maart 2009 loopt ten einde ....

Ik vergeet soms dat dit de categorie Dagboek èn Bedenkingen is.
Hoog tijd dus om weer even over iets serieus te schrijven.

Wel gisterenavond, enfin 't zal nu wel eergisteren zijn,  heb ik op Canvas naar de boeiende documentaire gekeken :

"Connected : The Power of Six Degrees."
vrij vertaald : "De macht van de zes stappen"


Het concept van de  ‘zes stappen’ zou betekenen dat elke persoon één stap verwijderd is van de volgende, vervolgens twee stappen verwijderd van een persoon die iemand uit zijn omgeving kent en uiteindelijk gemiddeld ‘zes stappen’ van elke andere persoon op aarde.  
Zo bestaat er dus een netwerk van mensen of m.a.w. 'een mensenweb', te vergelijken met het internet ofte de www. (nee niet de Weight Watchers, maar de wurld waaid web)

Men gaf als voorbeeld een enveloppe aan verschillende mensen,  verspreid over de hele wereld.  
Elke enveloppe moest uiteindelijk terecht komen bij een professor in Harvard.

De enveloppe moest hem wel bereiken via een menselijke keten van vrienden of kennissen.

Uiteindelijk bereikten bijna alle enveloppen hem inderdaad via een gemiddelde van zes personen.


De wetenschappers in het programma hadden ontdekt dat ook sociale netwerken een combinatie van ‘clusters’ vertoonden, bv. een groep vrienden van je die in dezelfde stad wonen en “een sporadische kennissen link”  bv. een vriend of familielid die heel ver weg woont.

Deze ‘links’ zorgen voor die snelweg in het sociaal netwerk.

Jij kent misschien zelf niemand in Amerika, maar een ander wel.

Neem nu bv.  de dochter van ons aller Hotlips.

Ik ken  Hotlips, dus ik ben slechts twee stappen verwijderd van haar dochter enz. enz.

Op medisch vlak werd uitgelegd dat deze zelfde zes stappen er tevens voor zorgen dat we ook maar zes stappen verwijderd zijn van een infectie of een ziekte. 

In de documentaire werd dit via een mathematisch grafiek uitgelegd.(zie kader hierboven)

Een nieuwe wetenschap : de studie van de zes stappen web.
Zelfs mijn simpele geest begreep er bijna alles van.
Fascinerend nietwaar !

Maar... na het zien van de documentaire speelde er een rare, vage herinnering door mijn hoofd.

Lap zeg! 
Alweer het magisch cijfer zes

Zouden de nonnekes op school dan toch gelijk gehad hebben?

Heel lang geleden toen Bojako nog een klein meisje was en thuis woonde bij haar ouders werd een jarige als volgt gevierd :

-         de jarige kreeg ’s morgens een kaart met een briefje van 50 ouden Belgischen franken erin van haar ouders, en van ouders, broers en zus,  drie dikke zoenen.

-         Na het avondeten werden alle lichten gedoofd en kwam een glunderende mama de kamer in met een zelfgebakken cake,  met evenveel kaarsjes erop als de leeftijd van de jarige en iedereen zong uit volle borst “Appi beursdee toe joe”.

De jarige glunderde, blies de kaarsen uit, deed een stille wens en niemand mocht van de cake proeven tot de jarige eerst een hapje nam, wat natuurlijk wat uitgerokken werd om wat langer te genieten van de aandacht en om broers of zus wat te plagen.

-         De jarige moest die dag niet helpen afwassen !  Voor de meisjes was dit een heuglijke dag,  want de jongens moesten toch nooit afwassen : volgens vader hoorde dit namelijk niet tot de mannelijke taken.

“But the times they are a changing …”
zong Bob Dylan destijds en ik kan het bevestigen.

(Ik krijg deze rotcode weer niet weg: ik geef het op!)

Schoonma verjaart volgens haar identiteitskaart op 12 maart, volgens haarzelf op 24 maart en wordt door kinderen en kleinkinderen en achterkleinkinderen gevierd op 29 maart.

Elk jaar zijn die drie dagen een steeds weerkerend groot dilemma voor Mr. Silver en mezelf.

Wachten we gewoon 29 maart af en doen we op 12 en 24 maart of onze neus bloedt?

Kom zeg, zijn we masochisten of zijn we het niet?  

12 maart :

Mr Silver : “ Ons ma verjaart vandaag, wat gaan we doen Shoeke?”

Bojako : “ Bellen en haar proficiat wensen zeker!”

Mr. Silver: (met bedenkelijk gezicht) “ hmmmmm okee dan. “

Bojako: (kent hare zilveren)  “ ’t ja zo helemaal alleen op haar verjaardag, da’s wel erg hé,  willen we dan vanmiddag met haar naar de supermarkt gaan en daarna iets gaan drinken?”

Mr. Silver: (opgelucht) “Ja da’s een goed idee, ik bel haar op.”

