zee, zon en BBQ....

Zaterdag was het feest in de Ardennen, dit ter ere van het vormsel van mijn petekindje - en vandaag zitten we weer voor enkele dagen in ons sleurhutje aan zee.

Zaterdag in de regen en vandaag terug in de regen, het wil maar geen zomer worden.

Hoewel... Frankske van het weerbericht voorspelde daarnet met een brede smile ongelooflijk goed weer,  maar toch zit ik hier in de caravan te klappertanden en mijn teentjes zijn bevrozen.   Buiten is de lucht nog steeds grijs tot donkergrijs en regelmatig tokkelen de regendruppels op ons metalen dakje.

Ik zit te rillen en te klappertanden, nu zou je denken: doe dan iets warmer aan en bedek je tenen met dikke sokken, maar mijn ventje is weg met de auto en mijn valiesje ligt nog in de koffer, tch tch tch.

Even een korte rewind : vorige keer toen we naar zee kwamen hadden we platten tube onderweg en was Mr.Silver naar Oostende geweest om vier nieuwe banden te kopen.   Sindsdien beweerde hij dat hij een "zjimmie" voelde bij het rijden.  

Vraag me niet wat hij daarmee bedoelde, dat is mannen geheimtaal.   Nu we terug aan zee zijn is hij vanmorgen vroeg terug naar de bandencentrale geweest om die 'zjimmie' te laten nakijken.

Daarnet stond hij hier terug met een zo mogelijk nog bedrukter gezicht.   De 'zjimmie' was weg, maar nu was er een ander geluid wat hem nog meer ongerust maakte.   Ik vroeg om het geluid even te beschrijven, maar daar vond hij deze keer geen 'technisch' woord voor.

't ja ... ons Bieke wordt al een serieus dagje ouder en er mogen niet te veel kosten aan komen of we moeten overwegen of het geen tijd wordt om te investeren in een nieuw bakje.   Spijtig, want ons Bieke, een prachtige donkergroene Subaru,  heeft ons al heel veel zorgeloos rijplezier bezorgd en het moet gezegd worden, ze ziet er nog formidabel goed uit voor haar gezegende leeftijd.   Hopelijk krijgen ze in de bandencentrale dat nieuw vreemd geluid eruit zodat mijne zilveren niet langer moet piekeren.

Vorige week hebben we nog enkele keren Tibo opgevangen.   Sinds het onderzoek met de scoop is wonder boven wonder het euvel verholpen.   Zijn eten blijft er nu in.   Misschien hebben ze toch een kleine vernauwing of webje weggekregen dat niet zichtbaar was bij de vorige onderzoeken.    Hij was korte tijd terug naar de kribbe geweest en wat denkt ge?  

Natuurlijk : weer een virus overgenomen van een ander kindje.    Maar laten we het optimistisch bekijken:  indien hij ze nu allemaal krijgt, dan is hij weerbaar genoeg in de kleuterschool.

Herniaretta daarentegen heeft de twee voorbije dagen weer serieus van haar peretten gegeven.   Zelfs mijn Contramal druppels kregen de pijn amper weg.   Ik ben echt benieuwd of de facetinfiltratie in juli zal helpen.  Langs de ene kant kijk ik er naar uit, maar anderzijds krijg ik het ook wel een beetje benauwd als ik er aan denk.  We zullen maar duimen en hopen dat die dokters weten wat ze doen hé.

Aaaah... dat is beter zie :  ik heb daarnet even in de kasten zitten rommelen en ik heb nog een sjaal en een oud paar sokken gevonden.  

Lang leve de goede Belgische zomers!    Overmorgen klagen en zagen we waarschijnlijk weer dat we het te warm hebben. 

Update wat later op de dag :

Gelukkig is Mr.Silver onmiddellijk terug naar de bandencentrale gegaan.   Bleek dat bij de rechtervoorband alle schroeven los stonden !!!!   Zelfs de monteur was van zijn melk toen hij het constateerde.

Wat het weer betreft : we voelen een merkbare opwarming qua temperatuur buiten en hier en daar is er al een beetje blauwe lucht te zien!   Joepie de poepie. 

Even nadenken wat er de laatste dagen allemaal gebeurd is tenhuize Bojako en Mr. Silver.

ah ja ...ik moest weer op de weegschaal bij de diëtiste en deze keer was het 'volgens haar' niet slecht.  Twee kilo eraf, maar het was wel al een maand geleden!   Ik zou natuurlijk liever twee kilo per week afvallen, hoe zou je zelf zijn?  Maar kom, alle beetjes helpen.

Zaterdag zijn we naar het Bananentheater geweest waar er een jubileumstuk opgevoerd werd, geschreven en geregiseerd door de broer van schoondochter 2.   Het was een heel leuke komedie en indien dit zijn eerste poging is tot schrijven,  dan staan er ons in de toekomst nog mooie dingen te wachten.

Zondag was het DE DAG !   Welke dag?   Wel de verkiezingen natuurlijk.   De dag waarop je zoals vroeger veel mensen die je kent op straat ziet lopen en er een babbeltje mee doet.  Het deed me terug denken aan de zondagen van vroeger wanneer iedereen die je kende nog naar de mis ging.

Daarna hebben we de rest van de dag voor ons TV toestel gezeten, benieuwd wie er ging winnen.   De uitslag was heel snel te merken.   Hopelijk zal Tsunami Bartje aan de hoge verwachtingen van half België kunnen tegemoet komen.  Een zware taak en gemakkelijker gezegd dan gedaan vrees ik.  Maar we duimen en hopen, slechter dan het was kan niet.

Maandag hebben we dan de koe bij de horens gepakt bij manier van spreken : we zijn in de auto gestapt en vertrokken naar 't zeetje voor een paar dagen,  donderdag moeten we al terug thuis zijn.

Onderweg een kleine tegenslag.   Het was al heel lang geleden, maar het moest er ooit van komen:  op de autostrade kregen we platte band!   Ik dacht eerst dat mijn fiets van het rek was gevallen. 

Wijle allebei ons fluo vestje aan en gelukkig heb ik nog een man die weet hoe hij een band moet verwisselen en daar ook nog de kracht voor heeft.    Met een 'thuiskomertje' zijn we traag maar zeker aan de caravan geraakt en vanmorgen is Mr.Silver naar Oostende moeten gaan voor een nieuwe band.  

Omdat onze auto een gezegende oude leeftijd heeft bereikt, besloot hij om er ineens vier nieuwe op te laten zetten.  Geen slecht idee, want ze zijn allemaal even oud en als er één begeeft kan het best zijn dat binnenkort de anderen het ook begeven.   Hoewel .. in de kapotte zat een kanjer van een nagel.

Seffens, na het nieuws van één uur, wil mijne zilveren dat ik mee ga fietsen.   Het is droog, bewolkt en hier en daar zien we een beetje blauwe lucht en zon, maar er staat een fikse wind.   Ik vraag me af of mijn ongetraind lichaam tegen die wind bestand is.    Indien niet, dan zullen we snel terug in ons sleurhutje zitten

Winderige zeegroetjes

van Bojako en hare zilveren

Comments and Graphics - Gothic Layouts - Photobucket

Ik was daarnet blogjes aan het lezen en belandde bij het blog van Loewiesa, die schreef over haar bezoekje aan ene Madame Soleil ofte een waarzegster, helderziende ... ach, als het kind maar een naam heeft  nietwaar?

