mamoesjka's ....

..

Down, in de put, depressief, pffft....mijn voorraad vitamine D is weer opgebruikt vrees ik, maar geef toe, een mens zou van minder in zijn bed kruipen en er nooit meer uitkomen met dat verdomde pokkenweer!

En ik die dacht dat wij het niet getroffen hadden met het weer in juni aan zee. Wij hebben nog hoerenchance (*geluk) gehad vergeleken met de mensen die een fortuin uitgeven hebben om in de maanden juli en augustus aan zee te zijn.

Zoon 2 zit er nu en elke keer ik naar buiten kijk krimpt mijn hart. Hun zuurverdiende vakantie valt letterlijk in het water. Nu maar hopen dat het jong zijn de bittere pil ietwat zoeter maakt.

Zoon 1 en familie waren naar de Ardèche en vervolgens naar Spanje getrokken en ook zij hebben slecht weer gehad. In hun laatste SMS bericht stond dat er al mos groeide op hun tent.

Vandaag verwachten we ze terug en vanavond komen ze eten.

Wat schotel je voor aan mensen die drie weken Franse en Spaanse kost hebben gegeten? Lekker Belgisch eten natuurlijk! Een rosbief, bloemkool met witte saus, puree gemaakt van patatjes uit de hof van Mr. Silver en als dessert een éclair (of twee). Benieuwd naar hun reisverhalen.

Gisteren was het eindelijk droog én warm en Molly was dringend aan een wandeling toe nu haar sterilisatiewonde bijna genezen is, dus wijle op stap naar het dichtsbijzijnde strand, het strand van Sint Anneke.

Eerst een wandeling door het bos. Molly deed braaf haar kakje en wij raapten het netjes op in het zakje. Zo hoort het. Maar dan sta je daar, midden in een bos met een zakje kak in je hand en nergens een vuilbak te bespeuren.

Andere brave hondeneigenaars hadden ook netjes de kakjes van hun honden opgeraapt in de daartoe bestemde zakjes en uiteindelijk zag je dat ze dan maar beslist hadden om de zakjes netjes langs de weg te deponeren. Zakjes in allerlei kleuren, netjes volgens de wet gevuld met hondenstront. Wat een zicht en dat allemaal omdat er niet langs de wandelweg her en der een vuilbakje staat.

We kwamen uit het bos gewandeld en bogen naar rechts af om naar het échte Sint Annekes strand te stappen, nog altijd hoopten we een vuilbak aan te treffen. Noppes, nada. Mr. Silver liep nog altijd met het zakje hondenstront in zijn hand. 'Hou je stad rein'.... mooie slogan, maar ik hou ook graag mijn echtgenoot rein. Ik weet dat het niet mag, maar van pure opgekropte frustratie zei ik : “smijt dat zakje zover je kan in het riet langs de Scheldekant, ge kunt er zo toch niet mee blijven rondlopen.” Hij droeg het al de hele tijd voor zich uit als een homo-handtasje.

Bij onze wandelingen hoort altijd een pit-stop. (nee geen pis-stop, een piT-stop). Als pit-stop verkoos Mr. Silver deze keer de taverne Roma, diezelfde Roma waar men mits tijdige reservatie gebakken haringen kan eten. De Roma naast radio Minerva, Minerva de post met antieke liedjes en even antieke DJ's, die altijd aanstaat in onze wagen.

Meestal kijkt de zuinige zilveren altijd eerst naar de prijskaart, maar deze keer vond hij dat niet nodig. De Roma zag er niet duur uit, integendeel!

Toen we zaten keken we wel naar de drankkaart en sloegen bleek rond onze neus uit. Een Duvel kostte begot vier euro en een huisgemaakte Sangria vijf euro. Zelfs in de mooiste etabilissementen op de zeedijk vroeg men geen 4 € voor een Duvel. Da's verdomme honderdzestig oude Belgische franken voor een glas bier, en dat voor een gepensioneerde die er niet zeker van is dat hij in de toekomst nog pensioen zal trekken.

Omdat ik bang was Sangria sap uit een fles van de Aldi te krijgen informeerde ik toch maar even bij de ober of het wel échte Sangria was, een goede Sangria, een Sangria zoals beschreven op het blog van Huismus.

De ober was eerlijk: “'t is een eigen recept mevrouw, maar ik moet wel zeggen dat het fruit uit de diepvriezer komt.” Ach hij was eerlijk en ik stikte van de dorst, dus ik bestelde mijn nog duurdere Sangria. Negen euro in totaal: driehonderdrieënzestig oude Belgische franken voor twee drankjes. (Extra fooi niet inbegrepen) Mannekes toch : daar maak ik thuis met gemak het avondeten voor, plus vino! En de ober had wel gezegd dat het fruit uit de diepvriezer kwam, maar hij was er vergeten bij te zeggen dat het nog steeds bevrozen was.

