winter en griep ...

Ziezo, de kleinkindjes zijn genezen en gaan nu allemaal terug naar hun respectievelijke kribbe, kleuter- of lagere school.

Daarnet heb ik me verwend met een lekker lang warm bad en een boekje, zo'n bad waar je voortdurend met je grote teen de kraan van het warm water aanzet zodat het water niet afkoelt, enfin kenners zullen wel weten wat ik bedoel

Veel is er niet bij te schrijven in mijn dagboek over de voorbije week.

Elk van onze kleinkinderen is uniek en het altijd een plezier om ze eens lekker te kunnen vertroetelen.

Onze oudste kleinzoon heeft ons zelfs Cluedo leren spelen, leuk spel, ik hoop dat hij het nog eens meebrengt.

Het weer .... ja daar zullen we maar best over zwijgen zeker? Ik wil iedereen niet nog meer deprimeren. Maar kom! Het kan nog slechter hé, kijk maar naar de beelden van Amerika en Australië.   Goed dat we er vorig jaar zijn geweest en niet dit jaar. Nicht Brisbane en familie zijn voorlopig ontsnapt aan de wateroverlast en nicht Sydney en familie is de vreselijke hitte beu en ze snakken naar de winter!  Zo zie je maar ... niemand is ooit echt tevreden.

Mijn gezondheid : alle dagen een beetje beter met af en toe een dagje dat het wat minder gaat, maar dat is ook bij iedereen het geval, dus op dat gebied ook geen klagen.

Mr. Silver is zoals steeds druk in de weer. 'Rust Roest ' is zijn motto.

Hij kwam daarnet in zijn container-park-werkkledij zeggen dat hij eerst naar de glascontainer gaat en dat hij vervolgens naar het container park gaat met snoei- en andere afval uit onze tuin.

Morgen gaat hij met de papa van schoondochter 2 een boom snoeien in hun gezamelijke groententuin en dinsdag gaat hij in Zoersel bomen helpen snoeien bij een vriendin.  Op die manier blijf je in conditie en mager hé?

Ik wou dat ik hetzelfde kon zeggen. De kilo's die ik in het ziekenhuis kwijt was geraakt hangen er alweer mooi aan sinds mijn eetlust is teruggekeerd.

Maar holà paula ... ook ik heb goede voornemens : volgende week ga ik met schoonzus 2 Aqua Gymmen. Ik kan amper zwemmen, hopelijk verzuip ik niet. Misschien kan ik best de zwembandjes van de kinderen dragen.

Deze namiddag wordt een prettige namiddag, want het is weer de maandelijkse bijeenkomst van de blogmaatjes en hopelijk is iedereen present, dan kunnen we lekker bijbabbelen.

We zagen elkaar wel vorige vrijdag in het Dion theater, voor en na het toneelstuk 'Den Bastaard', waar blogvriendin-met-rust Paz in meespeelde en het was prachtig. We hebben ons geen seconde verveeld. De hoofdrolspeler zou Jan decleir met gemak van het podium hebben kunnen spelen, zeg dat ik het gezegd heb!

....en wij maar zeuren en protesteren over het al of niet splitsen van België!

Onlangs waren we bij een vriendin grote kuis aan het doen in het huis van haar moeder en kijk, wat zag mijn oeuil de Moscou?    

Dezelfde vraagt stelt zich al van voor ik geboren werd nondepippel !   Het boekje op de foto dateert van 1946

quote uit het boekje :

"er leeft géén volk ter wereld, dat, als het Volk der lage landen, zoo gedwee zijn Prinsen volgt, wanneer het vaderlijk wordt geleid;  maar er is ook géén volk dat zoo sterk de knechtschap haat; men dwingt het nooit tot eerbied-uit-schrik, want het is halsstarrig in zijn verzet tegen het geweld;  maar gewillig bij zachtheid."

ootre choos :

Onze dakwerker zit vandaag, regen of geen regen, terug op ons dak.

Hij legt de laatste laag roofing.

Aan al de lieve mensen die dachten dat ik zo dom was om te denken dat men pannen boven op pannen op een pannendak zou leggen ...  zo stupido-dom was ik ook niet hoor

Wij wonen in een rijhuisje met een PLAT dak en op een PLAT dak leg je roofing.    Mijn vraag ging dan ook over hoeveel lagen roofing en isolatie een PLAT dak kan dragen.   Zoon architect heeft me inmiddels al gerustgesteld door me te zeggen dat de twee huizen naast ons, ons wel zullen ondersteunen en rechthouden en dat de antieke balken die het dak ondersteunen nog van een zeer goede kwaliteit zullen geweest zijn.

Gisteren liep ik over van inspiratie en had ik geen tijd om te schrijven. Vandaag zit ik hier futloos naar mijn scherm te staren en er komt niets... dedju dedju ... ik denk dat het grauwe, grijze, natte winterweer mij parten begint te spelen. Ik snak naar warmte en zon, maar dat zal zowat hetzelfde zijn bij iedereen in dit land zeker?

Vorige week is net zoals de andere weken voorbij gevlogen.

De dakwerker, besteld voor ik naar het ziekenhuis moest en door ons afgebeld toen ik terug opgenomen werd, stond vorige dindsdag plots met zijn grote wagen voor ons deur.

Een enorme ladder werd tegen de voorgevel gezet en enkele uren later lag al het nodige gerief boven op ons dak.

En toen ...toen begon het natuurlijk te regenen ... gedaan met dakwerken, finito. Viva Belgica!