Plots herinnerde ik me een eigen verhaal van heel lang geleden :

ooit ...vele jaren geleden...kocht ik voor de lol tarot kaarten en mijn bedoeling was om ze te gebruiken als eventuele party trick.   Ik ben helemaal niet helderziend.... hoewel ..... whoehahahahahah.... (ijselijke lach)

Ik nam ze (de tarot kaarten)  ook mee op een vakantie die we samen met vrienden en schoonouders doorbrachten in Spanje.
Na een lekkere maaltijd met daarbij de nodige glaasjes wijn, drapeerde ik een bad- of keukenhanddoek ('t is al lang geleden) over mijn hoofd en veranderde ik voor de gasten in ...Madame Soleil...whoehahahahahah....(ijselijke lach)

Toen was het de beurt van mijn geliefde Schwiegermutti en ik legde met heel veel show ook voor haar de kaarten.

Op die bewuste tarot kaarten, die ik in de Inno gekocht had, staan korte teksten, dus je hoeft geen uitleg te zoeken, je hoeft zelfs niet te fantaseren,  neeje, je zegt gewoon, met de vereiste drama en poeha wat er op die kaarten gedrukt staat, met een eigen interpretatie natuurlijk... whoehahahahahah....(ijselijke lach)

Toen ik haar kaarten bekeek zei ik  : oeioeioeioei  aiaiaiaiaiai  maar moeder toch... let op, want ik zie dat de kaart die je man voorstelt,  heel heel ver weg van je ligt en je moet oppassen voor die andere knappe, blonde vrouw die dicht bij hem ligt.  

Geloof me hier: ik lieg niet - de kaarten van man en vrouw lagen inderdeed heel ver apart en naast de man kaart lag een andere vrouwkaart nèh !

Achter de rug van mijn schoonma begon (zo hoorde ik later van mijn vriendin) schoonpa een soort wilde dans te doen om mij aan het zwijgen te krijgen zonder dat zijn eega het merkte, een dans die ik natuurlijk niet opmerkte omdat ik met mijn hoofd onder die verdraaide handdoek hing.  

Ik zag natuurlijk ook het verkrampt, boos gezicht van Schwiegermutti niet.

Omdat het plots zo ijzig stil werd in de kamer piepte ik na een tijdje toch van onder mijnen handdoek en kijk, schoonma en pa waren inmiddels naar buiten gelopen en hadden daar een helse ruzie.

Drie weken (bijna de volledige duur van de vakantie ) hebben ze geen woord tegen elkaar meer gesproken.

Hoe kon ik nu in hemelsnaam weten dat ik plots een échte helderziende was geworden??

Mijn kaarten zijn nu veilig en wel weggeborgen...veel te gevaarlijk !!!

 whoehahahahahah....(allerlaatste ijselijke lach)

De weerman heeft wel hevige onweders voorspeld maar ik vraag heel lief aan de weergoden of ze nog even willen wachten tot maandag astemblieft, dankuwel.   

Vandaag gaan we naar een jubileumfeest van lieve vriendin Paz en morgen vieren we Mr. Silver zijn 66ste verjaardag.   Het zou heerlijk zijn indien we dit nog zouden kunnen doen in een zonnige, droge tuin en het zou ook heerlijk zijn indien de kleinkindjes in het zwembad kunnen.  

Allez toe,  allemaal schietebedjes opzeggen aub ! 

Met Tibo gaat het sinds de gastroscopie uitzonderlijk goed. (schreef ze met gekruiste vingers en tenen).

Hoewel men niets had gezien via de endoscoop,  of de echografie,  of tijdens het onderzoek met de contra stof, of in het bloed, of in de zweettesten,  vermoeden wij dat de endoscoop 'misschien' toch een kleine, bijna onmerkbare vernauwing heeft weggewerkt.

Enfin zijn vast eten, weliswaar nog heel fijn gezeefd, blijft er sinds dat onderzoek in en hij komt toch elke dag wat grammetjes bij.  

Dindsdag moest hij terug binnen voor een bijkomend onderzoek bij een logopediste.   Beide ouders moesten werken en nana was de oppas voor die dag.

Wat een dag pffft....

Hoewel onze kinderen de week ervoor betaalden voor een eenpersoonskamer, werden we nu bij een ander heel ziek kindje + mama gezet.   De mama van het kindje en ikzelf waren beiden even ontzet.   Haar kindje lag doodziek met een bacteriële longontsteking en daar waar ik vreesde dat Tibo die bacterie zou kunnen overkrijgen,  vreesde de andere mama net hetzelfde.    Bovendien wou zij die nacht ook bij haar kindje blijven slapen en mijn zoon was ook van plan om de nacht bij Tibo door te brengen.   De hele dag heb ik daar zitten zweten in een donkere kamer,  de ramen allemaal toe en ik heb de lievelings DVD van het zieke kindje : Peter Pan tot treurens toe mee bekeken.

Moest het aan mij gelegen hebben, dan had ik Tibo onmiddellijk terug mee naar huis genomen, maar 't ja ... het is mijn kind niet hé en ik kon onze kinderen telefonisch niet bereiken tijdens de schooluren.

De verpleging op de afdeling pediatrie van het UZ liep - naar mijn bescheiden mening - ongelooflijk mank die dag, waarschijnlijk omdat er heel veel kindjes opgenomen waren.   Uiteindelijk belandde ik, na heel veel aandringen, rond vier uur bij de logopediste,  die me observeerde terwijl ik Tibo fruitpap gaf.

Haar conclusie was dat Tibo 'een uiterst gevoelige mondje' had en ik kreeg allerlei raad (opmerkingen) over hoe ik hem moest voeden.

De fruitpap die bij elke lepel bij beetjes terug uit zijn mondje liepen mocht ik met de lepel niet terug opvangen (moeders en grootmoeders zullen wel begrijpen wat ik bedoel) nee ... ik moest alles laten lopen en geloof me ...het liep!   Tot in de plooien van zijn nekje.  

"Kan geen kwaad, kan geen kwaad ....laten lopen" opperde de Hollands sprekende logopediste en "niet te veel op het lepeltje leggen, kleine beetjes mevrouw".   Toen ik dan heel het klodderboeltje op zijn gezicht en in zijn nek met zijn slabbetje wou bijeenvegen kreeg ik weer een opmerking : "nee mevrouw nee .... niet vegen, u moet deppen, kijk even hoe ik het doe !!!"    en ze wees me hoe ik moest deppen.    Ik ben nu een expert depper.

Na die les hingen Tibo en ikzelf vol fruitpap, maar kom ... de dame heeft dit fenomeen op universitair niveau bestudeerd en ze werkt op een universitair ziekenhuis, zij zal het wel beter weten dan ik zeker? 

De rest van de week hebben Mr. Silver en ik wel serieus gelachen bij elke maaltijd, wat een klodderboel!    Ik wist trouwens niet dat er zo iets bestond als een 'gevoelig mondje'.  De logopediste vergeleek het steeds weer met een emmer dat overliep, maar ik begrijp nog altijd niet wat ze bedoelde.   Ik propte zijn mondje niet overvol en wachtte steeds geduldig tot het leeg was om het volgend lepeltje eten te presenteren. 

Ach ... ik herinner me de heel wijze woorden van onze kinderarts destijds : "madammeke ...tegen dat hij naar den troep moet zal hij het wel kunnen" ...

Gisteren namiddag was het de maandelijkse ontmoeting met mijn blogmaatjes op een zonnige terras met een lekker drankje.

Meer moet het niet zijn hé ?  

Vorige week heb ik veel tijd doorgebracht in het ziekenhuis met Tibo.   Ze hebben hem nu bijna binnenste buiten gekeerd en nog altijd niets gevonden, iets wat op zich een opluchting is, maar daarmee is het probleem nog niet van de baan.

Tijdens het weekend mocht hij naar huis ... oef ... en morgen moet hij terug binnen.   Ik vraag me af wat ze nu verder nog gaan doen of onderzoeken ???  

