzichtig om met internet (zetten persoonlijke informatie of foto's op het web...)

De toeschouwers:

- ervaren het cyberpesten vaak als onrechtvaardig, maar weten niet hoe ze moeten reageren of zijn bang voor represailles, sommigen genieten zelfs mee van de vernedering van de gepeste en van het pesten zelf.

Waarom wordt er gepest? Uit verveling en revanche? Voor de lol?

Niet alleen jongeren, blijkbaar nu ook senioren experimenteren en gaan op zoek naar zichzelf. Internet wordt een virtueel sociaal oefenveld, met weinig controle. Maar waarom pesten ze?

- Cyberpesters hebben niet noodzakelijk een probleem: ze doen het als grapje, uit verveling, of om aandacht te krijgen.

- Omdat ze zelf met een probleem zitten (revanche, jaloezie...). Ze hebben niet genoeg sociale of oplossingsvaardigheden .... («Hier ben ik de machtige, hier sta ik!»).

De gevolgen van cyberpesten zijn vaak harder en hebben een grotere impact dan het klassieke pesten, wegens:

- het anonieme karakter

- het indringende (cyberpesten gebeurt niet buiten – het dringt thuis binnen)

- de reikwijdte (het aantal toeschouwers is groter bij cyberpesten)

- het onomkeerbare (een foto in cyberspace kan je nooit meer terughalen)

De dader voelt zich erg machtig, het slachtoffer vaak erg machteloos.

In vergelijking met het klassieke pesten:

- kan cyberpesten anoniem gebeuren, de pesters veranderen hun identiteit, De daders voelen zich veilig, er is weinig drempelvrees: «Ze kunnen mij toch niet vinden.»

- zijn de daden losgekoppeld van de effecten. De dader en het slachtoffer zijn niet fysiek aanwezig, waardoor de pester geen directe emotionele feedback krijgt van het slachtoffer en zich niet geremd voelt. Het pestgedrag wordt veel directer en brutaler. Wetten en sociale normen uit de echte wereld vervagen in cyberspace.

- hoeft de pestkop niet fysiek of sociaal sterk te staan, het is via zijn cyberkennis (technopower) dat hij in een machtspositie komt.

- is het slachtoffer vogelvrij en kan hij niet ontsnappen. Hij is nergens en nooit veilig. Zelfs de veilige thuisplek raakt besmet door het pestvirus.

Wat kan je specifiek doen bij cyberpesten? Hoe reageer je op de pester?

Maak duidelijk dat jij dat pestgedrag niet accepteert.

Tracht als het kan een dialoog aan te gaan met de pester. Probeer samen zicht te krijgen op de diepere beweegredenen. Waarom doet hij dat? («'t Is maar een spelletje» !!!)

Speel in op zijn inlevingsvermogen («Hoe zou jij reageren mocht dit jou overkomen?» «Zou je wat hier staat ook 'in real life' – oog in oog tegen me durven zeggen?»).

Stel een mogelijke sanctie zo lang mogelijk uit. Doe een beroep op het verantwoordelijkheidsgevoel en het gezond verstand van de cyberpester. Vraag hem wel op te houden met zijn pestgedrag en mogelijke berichten enz. te verwijderen.

Verwittig de klachtendienst bij seniorennet bij ernstige vormen van cyberpesten.

Cyberpesten is complex.

Indien je een klacht wil indienen, verzamel dan bewijsmateriaal, je moet reakties niet deleten maar laten staan en afdrukken.

Misschien kan je helpen het pesten op een technische manier te stoppen. Je kan de administrator op de hoogte brengen. Die kan de pestkop waarschuwen en zelfs verwijderen. Providers kunnen pestsites verwijderen. Bij ontvangst van ongewenste e-mails of berichten op kan je ook de zender blokkeren. Dat klinkt mooi in theorie, maar in de praktijk loopt dat wel wat minder vlot (providers doen stroef en pesters veranderen voortdurend van identiteit).