Gelukkig voor ons volgde daarop weer een dagje droog en hopsakee, om acht uur 's morgens hoorden we de ladder weer tegen de voorgevel kletsen en we hoorden de diepe stemmen van de dakwerker en zijn zoon.

Mijne zilveren wipte onmiddellijk zijn bed uit, deed zijn dak-werkkleding aan en hij mee het dak op. Hij beweert hoogtevrees te hebben, maar ik heb hem de hele dag niet meer gezien. Hij vindt niets leuker dan met zijn handen ergens aan meewerken.

Wat zijn kleding betreft, ik moet er altijd om lachen : Mr. Silver heeft voor alle werken andere werkkledij.

Hij heeft zijn schilder-tuin-kelder-knutsel en kuis kledij en nu blijkt dus ook : zijn dak kledij.    Wanneer hij niet werkt heeft hij zijn gewone ochtend kleding, maar verandert dan weer volledig van kleding wanneer hij even buiten naar de winkel of de apotheker moet, dat is zijn 'tussendoor' kleding. Gaan we vervolgens weg of iets eten, dan doen hij weer iets anders aan.

Op zulke momenten steekt de opvoeding van zijn moeder weer de kop op denk ik.

Maar ja, ik mag niets zeggen, want mijn maternale grootmoeder droeg ook altijd een 'frakvoorschoot' over haar jurk om haar jurk niet vuil te maken en vervolgens droeg ze een gewone schort over haar frakvoorschoot om die niet vuil te maken.   Ook deze verkleedpartij ging mijn pover verstand te boven.

Maar soit, ik dwaal weer af ....

Op het einde van de dag waren de dakwerken zo ongeveer 90% klaar, maar het afwerken zou pas iets voor aanstaande maandag zijn. De dakwerker had ook nog andere klanten.

Ik vroeg 's avonds aan mijnen teerbeminde zilveren :

"Ge moet mij eens iets uitleggen:  ons huis staat hier al sinds euh... ongeveer 1924 denk ik en sindsdien zal het dak alvast meerdere keren vernieuwd zijn. Hoeveel lagen dak liggen er eigenlijk al op, want jullie hebben niets verwijderd, dat zal dan de vorige keren ook niet gebeurd zijn, maar hoe zwaar weegt dit dak nu dan al en bestaat er geen gevaar op inzakken? "

Vinden jullie dit een stomme vraag? Zelf vind ik dit absoluut geen domme vraag. Tenslotte bestaan er geen domme vragen alleen maar domme antwoorden nietwaar?

Maar mijne zilveren kijkt me op zulke momenten echter aan alsof ik van een ander planeet kom en hij antwoordde met zijn gewone bondigheid : "maar mens, waar zitte gij nu weeral mee in uwe kop? Wij weten wel wat we doen zenne, wij zijn geen onnozelaars!" Voilà en met dat prachtig intelligent antwoord moest ik het stellen.

Huh!

In mijne kop zit nog steeds het beeld van dat ingestort dak van die kerk op kerstnacht, een dak dat door het gewicht van 'sneeuw' ingezakt was.

Ik herinner mij ook nog het dak van mijn vorige werkgever dat door het gewicht van zware regenval en een een verstopte afvoer ingezakt was.

Maar kom, ik heb gelukkig twee zonen die mij waarschijnlijk een iets duidelijker antwoord zullen kunnen geven wanneer ik hen de volgende keer zie.  Tenzij ook zij mij aangapen met diezelfde blik als hunne padré, zo'n blik van:  'dat is nu weer eens een echte typische vrouwenvraag.....'

Ik heb het onlangs nog geschreven : een man handelt nadat een feit zich heeft voorgedaan en een vrouw piekert wat er zich zou kunnen voordoen.

Van de voordelen van de nieuwe super isolatie gaan we dit jaar niet meer genieten vrees ik, want de koudste maand hebben we - denk/hoop ik - al achter de rug.

Zij die slaapt onder een dak met héél veel lagen groet u!

Vorig jaar, 't kan ook het jaar daarvoor geweest zijn, de tijd vliegt zo snel, ging ik naar de tandarts voor een pieteklein gaatje in mijne wijze tand. Lezers met een goed lange termijn geheugen zullen zich dat verhaal nog herinneren.

Ik ga jullie niet voor een zoveelste keer met mijn lijdensweg opzadelen, maar toen ik na elfendertig visites ten einde raad tegen de tandarts zei : "trek dat verdomde ding er nu maar uit" besloot hij om de afgebroken ruïne gewoon te laten zitten.  Waarom ??? wel ik vraag ik het me ook nog altijd af.  Ik zit akkerdjië voortdurend met mijn tong in die krater te keuteren en verwond soms mijn zeer noodzakelijk spraak lichaamsdeel aan de bijzonder scherpe tandrestjes met als gevolg dat ik daarna enkele dagen met een floshke spreek.  

Vervolg : een brief van mijn tandarts.
Ze verhuizen van Wilrijk naar Sint Job in't Goor!
Ja zeg!  Plezaaaant zenne, ze had evengoed kunnen uitwijken naar Australië.
Nu ben ik verplicht om op zoek te gaan naar een nieuwe tandarts.   Het was nog niet erg genoeg dat ik onlangs, na twintig trouwe jaren, een nieuwe huisarts moest zoeken.

Maar soit, nu over ôtre choos.

De vakantie, the holidays, les vacances.

De feestdagen zijn begot nog niet goed verteerd en waarmee zijn we nu al bezig? Jawel, met het plannen van onze vakantie.