Het sociaal verlof van beide kinderen is op en zodoende wordt nana opgetrommeld om Tibo gezelschap houden, iets wat ze natuurlijk graag doet.   Ge kunt dat bazeke toch niet alleen in een ziekenhuis laten hé?    Gelukkig is er in de kamer internet aansluiting, dan kan ik tijdens zijn dutjes misschien nog eens bijgelezen geraken op mijn favoriete blogjes.

Zaterdag zijn we naar de trouw geweest van het petekindje van Mr. Silver.   De weergoden waren die dag buitengewoon goed geluimd.    Een prachtige zon scheen op het idyllisch kerkje van St. Martens Latem en de regen kwam pas een tijdje later opzetten.

We hebben ontzettend lekker gefeest in De Pinte (wat mijn dieet écht niet ten goede is gekomen  ) en 's avonds hebben we overnacht in een hotel in Gent.   Kwestie van niet positief te moeten blazen in een zakje van de gendarmen ziet ge ...

Vanmorgen is Tibo hier bij ons, hij doet momenteel zijn dutje,  en na de middag ga ik koffieklatchen bij twee goede vriendinnen, iets wat ons al meerdere psychiaters uitgespaard heeft doorheen de jaren

Hopelijk volgt in het volgend logje wat meer positief nieuws, de tij mag zo stilaan gaan keren nietwaar?

Groetjes aan al mijn lieve blogvrienden....

Voilà, de mooie zon verdwijnt stilletjes na een heerlijk lang zonnig en warm Pinkster-weekend, dus vandaag heb ik weer even tijd om mijn blogdagboekje wat bij te werken.

Vorige week moesten we heel dringend naar onze camping aan zee gaan waar onze 'sleurhut' zich bevindt.  We hadden namelijk van de directie een brief ontvangen dat we volgend jaar moesten verhuizen van plaats en vermits de plaatsen zeer beperkt zijn moesten we er super snel bij zijn.

Het kwam allemaal bijzonder ongelegen,  Tibo had nog altijd opvang nodig,   Mr. Silver en ik wilden zaterdag ook heel graag naar de begrafenis dienst van mijn ex-patron/vriend gaan, iets wat door al die omstandigheden spijtig genoeg niet is kunnen gebeuren.

De oplossing voor Tibo was : we nemen hem mee naar zee in de caravan.   Gelukkig was het prachtig weer en hebben we met de buggy lange wandelingen kunnen maken en hij heeft ook de nacht doorgeslapen naast mij.   Hij heeft goed geslapen, maar ik iets minder.   Met zo'n kleine baby naast je doe je bijna geen oog dicht.

Vandaag is hij terug opgenomen in het ziekenhuis voor verder onderzoek.   Zoon 2 belde me daarnet om te zeggen dat bij het onderzoek vanmorgen met de contrastof ook geen vernauwingen, kronkels of web geconstateerd werd.  Hij moet nu nog enkele dagen in het ziekenhuis blijven ter observatie.  Men gaat hem terug vaste voeding geven en kijken hoe alles verloopt en donderdag wordt er vervolgens een gastroscopie gedaan.  

Tot vrijdag kunnen zoon 2 of zijn vrouwtje zelf bij hem blijven, maar vrijdag ga ik, indien hij nog in het ziekenhuis is, een hele dag daar op hem passen. 

't Is allemaal wat nijpen,  want zaterdag trouwt nichtje, het petekind van Mr. Silver in St. Maartens Latem.     Ik zal tussen de dieetsoep en de patatten mijn haar moeten kleuren en mijn nagels lakken vrees ik.   Gelukkig heb ik mijn jurk en schoenen al, nu nog een mooie passende panty en een handtas en ik ben gesteld.   Mr. Silver is vandaag in de koekenstad en ik heb hem net gebeld om de panty alvast te kopen, dat bespaart mij wat tijd.   De handtas zal er eentje worden uit mijn Imelda Marcos verzameling, tijd om op zoek te gaan naar een nieuwe zal er niet meer inzitten.

Ik ben zoals iedereen nu inmiddels al weet op dieet, maar het is Mr. Silver die vermagert!   Hij moet straks dringend zijn kostuum passen, want ik vrees dat hij bretellen gaat nodig hebben om zijn broek op te houden nu hij zo vermagerd is.   Ik wou dat ik voor mezelf hetzelfde kon zeggen, maar spijtig genoeg verdwijnen mijn vetrolletjes niet zo snel.

Enfin, nu maar hopen voor nichtje en haar man dat het volgend weekend net zo'n mooi weer zal zijn als vorig weekend. (vingers en tenen gekruist)

Zus Engeland stapt vandaag op tram zes, schoondochter 2 verjaart vandaag ook en langs deze weg zend ik hen beiden nog een extra dikke proficiat en drie dikke kussen.

Mr. Silver en ik hebben de driedaagse van ons Parochiefeest ofte Vlaamse Kermis nogmaals overleefd.

Donderdag ben ik als een bevrozen ijskonijn naar huis gestrompeld na een hele dag buiten in de kou in een kraampje.  Thuis heb ik vervolgens een lekker warm bad genomen om te ontdooien, een extra dosis pijnstillers genomen voor mijn rug en de volgende twee dagen stond ik weer paraat om de grijpgrage kindjes van speelkaarten te voorzien en de portemonnees van mama's, papa's en grootouders zo leeg mogelijk te krijgen : alles voor het goede doel.

Gisteren was het : 'bezoek de diëtiste dag'.    Dat had best op een andere datum kunnen gepland worden.   

Ondanks de fritjes van de frituur, de hamburgers en de cava's ben ik er  blijkbaar toch ingeslaagd om niet al het goede van voordien ongedaan te maken.  Er was nog een miezerig kilootje af.  Als ik verder doe zoals ik nu bezig ben, dan ben ik tegen de tijd dat ik in mijn doodskist moet een slanke den.

Oei... die doodskist!

Wat een schok die ik gisteren te verwerken kreeg.   Ik vernam dat één van mijn jonge ex-patrons op zeer korte tijd is overleden.   Hij is nog geen zestig mogen worden.

Gelukkig zat ik op de sofa Tibo een papfles te geven of ik was van 't verschieten moeten gaan zitten.  Ocharme, zo jong en zo onverwacht, ik ben er nog steeds niet van bekomen.  Mijn hart gaat uit naar zijn lieve familie.

Gisteren zijn zoon 2 en zijn vrouwtje met Tibo nogmaals naar de specialist gegaan voor alle uitslagen.  

De bloedtesten waren allemaal goed, de echo  en de zweet testen ook.   Langs de ene kant is dat allemaal goed nieuws, maar het heeft een keerzijde.   Nu moet men dringend op zoek naar de echte oorzaak waarom Tibo geen vaste voeding kan binnenhouden.    Voor zover ik mijn zoon begrepen heb gaan ze nu eerst een contrast vloeistof toedienen vooraleer over te gaan tot onderzoeken met een endoscoop, wat een serieuze ingreep is bij zo'n kleine baby.    Deze verdere onderzoeken zouden toch dringend moeten gebeuren want Tibo kan niet voor eeuwig en altijd op papflesjes blijven leven.   Zijn groeicurve gaat in sterk dalende lijn.

Enfin, ik hoop maar dat er snel een oplossing gevonden wordt.   

Eens je kinderen het huis uit zijn denk je dat je zorgen voorbij zijn .... tot je kleinkinderen krijgt!   pffft.... 

Ik heb er vannacht amper van kunnen slapen, het was teveel slecht nieuws op te korte tijd.

Snel weer mijn dagboekblogje wat bijwerken,  want seffens is't weer corvee geblazen.

Zoon 2 en de zilveren surfer zijn al sinds gisteren druk in de weer,  samen met veel andere beminde parochianen,  om onze jaarlijkse parochiale gemeenschapsfeesten te organiseren.  Priesters hebben we niet meer, maar we doen nog steeds ons uiterste best om het gemeenschapsgevoel in onze wijk te behouden. 