Schoonma : “ Ies hiel goe, zal ik met boess naar winkel gon en dor wachtte oep olle?”

Mr. Silver : “ Moeder, ge weet toch dat we u altijd aan de voordeur met de auto komen ophalen!”

Schoonma : “Jo mor ik kan oek met boes gon.”

Mr. Silver : “ En waarom zoudt ge dat doen?  Nee, we komen u zoals altijd ophalen om twee uur.”

Om twee uur arriveren we aan de ingang van het appartementsgebouw en schoonma staat al beneden.

Schoonma : “Oei ik  dochtte al ik moest met boess gon!”

Mr. Silver : “ Ik had toch gezegd dat we u ‘zoals altijd’ kwamen halen.”

Schoonma : “ Jo mor ik schton al vaaif minoeten oep olle te wachten en ik dacht ik haabe verkierd vershton”.

Bojako in auto : “héél heel diepe zucht”

Er wordt gewinkeld, de boodschappen gaan in de koffer en we gaan in een taverne iets drinken. 

We laten schoonma aan het woord,  

Mr. Silver weet toch nooit wat te vertellen aan zijn moeder en Bojako weet dat oude mensen graag zelf eens praten,  want ze zitten al zoveel alleen.

Schoonma is niet te stuiten : ze is een wandelende Story/Privé/Dag Allemaal en ze babbelt lustig en onverstaanbaar de hele namiddag non-stop.

Bojako luistert,  met haar ogen aandachtig op Schoonma gericht, maar met haar verstand op nul en drinkt niet haar gebruikelijke ene Triple, maar twee om de namiddag te kunnen overleven.

Mr. Silver drinkt rustig zijn Duveltjes en zit met zijn gedachten op een heel andere planeet.

Wanneer we opstaan en afrekenen zegt Schoonma glunderend: “Ik trakteir vur verjordag met loenchgarten!”

“De loenchgarten” heeft ofwel een slechte dag,  ofwel lijdt het onder de crisis,  maar de toiletten zijn smerig, er is geen WC papier of papier om je handen af te drogen en het eten lijkt alsof het van de vorige dag is en opgewarmd werd, maar soit.

Bojako en Mr. Silver zeggen beleefd omdat ze zo opgevoed werden: “Bedankt moeder, dat was héél lekker!” en we rijden eindelijk huiswaarts.

Bojako : “Zeg moeder, ge komt toch zondag om mijn verjaardag te vieren hé?”

Schoonma: “ Joa…mag ik keume?”

Bojako: “Toch altijd hé moeder, Mr. Silver zal u komen halen tussen twee en drie”.

Schoonma: “Oei, zoe loat!”

Bojako: “Ja moeder, de kinderen moeten allemaal eerst nog naar andere verjaardagsfeesten en ze komen pas om drie uur”

Schoonma : “Allee dan ies  goe, ich zal klorston! “

Pfft….nu nog de verjaardagen van 24 maart en 29 maart van schoonma, want ge kunt zo’n oud menske toch niet alleen laten op haar drie verjaardagen hé!

Ach wat was het vroeger toen Bojako nog een kind was toch simpel nietwaar, maar ja ….

“the times they are a changing …..”

♫♫♫♫

van vijfjarige kleinzoon 2

jong geleerd is oud gedaan ...
(en we hoeven niet te smossen met verfjes )

Tantje werd gisteren negentig. 
Ze was de middelste van de drie Mechelse dochters.  
Het enige zoontje van grootmoeder werd toen hij vijf jaar was, doodgereden door de auto van meneer doktoor en dit in de tijd dat enkel meneer doktoor een auto had.

Zij,  het ziekelijkste kindje,  dat volgens meneer doktoor nooit ‘de tien’ zou halen, zij heeft uiteindelijk iedereen overleefd.
Het hangt er van af uit welke hoek ik ze bekijk, maar soms zie ik er mijn moeder in en meestal mijn grootmoeder.

Keihard heeft ze haar hele leven gewerkt, net zoals haar moeder en haar zussen,  en net zoals hen ging ze ook maar tot haar twaalf jaar naar school en n

Hun winkels aan ’t Zeetje draaiden vele jaren lang op volle toeren en toen de tijd kwam om te rentenieren deed Tantje dat ook en ze genoot ervan met volle teugen.

Ze reisde daarna bijna de hele wereld af, ging elk jaar overwinteren in het zonnige zuiden en gaat nu nog steeds elke week ‘bollen’ en ‘petanquen’ hoewel ze nog amper kan zien of horen.

Haar stadje zorgt goed voor z’n gepensioneerden en ze wordt tegen een minimale prijs van hot naar her gevoerd met een taxi.

Ze kon er zich snel mee verzoenen dat ze ziekelijk, niet knap was en een beetje scheel zag. 
Ze maakte kennis met een heerlijke,  knappe, lieve,  zachte man, onze nonkel Lewie.   
Van hem kreeg ze een dochter en een zoon cadeau.