Ik heb aan mijne zilveren surfer uitdrukkelijk gezegd dat ik niet langer wens een vakantie door te brengen in onze ofte enige andere caravan. Mijn avontuurlijke jaren zijn voorbij. ( ze zijn er bij mij trouwens nooit geweest, ik deed het enkel voor hem,  mijne Baden Powell de 2de - de eeuwige scout. )

Omdat mijn huidig genezingsproces (van mijne Pancreas, niet mijn tand) nog steeds aansleept hebben wij, euhm... ikke dus, besloten om nog niet naar het buitenland op reis te gaan, maar iets aan 't zeetje te huren. We zullen in het najaar wel een reisje naar warmere oorden plannen.

Vorige vrijdag hebben we regen en wind getrotseerd aan onze Belgische costa en hebben we na lang beraad -over een lekkere pint- uiteindelijk een appartement op de zeedijk besteld. Als ge een vakantie aan zee doorbrengt, dan vind ik dat ge op z'n minst de zee en de boten moet kunnen zien.

Maar er kwam weer een kink in de spreekwoordelijke kabel.   Zaterdag, na de begrafenis van la mamma van Myette stond er op ons antwoord apparaat : 

"Gallo mevrouw, gier met get ahentsgap. Get spijt ons ontzettend maar get appartement dat u besteld gebt was al verguurd, maar u gad noh een tweede appartement hezien, bent u daar noh in heïnteresseerd?"

Na wat heen en weer gepraat met Mr. Silver besloten we dan maar om het andere appartement te nemen, want anders moesten we terug naar zee.

Voilà, de boullet is door de church wat onze vakantie betreft.

Nu maar hopen dat de weergoden ons goedgezind zullen zijn.

Oef, ik heb de feestdagen overleefd.

Hoewel ... bij het laatste nieuwjaars feestje heb ik spijtig genoeg forfait moeten geven. Trop was teveel geweest.

Diezelfde dag waren we naar de begrafenis geweest van Fanny en dat en andere zaken hadden me erg aangegrepen.

Zondag was een rustdag en zoon 1 en de twee kleinzonen kwamen na de middag even op bezoek en schoondochter kwam enkele uren later toen ze gedaan had met werken.

Vroeger zou ik gezegd hebben : "blijf allemaal eten" en was ik de diepvries ingedoken, maar die verdraaide vermoeidheid blijft me parten spelen.

Gisteren moest ik op controle bij mijn knappe George Clooney look-a-like chirurg, de man van weinig woorden.

Ofwel had hij deze keer wat meer tijd, ofwel begint hij me wat beter te kennen, maar deze keer was hij een beetje spraakzaam, niet onmiddellijk een spraakwaterval, maar kom, ik wil geen kommaneuker (sic) zijn ... 't was een serieuze verbetering.

Maar ik was ook voorbereid hoor, ik had thuis netjes mijn vragen uitgetypt en legde het blad voor zijn neus.

Nog steeds pijn links bij niezen, diep inademen en op linkerkant liggen

- antwoord Dr. : "hmmmm..."

word 's morgens wakker indien ik op linkerzijde lig ( rug ook op dezelfde plaats gevoelig)

- antwoord Dr. : " ik word 's morgens ook wakker". (Haha ...zelfs een grapje kon er deze keer af.)

sinds operatie regelmatig nog omneprazol nodig

- antwoord Dr. : "dat kan, blijf die maar nemen."

vermoeidheid

• antwoord Dr. : " wat hebt ge de voorbije maand allemaal gedaan?"

• ikke : " niks, want het was de hele maand vreselijk rotweer en de huisarts had me aangeraden om binnen te blijven met die kou omdat het niet goed was voor mijn longen."

• - antwoord Dr. : " ja ge moet nu terug aan uw conditie werken hé, je bent door al dat rusten uit conditie geraakt, dat gaat snel, maar het duurt enorm lang om terug in conditie te komen."

• (omdat dokters precies een beetje allergisch zijn aan mensen die zelf doktertje spelen op het internet durfde ik hem niet te zeggen dat ik op de link: http://ehealthforum.com/health/pleurisy-e681.html ondermeer had gelezen dat bij de behandeling van borstvliesontsteking geschreven staat : Rust is heel erg belangrijk voor een goed en tijdig herstel.)

vapeurs zoals bij menopauze (was gedaan)

- antwoord Dr. : " en hebt ge uw koorts gemeten?"

- ikke : "ja, ik had geen koorts, 't zijn echte vapeurs."

- antwoord Dr. : "ja dat is mogelijk".

Hoe lang duurt genezingsproces? Maanden? Jaar?

- antwoord Dr. : " hmmm...dat kan toch een zestal maanden duren".

Mag ik in een vliegtuig indien er nog pleura of wondvocht is?

• antwoord Dr. : "ja dat kan geen kwaad".

• (en nog eens hmmm...ik ga toch eens best informeren bij de zoon van Paz, hij is piloot, want ik weet dat je met sommige longziekten beter niet op een vliegtuig stapt.)

Ik werd vervolgens grondig beluisterd en op de nog pijnlijke plaats betast en ik kreeg zijn goedkeurende zegen. "Het ziet er veel beter uit" zei hij, waarop ik bevestigend knikte.

Ik maakte hem er echter op attent dat ik nog steeds inwendig een vochtophoping voelde en hij had waarschijnlijk bij het beluisteren met zijn stethoscoop ook nog iets verdacht gehoord, want schreef hij een voorschrift om twee verdiepen hoger een RX te laten maken.