De Vlaamse Kermis wordt georganiseerd op de speelkoer van onze wijkschool en in de parochiezalen daarrond.   't Is toch leuker dan gewoon in een koude kerk te zitten, zeker tegenwoordig, want na al wat je tegenwoordig hoort in de media begin je je af te vragen of er binnenkort nog priesters zullen zijn. 

't Is gewoon niet te geloven wat je allemaal hoort en leest.   Gelukkig heb ik nog op een nonnenschool gezeten waar 'bijna' iedereen normaal deed.   Laten we even die ene vieze onderpastoor maar vergeten in de biechtstoel ....

Zoon 2 houdt wel rekening met de rug van zijn steeds ouder wordende moeder en ik mag nu 'zittend' aan de info balie (weliswaar buiten in de kou en in de regen) speelkaartjes verkopen aan de vele,lieve, gretige kindertjes.

Vorig jaar was het prachtig weer,  maar nu ziet het er niet echt denderend uit en dat is dan nog zachtjes uitgedrukt.  Ik heb veiligheidshalve maar warme sokken en mijn botinnekes aangetrokken.   Misschien ook best mijn pelsen frak en een dikke muts meenemen, ge weet nooit niet of het van pas komt

Maandag en dinsdag hebben we op onze kleine lieve schat Tibo gepast.   Hij leeft nu terug op papflessen tot de dokters vinden waarom hij de vaste voeding steeds weer uitbraakt.      De uitslagen van het bloedonderzoek zijn al binnen en er werden geen voedsel allergieën vastgesteld, dat is al één geruststelling.  

De uitslag van de 'zweettesten' - wat dat ook mag zijn - daar wordt nog op gewacht.   De echografie toonde aan dat zijn maagje zich bijzonder traag ledigde, maar het zal pas volgende week, na al deze onderzoeken,  blijken of een gastroscopie nodig is om verder naar een oorzaak te zoeken.

Ziek is het baasje niet en pijn lijkt hij ook niet te hebben, dat is toch al een grote geruststelling.  Bovendien kan een baby van bijna 8 maanden nog leven met enkel pap, maar ik vraag me toch af hoelang dit nog kan zonder toevoeging van extra vitaminen.

Broer Ardennen en zijn vrouw zijn veilig en wel teruggekeerd van hun korte vakantie naar zus England.  'De Wolk' was toen gelukkig geen spelbreker.  

Morgen ga ik kwissen en ik heb een bizar voorgevoel dat de naam van die vulkaan één van de kwisvragen zal zijn.   Ik probeer het te onthouden, maar 't is wreed moeilijk.   Momenteel weet ik nog enkel dat het begin klinkt als Heyafella????? - ik denk dat ik zal vals spelen en de naam op mijn schoenzool schrijven ...hèhè....

Gisteren zag ik op TV het vreselijk vliegtuig ongeval in Libië en na onze lange reis naar Australië nog niet zo lang geleden, besef je maar op welk een klein plaatsje een ongeluk ligt.

Mensenlief,  wat snakken we nu allemaal naar wat zon hé, ikke toch ook hoor.   Onze tuin staat zo mooi groen, maar o zo vreselijk nat te lonken.    Ik hoor dat de prijzen van aardbeien en asperges al verdubbeld zijn tegen vorig jaar.   Ik zal, indien het zo blijft,  nog zeer blij zijn dat mijne zilveren met zijn moestuintje is begonnen.   We hebben al sla en radijsjes gegeten van eigen kweek   tof hé.  (ach een kinderhand is gauw gevuld).

Ik merk dat de tijd snel loopt, ik ga nu vertrekken, want onze oudste kleinzoontjes vinden onze Vlaamse Kermis nog stukken leuker dan de Sinksenfoor!    Wat zei ik daarnet van een kinderhand ???

Mijn madam zat naast me in de zetel terwijl ik aan 't zappen was.
Ze vroeg: "Is er iets op tv?"
Ik antwoordde: "Alleen maar stof."
't Is zo dat de ruzie is begonnen...



Mijn madam twijfelde wat ze wou voor haar volgende verjaardag.
Ze zei: "Ik wil iets met power dat van 0 naar 130 gaat in 3 seconden."
Ik heb haar een weegschaal gekocht.
't Is zo dat de ruzie is begonnen...



Het grasmachien was kapot en mijn madam stopte maar niet met vragen om 'm te maken.
Maar ik had altijd iets anders te doen: den auto, gaan vissen, mijn maten...
Op een dag, om mij schuldig te doen voelen, zat ze op haar knieën op 't gazon, 't gras te knippen met een kappersschaartje.
Ik heb dus maar een tandenborstel gepakt en gezegd: "Als je klaar bent met 't gras te knippen, wil je dan de gang schuren?"
't Is zo dat de ruzie is begonnen...



Mijn madam bekeek haar eigen in de spiegel.
Ze was niet content met wat ze zag.
Ze zei: "Ik voel me slecht, ik zie er oud uit, dik en lelijk.
Ik heb echt nood aan een complimentje."
Ik antwoordde: "Je zicht is excellent!"
't Is zo dat de ruzie is begonnen...



Mijn madam en ik waren op een reünie van oud-leerlingen van haar school.
Er was een kerel die compleet zat was en glas na glas leegdronk.
Ik vroeg aan mijn madam: "Ken je die gast?"
"Ja", zei ze, "We zijn nog samen geweest.
Hij is beginnen drinken toen we uit elkaar gingen.
Hij is nooit gestopt sindsdien."
Ik antwoordde: "Wie had er ooit kunnen denken dat je dat zo lang zou kunnen vieren?!"
't Is zo dat de ruzie is begonnen...



Toen ik gisteren thuis kwam vroeg mijn madam me om haar mee uit te nemen naar een dure plek.
Ik nam haar mee naar 't tankstation.
't Is zo dat de ruzie is begonnen...



In de supermarkt vroeg ik mijn madam of we een bak bier van 25€ konden meenemen.
Haar antwoord was 'nee', en, zonder mijn mening te vragen nam ze een pot revitaliserende crème van 65€ uit de rekken.
Ik liet haar verstaan dat de bak bier goedkoper was en me meer zou helpen haar schoon te vinden dan haar potje crème.
't Is zo dat de ruzie is begonnen...


Een paar dagen geleden vroeg ik mijn madam waar ze heen zou willen gaan voor haar verjaardag.
Ze antwoordde: "Ergens waar ik al lang niet meer geweest ben."
Ik heb haar voorgesteld naar de keuken te gaan
't Is zo dat de ruzie is begonnen....

 (groetjes van de zilveren surfer)

Ik werd al door veel vrienden gewaarschuwd dat er iets niet klopte op mijn blog en ik stel het ook vast, zeker bij IE, want met Firefox lijkt alles normaal.

Daarom ...

ga ik nu rechtstreeks mijn tekst in de editor schrijven en zien of het weer goedkomt.   Is het dan nog niet goed, dan zal ik proberen het vorig bericht te verwijderen en kijken of dan het probleem opgelost is.

tch tch tch ... precies of ik zo al niet genoeg te doen heb.

'k heb geen idee wanneer ik laatst geschreven heb op mijn blog.  Waren we toen al terug van zee?   Waarschijnlijk wel, maar het zou ook kunnen dat ik de vorige tekst geschreven heb vanop mijn laptop aan zee toen we nog daar in onze koekendoos verbleven.

Toen het weer/weder te slecht werd om nog te fietsen of te zonnen, zijn we maar terug naar huis gekomen.   Dat moest toch, want broer 1/Ardennen en schoonzus kwamen hier een paar dagen logeren vooraleer ze met het vliegtuig naar zus Engeland vertrokken.   Vanmorgen vroeg heeft Mr. Silver ze naar Zaventem gevoerd.   't  Was gisteren wel efkes paniek omdat men op het BBC nieuws aankondigde dat vluchten gingen geschrapt worden.  Vulkaan IJsland (vraag me de naam niet  ) was weer een extra dosis rook aan het uitspuwen.   