Bij ernstige gevallen (stalken, reële bedreigingen) kan je het Federal Computer Crime Unit (FCCU) van de politie inschakelen. Die kan bv. op zoek gaan naar het IP-adres van de computer van waaruit pestboodschappen vertrekken. Cyberpesters vinden altijd ontsnappingswegen. Maar alles is ook te traceren. Mensen denken dat ze nooit gesnapt zullen worden.

Veel mensen weten niet wat de consequenties zijn als ze iemand belachelijk maken op het web. Het lijkt een spel.

Laat merken dat je het probleem van cyberpesten kent en dat je het niet duldt.

We moeten ons niet afzijdig houden in cyberspace: het is nodig dat anderen weten hoe wij over cyberpesten denken.

Elke vorm van pesten gebeurt berekend. Het is geen grap, het is niet leuk! De pestkop wil pijn doen, kwetsen!

Eindelijk....de zon schijnt en het wordt wat warmer! Iedereen begon het zo stillekesaan op zijn sijskes te krijgen, enfin ikke toch.

Het gaat hier weer een drukke dag worden vandaag, ik voel het in mijn knoken, en het begon al vroeg.

Midden in een prachtige droom – vraag me niet waarover het ging, maar ik weet dat ik aan’t genieten was – ging de deurbel al om zeven uur. De overbuurvrouw kwam vragen of we onze auto konden verzetten want ze kwamen bij haar nieuwe ramen steken. Ge gaat altijd zien, die éne keer dat we de auto niet in de garage zetten!

Ventje is hier nu in zijn afbreektenu aan’t rondlopen, ge weet misschien nog dat hij voor elke job een ander kledij heeft.

Zoon 2 is namelijk de nieuwe babykamer thuis aan’t inrichten en wou de deur laten strippen. Wij hadden verleden jaar beneden al onze deuren laten doen en we besloten dat het dan nu ook het moment was om de bovendeuren te laten strippen, dan moeten we maar één keer rijden met de aanhangwagen.

We wonen in een oud huis en ik denk dat er elfendertig lagen verf op elke deur zit. De allereerste deur hebben we zelf gedaan en daarna hebben we gezworen: nooit meer. Dat is echt monikkenwerk.

Maar nu staat ventje met een bedenkelijk gezicht hier te staren naar de deurstijlen van mijn computer kamerke: “wat gaan we doen met de “chambrangs?” – (deurstijlen for ze dutch).

Pfffft...weet ik veel wat hij gaat doen met zijn chambrangs. “Koopt er nieuwe” stel ik voor. “Hmmmm....als ik die eraf doe komt er een halve muur mee” zucht hij met een triest gezicht.

“Laat ze dan hangen” – wat moet ik daar nu anders op antwoorden? “Dat gaat toch niet, daar moet ook de verf af” jazeker, dat weet ik maar al te goed, die eerste deur, remember? Hij deed de deur en bibi’ke mocht de chambrangs doen, allemaal hoekskes en kantjes. Never, nooit, jamais… again!

Hij is dan maar mankend terug naar beneden gelopen om erover na te denken. Bovendien hebben we op ‘den entresol’ – (tussenverdiep for ze dutch), in die oude geschilderde deur een heel duur glazen raam steken, zo eentje waar een schilderij in gezandstraald is, of gebrand is – ik ken de techniek niet. Het glas alleen al kost een fortuin en dat eruit doen zien we ook niet zitten. Stel je voor dat het sneuvelt!

Och ja, en nu vergeet ik nog te vertellen waarom mijn Hercules mankt: de sukkelaar is gisteren naar meneer doktoor geweest want zijn hiel deed al een tijdje wreed pijn.

Hij heeft “het spoor”. Volgens de dokter is er niet veel aan te doen buiten afzien en ik heb het gisteren nog op internet opgezocht en dat blijkt inderdaad zo te zijn.

Maar macho zoals hij is, kreunt hij gewoon tussen opeengeklemde tanden bij elke stap en werkt lustig verder. Ik heb al een hele week gezegd: “pak dan toch een pijnstiller” maar hij weigert dit te doen. ’t Ja ....wat moet ge daar tegen zeggen: “wie niet horen wil moet voelen”, ik kan moeilijk die pijnstiller in zijn strot duwen hé?