Nu moet je verdorie weten dat ik hem een tijdje terug gebeld had om te vragen of ik niet voordien een RX zou laten maken, dan hadden we de uitslag samen kunnen bespreken.

De hersenen van een man werken anders, dat besef ik maar al te goed. Ik kom uit een zeer manrijk gezin.

Mannen grijpen pas in wanneer de situatie zich effectief voordoet, vrouwen grijpen in wanneer ze denken dat er 'iets' zou kunnen zijn. Vooruitziend noemt men dat.

Enfin, we namen afscheid, wensten elkaar het beste voor het nieuwe jaar en spraken af dat ik binnen drie maanden nog eens op controle zou komen en wijle naar de nu reeds zeer vertrouwde RX afdeling. Ik gloei tegenwoordig in het donker.

Natuurlijk kon en mocht de verpleegkundige mij niet zeggen of er nog een vochtophoping te zien was, ik moest contact opnemen met mijn arts.

Bij mijn eigen zichzelfde dacht ik : " pfft 't is niks... seffens krijg ik de platen en dan kan ik zelf zien of er een verbetering is opgetreden of niet, ik ben tenslotte nu al een beetje een ervaringsdeskundige."

Maar nougabollen ... er kwam niemand opdagen met mijn platen en toen ik navraag deed aan de balie kreeg ik te horen dat alles nu digitaal is en dat mijn arts gewoon even op zijn PC moet kijken.

Jawadde!!! en ikke? Het gaat tenslotte om mijn bloedeigen lijf nietwaar? Allemaal goed en wel dat het digitaal is, maar ik zou zelf ook graag eens naar mijn eigen hoeveelheid pleuravocht kijken.

Enfin, rond de middag belde ik Georgke nog eens op en hij zei me dat er inderdaad nog steeds een vochtophoping was, maar dat er een merkbare vermindering was.   Het komt volgens hem met wat geduld allemaal nog in orde!

Ach ...ik zal hem maar best geloven zeker?

Langs deze weg wil ik ook nog Myette onze innige deelneming betuigen bij het overlijden van haar lieve 'la mamma'. 

Eén kerstfeest en vier nieuwjaarsfeesten achter de rug, nog slechts twee nieuwjaarsfeestjes te gaan en dan is't gedaan met feesten ... oef !

Mijn kilo's die er in het ziekenhuis afgevlogen waren zijn er al lang terug aangevlogen.

Bovendien was het soldentijd en iedereen die mijne zilveren surfer kent weet dat hij dan niet in te tomen is. Ik ben getrouwd met één van de weinige mannelijke shopaholics.

Toen Schwiegermutti bij ons nieuwjaar vierde, liet ze zich ontvallen dat ze nu heel bang was van haar oude televisie. "Maain televisie knettert und ich wil nieffe veurdat ouwe oemploft !"   Ook zij had via het nieuws gehoord dat alle rusthuizen zullen voorzien worden van flatscreens omdat de oude TV's met beeldbuizen kunnen ontploffen. Slechts één nieuwsbericht is er nodig om alle oude mensen meteen de schrik op het lijf te jagen.

Samen gaan winkelen met Schwiegermutti is een ervaring die je liever geen tweede keer meemaakt, dus op de eerste soldendag zoefde mijne zilveren op mijn advies sito presto 'solo' naar de TV groothandel . Hij kocht er voor Schwiegermutti dezelfde TV als die van ons en enkele uren later was haar nieuwe TV geïnstalleerd.

De tweede soldendag trokken Mr. Silver en ik naar het Shopping Center en daar heb ik mij even laten gaan. Hij had net één van mijn mooiste en duurste truitjes gewassen en dat was veranderd van een superzachte wollen trui in een stuk karton.

Omdat gisteren de zon volop scheen overwogen we om ook eens een kijkje te gaan nemen in onze lokale winkelstraat/souk waar ik toch nog één van mijn oude, geliefde winkels vond waar ze degelijke schoentjes en laarzen verkochten. De meeste winkels waar ik vroeger kocht zijn spijtig genoeg verdwenen met de noorderzon.

Van al dat feesten en shoppen word ik nog altijd snel moe, met als gevolg dat ik elke avond ten laatste om negen uur mijn bed induik en onmiddellijk in een diepe slaap val.

Waarschijnlijk is dit nog te wijten aan mijn genezingsproces. Ik weet niet wat ik ervan moet denken. Ik ben door de gedwongen rust ( een volledige maand binnen blijven omwille van de ijzige ijs en de bakken gevallen sneeuw) goed aangesterkt, maar er is nog altijd iets inwendig dat nog steeds niet kosher aanvoelt. Ik heb weliswaar geen idee hoelang de genezing van een Pancreas (met complicaties) duurt, maar dat zal de chirurg mij volgende week wel zeggen zeker?

Het jaar begint wel met bijzonder slecht nieuws.  Tussen de vele kerst- en nieuwjaarskaarten zat er één doodsbrief. Fanny, een heel lieve dame die ik al sinds mijn kindertijd ken, is overleden. Mijn hart gaat uit naar haar kinderen en kleinkinderen.

Aan de andere kant was er dan weer heel goed nieuws van een lieve, goede vriend. Men heeft eindelijk de problemen van zijn slechtwerkende pacemaker kunnen oplossen, zijn tikker tikt weer optimaal en hij voelt zich tot mijn grote vreugde weer gezond en wel.

