Archief

Eindelijk een beetje beter nieuws!

Sinds gisteren is de hoge koorts bij Seppe geminderd en vanmorgen was het normaal.

Dagenlang had hij over de 40°C en moesten er zelfs ijszakjes op hem gelegd worden om te proberen om de koorts omlaag te krijgen.

In het bloed werd een serieuze infectie vastgesteld en hij kreeg intraveneus antibiotica toegediend.

Platen werden genomen en hij bleek ook nog een longontsteking te hebben.

Ik begrijp nog steeds niet waarom men hem niet preventief antibiotica heeft gegeven na het verwijderen van zijn amandelen en poliepen vorige vrijdag.

Tenslotte was het net omwille van de veelvuldige streptokokken infecties dat zijn amandelen zo snel mogelijk dienden verwijderd te worden.

In de medische wereld lijkt alles altijd van het ene extreme standpunt  naar het andere over te hellen.

Vroeger gaf men voor een banale verkoudheid antibiotica,  wat helemaal niet nodig was, dat geef ik grif toe.   
De bacteriën werden resistent en met grote middelen werd toen een tegenoffensief ingezet.   Nu geeft men echter nog heel zelden antibiotica.

Maar de grijze zone, het gulden middenweg, het gezond verstand …. dat lijkt ook samen met het badwater verdwenen te zijn

Ik ben geen dokter,  maar ik probeer altijd te redeneren met mijn gewoon gezond boerenverstand.

Wat mij vroeger en nu zo dikwijls stoort aan de medische wetenschap is dat ze altijd maar één deel onderzoeken en beoordelen.   

De ene onderzoeker is gespecialiseerd is de voet, de ander in het hoofd, de ander in de longen –  maar geen van allen zien ze nog de hele mens.  

Net daarom zouden dokters wat meer rekening moeten houden met het oeroud gezond moeder verstand / instinct, de moeder die nog wel het hele kind ziet

Enfin, het is bij Seppe aan het beteren,  dus ik ben gelukkig.  
Elf keer in het ziekenhuis en nog geen drie jaar oud.  Hij heeft het record van zijn vader gebroken !

Bij mezelf kwamen alle oude trauma’s van vroeger de kop opsteken.   Ik sliep nog amper en speelde tot een gat in de nacht computer spelletjes om mijn verstand op nul te zetten.

Godzijdank mogen de ouders nu dag en nacht bij het kind op de kamer.  
Vroeger, toen de dokters een nog meer goddelijke status hadden,  mochten we slechts lijdzaam toekijken van achter het glas, een mens of een kind zou van minder een trauma krijgen.

Donderdag hebben we kleindochtertje de hele dag opgevangen en ‘s avonds is ze met haar oom en tante naar zee vertrokken voor enkele dagen.

Ik moet nu wel beginnen nadenken over de inpak voor ons reisje volgende week.  

Vier dagen naar de Moezel, alles georganiseerd en met een leuk stel goede vrienden.

Ik ga proberen om tijdens dit reisje mijn tilt geslagen hoofd en hart terug rustig in orde te krijgen.

Mijn lieve vriendin M. is de trotse grootmoeder geworden van een tweeling.

Twee voldragen meisjes Beatrice en Alexandra.  

Bij schoondochter 2 is van ons volgend kleinkindje nog niet veel te merken hoewel ze al vijf maanden zwanger is.

Meisje of jongen, het is me gelijk, als het maar gezond is!

Zaterdag hebben we Pasen gevierd bij zoon 1 en schoondochter, zondag bij zoon 2 en schoondochter....en lap, daar gaat mijn dieet weer!

Met kleine Seppe gaat het wonder boven wonder goed.   
Na een vreselijk pijnlijke dag,  dachten we dat hij gisteren avond nog naar het ziekenhuis zou moeten, maar hij heeft vrij goed geslapen en vanavond vloog hij eindelijk uitgehongerd op de aperitief hapjes. 
Alles ging erin:  paprika chips, nootjes, kaas, chocolade paaseieren, garnaal kroketjes en vogelnestjes. 
Het ergste leed zal geleden zijn denk ik.  