Gisterenavond zijn we nog eventjes langs zoon 1 en zijn vrouwke geweest om een bloemeke af te geven, ze zijn al tien jaar samen: dat kan al tellen in deze tijd. Ze waren allebei verrast toen we aankwamen want ze waren het zelf vergeten: dat komt ervan als ge gewoon gaat samenwonen, dan is er zo geen ceremoniedag die in uw herinnering blijft steken hé.

Maar die dag staat in mijn geheugen gegrift, een moeder vergeet niet snel de dag dat haar oudste het ouderlijk huis verlaat!

De twee kleinzoontjes genoten nog met volle teugen van de zon in de tuin en we kregen ze amper naar binnen om te gaan slapen.

Hun papa heeft hun haartjes buiten in de tuin met de tondeuze heel kort geknipt voor hun reis naar Kreta binnen een paar dagen. Hij heeft ventje dan ook maar ineens gekortwiekt nu we daar toch waren.

’s Avonds laat is zoon 2 dan nog even binnengeweest om af te spreken voor de deuraffaire van vandaag. Seffens komt hij tussen de middag een boke mee eten dus ik zal maar snel wat lekkere charcuterie gaan halen en wat pistoleekes.

Ik ben een meisje van 23, ( hé supertof dat iemand zo jong reageert op de blog van een oude madam) studeer Toegepaste Taalkunde -Journalistiek, ben geboren en getogen in Antwerpen, heb de Belgische nationaliteit en ben Marokkaanse van afkomst. (je bent dus meer Belg dan ik Anissa, want ik was acht toen ik hier kwam wonen en ik ben pas Belg kunnen worden door mijn huwelijk,  want Belg worden vijftig jaar geleden kostte héél veel geld! ) Ik wou hier gewoon effe op reageren.... Het is waar dat onze ( Anissa, hier vergeet je al dat je Belg bent, ik ben ook allochtoon maar ik neem al de zonden van de Britten niet op mijn schouders hoor....) allochtonen wel wat mispeuteren, tot mijn grote spijt, maar ze zijn niet altijd de boosdoeners. Als een allochtoon iets verkeerd doet, wordt het altijd dik onderstreept in de media, maar als de allochtonen slachtoffer zijn van een daad of als er iets goeds is, wordt het allemaal maar stilletjes gehouden.  I blame the media en de onwetendheid van de mensen.  (Anissa geef toe: wanneer heb je ooit iets GOEDS in de krant gelezen?)   Bijvoorbeeld;mijn zus is vorig jaar aangevallen geweest door een groepje jongens op klaarlichte dag, gewoon op de tram. De jongens hebben haar bestolen en bont en blauw geslagen. Niemand die haar hielp! Ze hadden haar niet uitgemaakt voor haar aard of zo, neen, het waren gewoon kwajongens.  (als jij dit ‘kwajongens’ noemt wat noem je dan criminelen?)  Moest het op een afgelegen plek zijn, hadden ze haar vast ook nog verkracht!!   (Waarom is de tram niet gestopt en waarom heeft de tramconducteur niet de politie opgebeld.  Dit moet toch enorm opgevallen zijn op een tram, zelfs als er niemand ingreep,  wat ik trouwens vreselijk vind! ) Mijn zus moest worden opgenomen in het ziekenhuis en heeft daar een mooi maandje mogen blijven. Ze heeft letsels aan haar knie en rug, die ze voor de rest van haar leven zal blijven hebben. Toen ik op een dag op de tram zat, richting Zuid, kwamen drie jongens op me af en probeerden de tram nog te halen, maar de chauffeur zag dat ze agressief waren en heeft niet opengedaan. (voilà eindelijk een tramconducteur met hersens in zijn hoofd!)  Ik had echt schrik. Ze begonnen dat op de deuren van de tram te spuwen en slaan. Nadat ik thuis was aangekomen, had ik het voorval verteld aan mijn zus en zei beschreef me de jongens en inderdaad;het waren dezelfde jongens. Ik en mijn zus lijken heel erg op elkaar en ze dachten waarschijnlijk dat ik mijn zus was. Nadat mijn zus 2 jaar heeft moeten wachten op een rechtzaak moesten ze schadevergoeding betalen; 1000 euro maar geen gevangenisstraf!!! wat gaat die 1000 euro maken, mijn zus heeft vanaf nu chronisch last van haar knie en rug. Soit... ze zouden echt wel strenger moeten zijn tegen iedereen die iets verkeerd doet!  