Neef 1 werd gisteren aan zijn nog vrij nieuw geplaatste heup terug geopereerd en ik ga seffens eens  telefoneren om te zien hoe alles verlopen is en hoe het met hem is.

Zo zie je maar... : 't is nog maar Driekoningen en op die paar dagen was er al verdriet, vreugde en kommer en kwel.

Zoals mijn vader zaliger zei :

" waai drinke ne glas, waai pisse ne plas and alles blaaift gelak it was."

aan al onze familie, vrienden en blogvrienden wensen Mr. Silver en ik een gezond en gelukkig 2011

De aanloop naar Kerstmis is voorbij, wat zeg ik? Kerstmis is ook al voorbij. Dedju toch wat gaat het toch allemaal snel.

2011 is nu in aantocht. Klinkt dat voor jullie ook zo science-fiction-achtig? Tweeduuzendenellef .... man man man ..... Ik heb amper de overstap naar het jaar 2000 verwerkt.

'k heb geen idee welke dag het is vandaag, ik vermoed maandag, maar ik kan er dik naast zijn.   Niet omdat ik veel gedronken heb hoor, oooo neeje, mijne Pancreas (min cyste + vochtzak) laat zulke dingen nog altijd niet toe.   Ik kan zelfs niet veel eten, toch niet in ene keer.    Ik eet nu kleine hoeveelheden met tussenpozen, dat gaat gemakkelijker.  

Ik voel me prima vergeleken van waar ik kom, maar diep inademen is nog steeds moeilijk en pijnlijk.  Vorige week ben ik, ondanks het barre weer, wel tevoet tot onze meest dichtbij zijnde winkelstraat/souk gewandeld,  hangend aan de arm van mijne zilveren en mijn voeten genesteld in mijn super warme UGG boots die ik vorig jaar in Australië gekocht heb.   Wie had er ooit gedacht dat ons een winter te wachten stond waar ik zulke botten elke dag kon dragen?

Vorige week waren we ook uitgenodigd op het kerstfeestje van mijn vorige werknemer en het is altijd heerlijk om terug te komen in die oude, vertrouwde omgeving en daar na zoveel jaren nog steeds bekende gezichten terug te zien. Deze keer nam ik wel een niet-uitgenodigde gast mee, kleinzoon 4: onze Tibo. Zijn vader had die ochtend gebeld : babysit probleem – ge kent dat wel hé?

Tibo heeft zich tijdens het feestje voorbeeldig gedragen en heeft gewacht tot we terug huiswaarts keerden in de auto om spetterend en stinkend zijn pamper te vullen. Eens terug thuis moest hij van kop tot teen gewassen worden en andere kleertjes aan krijgen, want hij hing bijna tot in zijn haar vol str...t,  en stinken Zjérard, amaai mijn voeten. 's Avonds zat de geur nog steeds in mijn reukorgaan.   Die geur zouden ze moeten kunnen distilleren, bottellen en verkopen als oorlogswapen!

De dag daarop zijn we 'ons deel' van het kerstmenu gaan kopen, maw : ze kalkoen, en ze *trimmings ... ( *al wat bij een kalkoen hoort volgens de Britse traditie ), zo kon ik op Kerstdag dit deel van het menu in mijn grote oven voorbereiden en meenemen naar het huis van zoon 1, waar het Kerstfeest plaatsvond.

Zoon 1 en zoon 2 hebben gezorgd voor al de rest, met de hulp van hunne padré die tot sous-chèf werd gebombardeerd. Toen schoondochter 1 van haar werk thuiskwam en gedoucht had kon het feest beginnen. Hopelijk ben ik volgend jaar in staat om de honneurs terug waar te nemen bij ons thuis.

'k heb veel leuke geschenken gekregen, maar mijn kleinkinderen waren het meest gefascineerd door het reuzegroot vergrootglas (mèt licht).

“Waarom hebt ge dat nodig nana?” vroegen ze allemaal, nadat ze zichzelf van heel dichtbij hadden bekeken, bewonderd en uitgelachen waren.

Ik antwoordde : “omdat nana nu zowat stekeblind aan het worden is, en bij oude madammekes zoals nana durven er op hun kin sporadisch kleine haartjes groeien. Nana kan die nu niet meer zien in de gewone vergrootspiegel en verwijderen, en dàt gaat nu prima lukken met deze SUPER vergrootspiegel.”

Ik moet bekennen : toen ik voor de eerste keer in die spiegel keek schrok ik toch wel. Misschien is het niet zo slecht dat moeder natuur ervoor gezorgd heeft dat we bij het ouder worden steeds wat minder goed zien .... een beetje 'flou' in een gewone spiegel is zeker niet zo confronterend, wat zeg ik?  Het is zelfs flatterend

.

ZAAAAAALIG KERSTFEEST ALLEMAAL !!!!

Wij waren thuis met vier kinderen, twee meisjes en twee jongens. Geen van allen zijn we hetzelfde, integendeel. We zijn alle vier totaal verschillend van karakter. Bizar vermits we alle vier door dezelfde ouders verwekt werden (vermoed ik toch).

Wij hebben zelf twee zonen, alweer twee totaal verschillende karakters met elk hun eigen kwaliteiten en individualiteit.

Nu hebben we vijf kleinkinderen en ook geen van hen is hetzelfde. Ze zijn stuk voor stuk uniek.

Ik zou jullie kunnen vervelen met al hun kwaliteiten hier op te sommen, maar ik ga het in deze drukke kerstweek niet doen.