In de krant en op TV zie je dan een betoging van caféhouders die beweren dat ze failliet gaan omdat roken niet meer wordt toegestaan. De klanten blijven weg.

Neenee mensen, jullie gaan failliet omdat niemand die prijzen nog kan of wil betalen, 'k zal ik het u zeggen: nèh!

Het zal nog zo ver komen dat we van thuis ons drankje moeten meenemen en het opdrinken op een bankje met zicht op de Schelde.

't Zal ook wel aan het weer liggen, maar ik maak me daar nu vandaag nog altijd druk over.

Ook over die voortdurende zever op de toenemende hoop grijze senioren en het steeds weerkerend gezeur: wie gaat er hun pensioen blijven betalen.

Moet je weten dat velen van ons de kans niet hebben gekregen om verder te studeren en gewerkt hebben vanaf ons vijftien, zestien jaar en al die tijd hebben afgedragen voor ons pensioen. Het is dus geen geschenk dat we krijgen, het is ons zuurverdiend spaargeld dat de regering van toen ging beleggen ....voor later. Wat een flater....(een poëtische opwelling )

We hadden het beter zelf gespaard op een spaarboekje. Bovendien heb je ruim je vijfenveertig jaar gewerkt als je begon te werken op die leeftijd. Elke keer ik jonge politiekers over de vergrijzing en de pensioenen hoor zagen krijg ik boebels van ambetantigheid. Precies of we zijn schooiers.

Ge ziet lieve lezers, het wordt tijd dat het zonnetje terug begint te schijnen, dan erger ik me niet aan alles en nog wat en dan word ik terug mijn eigen lieve, verdraagzame, brave , zichzelve.

want ..... O, wat is het leven mooi als de zon schijnt ..... lalalalalalala.... enz.

Pokkenweer! Meer valt daar niet over te zeggen.

Vorige Zondag : telefoon van zoon 2 : «mama dringend…kunnen jullie de drie kinderen komen halen aan het zwembad, vrouwtje is flauwgevallen en moet mee met de ambulance, zo snel mogelijk aub, want ik wil naar het ziekenhuis　om te kijken hoe het met haar is».

Wij natuurlijk in vliegende vaart naar het zwembad, de kindjes in onze auto geladen, terug naar huis, eten gemaakt, want ze hadden alle drie grote honger na het zwemmen.

De verlossende telefoon : «Ze mag mee naar huis mama, ze is volledig oververmoeid». Niet moeilijk als je tegenwoordig kleuterjuf bent en dan thuis nog drie kleutertjes hebt, je zou van minder oververmoeid worden. Gelukkig vertrekken ze donderdag op vakantie, dan kan schoondochter hopelijk bekomen en uitrusten. Het idee om de kleuterklassen te splitsen is hoognodig, er zitten veel te veel kindjes in één klas.

Maandag: ik maak pruimenconfituur van de heerlijke pruimen ons gebracht door neef en zijn vrouwtje.

We gaan even boodschappen doen, bij thuiskomst heeft Molly de rand van de keukenhanddoek gepakt, eraan getrokken, met als gevolg een pot pruimenconfituur op de keukenvloer en Molly compleet van slag en met schuldige ogen in haar bench. Gelukkig maar dat ze geen glas heeft opgegeten, misschien lustte ze de confituur niet.

Dinsdag : de grote dag. Molly moet gesteriliseerd worden.

Omdat ze angstig is bij de dierenarts geven we ze op aanraden van de arts een kalmeer pilletje een uurtje op voorhand. Daar aangekomen krijgt ze twee prikken in haar bil en wij mogen vertrekken. De dierenarts zal ons bellen wanneer alles achter de rug is.

Terwijl Molly weg was maakten we gebruik van de tijd om onze lieve vriendin H. te bezoeken die, na een telefoontje, tot onze grote verwondering nog steeds, na veertien dagen, in het ziekenhuis was. Meestal ben je na drie dagen thuis. Ze was geopereerd aan een nekwervel om de pijn in schouder en arm weg te nemen.

Zoals we weten uit ervaring kan er soms iets mislopen en bij vriendin is dat ook gebeurd. De operatie diende om te voorkomen dat haar arm zou verlamd worden en tot grote ontsteltenis van vriendin èn de chirurg was dit na de operatie het gevolg. Gelukkig kan ze haar linkerhand nog ‘redelijk’ bewegen, maar de hele linker arm is gevoelloos en dat kan nog lange tijd duren om in orde te komen. Een lange revalidatie zal nodig zijn.

Tegen de avond volgt de tweede verlossende telefoon van die week, alles is goed en we mogen Molly komen halen. Ze ligt nog groggy in de bench van de dierenarts. Ze krijgt een hippe jas aan om te voorkomen dat ze aan de wonde likt en ook om te voorkomen dat er vuil in de wonde komt. Deze jasjes vervangen de vroegere grote kol die de dieren moesten dragen na een ingreep.