Ze zijn veel te "zacht"! Je kan bij wijze van spreken iemand vermoorden en na 4 jaar gevangenisstraf kan je al vrijkomen als je je goed hebt gedragen! Als het aan mij lag, zou ik alle zware criminelen (van vreemde origine dus wel te verstaan)? gewoon terugsturen naar land van herkomst. (dat vind ik ook, maar pas op als je zo iets zegt Anissa want dan word je snel een racist genoemd) Sommige criminelen hebben nadat ze een misdaad hebben gepleegd,daadwerkelijk spijt en doen dan hun best op hun steentje bij te dragen om een mooie samenleving op te bouwen, maar niet iedereen is lang zo...En als het een autochtoon is die een zwaar misdaad heeft gepleegd, zou ik een zware gevangenisstraf/boete opleggen. I.p.v. boetes uit te delen, kan de politie beter de echte boeven aanpakken en hun systeem van straffen serieus aanpassen!! (Dat zijn ze nu eindelijk na de moord van ‘Joe’ van plan) Mijn buurvrouw schaamde zich omdat de daders belgen waren, toch heb ik geen haat-gevoelens tegenover de belgische gemeenschap. ( Anissa je vergeet het weer...je bent zelf een Belg waarom zou je je eigen volk haten?  – o.k. je bent van Marokkaanse afkomst, net als ik een Belg ben van Britse afkomst, maar ik vind België het land van belofte en ben heel dankbaar dat wij hier nu zo vrij kunnen spreken en schrijven,  – in veel landen is dit onmogelijk!  Alhoewel ik Engeland een heel mooi land vind, wil ik er niet terug gaan wonen, ik voel me al lange tijd veel meer Belg dan Brits). Ik scheer niet iedereen over dezelfde kam, en de wereld zou dat ook niet mogen doen. In elk ras zitten rotte appels. En qua racisme.... ze noemen me hier vreemdeling en in mijn vaderland ook, omdat ik hier ben geboren en helemaal verwesterd ben. ( mij, mijn broers en zus hebben ze ook lang uitgelachen omdat we de taal niet spraken, kinderen kunnen heel wreed zijn.  Ik heb dat opgelost door zo snel mogelijk de taal goed te leren spreken en me aan te passen aan de rechten en de plichten van dit land dat me gastvrij ontvangen heeft, ik moest ook wel,  want mijn vader was heel streng en drukte mijn broers en mijn zus en mezelf voortdurend met de neus op de feiten:  “pas op!   gedraag jullie want anders worden we allemaal terug het land uitgezet!”  Dit was vijftig jaar geleden hoor, niet nu! )   Ik ben heel trots op mijn cultuur en geloof, maar ik stoor er niemand mee. Mijn schoonzus is Belgische (jij ook Anissa, probeer dat nu eens te voelen! ) en we komen perfect overeen met elkaar. Als iedereen een beetje moeite doet, kunnen we allemaal samenleven. Het feit is en blijft dat we hier zijn en dat we hier blijven, tot ongenoegen van sommigen.....(wie is ‘we’ jij of ik – waarom voel je jezelf nog vreemdeling als je hier geboren en getogen bent, ik begrijp het écht niet hoor! )  Ik ben van mening dat de tweede en derde generatie een grote verandering zal brengen in het reilen en zeilen van de marokkaanse gemeenschap in België. Daar ben ik van overtuigd. (eens de Marokaanse gemeenschap zich écht Belg begint te voelen dan zullen de problemen zich vanzelf oplossen, men kan toch niet verlangen dat de Belgen zich Marokaans beginnen te voelen?  Indien ze naar Marokko gaan wonen wel natuurlijk.  ) Diep in mijn hart droom ik dat ik op een dag zal opstaan en dat er helemaal geen criminaliteit meer bestaat,maar dat is een mooie droom. ( ja een heel utopische droom zelfs – criminelen hebben en zullen altijd deel uitmaken van de maatschappij vrees ik) Nogmaals; in elk ras zitten rotte appels. Ik heb geen zin om verbitterd door het leven te gaan omdat ik wat racistische ervaringen heb gehad en omdat ze me soms raar aankijken op straat en me naroepen. (voilà dat is gesproken, ik ben er ook niet verbitterd door gebleven, maar je moet het juist aanpakken, begin eerst en vooral met jezelf wat meer Belg te voelen met heel veel respect voor je Marokaanse voorouders net zoals ik voor mijn Britse voorouders!) Maar soms heb ik zo van die dagen dat ik echt de goedheid in de mensen niet meer zie.. maar dat gevoel vliegt weg na twee minuten. (Gelukkig !!)  Ik zie het glas halfvol. En diegenen die het halfleeg zien, denk eraan, het feit blijft;we zijn hier en blijven hier. Dus samenleven is de boodschap. (Anissa, kind toch.... deze laatste zin ‘we zijn hier en blijven hier’ geeft me weer kriebels....wie zijn ‘we’  en waarom zouden jullie niet blijven?   Goed samenleven en goed overeenkomen, respect hebben voor elkaar - dat komt van twee kanten hoor....zolang je jezelf ‘we’ voelt bedoel je dat je nog steeds anders bent dan ‘wij’....).