Toch wil ik vandaag mijn kleinzoon 2 nog eens aan jullie voorstellen.

Hij is de zoon van mijn zoon 1, maar qua karakter lijkt hij helemaal op zijn oom, mijn zoon 2 op diezelfde leeftijd.

Zoon 1 zou zich voor geen goud ter wereld verkleed hebben, zelfs niet thuis om te spelen, maar zoon 2 deed niet liever en als het kon ging hij nog liefst elke dag zo naar school.

Vreemd was dat hij nooit werd uitgelachen, maar wel bewonderd door zijn klasgenootjes.

Twee jaar lang heeft zoon 2 bv. een echte (door zijn papa uit Polen meegebrachte) Russische 'Gorbatchov' hoed gedragen, winter of zomer, die hoed moest op!

Met de oorkleppen omhoog was hij een piloot. Met de oorkleppen naar beneden was hij een hond en moest ik hem vasthouden bij zijn sjaal ( dat was zijn leiband) toen we naar school wandelden. Op de speelkoer kon de hoed dan plots weer dienen als voetbal en zijn vriendjes stonden altijd te bedelen om ook die beroemde hoed ook eens te mogen opzetten.

Wel ... onze kleinzoon 2 lijkt enkele genen van zijn oom overgeërfd te hebben zoals jullie hieronder kunnen zien.

Wat een heerlijke tijd toch hé die onbezorgde kindertijd ?!

 kleinzoon 2 verkleed als SHREK

Oesje oesje ! Wat vliegt de tijd als je weinig of niets doet en zo veel rust.

Maar kom, geef toe, het is geen weer om een hond door te jagen. Miezerig, grijs, nat... nee dan nog liever ijskoud en een blauwe lucht. Tegen de kou kan je je kleden en een wandeling maken, maar die vieze nattigheid...bwaaaah.

Ik zeg wel dat we weinig of niets doen, maar ondertussen hangt de kerstversiering toch weer en staat de kerstboom en hebben we zelfs al twee cadeautjes gekocht.

Gisteren trokken we naar het Shopping Center, maar na twee winkels kreeg ik het al benauwd en moesten we terug naar huis.

't ja ... nog even doorbijten, elke dag een beetje beter nietwaar?

Mr. Silver is weer helemaal door het lint gegaan, ons huis is één en al bling bling (binnen en buiten), niet te doen!

Meestal heeft hij een goede smaak, maar als het op kerstversiering ( en tuinhuisjes ofte koterijen) aankomt is hij gewoon niet in te tomen.

Onze kinderen vinden het ook altijd helemaal 'over the top' maar toch moest ik glimlachen met een opmerking van zoon 1.

Dit jaar zullen hij en zoon 2 zorgen voor het Kerstfeest, we vieren het allemaal bij zoon 1 thuis omdat ze mij nog wat willen sparen.

Met z'n arm om me heen zei hij : "maar het zal toch niet hetzelfde zijn zoals bij jullie hoor mama, we zullen de vele slingers en de versieringen wel missen dit jaar, dat geeft altijd zo'n speciale kerstsfeer."

Het zijn toch schatten hé mijn drie mannen?!

Omdat ik over de grootste oven beschik zal ik zorgen voor: The Turkey, the sage and onion stuffing and the Yorkshire puddings. Tot daar mijn taak. Voor de rest zorgen de zonen en hun vrouwtjes.

Elk jaar willen we iets anders doen qua menu, maar elk jaar vallen we terug op de traditionele Engelse Christmas menu die onze jongens al van kleinsaf hebben gekend, toen zelfs ik nog niet moest koken en we het bij mijn ouders thuis vierden.

Heerlijke herinneringen, ik droom er zowaar bij weg .....

Ter info : ik heb al opgemerkt dat je soms op een blog amper een reaktie kan schrijven omdat je maar over één lijntje beschikt.   Wanneer ik echter de broncode aanvinkte kreeg ik een schermpje waar ik wel kon reageren.   Misschien handig voor anderen die soms hetzelfde probleem hebben?

sorry, enkel in het Engels te vinden!

Gisteren was het grote controle in het ziekenhuis.   Rx, bloedonderzoek en afspraak bij de chirurg.

Ik had die nacht uitzonderlijk goed geslapen en voelde me 's morgens toen ik opstond voor de verandering bijzonder goed.    Bovendien was buiten de meeste sneeuw verdwenen, er waren grote stukken blauwe lucht te zien inplaats van de grijze sneeuwlucht.   Een mens zou van minder gelukkig worden.

Mr. Silver reed om 8.30 u de auto voor en wijle op weg naar het ziekenhuis. 

"Hoe voelt ge u?" vroeg mijn chirurg, de man van weinig woorden.

"Awel goed meneer doktoor" antwoordde ik.   Ik zei er wel onmiddellijk bij dat het niet elke dag zo was, maar dat ik net die dag precies een heel goede dag had.

Hij bekeek de net genomen RX, hm'de en ha'de en zei kort:   "Hmm...een lichte verbetering, goed zo!".   Er was nog steeds onder het operatie gebied een redelijk kleine ophoping van wond- of pleuravocht te zien.     "Maar dat zal wel in orde komen" verzekerde hij me.

Ik was doodgelukkig dat hij weer niet over drainage met grote holle naalden sprak.  Voor ik bij hem kwam had ik nog eens bloed moeten laten afnemen en deze keer had de verpleegster gelukkig van de eerste keer prijs.   Ik heb nu meer gaten in mijn lijf dan mijn vergiet.