Mr. Silver, mijnen halve trouwboek, my ball and chain, mijn man van héél weinig woorden, vroeg  me net voor we vertrokken naar zoon 2 of ik niet vergeten was dat we morgen, maandag,  naar broer Ardennen gingen voor een paar dagen.

Na meer dan veertig jaar ben ik zulke verrassingen gewoon en blijf ik ijzig kalm.  Hij is er toch altijd van overtuigd dat hij het me wel gezegd heeft, maar het stond niet vermeld op de agenda.

Blijkbaar moet onze caravan naar de controle en die staat bij frère 1 dans les Ardennes.

Mais enfin (ik moet al een beetje oefenen) , als het een beetje goed weer is zullen twee dagen zuivere lucht in the middle of nowhere ons eens goed doen.
Blijf ik langer dan een paar dagen,  dan begin ik te snakken naar drukte, volk, straten vol bakstenen huizen, voortuintjes en stadslucht.
Ik beken.... ik ben een echt stadsmens.

Zee en strand kunnen me nog bekoren, waarschijnlijk omdat ik een 'vis' ben, maar bomen en groen en nog meer bomen en nog meer groen doen me heel snel wegkwijnen.
Die bomen zeggen zo weinig terug nietwaar en  in de bossen is het griezelig stil en er zijn zo weinig gezellige tavernes ginder in het gat van Fluto.
In bossen geraak ik helemaal gedesoriënteerd en na een tijdje lijken de bomen op me af te komen.   Wanneer ik rondkijk denk ik altijd, potverdekke, hier kunt ge gemakkelijk een lijk begraven en dat wordt nooit teruggevonden.   De Stephen King in mij wordt wakker in een bos.

Bovendien word ik raar maar waar ook zeeziek in bossen.
Ik moet altijd goed opletten waar ik mijn voeten zet op die boswegeltjes - er zijn daar geen straten zie je,  en vermits het onderste deel van mijn brillenglazen het leesgedeelte is,  lijkt het alsof de grond beweegt wanneer ik voortdurend omlaag kijk.

Zij die nu dodookes gaat doen groet u !

tot binnen enkele dagen.

Dinsdag heb ik al mijn moed bijeen geschraapt, ben in mijn vwoituurke gestapt en helemaal op mijn eentje naar de Kempen gereden, natuurlijk met de goede begeleiding van ons Ttttommeke.

Vroeger reed ik elke dag en was er geen vuiltje aan de lucht, maar nu ik niet meer werk lijkt het heel normaal dat mijn heer en meester steeds het stuur in handen heeft.

Het gevolg is dat ik nu nog heel weinig zelf met de auto rijd, tenzij diezelfde heer en meester een Duvel teveel op heeft.  
Zonder enig protest krijg ik dan de toelating om huiswaarts te keren.  
Ik krijg dan ook nooit commentaar op mijn rijstijl omdat hij binnen de minuut naast me ligt te ronken.

Enfin, ik dwaal weer af.

Zonder veel moeite geraakte ik bij ons Pazke in het mooie Kempenland en samen brachten we een heerlijke babbeldag door.

Herman – echgenoot van Paz – verdween de hele dag ( misschien was hij verbannen naar elders in huis ) en verscheen slechts ’s middags aan tafel om een lekker ‘tomat crevetje’ te eten.

Toen ik aan Paz terloops vertelde dat ik zo’n pieteklein beetje verslaafd was aan een woordspel op Facebook – dankzij Lieve !!! - zei ze me dat zij veel liever het spelletje Chainz speelde op Seniorennet.

Ik merkte de volgende dag onmiddellijk dat Paz uit nieuwsgierigheid toch het woordspelletje had gespeeld en me al had verslagen.  