Bedankt voor je reaktie Anissa!

27-04-2006 om 22:31 geschreven door Anissa T.

Héhé, lekker terug thuis van een prachtig weekend aan de Noordzee in een caravan.

.....En gulle gelooft dat zeker?

Vrééééselijk was’t. De caravan en voortent hadden we al een paar weken geleden in orde gaan brengen en nu gingen we eens genieten. Hahahahahaha......genieten.....bevriezen ja.

Neem een wijze raad van mij aan: een caravan moet in Zuid Europa staan, waar de ZON schijnt, waar het niet voortdurend giet, en waar het buiten warm is.

Ik heb vandaag een afspraak gemaakt met ventje dat ik nog één seizoen dit soort ‘amusement’ ga proberen vol te houden en tegen september zal weten te zeggen of er nadien nog aan de Noordzee gecaravand wordt of niet.

’t Is in feite wel allemaal mijn eigen schuld.

Toen we verleden jaar ons appartementje aan zee verkochten moest en zou ik iets hebben om naartoe te gaan om eens uit te blazen.

Vermits we al ettelijke jaren op reis gaan met een heel klein caravannetje dacht ik dat het een goed idee zou zijn om dit in te wisselen voor een ruimere en deze tijdens de periode dat we niet naar het zuiden gingen ergens vast op een camping te zetten aan de Noordzee.

Iets in mijn achterhoofd zei me dat het wel niet even luxueus zou zijn als een appartement aan de Noordzee, maar dat het zo zou tegenslagen had ik toch nooit gedacht.

Het staat er tenslotte vol caravans en bungalows en het kost dan nog een fortuin om er te staan ook.

Verleden jaar kozen we net de natste maand van de zomer om er te verblijven/verzuipen, maar toch besloten we na de zomer om nog één jaartje bij te tekenen. Onze mede-kampeerders verzekerden ons dat er nog nooit zo’n slechte zomer was geweest.

Enfin, ik werd deze morgend weer wakker van het getokkel van regendroppels op ons dak, kroop vanonder mijn dikke laag dekens en piepte efkes door het raampje naar buiten en kroop er terug onder zo diep ik maar kon met mijn moed in mijn galochen.

“’k ga naar huis vandaag of ge nu meegaat of niet” zei ik tegen de rug van ventje. “’k moet wel mee want ik rijd!” kreeg ik als antwoord; maar hij was het ook echt beu.

Ik weet dat ze voor morgen en overmorgen schitterend weer voorspeld hebben maar daar zal ik dan wel van genieten in mijn nieuwe tuinzetel hier in mijn eigen tuin.