Ik werd verder door hem beluisterd, beklopt, bevoeld en meneer doktoor zei dat het goed was. 

Zijn  wreed jonge assistent met een buitengewoon bizar kapsel beantwoordde de telefoon en vroeg aan meneer doktoor of "ze de verdoving al mochten toedienen".   Zo zie je maar waarom hij waarschijnlijk een man van zo weinig woorden is.    Acht verdiepingen hoger zit men op hem te wachten om te kunnen beginnen met een operatie.

Toch liet ik mij deze keer niet vangen en ik nam mijn lijstje met vragen.   De te opereren patiënt moest maar even geduld hebben.     Op elke vraag kreeg ik een kort en bondig antwoord.

Ik voelde me zo uitgelaten na al die weken ziekenhuis en thuis op de zetel en in bed, dat het ritje met de auto precies een korte vakantie was.

Wat later belde broer 2 ons om te vragen of we geen zin hadden om 's avonds zijn verjaardag mee te komen vieren met een drankje en een hapje.

Toevallig was één van mijn vragen aan de dokter of mijn gepijnigde Pancreas reeds alcohol kon verdragen, bv. een glaasje Cava.   Hij stak vermanend, zonder woorden,  één vinger op en ik heb me eraan gehouden en mijn Pancreas heeft niet geprotesteerd: halleluja

Ik schrok me een hoedje toen ik besefte dat ik vandaag al terug een week thuis was.    Ik heb de voorbije week precies nog in een soort semi-slapende-rustende-trance toestand doorgebracht.    M.a.w. ik heb gene puf meer.   Ik moest vandaag spijtig genoeg zelfs forfait geven aan de maandelijkse blogmeeting met mijn lieve blogvrienden en dat vind ik heel heel spijtig.

Ik heb de indruk (en ik schrijf dit heel voorzichtig met mijn vingers en tenen gekruist en mijn kniëen raken tevens hout) dat het met mijn longen weer een ietsiepietsie  beter gesteld is.    Ademen doet minder pijn en er is nog slechts één plaats waar ik vochtophoping voel wanneer ik in adem, maar dat zou nog wondvocht kunnen zijn en geen pleuravocht, want het bevindt zich op de plaats waar ze de vorige keer wondvocht hebben weggezogen.

Maandag as. moet ik op controle bij mijn cirurg en ik moet dan tevens weer een RX laten nemen en een bloedafname.    De RX zal uitwijzen hoe het verder moet.   Ik hoop uit de grond van mijn peperkoekenhart dat ze weer niet met een dikke holle naald in mijn lijf moeten zitten.   Ik krijg al de bibber wanneer ik er aan denk.   Ze doen u niet in slaap ziet ge!  

Moest het nu mooi weer zijn dan zou ik eens proberen om buiten een korte wandeling te maken, weliswaar steunend op de zilveren zijnen arm, maar van de dokter moet ik nog binnen blijven omwille van de huidige vrieskou.

Ik denk ook dat het zuurstoftekort mijn hersenen een beetje heeft aangetast, want meestal ben ik een verwoede lezer en nu kan ik me met de beste wil van de wereld niet concentreren.   Ik staar dan maar een hele dag (wanneer ik niet slaap natuurlijk) naar de TV en ik begin al vierkante ogen te krijgen.

Het zweet breekt me ook uit wanneer ik besef dat de feestdagen met rasse schreden naderen.   Meestal ben ik nu al met de voorbereidingen bezig, maar zelfs dat lukt me niet.   Het zal een jaar zonder kerstkaarten worden vrees ik en onze kinderen en kleinkinderen gaan geen pakjes onder de kerstboom vinden indien ik niet snel een shot EPO of iets dergelijks krijg van meneer doktoor.

Tegen wil en dank knabbel ik nu elke avond met tegenzin ( ik lust het niet) een reepje pure chocolade op, dat zou volgens de dokter veel ijzer bevatten.

Waar zit er nog veel ijzer in?    Graag raad astemblieft want ik heb snel energie nodig!

Ik ben sinds vrijdag namiddag terug thuis, maar als ik eerlijk moet zijn, ik voel me nog altijd zoals het wrak van de Titanic na de aanvaring met de ijsberg 

In totaal werd er 1,600 liter vocht uit mijn longvliezen en andere holtes gezogen, dus ik kan nu ook al wat beter adem halen.  Van complicaties gesproken. amaai mijn voeten Zjérard.

Ik ben ook nog vaal en kleurloos bij gebrek aan euh ... hemaglobine... denk ik dat de dokter zei, maar dat komt volgens hem allemaal nog goed.  De vorige keer zei hij dat ook, dus ik neem het deze keer met een serieus korreltje zout.

Maar nee, ik moet en ik wil beter worden!    Onkruid vergaat tenslotte niet zei mijn vader zaliger altijd.

Lang kan ik nog niet schrijven met mijn bibberhandjes, maar ik wil bij deze al mijn ongelooflijke blog- en andere vrienden danken voor hun ziekenhuisbezoekjes, bloemen, geschenken, telefoontjes, kaarten en wensen. 

wordt vervolgd

(bij leven en welzijn)  

Pffft....Het wordt zo stillekesaan tijd dat ik wat beter word, want ik begin het zelf moe te worden en het begint zoals wij in Antwerpen zeggen duchtig mijne frak uit te hangen.

Elke keer ik me wat beter voel gaat het de dag erna weer slecht.  Ik zit precies op een achtbaan.  