Woensdag: veel werk met Molly, want elke keer ze buiten wil om een plasje of een kakje te doen moeten we de broekkant van haar pakje losmaken en erop letten dat ze van de gelegenheid geen gebruik maakt om aan de wonde te likken. Dus regen of geen regen: wij moeten mee de tuin in en nadien het broekje weer sluiten. Ze krijgt elke dag nog een flinke pijnstiller en lijdt zo te zien geen pijn.

Donderdag : zoon 2 en familie vertrekken met onze caravan op vakantie naar zee en Mr. Silver heeft aangeboden om te komen helpen bij het opzetten van de voortent, wij hebben tenslotte al jaren ervaring. Ik mag mee voor de rit, want ik kan of mag niets doen. Ik voel me de hele dag een beetje ‘de trop’ , maar heb gelukkig een boek bij. Op de kleinkindjes passen gaat ook niet, want die zijn nog altijd bang van Molly. Het begint te beteren, maar toch …

De hele dag blijft het gelukkig droog, maar wanneer we besluiten om naar huis te vertrekken krijgen we de hele terugweg de nationale dretch over ons heen. Bakken en bakken water…. Ik hoop maar dat het beter weer wordt voor de kinderen. (en voor ons ook natuurlijk)

En zo zijn we bij vrijdag aanbeland. Nog een dagje of twee en dan mag het pakje van Molly uit en zou de wonde al wat moeten geheeld zijn. Nog een viertal weken voor ze volledig weer de oude is en mag crossen en springen. Tot dan moeten we proberen om haar kalm te houden.

Schwiegermutti is voor enkele dagen aan zee bij schoonbroer, zoon 1 en familie zijn nog op vakantie, zoon 2 is nu ook op vakantie.

Vanaf nu kan het enkel maar kalmer worden nietwaar?

Gisteren ging ik nog wat oefenen aan de computer en wat ik toen las op ons madam haar blog grensde aan het onwaarschijnlijke.
Ik kreeg bijna een attack.

Ik vroeg haar of ze wel besefte hoe belachelijk ze mij gemaakt had ten aanschouwe van de ganse wereld.

Met haar -onschuldig, ik weet totaal niet waar ge het over hebt- gezicht vroeg ze wat ik bedoelde.

Ik zei haar dat iedereen nu zou denken dat ik niet meer goed functioneer, nu zij zo uitgebreid over de penopauze begint te schrijven, de mensen gaan denken dat ze affectie van mijnentwege tekort komt.

Ik moet toegeven dat het niet meer is zoals veertig jaar geleden, toen was het natuurlijk overal en altijd, en nu is het nog maar soms en dan nog liefst in’t bed op een zacht matras, maar ik lijk helemaal niet op die oude vent op dat prentje.

Spijtig dat ik nog niet weet hoe ik een foto op haar blog moet zetten, want mijn zelfbeeld heeft een vreselijke deuk gekregen.

Ik heb haar dat dan ook heel duidelijk gezegd. Ik ben nog altijd in mijn gat gebeten.

Er is tenslotte niets erger dan een man die niet altijd kan. Wanneer uw vrouw dan zo’n zaken in’t lang en in’t breed beschrijft op haar blog dan moet dat rechtgezet worden.

Bij deze ga ik dat dan ook doen:

1. Dat ventje op die foto ben ik niet!

2. ‘de mijne’ heeft geen naam, hij is anoniem!

3. erectiele disfuncties zijn er enkel tengevolge van een Duveltje teveel en dan omdat ik gewoon in slaap val, niet omdat ik niet functioneer!

4. ik heb nog altijd veel zin, maar ik vergeet tegenwoordig vrij snel en ik val gemakkelijk in slaap!

5. vermoeidheid: ja natuurlijk, ik heb nog nooit zo hard moeten werken dan sinds ik gepensioneerd ben, ik val na het nieuws uitgeput als een blok in’t slaap!

6. vergeetachtig: altijd geweest, ik herinner me totaal niets meer van de tijd voor ik mijn vrouwke leerde kennen! Volledige black-out.

7. afname van spierkracht: en wie heeft er dan dat zwembad voor madam ineengestoken?

8. toename van vetmassa: ik weeg geen gram teveel, ik was vroeger gewoon veel te mager! Ik kan het ook niet helpen dat het vet zich enkel op mijn buik zet.

9. afname van botmassa: ik zou het niet weten, hoe kunt ge dat nu zien? Rond mijn botten hangt vlees, ik zie mijn knoken niet.

10. dunner worden van huid en haren: laat me niet lachen, ik heb meer haar op mijn hoofd dan zij en het zijn dan nog krulletjes als ik het laat groeien.