Ik heb daarnet wat blogjes zitten lezen, eerst en vooral die van Myette want ik was curieus en ik zie dat het in Oostende ook gene vette was. We kunnen inderdaad misschien beter met kleinere groepjes samenkomen om elkaar beter te leren kennen.

Ik was dus net lekker blogjes aan’t lezen toen de telefoon ging :.... “mama zijn jullie al terug thuis?” het was zoon 1. “Ja jongen, we zijn weggewaaid en uitgeregend - waarom? (stomme vraag eigenlijk hé? )”. Zijn antwoord was: “Ah, da’s goed want ons gasten zijn hier ’t kot aan’t afbreken, ik ben alleen thuis want mijn vrouwke is na de nachtshift aan’t slapen en ’t is geen weer om met de kinderen buiten te gaan, is’t dan goed dat we naar u komen?” – “zeker schatteke, kom maar af....kunnen ze hier ’t kot afbreken”.

’t Ja het blijven onze kinderen en we zien ze heel graag hé?

Ik hoor ze al aan de voordeur, dus...gedaan met bloglezen, het zal voor straks zijn.

Toedeloekes!

Aaif nootisd dat sum udder piepel haf staartet raaiting de seem inglish as maaiself ier and deir, so aai toot, waai not raait a hool pies laaik dis.

It wil bie fun for doos hoe laaik puzzeling to unpuzzel it. Sins menny yeers maai jungest brudder and maaiself af enjojd raaiting toe ietch udder dis wee.

Meebie iets becos wie weir furst toot inglish and den flemish aai doont noo, but wie both siem toe doe it effortleslie and wie understand – normalie wie wud see undersit but aai doont wont toe meek it toe diffikult for maai rieders – ietch udder oll de taaim.

Wot aai rielly wonted toe see toe maai blogfreinds is dat if joe doont hier ennyting for a fjuw dees iet wil bie becos mie and maai usband and ower dog aar going to Olland to sie ow de dutch pieple lif.

If joe doont ier ennyting iet wil olso bie becos iet ies faain wedder, becos ief iets is reening kats and dogs wie woont bie going. Witch sillie klot wud go and sit in de reen in Olland in a caravan? Joe wud af toe bie reddie for a nutouse ief joe did dat.

Aai am alreddy going toe apolojaaiz toe Otlips for stieling er foto dat joe sie abuv dis tekst but aai toot iet wos a naais won of de sie.

Aai oop oll de bloggers in Ostend af faain wedder becos dat miens aai wil af faain wedder in Olland toe.

Thea and Kommaneuker joe haf toe admit dis is better dan Sudoko to puzzel!

Sie joe ol soen, soener ieven if de wedder is bad.

Luf and menny kisses from jor blogfreind,

And…. wil sumboddy plies put dat bluddy dog bak in de ouse, de musik is draaiving mie mad!

 vandaag is voorbehouden voor deze lieve

kleine schat

dus weinig tijd om te schrijven....

Dagboek van een kleuter

Maandag

Op bezoek geweest bij bomma en bompa.Alleen knikkers gekregen.Stom speelgoed. Heb knikkers op de keldertrap gelegd. Bompa naar beneden getuimeld,geen belang, bompa toch al oud en versleten,er waren geen knikkers kapot.
Klop gekregen, met knikkers spelen mag niet.

Dinsdag

Hele toffe dag, heb nichtje Suzy gezien op begrafenis bompa. Hele dag doktertje gespeeld. Heel plezant. Mama kwaad, papa kwaad, tante Angel kwaad, Suzy niet.
Doktertje spelen mag niet. Stiel leren is verboden.

Woensdag

Hier en daar in huis chocoladekorrels gelegd. Papa is muizenvallen gaan kopen. Heb korrels opgegeten. Mama viel flauw.
Heb klop gekregen. Lekkere chocoladekorrels eten is verboden.