Natuurlijk ging ik toen kijken naar het spelletje Chainz en potverdekke, miljaarde, miljaarde...is dat een verslavend spelletje zeg! 
Ik speel dat zelfs nog verder  in mijn dromen.

Gisteren werden bij onze lieveling Seppe de amandelen en poliepen verwijderd en er werden ook buisjes in zijn oren gestoken, dit allemaal in de hoop dat hij nu eindelijk voor een lange periode gezond zal zijn.

Toen we hem gisteren gingen bezoeken,  met een geschenkje voor de doorstane pijnen en smarten,  lag hij nog altijd onrustig slapend op het buikje van zijn zwangere mama.   Zijn ademhaling was een mengeling van luid gekreun/geronk/gesnurk.  

Daarnet heeft zijn papa gebeld dat het vandaag helemaal niet goed gaat met hem, hij heeft nog heel veel pijn ondanks de pijnstillers en weigert te drinken, wat bij een klein kindje wel moet omdat ze zo snel uitdrogen.   Het zou te mooi zijn indien ook deze ingreep zonder complicaties zou aflopen.  
We zullen maar duimen!

Mijn amandelen werden slechts verwijderd toen ik twintig was en de pijn daarna staat met een beitel in mijn geheugen gegrift.

Tien vreselijk lange dagen heb ik afgezien en kreeg ik absoluut niets door mijn keel.

Mijn ouders waren van mening dat je altijd flink moest zijn, nooit mocht klagen over pijn en altijd op je tanden moest bijten.  

We hadden nooit meer in huis dan een aspirientje en toen ze me dat aanboden kon ik het niet doorgeslikt krijgen.

Van een ander soort pijnstiller,  zoals bv. een poepsnoepje ,   hadden ze blijkbaar nooit gehoord en ik natuurlijk ook niet.  Ik heb dus 'vrouwmoedig' tien dagen helse pijnen doorstaan.

Bovendien was door de operatie de linkerhelft van mijn tong verlamd en sprak ik met een vreselijk spraakgebrek, voor zover ik geluid kon uitbrengen …

Het heeft nog zes weken geduurd vooraleer mijn tong terug normaal functioneerde en ik zat met de schrik dat ik er voor de rest van mijn leven mee zou zitten.

Mijne zilveren en mijn zonen zullen denken wanneer ze dit lezen:  “ het was beter zo gebleven, dan zou het hier een pak stiller zijn in huis!”.

Mr. Silver is nog steeds bezig met de verbouwing van de zolder bij zoon 2 en morgen zijn we daar uitgenodigd om samen Pasen te vieren, natuurlijk indien Seppe weer niet in het ziekenhuis belandt.

Zoon 2 en familie zijn heelhuids terug thuis na een korte vakantie en dit op dezelfde dag dat we hun postkaartje ontvingen.  

Er stond op het kaartje een lachend ventje van kleinzoon 1 met de woorden :  Het is hier heel leuk.  

Kleinzoon 2 had een wenend ventje op de kaart getekend met de tekst (door zijn mama geschreven natuurlijk) : “ik mis je een beetje”.

Dat missen is wederkerig.  

Kleinzoon 2 is mijn grootste knuffelaar en leeft net zoals ik in een eigen fantasie wereldje.   Wij begrijpen elkaar heel goed.

Maar elk kleinkind heeft zijn eigen plaatsje in mijn hart.  

Kleinzoon 1 weet dat hij heel speciaal is : omdat hij mijn eerste kleinkind is.  

Kleinzoon 2 weet het om voornoemde reden.

Kleindochter weet dat zij heel speciaal is omdat ze mijn enige en liefste kleindochter is en Seppe…
’tja Seppe – die is heel speciaal omdat hij sinds zijn geboorte zoveel bij ons geweest is.   Bovendien is hij nog helemaal niet geïnteresseerd waar hij in de rangorde van mijn liefde staat, want tot nu zou ik ook kunnen zeggen: omdat hij de jongste is, maar eind augustus zal dit ook niet meer zijn.