11. transpireren en flushes: dat komt dan uit de mond van de vrouw die regelmatig ons bed uitdrijft, ik heb last van ‘haar’ flushes ja.

12. depressief, nerveus, agressief: maar enfin toch, ik ben de kalmte in persoon, ik word enkel agressief als iemand tegen mijn kar rijdt zoals elke gezonde man.

13. rokers en drinkers een afname van Testosteron: mijn hoela, ik drink al mijn hele leven en ik heb er nog nooit last van gehad! Ge moet wel zorgen dat ge een gezonde pint drinkt, ik raad iedereen Duvel aan!

14. erectiestoornissen omdat ze geen maatje 38 heeft, ik moet oppassen wat ik hier nu zeg, maar tussen ons gezegd en gezwegen, ze heeft nooit een maatje 38 gehad!

15. mijn viriliteit willen bewijzen door een jonge vrouw te nemen? Hmmm....daar valt over na te denken!

16. nog kinderen willen maken: geen krul op mijn hoofd dat daar nog aan denkt, die slapeloze nachten van vroeger ben ik nog steeds niet te boven.

17. Viagra: ik zou ze wel eens willen uittesten, wie weet hoe plezant het dan pas wordt, ik zal ons madam eens vragen om er bij den apotheker te gaan halen, benieuwd wat voor een gezicht ze dan zal trekken als we de klok veertig jaar terug draaien! Haha, wedden dat ze het op een lopen zet na de derde keer !

(Wie laatst lacht, best lacht.)

de zilveren surfer....

Ziezo, we zijn terug thuis in onze eigen ‘Casa Costaplenti'. De terugkeer met een tjokvolle auto ging vlot tot Kruibeke - het gaat altijd vlot tot Kruibeke en dan is ‘t naar de chokkedijzen. Meestal gaan we er af in Temse om niet in de file te zitten, maar deze keer opteerde HDMGW (hij die moet gehoorzaamd worden) om via de Kennedy tunnel te rijden. Godzijdank had ik een goed boek en mijn hoofdtelefoon met MP3 speler. Ik zat even snor als thuis in de zetel.

Molly zat wat minder snor, want zoals ik al zei : de auto zat barstensvol. Wat een mens toch allemaal meeneemt voor een maandje vakantie aan zee tch tch tch ....

Maar ja, aan ons zeetje kan je op één maand alle seizoenen aan je voorbij zien gaan - wat ook gebeurd is - je moet op alles voorbereid zijn. Met je rubber laarzen door de zee pannen kletsen is nog altijd even plezant als toen je klein was.

Boven op het dak van de auto: de grote bench van Molly, de box voor Molly, de tweedehands kinderfietswagen (voor Molly). Achter op de auto de fietsen en in de auto al onze bagage. Ik denk dat we volgende keer best een busje moeten kopen.

Fietsen hebben we dit jaar niet veel gedaan omwille van Molly. Ze is veel te groot uitgevallen om in een mandje vooraan te liggen.

Daarom de aanschaf op de rommelmarkt van die kinderfietswagen.

Haar eerste rit was vrij chaotisch. Het wagentje hing natuurlijk achter de fiets van Mr. Silver, ik kan zelf amper fietsen, ik ging mijn leven niet riskeren door aan mijn fiets nog een wagentje te hangen met een bange, bibberende hond erin.

En bang was ze! (maar als ge bang zijt krijgt ge ook klop - Antwerps gezegde)

Hoewel ze goed vastgemaakt was met haar riem aan de riempjes in de wagen, hing ze er op slag terug uit en kreeg al ademnood omdat de riemen, bedoeld om haar in de kar te houden, zo strak stonden.

Na veel gesakker, geduw en gepor en een andere manier van vastmaken èn met het dakje open in plaats van toe leek het te lukken.

Mr. Silver fietste eerst, ik erachter aan en Molly keek me met trieste ogen vanuit haar bewegend karretje aan,  met ogen waarin duidelijk stond geschreven : «maar wat doen jullie me toch allemaal aan?»

Maar het lukte!  Wij zoefden weg.  De wind deed haar oren flapperen.  Voor zich zag ze haar baasje en achter zich haar vrouwtje ...hoera... we kunnen nu met onze fiets èn Molly op stap.

Zunde dat we het pas op het einde van onze vakantie geprobeerd hebben, maar kom, de zomer staat nog voor de deur. Hier in Antwerpen kunnen we ook fietsen.

Honden/fiets/experts zullen denken : maar mensen toch : laat die hond naast de fiets lopen!  Maar dat is echt niet mogelijk met een jonge hond op drukke wegen. Dat is goed als je op de boeren-boeren-buiten woont (nog moeilijk te vinden in België) waar je niet voortdurend massa's mensen of auto's tegenkomt.