Wij hebben verder op onze schat Tibo gepast.   Het ventje heeft weer een serieus probleem en hij wordt momenteel onderzocht door een Prof. in het UZA.   Ik hoop maar dat hij geen tweede Seppe wordt ocharme.  Zolang hij borstvoeding kreeg en daarna de papfles, was er geen vuiltje aan de lucht, maar nu hij overgeschakeld is op vaste voeding blijft er niets in.   Hij eet heel smakelijk zijn patatjes op, maar enkele seconden later begint hij te braken en komt alles er terug uit.   Enkel pap blijft erin.

Vooraleer de Prof. wil overgaan tot een gastroscopie moeten er eerst nog andere testen gedaan worden en staat Tibo terug op papfleskes dieet.   Hij ziet er niet ziek uit en is nog altijd even lief en braaf, dus het lijkt ook niet alsof hij ergens pijn heeft.   Natuurlijk zijn we nu allemaal heel ongerust en hopen we dat er niets ernstig aan de hand is.

Mr. Silver is net terug van Zaventem en daarna zijn groententuintje en seffens vertrekken we naar het verjaardagsfeestje van kleinzoon 2,  die al zeven jaar wordt.   Niet te geloven hoe snel de tijd vliegt.   Hij vindt het reuze plezant in het eerste leerjaar en is een echte uitblinker.   Een tijdje terug vertelde hij ons hoe hij zich vroeger stierlijk verveeld had in de kleuterklas.  

Ik ben nog altijd braaf mijn dieet aan het volgen, maar ik kan spijtig genoeg geen spectaculair gewichtsverlies vermelden.   Nochtans doe ik ook braaf mijn oefeningen.  Vorige keer was het hydrotherapie ... dikke madammen die plonsen en turnen in het water (héél leuk) en gisteren was het cardio (véél minder plezant).    Hopelijk wordt het snel terug warm weer en kan ik in ons zwembad dezelfde oefeningen doen die we daar aangeleerd krijgen.

Ik heb aan zee ook al flink gefietst met mijn prachtige nieuwe vélo, maar hier in 't stad moet ik mijn moed nog wat bijeen scharen vooraleer ik me in het verkeer waag.    Schoonzus 2 had me anders aangeraden om op het Schoonselhof te oefenen.   Naar het schijnt is het daar lekker rustig fietsen en hebt ge helemaal geen last van de vele aanwezigen.

Ik heb als kind nooit leren fietsen ziet ge (alles wat ik kan heb ik stiekem geleerd) want mijn moeder was vreselijk bang omdat haar broertje op zijn fietsje is doodgereden toen hij vijf jaar oud was.

Ik kan dus 'een beetje' zwemmen en 'een beetje' fietsen, maar ne mens is nooit te oud om te leren nietwaar.

Voilà zie.   Ik ga nu eens proberen om deze tekst op mijn blog te zetten en eens kijken of alles terug goed komt.  

Hou me op de hoogte indien het niet lukt hé lieven vrienden!

Bojako heeft een verschrikkelijk drukke week achter de rug. 

Momenteel nog twee zieke kleinkindjes hier.

Morgen misschien tijd om dagboek volledig bij te schrijven

Lewieke, beter bekend als ons aller LUDOVICUS heeft zelf heel zware rugproblemen.

Daarbij vergeleken zijn die van mij en die van vele mede-bloggers peanuts.

Zoals alle mensen van onze gezegende leeftijd zagen we over onze pijntjes en kwaaltjes wanneer we elkaar in de lijve ontmoeten tussen pot en pint.

Nadat ik de laatste keer van mijne huisdoktoor te horen had gekregen : "mevrouw,  met die slechte rug zult ge moeten leren leven, ik zal u wat zwaardere pijnstillers geven en probeer wat te vermageren!!!" zei ons Lewieke : "Maar Bo, ga toch eens naar mijne rugspecialist, ik ben er zeker van dat die u kan helpen."

Leren leven met een slechte rug en steeds maar zwaardere pijnstillers nemen zag ik echt nog niet zitten, dus ik zei tegen mijnen huisdoktoor : " sorry dokter, ik hoop dat ge het niet kwalijk neemt, maar ik ga ergens anders om een tweede opinie" waarop ik zag dat de man bij zijn eigen zichzelve dacht : "mens doet al op...."

'k heb vrij lang moeten wachten maar dinsdag was het eindelijk zo ver, ik mocht naar de dokter van Lewieke.

Ik vertelde mijn rugverhaal in steno versie aan de dokter, hij bezag even mijn vele platen, scans etc.. en zei na TWEE minuten : "ik zie waar het probleem zit mevrouw, sta eens even recht",  wat ik natuurlijk deed, want een doktoor is ongeveer hetzelfde als de directeur vroeger op school, als die zegt : spring, dan spring je.

Plots drukte de dokter nèt op de plaats waar de pijn zich situeert en ik kromp ineen van de pijn.

" daar zit het hé mevrouw?" vroeg hij vriendelijk, terwijl ik me bleekjes liet neerzakken op een stoel en enkel nog ja kon knikken.

" 't ja u hebt aan uw heiligbeen een aangeboren afwijking mevrouw en daar is weinig aan te verhelpen met kiné, dat zal wel even deugd doen, maar de volgende dag hebt u terug pijn.  Ge hebt zeker de meeste pijn terwijl ge slentert of stilstaat?"

Goddekke toch, die man was gewoon een helderziende!

Ik stamelde dan ook : " verdorie meneer, gij zijt precies nen helderziende, hoe kunt ge het weten?"

Hij glimlachte en ik werd bijna op slag verliefd ... eindelijk iemand die wist wat ik had, bovendien was hij de alleereerste die NIET zei dat ik moest vermageren.

Hij ging verder en ik luisterde met open mond:  "Ik heb goed nieuws, ik kan u misschien helpen, maar 100% beloven durf ik niet, het zal afwachten zijn hoe u reageert op de facetbehandeling.     Ik zal het u even in lekentermen trachten uit te leggen:  ik zal proberen de zenuwen dood te maken zodat ge geen pijn meer voelt.   Ge kunt het vergelijken met een slechte tand.  Het is alsof ik de zenuw in de tand dood maak, maar ge behoudt de tand.    Ge begrijpt dat de oorzaak dan niet weg is, maar de pijn zou moeten weg zijn, wat denkt ge?"

Wat dacht die dat ik dacht, ik sprong bijna een gat in de lucht en zei : " geen tandpijn meer in mijne rug, doe het maar direct dokter, ik teken er onmiddellijk voor, kill die zenuw en liefst zo snel mogelijk!".

Zo snel mogelijk is natuurlijk een relatieve term in de medische wereld.

Hij nam zijn afspraak agenda, humde en zuchtte en zei toen : "ik heb pas een vrije datum in juli, schikt u dat?" 

Hoewel juli ons vakantie maand is (aan zee) twijfelde ik geen seconde en ik noteerde het in mijn agenda.

Ongelooflijk hé... jaren loop je met pijn en al die dokters merkten niet op dat ik een aangeboren afwijking in mijn rug had en deze zag het onmiddellijk.

Zo zie je dat je zelfs in de medische wereld moet rondshoppen om uiteindelijk bij de juiste dokter terecht te komen.

Bedankt Lewieke...de volgende keer dat ik u zie krijgt ge nog een extra extra dikke knuffel.  

Ik zal de titel even snel of traag uitleggen, 't is maar hoe je het bekijkt.