Donderdag

Heb voor 20 knikkers hele mooie witte muis gekregen kameraad in een doosje gedaan en schoon verpakt.Cadeau voor mama. Mama eerst heeel blij, daarna schreeuw gegeven, flauw gevallen. Papa weer heel kwaad.
Heb klop gekregen. Cadeautjes geven is verboden.

Vrijdag

Papa sloot mij op in de kelder, is plezant. Heb van patattenvoorraad frietjes gesneden om mama te helpen.Zwaar werk, wel 100 kilo patatten.
Heb klop gekregen. Mama helpen is verboden.

Zaterdag

Papa sloot mij op op zolder, ook heel plezant. Heb papa geholpen en dakgoot proper gemaakt. Stond veel volk op straat. Pompiers zijn me komen van dak halen.
Papa kwaad, klop gekregen. Papa helpen is verboden


Zondag

Papa sloot mij op in het tuinhuisje. Had kou en heb een vuurtje gestookt. Pompiers zijn weer gekomen.Toffe mensen, spuiten alles nat.
Klop gekregen. Warm hebben is verboden.


Maandag

Wou pompiers nog eens terugzien. Heb gebeld en ze zijn gekomen. Mama kwaad en pompiers ook.
Heb klop gekregen. Pompiers graag zien is verboden.

Dinsdag

Stille dag vandaag. Heb niets gedaan. Mama heel ongerust en ambetant.Niks doen is niet plezant en eigenlijk verboden.

Woensdag

Op bezoek bij bomma, toen ze me zag staan kreeg bomma schuim op haar mond. Mama sloot mij op in de keuken.Stoelen van bomma veel te hoog, heb ze korter gemaakt met de zaag van bompa, nu zijn ze juist goed. Mama kreeg schuim op haar mond.
Heb klop gekregen.

Donderdag

Met papa naar de kliniek gegaan. Bomma en mama bezoeken. Iets kapot aan de zenuwen. Waarschijnlijk familieziekte. Dokter stak met naald in mama haar arm.Heb met de andere naald die daar lag in de stouterik zijn gat gestoken. Dokter kreeg ook schuim.
Van papa klop gekregen. Mama beschermen is verboden.

Alles is verboden denk ik , behalve kinderen kloppen.
Wacht tot ik groot en sterk ben......

Gedaan met het kunstgebit - Groei je eigen tanden!

dit stukje is speciaal geschreven voor blogger:

toch plezant hé die buttons overal plakken?

We kennen allemaal het prentje van een kunstgebit in een glas water op een nachtkastje!

Wel, uit goede bron kan ik je nu vertellen dat dit fenomeen weldra totaal verouderd en voorbijgestreefd zal zijn.

Wetenschappers zijn overtuigd dat mensen weldra hun verloren tanden zullen kunnen vervangen door nieuwe! Nieuwe tanden gevormd uit hun eigen cellen.

Da’s andere kaas hé?

Ik citeer verder:

Inplaats van valse tanden wordt een klein bolletje gemaakt van je eigen cellen, ingeplant waar de ontbrekende tand vroeger stond, en dit groeit in je tandvlees aan en er vormt zich dan een nieuwe tand!

Ja watte Ludovicus .... er is nog hoop hé jongen?

De hele procedure gebeurt slechts onder plaatselijke verdoving en de nieuwe tand zou al een paar manden na de implantatie van de cellen volledig gevormd moeten zijn.

Dit alles volgens Prof. Paul Sharpe, een specialist op gebied van ‘regenerende tandheelkunde’ van de ‘Dental Institute of King’s College, Londen’.

Hij beweert dat deze nieuwe procedure veel voordelen biedt ten opzichte van een valse tand dat eerst een metalen implantaat in het kaakbeen vereist, alvorens er een porceleinen of plastic tand over te plaatsen.

(auw, kan ik me wel voorstellen!)

Implantaten zijn dan ook nog heel duur en je hebt een goed, sterk kaaksbeen nodig en dat alleen is al bij veel mensen een groot probleem.

(ofwel heb je geen centen, ofwel heb je geen goed sterk kaaksbeen?!)

Maar ik ga verder....