Onze vakantie was dit jaar écht voor herhaling vatbaar, iets wat zelden gebeurt bij mij. Meestal snak ik na één weekje vol heimwee terug naar mijn huisje, maar deze keer niet.  Ik had nog gerust een maand of twee daar kunnen blijven.  't ja wat wil je :  ik ben een vis en vissen horen thuis aan zee zeker?

Terug thuis miste ik zelfs het steeds wisselend panoramisch zicht op strand en zee.  Ons huisje voelde claustrofobisch aan. Misschien was dit te wijten aan het feit dat ons voortuintje volledig overgroeid was en de blauwe regen vooraan zo ongelooflijk weelderig bloeide dat het bijna bij de buren binnendrong. Het gras in de tuin achter ons huis stond kniehoog, het water in het zwembad liep bijna over: enfin er moet heel wat werk gedaan worden om de natuur terug binnen de perken te krijgen.   We zijn vertrokken na maanden droogte, maar zo te zien is het tijdens onze afwezigheid niet droog gebleven.  Enkel mijn mooie, grote buxus heeft het begeven.

Zij die gaat beginnen werken in de tuin, groet u!

Het was natuurlijk te verwachten na twee maanden tropisch weer,  dat dit niet  kon blijven duren en ja ... juni werd een druilerige, frisse maand,  met af en toe een beetje zon.

Maar zijn wij oude Belgen of zijn we dat niet?  Wij zijn dat dus niet, maar voelen ons wel zo ingeburgerd dat we gepakt en gezakt zijn vertrokken,  voorzien van kledij voor alle weer.

Het eeuwig probleem is het verschil in energie niveau tussen Mr. Silver en mezelf.   Mr. Silver heeft wat men in België placht te zeggen : geen zittend gat en ik kan gerust een hele dag lamzakken met een goed boek in mijn handen, achter mijn Peecee of voor de teevee.

Thank Buddah dat we terug een hond hebben die regelmatig moet ‘gelucht' worden, zo verveelt mijne zilveren zich niet dood en zo krijg ik een beetje rust.   Dank ook aan de toeristische dienst der Vlaamsche Kusten omdat ze, regen of geen regen, toch allerlei zaken organiseren om de toerist uit zijn villa, appartement, caravan of tent te lokken.

Eergisteren was het braderij in Koksijde.  Onze vrienden en wij vertrokken overmoedig iets te vroeg en we werden aan de hoek van de straat terug ons appartement ingeblazen door de felle stormwind en de pletsende regen.   Nog steeds overmoedig besloten we om tussen de buien door toch te vertrekken en wel met de kusttram om eventuele parkeerproblemen te vermijden.

Wat reed er die dag niet?   Wie staakte er die dag?   Jazeker ... de kusttram!  Dit werd ons na een kwartier wachten gemeld door een passerende taxi chauffeur.

Bon, we geven niet snel op, we vertrokken weer iets later, goed ingeduffeld en voorzien van genoeg paraplu's met de auto naar Koksijde en aldaar hebben we ons een weg gebaand door de massa van de enkele andere gekken en de twee kraampjes die nog niet weggewaaid waren.

De volgende dag - zondag - kwam Laura toch even piepen en was de wind niet zo fel.  Om Mr. Silver te plezieren vertrokken we nu naar de plaatselijke rommelmarkt in Koksijde dorp.   Het was een immense rommelmarkt, een rommelmarkt zonder einde.   Ik wist niet dat er zoveel rommel in Koksijde was!   Ik, de vrouw met een gat in haar hand, kocht zoals altijd wat rommel en enkele boeken.   De lokale cafébaas had houten tafels op straat gezet en hij verkocht hete honden met ajuin en mosterd in een kwart baguette.    Na twee uur rommelen vloog ik als een raket naar een stoeltje en de hete hond spoelde ik door met een heerlijke Westmalle Triple.   Mijn Contramal was intussen uitgewerkt en Herniaretta gaf duchtig van haar peretten.   Het werd tijd om huiswaarts te keren.  Mr. Silver was voldaan,  Molly was voldaan en ik was stik kapot.   Iedereen tevreden.

Vanmorgen keek ik door het raam en mijn moed zakte meteen in mijn Crockskes.  Weer grijs en nat:   wat moest ik vandaag doen om Mr. Silver van de vervelingsdood te redden?  

God dank de katoenen sokskes van de mensen van het Belgisch kust toerisme:    vandaag trokken de Peerdenvisschers in zee en houdoevast ... ze gingen niet enkel vissen, neeje...ze gingen bovendien de garnalen koken en weggeven.   Joepiedepoepie.... Ondanks het feit dat hij geen vis of garnaal door zijn strot krijgt: er was iets te doen, er was een reden om buiten te gaan.

Ik duwde Mr. Silver en Molly bijna de voordeur uit en nestelde me vervolgens met een diepe zucht neer in de zetel met een tas koffie om rustig mijn krant te lezen en een ochtendprogramma te bekijken op ITV. 