Ik heb zelf nooit mijn grootouders gekend.  

Mijn  Belgische grootouders heb ik slechts enkele keren gezien en daar heb ik helemaal geen goede herinneringen aan.   

Daarom ga ik ervan uit dat elk kleinkind of kind omwille van zijn eigenheid,  een zeer speciaal plaatsje in je hart moet krijgen en ze moeten dat ook weten en horen.

Oei, hoog tijd om mijn dagboek snel even bij te werken.  
Ik merk dat het al vrij lang geleden is en dat is niet van mijn gewoonte.

’t Ja, wat wil je,  die eerste zon lokt je voortdurend in de tuin of naar buiten hé. 

Vervolgens was Seppe vorige week,  na één dagje school,  voor de elfendertigste keer weer ziek. 

De kinderarts heeft hem eindelijk diezelfde dag nog doorverwezen naar een NKO specialist en die wou hem vorige vrijdag al onmiddellijk opereren om zijn zeer grote ontstoken amandelen en poliepen te verwijderen en buisjes in z’n oren te steken.

Vrijdag kwam echter heel slecht uit voor beide ouders, maar de operatie staat nu gepland voor vrijdag a.s.

Laten we nu maar hopen dat het helpt en dat hij daarna eindelijk wat gezonder wordt,  het arm schaapje.

Vrijdag namiddag was het blogmeeting en Mr. Silver nam vrijwillig de taak van babysitter op zich voor die namiddag, want hij weet hoe graag ik mijn lieve vrienden elke maand terugzie.

Ik hield mijn hart vast,  want hij is niet gewoon om helemaal alleen de verzorging van kleine kindjes op zich te nemen. 
Maar, er is altijd een eerste keer en hij heeft het er goed van af gebracht.

Seppe was gelukkig in de auto in’t slaap gevallen toen ventje me naar onze ontmoetingsplaats reed en daarna is hij verder naar een park gereden, heeft de slapende Seppe in de buggy gelegd en die heeft nog een hele tijd rustig verder geslapen.   Toen was het tijd om hem naar zijn mama te voeren.

Na de blogmeeting kwam  Mr. Silver me halen zijn we nog iets gaan eten en zoals vrij vaak gebeurt, ( zoals bv. wachtkamer dokter)  waren we snel gezellig aan de praat met de mensen aan het tafeltje naast ons.  

Gisteren was het tamelijk miezerig weer en ik vond het niet erg om binnen te blijven.
Ventje was, samen met de andere grootvader,  bij zoon 2 nu aan de verbouwing van de zolder begonnen.  

Net toen ik wou beginnen schrijven voor mijn blog,  kwam er een mailtje van een vriendin,  met de vraag of ik misschien een korte dialoog voor een filmscenario wou schrijven. 

Ik heb zo iets nog nooit gedaan,  maar het prikkelde onmiddellijk mijn schrijf-inspiratie en voor ik het wist was de dag bijna om.  

Na uiteindelijk drie versies verzonden te hebben ben ik nu wel wreed benieuwd naar het eindresultaat.

Vandaag schijnt het zonnetje weer, ik ben daarnet even in de tuin gaan voelen of het warm was, maar ’t is nog een beetje te fris naar mijn goesting.

Vanmorgen kreeg ik eerst een telefoontje van mijn lieve vriendin en zo’n gesprek kan vrij lang duren,  vervolgens belde zus Engeland me voor een praatje en voor ik het wist was het al namiddag, een dag is niets meer hé?  Ik heb meer uren nodig.

Ventje begrijpt niet wat wij altijd te vertellen hebben aan de telefoon, maar ja, wat wilt ge, wij zijn èchte vrouwen hé.

Wij zijn 'die stereotype vrouwtjes' zoals ze voorgesteld worden in  het nieuw ‘komisch’ (sic) programma M!LF (= Man Liberation Front)  met Filip Geubels en Jan Van Looveren, twee èchte venten die ijveren om van de ‘nieuwe’ mannen terug èchte ‘alfa-macho-mannen’ te maken.