Vorige week was waarschijnlijk even lang als elke andere week, maar die vorige week is tegen zo'n ongelooflijke snelheid voorbijgevlogen dat het echt niet meer gezond is.

Ooooof.... wat ook een mogelijkheid is, ik ben nu zo ongelooflijk traag geworden dat ik de snelheid van een gewone week niet meer kan volgen.

Enfin, ik weet het niet meer.

Vierentwintig uur zijn vierentwintig uur en daar kan niemand iets aan veranderen.  Ik snap alleen niet waarom ik vroeger in vierentwintig uur tien keer meer kon doen als nu in diezelfde vierentwintig uur.

Maar kom, genoeg gezaagd en gezeverd.

't Begon vorige dinsdag na de paasdagen : Bibieke (moi) ging naar een diëtiste. (onder zachte dwang van hare halve trouwboek die verzot is op planken met een gat erin).

In ons ziekenhuis is dat niet even snel binnen en buiten.

Nee nee... eerst een half uur aanschuiven in een wachtrij om je te laten registreren en om een voorschot te betalen, dan op zoek naar het gepaste lokaal.

Daar aangekomen geef je mooi je papiertje af aan een nieuwe balie dat je van de vorige balie hebt gekregen en vervolgens vlieg je voor een tijdje mooi de wachtzaal in, lekker tussen de andere dikkerdjes.

Niet àl te laat kwam de diëtiste me halen en ze bood me zelfs haar excuses aan voor het wachten, iets wat de Prof. van de fluitende oren (zie een tijdje terug) beneden zijn waardigheid achtte.

Het lief kind deed haar uiterste best om me uit te leggen wat goed en slecht was voor mijn vetkwabbetjes, maar ik moest een geeuw verbijten.  Ik ben tenslotte al drie keer 'met enig succes' naar de WW geweest en weet als geen ander wat goed of slecht is voor gezegde vetkwabbetjes.

Ik benadrukte nogmaal mijn vrees voor het beruchte JOJO effect van al dat diëten. Ondanks drie geslaagde WW diëten in het verleden ben ik nu traag maar zeker dikker dan ooit geworden.   Het eraf krijgen is niet moeilijk, het eraf houden is gewoon onmogelijk!

Maarrrrr....(Franse rrrr)  in dit ziekenhuis wordt het dieet gekoppeld aan veel beweging.

Bij de WW moest je daar zelf naar op zoek, maar hier wordt er voor beweging gezorgd.

De beweging zal echter pas goed op start komen in september, maar ik werd door het lief kind al wat op de goede weg gezet.   Volgende week moet ik me ergens in hetzelfde ziekenhuis aanbieden met zwemgerief en sportkledij.    Benieuwd hoe dat gaat aflopen. 't Zal een mooi zicht zijn, allemaal dikkerdjes in een zwempak - het doet me terugdenken aan vroeger toen ik een prenatale cursus volgde. Al die dikke buikjes rondhuppelend in een maillot.

Maar ik dwaal weer af.

Enfin, na een uurtje praten, meten en wegen werd ik met een boekje, een schriftje en een schouderklopje naar huis gestuurd.

In het schriftje moet ik (net zoals bij de WW) alles noteren wat er door het mondje gaat en de volgende dag aan het kontje hangt.

Tot mijn grote consternatie bleek ik drie centimeter gekrompen te zijn.

Voilà dat is het bewijs : ik word niet dikker, ik word gewoon korter.  Ik krimp gewoon op een foute manier, in de lengte ipv in de breedte.

De volgende dag was het nog altijd goed weer, dus een dagje winkelen in onze koekenstad was ook een must, weer geen tijd om aan de PC te zitten.

De dag daarna gingen we op bezoek bij vrienden in de Kempen en samen met hen gingen we iets eten bij de Trappisten.  Ik nam uiterst braaf een slaatje en slechts één Triple. Geef toe, ge kunt toch niet bij de Trappisten zitten en geen bier drinken hé, zeg nu zelf !

Het mooi weer bleef maar duren, dus de volgende dag werd ons karretje volgeladen en trokken we naar zee om de voortent aan onze caravan te zetten.

Terwijl mijne zilveren buiten zijn kilo's eraf wroette, (ik werd af en toe eens geroepen om een paaltje vast te houden) zat ik in de caravan en probeerde ik op mijn laptop aansluiting te krijgen met het internet via mijn Mobistar stick.    Sakkerdesakkerdesakker ... ik was de pincode vergeten en net zoals bij een bankkaart mag je slechts drie keer proberen en dan slaat de boel tilt.

Niks te internetten ....

We bleven daar aan zee in ons mini huis op wielen slapen en vertrokken de volgende dag naar broer Ardennen, want mijn biologisch vlees was aangekomen.

Van zee naar de Ardennen, het kan niet op, we hebben Belzikske langs alle kanten gezien.

's Avonds bleven we daar slapen,  want het is onverantwoord om Mr. Silver nog te laten rijden met enkele Duvels en wat wijn achter zijn kiezen. (en die man wordt maar niet dik, hoe is't toch mogelijk ??? )

Bon, we zijn sinds gisteren middag thuis en zoals ik daarstraks al zei ... de week was voorbij en ik had het nog geeneens gemerkt.

Mr. Silver en ik wensen jullie allen een zalige Pasen.

Ik kreeg van hem daarnet chocolade tikkeneikes en paasbloemetjes en hij kreeg tot zijn grote voldoening vier paar espadrilles.  Ik moest tenslotte nog iets goedmaken nietwaar?

Hoewel ... hij weet nog steeds niet dat ik de schuldige ben!  Hij is momenteel teveel in zijn tuin bezig en heeft geen tijd om mijn blog te lezen - benieuwd of hij het ooit te weten zal komen.

Schoondochter had me een hint gegeven waar we espadrilles konden vinden en die zijn we dan onmiddellijk gaan halen.

Vorige woensdag zijn we naar broer Ardennen geweest,  waar tijdens de wintermaanden onze caravan staat.  Het was vreselijk weer.   Door de hevige rukwinden is zelfs de electriciteit een tijdje uitgevallen.

Donderdag, na het ontbijt hebben we onze caravan naar zee getrokken en daar voorlopig geïnstalleerd, de voortent zetten we later wel. 

Aan zee was het heerlijk weer, de lucht was blauw en de zon scheen maar er stond wel een stevige bries. 

Onmiddellijk kwamen alle buren toegesneld om te helpen om de caravan mee op de juiste plaats te trekken en te duwen.   Ik denk dat onze nieuwe buren weer meevallen, iets wat altijd leuk meegenomen is op een camping.  

We stonden versteld hoeveel volk er al op de camping was, maar waarschijnlijk zijn er veel mensen met kinderen naartoe voor de paasvakantie.   Zelf had ik ook al zin om te blijven, maar nu ik door het raam kijk naar de regen en de wind ben ik toch blij dat we terug knus in ons warm huisje zitten.

vervolg sloefen :

Nee Natoken, ik zit niet opgesloten in de kelder.   Mr. Silver heeft het altijd zo druk dat hij amper aan de computer komt, laat staan leest wat er op mijn blog staat.

De hele week heeft hij nog vruchteloos lopen zoeken naar zijn espadrilles, maar gisteren zei hij plots onverwacht : "ik heb toch het gevoel dat jij er voor iets tussen zit" waarop ik nog steeds onschuldig antwoordde : "maar allez gij, hoe komt ge daarbij?"

Waar ik geen rekening mee had gehouden is dat er in de lente weinig tot geen espadrilles te koop staan. 

Ik stelde tijdens een wandeling in de winkelstraat voor om Crocs te kopen, maar die vindt hij te duur...pffft...hij beweert dat de Crocs die hij aan zee kocht voor 5 euro even goed zijn en dat hij zal wachten tot we daar zijn om nieuwe te kopen.