Cesar Millan, de hondenfluisteraar op National Geographic en al geruime tijd mijn goeroe,  raadt mensen aan om een hond te nemen met dezelfde graad van energie als zijzelf.  Iemand die niet graag uren wandelt moet dus een bulldog met korte pootjes nemen.    Had ik dat maar geweten bij het kiezen van een man!

Maar kom, we blijven bezig en we hebben goede vrienden.  In de late namiddag zijn we bij hen uitgenodigd voor een drankje en een hapje en zo krijgen we weer een vakantiedag gevuld.

Maar de maand is nog niet om en het weerbericht ziet er echt niet schitterend uit voor de volgende dagen.    Ik zit met mijn handen in mijn haar hoe ik Mr. Silver nog de rest van de maand kan bezighouden, 't is verdorie nog erger dan een kind.    Hij kan maar zo lang met zijn verrekijker staan turen vanop het terras en er is bitter weinig te zien op een leeg strand.   Tot hiertoe heeft hij nog maar één blote boebie gezien en dan nog van een dame op leeftijd (ik heb ook even gepiept omdat ik het niet geloofde)

Vrij grappig maar tegelijk zielig is de reddingsboot die voortdurend over en weer vaart voor een volkomen leeg strand en zee en de arme redders van het openlucht zwembad op het strand, die wachten op zwemmers.

Indien het droog weer wordt,  dan vrees ik dat morgen onze fietsen van stal zullen komen.

En zo krijg ik mijn boeken nooit uitgelezen... tch tch tch ....  Héél diepe zucht!

Mijn blogje was amper geschreven en LAP, weer geen internet en weer eindeloze GSM gesprekken met Mobistar. 

Uiteindelijk (omdat ik bijna een zenuwcrisis kreeg) heb ik de telefoon doorgegeven aan Mr. Silver.  Terwijl hij voor de tweede keer de eindeloze reeks vragen doorspartelde sprong het lichtje onderaan de PC aan dat meldde dat we verbinding hadden.
Benieuwd hoe lang

Nu zegt de technische dienst me dat ik terug moet bellen naar de dienst facturatie omdat ze me een fout tarief hebben aangerekend.   115 € is voor roaming in het buitenland en ik had nochtans duidelijk gezegd dat ik in het binnenland zat.   Ik moet nu een kredietnota trachten te bekomen.  Als dat even moeilijk is als een verbinding trachten te bekomen dan staan we er goed voor.   Volgens de technische dienst heb ik enkel een driemaandelijkse extra bundel nodig van 15 € per maand.   Ook genoeg als je weet dat mijn gewoon abonnement herbegint op de 22ste.

Normaal gezien doe ik geen enkele betaling via een domiciliëring, maar het ging niet anders toen we het contract van Internet Everwhere afsloten.  Nu moet ik rekenen op de goodwill van Mobistar om inderdaad op tijd een kredietnota te zenden.   Je zou voor minder terug een container voor hun parking zetten

Ook benieuwd hoe hoog mijn GSM rekening zal zijn op het einde van deze vakantie na al die eindeloze wacht-gesprekken.   Pffft...

Maar kom..om het even over iets plezanter te hebben : 't is hier nog altijd prachtig weer.   We hebben net een flinke wandeling achter de rug.  Molly ligt strijk.

De gezamenlijke verjaardagsfeest (vier jarigen)  van vorig weekend met alle kinderen en kleinkinderen is goed verlopen en we hadden goed weer dus alle kinderen konden buiten op het strand.

 
Meer daarover in een volgend logje ... tenminste als we internet verbinding krijgen

tch tch tch ... altijd moet er toch een haar in de boter zitten hé?

Ik gebruik al verschillende jaren Internet Everywhere van Mobistar en ik was een heel tevreden klant...tot vanmorgen, nee tot vorige vrijdag om juist te zijn.

Vanmorgen was ik ziedend!  

Vorige vrijdag:  poef ...gedaan met surfen.  Mobistar had mij geblokkeerd omdat mijn megabytes, gigabytes, bits ...weet ik veel,  op waren.  Heu ???  Ik had zeker niet meer of minder aan de PC geweest dan andere jaren, maar kom, alles is mogelijk.

Ik nam telefonisch (GSM) contact met Mobistar en na de gebruikelijke - op TV heerlijk geparodieerde- honderduizend nummertjes drukken, kreeg ik eindelijk een dame aan de lijn die me een extra 500 dinges verkocht voor een kleine 115 € jawadde Zjérard.   VRIJDAG zei ze me dat ik enkele uren later terug online kon.  Een vriendelijke, behulpzame doch dure madam.

Drie uur later: noppes, niks te internetten.