Vorige vrijdag moest ik op controle bij de chirurg en die keek me diep en wijs in de ogen na het aanhoren van mijn klachten en zei : "mevrouw, u hebt van buiten maar zes kleine gaatjes, maar van binnen was het wel een serieuze ingreep dat u ondergaan hebt en dat heeft zijn tijd nodig om te genezen.   Nog een beetje geduld en het komt allemaal goed."    Vervolgens verwees hij me door om nog maar eens mijn bloed te laten controleren (weer twee gaten bij in mijn arm lijf) en ik moest ook een  RX van mijn longen te laten nemen.    Om vijf uur 's namiddags mocht ik hem bellen voor de uitslag.

Laat dit verdorie nu toch mijn blogvrienden vrijdag geweest zijn... tch tch tch ... Toen ik na de onderzoeken thuiskwam was ik zo vermoeid dat ik me even in de zetel legde en pas terug wakker werd rond vier uur, veel te laat om nog naar mijn vrienden te gaan en bovendien voelde ik me nog altijd even slecht.

Er zit nog steeds vrij veel opgehoopt vocht ergens aan mijn linkerkant dat mijn linkerlong pijnlijk beperkt bij het inademen, het lopen en ook bij het eten.  Het voelt aan alsof ik een maag- en een longverkleining heb laten doen.  

Toen ik echter om vijf uur de chirurg opbelde voor de uitslag leek hij zelf heel tevreden.  In het bloed waren er geen infecties meer te zien en met nog wat geduld komt de rest ook in orde zei hij.   Volgende afspraak binnen drie weken.

Voilà.... het is dus gewoon een kwestie van geduld hebben, niet bepaald een van mijn beste eigenschappen.

Vandaag is het precies weer een van mijn betere dagen.   Gelukkig maar, want deze namiddag zijn we uitgenodigd bij zoon 2 voor het verjaardagsfeestje van kleindochtertje.   Hopelijk val ik weer niet van mijne sus.

Ach ...  binnen korte tijd kan ik eindelijk eens over iets anders schrijven dan over mijn wankele gezondheid, dat zal voor iedereen een herademing zijn, letterlijk en figuurlijk.

Het moet tenslotte niet altijd kommer en kwel zijn nietwaar?

....stapje voor stapje wordt het beter!  

Gelukkig maar hé!    Toch denk ik dat ik deze ingreep serieus onderschat heb, kijkoperatie of niet, mijn lichaam heeft lang aangevoeld alsof het in twee gezaagd was en daarna terug aan elkaar gelijmd met superglue.

Maandag late namiddag verliep het ontslag uit het ziekenhuis vrij chaotisch omdat mijn chirurg nog aan het opereren was en zijn handtekening was nodig op het ontslag document.

Na veertien dagen omringd te zijn geweest door de goede zorgen van dokters en verpleegsters  was het ook een beetje benauwd om de stap terug naar huis te zetten.  Ik had geen belletje meer om op te drukken in geval van nood ziet ge.

Met bibberende kniekes ben ik - mijn poep ondersteund door Mr. Silver - toch de trap opgeraakt naar ons echtelijk bed en hoewel we net een super nieuw bed hadden gekocht miste ik aanvankelijk de vele variaties van standen van mijn hospitaal bed.

Om naar de WC te gaan van de slaapkamer was het dan weer elke keer een halve trap naar beneden naar het tussenverdiep en ik weet niet waarom, maar ik moest er om de haverklap naartoe.   Waarschijnlijk nog een gevolg van de blaasontsteking.  Maar kom, ik zag het als een goede oefening.

Ik neem nog steeds antibiotica voor de andere infecties die men in het bloed en op de scan had opgemerkt.    Omdat ik wegens de pijn (zie hierboven het doorgezaagd gevoel)  niet diep genoeg inademde waren mijn longen onderaan wat ontstoken.   Verder was er nog een ophoping van vocht rond de milt en onder de pancreas.     Daarom mocht ik het ziekenhuis pas verlaten wanneer ik koortsvrij was.

Dinsdag en woensdag ging alles beter maar donderdag en vrijdag kreeg ik weer precies een klop van de hamer en heb ik bijna de ganse dag geslapen.  

Ik heb me voorgenomen om te luisteren naar mijn lichaam:   wanneer die me zegt: " SLAPEN! "  wel dan doe ik dat.   Ik ga niet de flinke uithangen wanneer het niet nodig is.   Langzaam maar zeker komt alles terug goed als je maar wat geduld hebt.

Mr. Silver zorgt nu voor het huishouden,  maar omdat hij nog geen ei kan koken hebben we vanuit het ziekenhuis via de sociale dienst een regeling getroffen met het Dienstencentrum achter onze hoek.   Daar mag hij elke middag voor ons beiden een warme maaltijd afhalen.  Weer een zorg minder.

Vandaag is hij alleen naar zee vertrokken om onze caravan terug te halen.   Zoon 1 en familie vertrokken vanmorgen ook naar zee voor een weekje herfstvakantie en zij gingen hem helpen met het versjorren van de caravan,  want dat zag ik mezelf nog niet doen. 

Aangezien ik me vandaag weer een beetje beter voelde vond ik het hoog tijd om even aan de computer te komen, dat was me tot nu nog niet gelukt.  

Ik sta heel wat achter en moet veel mails lezen en ik ga nu ook even langs de blogjes om te kijken hoe het met mijn lieve blogvrienden gesteld is.   Hopelijk is daar ook alles goed en aan de beterhand.