Zijn vorige goedkope Crocs heeft hij in Australië gelaten omdat onze valiezen te vol zaten.

Tijd om mijn blogje bij te schrijven was er amper de voorbije dagen,

 ik was in de greep van een goed boek, altijd gevaarlijk en Tibo was vrijdag bij ons.   Toen merkte ik al op dat hij pukkeltjes had en niet in zijn gewone doen was.   Hij was die week weer een paar keer naar de kribbe geweest - te goed om waar te zijn.

Zondag was het Schwiegermutti dag - groot feest, want eens de tachtig gepasseerd is iedere verjaardag een feest.   Ze wordt er 87 maar ziet er

minstens tien jaar jonger uit en ze is fitter dan ik.

Eerst aperitief bij haar thuis, dan uit eten en dan met z'n allen een wandeling naar het park zodat de kleintjes hun energie kwijt konden.  Gelukkig bleef de dreigende regen weg.

Schoondochter 2 had eerst geïnformeerd of ons hoog zwanger nichtje aanwezig ging zijn omdat Tibo nog steeds vol pukkels stond en koorts had.  Volgens de dokter waren de pukkels weer het gevolg van een elfendertigste virus.

Naar mijn bescheiden mening, ik ben tenslotte een leek,  heeft Tibo de Rode Hond.   Ik moet er wel bij vermelden dat hij bijlange zoveel pukkels niet had toen hij bij de dokter was...

Gisteren, maandag :

zoon 2 had nu zelf hoge koorts, kleindochter had ook hoge koorts en Tibo had veel minder koorts maar nog heel veel pukkels.

Open de deuren van Hospitaal Bojako en kom allen binnen

Zoon 2 zit volop in de examenperiode en onder invloed van veel Dafalgan heeft hij samen met Mr. Silver de examens verbeterd terwijl ik me met de twee zieke kindjes bezighield.

Mr. Silver heeft nu een serieuze opfrissing gekregen van de inwendige mens en de spijsvertering.   Af en toe lachten we ons allen bijna een breuk met sommige antwoorden van de leerlingen.  Hoe komen ze er op?

Het deed me terugdenken aan een examenvraag van onze oudste zoon in het derde leerjaar : hoe noem je een kop zonder oor?  waarop hij had geantwoord : een dove.

Toen ik vroeg om dat even uit te leggen zei hij : wel ik zat te denken hé mama : een kop dat is hetzelfde woord als een hoofd en als je een hoofd hebt zonder oor, dan ben je toch doof.  Ik heb toen ook gelachen en van mij zou hij punten gekregen hebben voor de moeite, maar van zijn leraar niet

- moest je het antwoord niet weten : een kop zonder oor is een KOM.

Vannacht heb ik weer geen oog dichtgedaan  en dit weer dankzij de  ongelooflijke decibels van mijn teerbeminde, dus vannacht slaap ik in de logeerkamer.

Morgen gaan we naar broer Ardennen, waar onze caravan staat en die gaan we dan van daaruit donderdag in Nieuwpoort zetten en dan weer naar huis, want er staat nog veel op onze agenda.

Ik kan vrijdag de blogmeeting met mijn blogmaatjes niet missen hé?

 anno 1971

zomer 1971 een deux cheveautje, tuffend op Engelse wegen op de terugweg naar Dover na een bezoek aan zus Engeland.

Bojako is zes maanden zwanger. 

Ze heeft een dikke buik, want ze draagt alles naar voor in een punt, haar zwangerschapsjurk staat weer strak gespannen.

Haar benen en knoeseltjes zijn dik wegens water retentie en haar voeten puilen met kussentjes uit haar uiterst gemakkelijke schoenen.

De gynaecoloog heeft haar op een zoutloos dieet gezet, maar het helpt niet.

De spanning in haar schoenen neemt toe naarmate de rit vordert.

Op een gegeven ogenblik kan ze het niet meer verdragen en doet ze haar schoenen uit.

Oef ... veel beter, ze wiggelt met haar blote teentjes.

Naast haar zit de jonge toekomstige vader die nog geen zilveren haar heeft.

Hij kijkt plots opzij naar zijn zwanger vrouwtje en zegt : "zeg mor wa stinkt hier na zoe? "

Bojako is zich helemaal van geen kwaad bewust en antwoordt : "waarschijnlijk hebben de boeren de weilanden net bemest, het zal van buiten komen zeker?"

"Mor neeje, het riekt naar stinkende Franse kees.": antwoordt haar teerbeminde.

Al rijdend kijkt hij in de auto om, om te zien of er misschien bedorven etensresten op de achterbank liggen en plots bemerkt hij haar blote voeten.

"Zeg zijn dat misschien uw schoenen die zo stinken?"  vraagt hij niet bepaald beminnelijk of galant.

Bojako vraagt zich op zulke momenten af wat ze toch ooit in die man heeft gezien.

Haar halve trouwboek laat niet af en zegt : "het moeten die schoenen zijn, ge draagt die al zes maanden aan een stuk !"

"Ja omdat ze zo gemakkelijk zitten met mijn dikke voeten" antwoordt Bojako defensief.

Dan...geloof het of niet ...

zoef ... zoef ... twee schoenen vliegen snel na elkaar uit de zijraam van de tuffende auto in de berm van het Engels landschap. (jonge mensen denken soms niet na over de gevolgen voor de ecologie)

"Wel godvermiljaardedju!  Wat doet ge nu onnozel manneke" : gilt Bojako, haar liefde voor de toekomstige vader is samen met haar schoenen uit de auto gevlogen.

" 't zal nu wel gedaan zijn met stinken!" zegt de schoenenwerper met een wrede grijns.

"Dat waren mijn gemakkelijkste schoenen,  ik heb geen andere bij, nu moet ik nondepippel op mijn blote voeten op de Ferry, ik ben verdomme Sandy Shaw niet !" krijst Bojako.

Haar ijzige woorden glijden gewoon van de rug van de vader van haar ongeboren vrucht als water van een eendenrug.    Hij tuft lustig verder en wijt het gegil aan haar zwangerschapshormonen.

Mannen vinden altijd snel een logische oplossing voor een bepaald probleem.

oorzaak van de stank : de schoenen

oplossing : schoenen weg

Bojako legt de rest van de reis blootsvoets af, ook op de Ferry, maar zij heeft een olifantengeheugen,  maar dat weet haar logisch denkende jonge echtgenoot nog niet.

anno 2010

Bovenstaand koppel heeft alle relatieproblemen waarmee ze tweeënveertig jaar lang geconfronteerd werden getrotseerd en het huwelijk houdt ondanks alles nog steeds stand.

Klein verschil : Bojako heeft nu bijna evenveel schoenen als Imelda Marcos, de jonge bruidegom is nu een oude zilveren geworden en is bijlange niet meer zo ijdel als veertig jaar voordien.

Zijn favoriet schoeisel in huis zijn espadrilles en hij draagt ze tot Bojako het beu wordt om voortdurend stukjes versleten stof en stro te stofzuigen.

Hij heeft ook de onhebbelijke gewoonte aangekweekt om 's avonds, wanneer hij besluit om te gaan slapen, uit die espadrilles te stappen en ze op de plek te laten waar hij zat of stond.

M.a.w. je kan ze overal in huis tegenkomen.

Bojako kwam ze maandag ochtend tegen onder de koffietafel.  hèhèhèhèhè..... Haar zilveren lag nog lekker te slapen.

Zonder enig schuldgevoel raapte ze de totaal versleten dingen -die ooit espadrilles geweest waren- op en ze liep ermee naar de vuilbak.

Listig duwde ze het versleten schoeisel met een stuk karton helemaal naar onder zodat ze niet meer zichtbaar waren.

Vervolg :

Mr. Silver komt naar beneden en begint zijn dagelijkse zoektocht naar zijn espadrilles.