(voor hen die het programma nog niet kennen – vanavond wordt het tweede deel heruitgezonden rond elf uur op 2BE)

Ik doe mijn uiterste best om die macho humor te begrijpen,  misschien lukt het me ooit nog eens.

'Snelle Eddy' van Chris Van den Durpel, wel dat personage is zo ongelooflijk 'over de top' dat je er wel moet om lachen.
Maar ..... M!LF moet me nog over de streep trekken, bij dat programma heb ik nog steeds het wrevelig gevoel dat elke zot al lachend de waarheid zegt !

Enfin, indien je een man ongelooflijk grappig vindt,  omdat hij op z’n rug liggend,  op commando scheten kan laten die toefkes talkpoeder omhoog doen spuiten, dan is dit zeker een programma dat je niet mag missen!

Waarschijnlijk snap ik als superbrave, welopgevoede, volgzame, niet feministische , fantastische Stepford wife,  die macho humor niet.

Lieve mensen, ik ga nu snel snel naar de tuin,  om zoals het hoort,  aan mijn geliefde te vragen of hij een koud pintje wilt….

In het begin van de week heb ik – met mijn nog steeds fluitende oren - de door mijn lieve schoonbroer ingescande oude dia’s proberen te klasseren, mensenlief wat kruipt daar toch enorm veel tijd in!

Waarschijnlijk is dit omdat ik elke foto met plezier zit te bestuderen

me and my daddy

Met de twee jongste kleinkinderen heb ik dan ook, terwijl hun mama en papa naar de gynaecoloog waren,  naar de video van hun 12 jarige papa gekeken.  
Hij deed toen zijn plechtige communie en sprak nog met een fijn hoog stemmetje.    Heerlijk was het om de stemmen van mijn vader en moeder weer te horen, vooral vader met zijn uitgesproken Brits accent.  
Kleindochter was daarentegen verrukt om haar papa als kind in bad te zien.

Ik mocht destijds de video van mijne patron voor een dagje lenen,  want zo'n apparaat was toen niet iets voor de gewone  ‘Jan ofte Bojako met de pet’,  het kostte toen nog gemakkelijk ongeveer 100.000 bef. 

Mr. Silver anno 1965

Woensdag werden wij – ouders en grootouders – uitgenodigd om te komen kijken naar de leerling zwemmertjes

Kleinzoon 2 demonstreerde zijn duik en zwem kunsten en ik moet eerlijk zijn, hij kan het al veel beter dan ik.

kleinzoon 2

zijne papa toen hij ongeveer even oud was

Donderdag werd Mr. Silver thuis per chariot opgehaald door zijn twee zonen,  die hem voor Vaderdag trakteerden op een lekker etentje en daarna op een (of meerdere) pintjes.     

Zo’n drie mannen samen op stap, mijn peperkoekenhartje liep over van geluk – heerlijk toch als zonen hun oude padre zo graag zien.

Toen ik daarna via Net gemist in het programma ‘Nooitgedacht’ Luc Van der Kelen met een krop in de keel vol bewondering over zijn vader hoorde praten, kreeg ik weer tranen in mijn ogen.

Vrijdag moesten weer dringend de hoogstnoodzakelijke aankopen gedaan worden, want de muizen vielen dood in de kasten.

Zaterdag kwamen onze twee oudste kleinzoontjes, mama moest werken en papa moest naar een begrafenis.

Kleinzoon 2 nodigde ons na de zwemles nu ook uit om te komen kijken naar zijn turnles want het was opendeurdag.

Ik had heerlijke foto’s getrokken van Mr. Silver die mee mocht turnen, maar ik heb ze op een DVD gezet voor de kinderen, vervolgens van de camera gewist en daarom heb ik hier voorlopig geen beelden van, ’t was anders de moeite.