Bij deze nieuwe methode implanteert men dus dat bolletje cellen en stilaan vormt dat zich om tot een tand, die tand groeit dan verder en produceert tevens been dat zich dan verankert aan het kaaksbeen.

(Pure science fiction hé ?)

Deze keuze om een nieuwe tand te laten ‘groeien’ zal zeker heel veel mensen aanspreken.

Volgens dezelfde Prof. Sharpe zal iedereen die een tand verloren heeft je zeggen dat, indien ze de kans krijgen, ze veel liever hun eigen tanden zouden hebben dan valse.

De gemiddelde Brit ouder dan vijftig heeft al 12 tanden verloren uit een volledig gebit van 32.

Dit cijfer zal voor ons Belgen/Nederlanders wel ongeveer hetzelfde zijn zeker?

De hele procedure zelf zou vrij simpel zijn.

Dokters nemen cellen van de patient. Deze cellen hebben de unieke mogelijkheid om eender welke vorm van het weefsel aan te nemen dat deel uitmaakt van het lichaam.

(Ik herinner me ergens vaag ooit op TV een varken of een muis gezien te hebben waar een menselijk oor aan groeide... het kan dus waar zijn! )

Maar ik dwaal weer af....

Door de stamcellen dan voorzichtig verder te behandelen in een laboratorium, kunnen wetenschappers ze dan vervolgens in de vorm van een tand laten groeien. Na een paar weken is het bolletje cellen, men noemt het dan een ‘bud’ (knopje) klaar om geïmplanteerd te worden.

Door middel van testen kan men ook zien welke soort tand – bv. een kies of een snijtand – zal gevormd worden door de bud.

Dan wordt de tandbud slechts met plaatselijke verdoving via een kleine inkeping in het tandvlees ingebracht.

Enkele maanden later zullen de cellen gerijpt zijn tot een volledig gevormde tand, vastgeankerd aan het kaaksbeen. Terwijl de tand groeit worden er ook chemicaliën vrijgegeven zodat bloedvaatjes en zenuwen zich aan de tand linken.

De techniek werd al getest op muizen en werkte vlot - een nieuwe tand had slechts weken nodig om te groeien.

Volgens Prof. Sharpe is er dan ook geen reden om aan te nemen dat deze techniek niet evengoed bij mensen zou werken.

Zijn team heeft inmiddels al een bedrijf opgericht ‘Odontis’, om de techniek verder te ontwikkelen en ze hebben zopas een prijs van 400.000 GBP gewonnen van de ‘National Endowment for Science, Technology and the Arts and the Wellcome Trust.’

Goede hoop dus voor iedereen die last heeft met zijn gebit, laat ons hopen dat deze nieuwe technologie zich heel snel ontwikkelt en niet te duur zal zijn (sic).

Professor Paul Sharpe
Head of Department of Craniofacial Development, Dickinson Professor of Craniofacial Biology and Director of Research at the Dental Institute,
King\'s College London

Professor Paul Sharpe is internationally renowned for his pioneering research into the genetic control of tooth development. In 2002 he founded a start-up company, Odontis Ltd, to aid the development of tissue engineering approaches for human tooth replacement. Prior to his appointment at King\'s, he was a reader in the School of Biological Sciences, University of Manchester and has also worked at the Universities of Cambridge, Wisconsin and Sheffield. He obtained his PhD in Biochemistry from the University of Sheffield.

(Bron) Vrij vertaald uit:

• Ik zou zeker verder studeren;
• Ik zou kinderpyscholoog of kinderpsychiater worden;
• Ik zou niet jong trouwen;
• Ik zou zeker eerst een tijdje samenwonen;
• Ik zou zeker blijven werken;
• Ik zou een full-time huishoudster nemen;
• Ik zou meer kinderen hebben;
• Ik zou assertiever zijn;
• Ik zou heel dik, donkerbruin, lichtgolvend haar hebben. (da’s gewoon een wensgedacht)
• Ik had blijven dansen;
• Ik had muziek geleerd, liefst piano en zang;
• Ik was toch naar de tekenacademie gegaan;
• Ik zou na de rijschool blijven rijden hebben in mijn eigen auto;