Zaterdagochtend, eerste werk (er was een lang weekend op komst) terug gebeld (GSM) en weer de hilarische honderduizend nummers gepasseerd tot ik uiteindelijk maar op een nummer drukte, ik wist al lang niet meer op welke dienst ik beland was.  Het bleek de technische dienst te zijn.   Deze lieve, beleefde meneer was verwonderd en zei dat ik nog zeker voldoende bytes, bits ... weet ik veel ...had, na mijn telefoontje de dag ervoor had ik een SMS gekregen dat alles in orde was.  Meneer zag dit ook allemaal op zijn screen en zei dat de fout bij hen lag.  Men was me vergeten te deblokkeren.   Hij ging ervoor zorgen dat het zo snel mogelijk gebeurde.

En weer ... mijn voeten Zjérard.   Zaterdag avond nog altijd niks.   Zondag hoefde ik niet te bellen om van mijn oren te maken, want zondags wordt er bij Mobistar niet gewerkt.

Maandag probeerde ik nogmaals te bellen, feestdag of geen feestdag en in kreeg zowaar weer het antwoordapparaat met de honderduizend nummers.    Na het indrukken van wederom een eindeloze reeks nummers (met GSM) kreeg ik een stem die me verzocht om te wachten, er waren nog wachtende voor mij.   Er waren nog héél veel wachtenden voor mij, want een uur later zat ik nog steeds naar de muzak te luisteren, op regelmatige tijdstippen onderbroken door de stem met het verzoek : gelieve aan de lijn te blijven .... etc.etc...

Na een uur hield ik het voor gezien.  Ik smeet mijn GSM en Mobistar stick op de tafel en besloot om te wachten tot vanmorgen.

Vanmorgen kreeg ik, na mijn eindeloos getoets een feeks aan de lijn die vast en zeker net haar maandstonden had ofwel een fameuze kater.   Het venijn droop uit haar stem.  Ik moest haar niet hebben, ik moest de technische dienst hebben.   Toen ik haar vroeg of ze me even wou doorschakelen sneerde ze : "nee ge moet terug naar het eerste nummer bellen en zo de technische dienst bereiken."    Had ik ze door de telefoon kunnen trekken dan had ik voorzeker haar neus afgebeten en terug uitgespuwd.

Enfin ... terug - ik moet het niet meer zeggen zeker.   Eindelijk !!!! de technische dienst bereikt en zie voorwaar ... vier uur later kan ik weer online!   Wat een service!

Intussen kwamen er twee SMS'n van Mobistar binnen;  of ik zo goed zou willen zijn te antwoorden op hun klanten tevredenheidsonderzoek.   10 was héél tevreden, 1 was niet tevreden. 

Ik heb ze een dikke NUL gegeven.

Nu ben ik benieuwd hoeveel ze me op het einde van de maand zullen aanrekenen.  Ik hou mijn hart al vast.

Zij die haar hond dringend moet buitenlaten (grote P...S) groet jullie allemaal

Voilà.. zo zijn we al woensdag den achtste juni,  de dagen zoeven voorbij.

Hier is het vandaag prachtig weer, een stralende zon in een helblauwe lucht boven een grijs-groene-blauwe zee met kabbelende witte kopjes van de golven, héérlijk...wat wil je nog meer?

Gisteren was het een ander verhaal.  Miezerig grijs en nat, maar vermits we kleding bij hebben voor alle seizoenen vertrokken we toch, gekleed in een dikke fleece, anorak en rubber botten,  langs het strand naar Koksijde.   We lopen gewoonlijk richting wind- in- de- rug en komen dan met de tram terug, maar gisteren kwam de wind van de zee, dus het bleef gelijk.   Het moet wel eb zijn, want in mul zand kan ik niet lopen, dan protesteert Herniaretta teveel.  Zelfs bij eb verdoof ik haar met straffe medicatie.  Die medicatie verdooft dan ook een abces dat ik eergisteren plots op mijn tandvlees kreeg boven een hoektand.  Ik heb echt geen zin om hier op zoek te gaan naar een tandarts tenzij de pijn niet meer te harden is.

Broer Ardennen en schoonzus zijn gisteren vertrokken na het ontbijt en nu zijn Mr. Silver en ikzelf alleen op ons eentje tot zaterdag, want dan komen kinderen en kleinkinderen feesten.

Molly groeit als een kool en vreet nog alles op wat ze onderweg op straat of op strand vindt.  Ik weet echt niet hoe we dat moeten afleren.  Ik denk dat ik thuis in de tuin verschillende zaken ga insmeren met straffe Wasabi of pili pili, misschien leert ze het zo af.  

Onze oudste zoon was ook een alleseter en een allesdrinker.   Nadat hij op tweejarige leeftijd alle restjes uit  de glazen van de gasten had opgedronken heb ik de volgende dag op ons salontafel bouillon blokjes als appetizers gepresenteerd met daarnaast in een mooi  glas een mix van maïzena/water/peper  en zout.  Daarna was hij héél voorzichtig vooraleer hij iets opdronk of at.   Nu ik er over schrijf besef ik dat hij nog steeds aan alles ruikt vooraleer hij eet of drinkt.