Ik had speciaal voor kleinzoon 1 soep met ballekes gemaakt, maar hij heeft – nadat zijn bord leeg was – mij heel tactvol gezegd dat hij het liefst groene soep met ballekes eet.  Dat staat genoteerd voor de volgende keer.

Om 13.30 kwam hun papa hen in vliegende vaart afhalen,  want kleinzoon 2 moest vervolgens naar een verjaardagsfeestje.

Mr. Silver nodigde mij uit om hem te vergezellen, hij ging met schoonma boodschappen doen, maar mijn ijzig koele dank-u-blik  zei genoeg.   Hij vertrok schoorvoetend alleen.

Zondag werd schoonma nu door de hele familie gevierd (drie verjaardagen hé!) en zoals ge ziet op de hierbijgevoegde foto’s ziet ze er nog steeds stralend uit voor de gezegende leeftijd van zesentachtig lentes.

schoonma met een deel van de achterkleinkinderen

schoonma nu met alle achterkleinkinderen

Na het familiefeest  zijn we met alle achterkleinkindjes wat gaan uitwaaien in’t park, gelukkig regende het even niet.

’s Avonds kon ik geen pap meer zeggen – veel teveel gegeten en gedronken – en toen ik me neervlijde op mijn veelvuldige hoofdkussens om vanuit mijn bedstede TV te kijken floten mijn oren nog lustig verder….

cursus Dao basis voor beginners
"omhels de boom"

Ik vergeet soms dat dit de categorie Dagboek èn Bedenkingen is.
Hoog tijd dus om weer even over iets serieus te schrijven.

Wel gisterenavond, enfin 't zal nu wel eergisteren zijn,  heb ik op Canvas naar de boeiende documentaire gekeken :

"Connected : The Power of Six Degrees."
vrij vertaald : "De macht van de zes stappen"


Het concept van de  ‘zes stappen’ zou betekenen dat elke persoon één stap verwijderd is van de volgende, vervolgens twee stappen verwijderd van een persoon die iemand uit zijn omgeving kent en uiteindelijk gemiddeld ‘zes stappen’ van elke andere persoon op aarde.  
Zo bestaat er dus een netwerk van mensen of m.a.w. 'een mensenweb', te vergelijken met het internet ofte de www. (nee niet de Weight Watchers, maar de wurld waaid web)

Men gaf als voorbeeld een enveloppe aan verschillende mensen,  verspreid over de hele wereld.  
Elke enveloppe moest uiteindelijk terecht komen bij een professor in Harvard.

De enveloppe moest hem wel bereiken via een menselijke keten van vrienden of kennissen.

Uiteindelijk bereikten bijna alle enveloppen hem inderdaad via een gemiddelde van zes personen.


De wetenschappers in het programma hadden ontdekt dat ook sociale netwerken een combinatie van ‘clusters’ vertoonden, bv. een groep vrienden van je die in dezelfde stad wonen en “een sporadische kennissen link”  bv. een vriend of familielid die heel ver weg woont.

Deze ‘links’ zorgen voor die snelweg in het sociaal netwerk.

Jij kent misschien zelf niemand in Amerika, maar een ander wel.

Neem nu bv.  de dochter van ons aller Hotlips.

Ik ken  Hotlips, dus ik ben slechts twee stappen verwijderd van haar dochter enz. enz.

Op medisch vlak werd uitgelegd dat deze zelfde zes stappen er tevens voor zorgen dat we ook maar zes stappen verwijderd zijn van een infectie of een ziekte. 

In de documentaire werd dit via een mathematisch grafiek uitgelegd.(zie kader hierboven)

Een nieuwe wetenschap : de studie van de zes stappen web.
Zelfs mijn simpele geest begreep er bijna alles van.
Fascinerend nietwaar !

Maar... na het zien van de documentaire speelde er een rare, vage herinnering door mijn hoofd.

Lap zeg! 
Alweer het magisch cijfer zes

Zouden de nonnekes op school dan toch gelijk gehad hebben?