Bojako zwijgt en gniffelt.

"Hedde gij mijn sloefen gezien?" vraagt hij onschuldig aan zijn vrouwtje, die met moeite haar lach kan inhouden.

"Neeje, maar ja.. waar hebt ge ze weeral gelaten hé?   Ik vind ze altijd op de meest onmogelijke plaatsen.": antwoordt ze met open, onschuldige ogen. "Bovendien waren ze toch helemaal versleten, neem een paar andere sloefen boven".

"Dat zijn leren sloefen en die draag ik niet graag, ik heb graag mijn espadrilles" mompelt de nog steeds zoekende zilveren.

"Dan moet ge er maar nieuwe gaan kopen hé, wedden dat ge dan uw sloefen terugvindt" zegt de sluwe bedriegelijke bedriegster.

Woensdag, vandaag, today .... 

...al drie dagen duurt de speurtocht en nog steeds loopt Mr. Silver verwonderd rond op zoek naar zijn lievelings espadrilles.

Aan iedereen die binnenkomt vertelt hij het misterie van de verdwenen sloefen.

Hoelang gaat Bojako nog kunnen zwijgen vraagt ze zichzelf grinnikend af.

of ... hoelang zal het nog duren vooraleer Mr. Silver tijd heeft om de waarachtige waarheid te ontdekken op haar blog.

Nog erger ... welke vreselijke represailles zal hij nemen!

(wordt vervolgd) 

In mijne Cathechismus van vroeger bij de nonnekes stond duidelijk geschreven : "en den zevenden dag zulde gij rusten..."

Enfin, enkel de huismoeders begingen dan geen doodzonde, want tenslotte moest er eten op tafel komen en moesten er kinderen verzorgd worden nietwaar?

In andere religies (ik volg de heerlijke reeks 'In Godsnaam' van Annemie Struyf) hebben de vrouwen het soms beter - bij manier van spreken dan wel.

Wanneer ze in hun onreine periode zijn mogen ze niets aanraken en zeker niet hunnen echtgenoot, m.a.w. elke maand een weekje congé. 

Niet slecht gezien van hunnen Almachtige vind ik.

Spijtig genoeg zijn mijn onreine periodes ook geschiedenis, dus van geloof veranderen zal ook niet meer helpen.

Maar zoals gewoonlijk dwaal ik af.

't is zondag vandaag, mijne zevende dag en na een weekje Hospitaal Bojako voelt het aan als een dagje rust.

Mijne zilveren zal vanavond wel zijn eten op tafel willen, maar hij kan tegenwoordig al een patat schillen.

Hij gaat erop vooruit mensen, ge kunt het niet geloven!

Vrijdag avond waren zieke kleinzoon 1 en 4 duidelijk aan de beterhand, wat er van boven inging bleef erin en er kwam een normale hoevellheid en consistentie van onder uit.

Nu zullen we maar vingers en tenen gekruist houden dat ze hun microben niet hebben doorgegeven aan hun siblings (broers en zus, maar ik vind niet onmiddellijk het geschikt nederlands woord).

Maandag gaan we met een groepje vrienden samenkomen en trachten een vaste dag af te spreken om elkaar regelmatig te ontmoeten, op z'n minst één keer per maand zoals vroeger.

Wij (dit groepje vrienden) zijn nu allen met pensioen, maar geloof het of niet, we hebben het nu moeilijker om samen te komen dan vroeger toen we allen werkten en kleine kindjes hadden. 

Ik begrijp ook niet hoe het kan maar het is een feit.

Natuurlijk speelt onze rijpe oude dag waarschijnlijk flink mee.   De geest is nog wel twintig jaar oud maar de body en de knoken willen niet meer mee.

Na een dagje kinderoppas zak ik 's avonds als een pudding ineen, daar waar ik twintig jaar geleden nog met frisse moed 's avonds op stap ging.

Gisteren ben ik zelfs 's middags ingedommeld, iets wat heel zelden gebeurt, zelfs na mijn slapeloze nachten.

Door dat indommelen heb ik dan weer, spijtig genoeg,  de open school dag van onze oudste kleinzonen gemist, maar langs de andere kant was ik na die lange dut dan weer fris genoeg om 's avonds naar onze vrienden te gaan om een lekkere Raclette te nuttigen.

Het lijf van Mr. Silver verslijt precies niet in hetzelfde tempo als dat van mij.

Gisteren voormiddag is hij de gemeenschappelijke tuin gaan omspitten en na de middag heeft hij lustig verder kleine zaken afgewerkt in de bijkeuken.

Zonder enige moeite trippelde hij 's avonds lustig mee naar onze vrienden en vandaag is hij weer aan het tuinieren, regen of geen regen.

(tenzij hij in de serre een Duveltje zit te nuttigen natuurlijk).

Die Russische genen van hem zijn er verdorie straffe, die heeft hij aan mijn even fitte bijna 87 jarige Schwiegermutti te danken.

Jaja 87 wordt ze volgende woensdag en nog altijd zo gezond als een viske.

De feestdagen zijn voorbij... en nu zitten we weer volop met de verjaardagsfeesten.

Hoe kan een mens nu vermageren vraag ik u ?

Binnenkort zal ik het weten, want de kogel is door de kerk.  Ik heb een afspraak gemaakt bij een diëtiste.

Ik ben benieuwd hoe dat gaat aflopen.

Jullie ook zeker?  ;-)

Wees gerust, ik hou u op de hoogte!

Baby Tibo kon niet naar mijn verjaardagsfeestje komen omdat hij die dag zo ziek was, hij had heel hoge koorts, moest veel overgeven en had diaree.

Maandag kon hij niet naar de kribbe en kwam hij een hele dag naar zijn nana'ke.

De kleine, zieke, brave jongen heeft bijna de hele dag geslapen en wanneer hij niet sliep was het voldoende om eens flink geknuffeld te worden, wat ik natuurlijk graag gedaan heb.

Dinsdag en woensdag is hij bij zijn andere grootmoeder en donderdag en vrijdag komt hij terug naar ons.  Hopelijk is hij dan weer voldoende genezen om volgende week terug naar de kribbe te gaan.

Ik ben benieuwd welke bacterie of virus hij dan weer gaat opdoen?

Ik hoop dat het mooie lenteweer nog even blijft duren, dan kunnen we morgen met hem een lange wandeling doen.

Maandag namiddag had de papa van Tibo vrij en hebben vader en zoon verder gewerkt aan onze bijkeuken.   Nog even doorbijten en het is af.

Hieronder zie je de beginfase en daarna hoe het er nu 'gedeeltelijk' uitziet.   Hoewel ik bang was van 'trop is teveel' met al het wit,  stoort het me nu helemaal niet dat alles wit is, de ruimte is precies twee keer zo groot.

Dinsdag had ik dan een dagje vrij om even te bekomen van de vorige drukken dagen - de zilveren surfer gaat dan op stap met zijn ex-collega's - en daarom was het de geschikte dag om vriendin Paz uit te nodigen voor een babbeltje.

Hieronder zien jullie het prachtig geschenk dat ze voor mijn verjaardag heeft gemaakt .  

Ze heeft (zonder dat ik er iets van wist) een foto van mij en de kleinkinderen gekopieerd, deze vervolgens aangepast en verkleind en dan heeft ze er een stempel van laten maken, zodat ik nu mijn persoonlijke boekenstempel heb.  

Ik ben er ongelooflijk blij mee en ik vind dat ze de gelijkenis van mezelf en twee kleinkinderen ongelooflijk heeft weten te vatten,  voor alle blogvrienden en familie en vrienden die haar kennen - ze is toch een veelzijdige artiest nietwaar?  

Niet enkel kan ze fantastisch goed acteren, maar bovendien kan ze uitstekend tekenen en schilderen.