Zondag was het hier rommelmarkt op de dijk en ik heb voor 30 € een tweedehands fiets-kinderkar kunnen kopen.  Het is onze bedoeling om Molly daar in te krijgen zodat we met de fiets weg kunnen met de kar +Molly. Benieuwd of het zal lukken.

Ik heb vandaag de krant nog niet gelezen, weten ze nu al de oorzaak van de EHEC besmetting?  Ik heb gisteren het lot getart en tomaten gegeten en de dag daarvoor sojascheuten.  Eten is nu, tot men zeker is, een vorm van Russische roulette.

Zij die vandaag een komkommer gaat eten groet u. 

geniet nog even van de rust

Happy Birthday Comments Pictures - Photobucket

Zoals je merkt schrijf ik weinig, maar dat is een goed teken, het is een gevolg van het super extra mooi weer hier aan zee.

Met zo'n weer zit je niet binnen achter je PC,  maar buiten op een terras met een lekker drankje.   Op het strand zonnebaden mag niet omwille van Molly. 

Toen we hier aankwamen was ik er van overtuigd dat we de zomer gehad hadden, maar gelukkig hadden de weergoden compassie en hebben ze nog voor wat extra mooi weer gezorgd, waarschijnlijk tot groot ongenoegen van de boeren en tuiniers.

De trouwe Mr. Silver had er geen rekening mee gehouden dat onze parochiefeesten ‘met Vlaamse kermis' pal in onze vakantie zouden vallen en hij is plichtsbewust teruggekeerd om daar vier dagen te werken als hulp friturist.  

Broer Ardennen helpt ook elk jaar en zo komt het dat ik hier nu met schoonzus Ardennen als grass widow* aan zee zit.

*1. A woman who is divorced or separated from her husband. 2. A woman whose husband is temporarily absent. 3. An abandoned mistress. 4. The mother of a child born out of wedlock.

We missen onze handige Harry's,  want hoewel het appartement mooi oogt valt alles in duigen wanneer je het aanraakt.   We deden de vaatwasmachine open en de deur viel eraf.  Ik sloot de gordijnen en had ze in mijn handen.   Uit de kranen komt slechts heel lauw water,  wat het afwassen met de hand heel moeilijk maakt.   Ik deed de deur van mijn kleerkast toe en had die ook bijna in mijn handen.   Schoonzus krijgt de deur van haar kleerkast nog slechts op een kier open.  

Ik ben serieus van mijnen tak gaan maken in het verhuur agentschap en ze hebben me beloofd dat maandag iemand naar ons vaatwasmachine zal komen kijken.   Alle andere opmerkingen schuiven ze netjes op de rug van de respectievelijke eigenaars.   " 't ja mevrouw, wat wil je, de eigenaars hé...we zullen het hen melden, maar ze hebben toch een nieuw salon gezet dit jaar..." pfft.. alsof dat al de rest goed maakte.  

Nu Mr. Silver weg is moet ik elke ochtend met Molly de obligatoire ochtendwandeling maken.   Ik ben helemaal geen ochtendmens, dus dit gebeurt met automatische piloot.   Ik laat Molly zo lang mogelijk in haar bench en  trek de eerste kleren aan de ik vind, dan snel snel  een jas aan, ik verstop mijn haar onder een pet en vertrek onfris en ongewassen met Molly naar het duinenpad,  waar ze braafjes haar behoefte doet.   Nog voor mijn ontbijt deponeer ik een warm zakje hondendrolletjes (byeuch,kots kots) in de daartoe bestemde bak en dan keren we huiswaarts.

Gisteren kwam schoondochter 2 op bezoek met haar mama en de kleinkindjes.   Tibo, de jongste, is helemaal niet bang van Molly, maar de twee oudsten zijn nog altijd doodsbang.   Ik dacht dat het zou beteren wanneer ze zagen dat kleine Tibo helemaal niet bang was, maar nee hoor... het zal nog wat tijd en geduld vragen vrees ik.  

Zo, de voormiddag vliegt voorbij en we moeten van deze mooie dag nog profiteren, want morgen kan het misschien gedaan zijn.   We wonen tenslotte in België en niet in Spanje.   Ik moet ook nog een krant kopen om te zien of ze nu eindelijk de oorzaak van de komkommer bacterie gevonden hebben.     Als je de borden ziet wegnemen in  restaurants, dan merk je dat iedereen sla, tomaten en komkommers netjes op het bord laat liggen ... 't ja ... ik zal ook pas gerust zijn wanneer ik weet hoe de vork in de steel zit, of liever ... of de bacterie in de komkommer of de tomaat zit!