Wat ze het ergste in haar leven vond,  waren haar zeer weinige, zeer dunbezaaide haren.  
Door de jaren heen werden ze steeds minder en steeds dunner.  
Voor de trouw van haar zoon zette ze voor de allereerste keer een pruik op. 
Na een tijdje vloog de pruik in een hoek en zei ze : “ze mutte ma maar pakke zoeas ik zen en ander legge ze hun kop er maar neffe”.

(vert. ze moeten me maar nemen zoals ik ben en anders leggen ze hun hoofd er maar naast)

Gelukkig hadden haar beide kinderen het dikke haar van hun papa geërfd en niet het dun pierenverdriet van haar, dat stemde haar gelukkig.

Maar kom, een sterke vrouw zoals zij kon de wereld aan,  zelfs met weinig  haar.

Haar lieve man stierf tien dagen voor mijn vader.  

Beide zusters weenden toen samen in elkaars armen emmers vol met tranen.

Het leven ging verder en sindsdien verzorgde de echtgenote van haar zoon, een kapster, de weinige frêle lokjes die haar hoofd nog omkransten.  
Af en toe werd er een zacht permanentje ingedraaid en Tantje kon ermee leven. 

Maar onlangs gebeurde er iets vreselijk,  wereldschokkend voor Tantje.  

Het trof haar nog erger dan haar steeds dronken vader, nog erger dan de moeder die haar kleding allemaal had weggeschonken toen ze toch nog levend uit het ziekenhuis terug kwam, nog erger dan haar dochter,  die ondanks haar jeugd en haar schoonheid de alcoholische gen van haar grootvader had overgeërfd en er zeer jong aan overleden was.

Tante vroeg aan haar schoondochter om haar weinige haarpsprietjes mooi te maken voor haar negentigste verjaardag. 

Wat haar schoondochter bezield heeft zal ze nooit begrijpen,  maar toen ze thuis kwam viel de mond van haar goede vriendin open en die zei :

“maar wuk èn ze nu met uw haar gedaan, ge zijt precies è geplukte kiekn’ ??”  (vriendin is afkomstig van Menen).

(vrije vertaling : maar wat hebben ze nu met uw haar gedaan, ge zijt precies een geplukte kip)

Dat was nu nèt iets teveel voor Tantje om op negentig jarige leeftijd te verteren.  

Haar weinige, spaarse, dunne, haartjes waren gemassacreerd.  

Ze stortte voor de eerste keer in haar leven in en liet meneer doktoor komen. 

Toen die vroeg wat haar scheelde kon ze nog enkel wenend zeggen : “mijn haar, mijn haar”.  

De dokter bekeek het kleine beetje wat overbleef en zei : “Mevrouw, diegene die u dit heeft aangedaan heeft een pik op u!” 

Tantje was het volkomen met hem eens, maar voor de eerste keer in haar leven ondervond ze wat een depressie was.

Haar lieve vriendin verzorgde haar gebroken zieltje en haar kleinzoon bezocht haar zoveel hij kon om haar wat op te beuren.

Ondertussen had de verre familie, wijle dus, een mail ontvangen van haar enige nog in leven zijnde zoon, met de vraag om alle mail adressen over te maken.

Broer 1  belde me op en zei : “ hij heeft de mail adressen waarschijnlijk nodig omdat hij een feest voor zijn moedertje plant, Tantje wordt tenslotte negentig.”

Wij wisten toen nog helemaal niets van het drama dat zich aan onze Noordzee afspeelde.

Geduldig wachtten we de uitnodiging af,  tot we 'ongeduldig' werden, want de datum van haar verjaardag naderde met de snelheid van een TGV.

Broer 1 nam het heft in handen en belde  onze neef op en vroeg op de man af of er nu al of niet iets gepland was voor de 90^ste verjaardagsfeest van zijn moederke, ons Tantje.

“Maar nee jong, hoe komt ge op dat idee?   We verzamelen gewoon alle gegevens voor een eventuele begrafenis later!” : zei neef zonder blikken of blozen.  
(dit is een veronderstelling van de auteur,  want het voornoemde 'blikken of blozen' is  niet zichtbaar door de telefoon).

Broer en ik waren er het hart van in.  

Indien niemand ons nog laatste in leven zijnde Tantje haar verjaardag zou vieren, hewèl dan zouden wij het doen, en alzo werd verder afgesproken.

Vermits Tantje enkel nog zware mannenstemmen kan horen via haar hoorapparaat,  telefoneerde broer haar om mede te delen dat wij : zijnde hij en ik,  met onze respectievelijke halve trouwboeken, van plan waren om op twee maart van het jaar des Heeren,  haar negentigste verjaardag aldaar bij thuis te komen vieren.

’t Menske begon van geluk begot te wenen.  
Zo zie je maar met hoe weinig je een oud mensje kan gelukkig maken.

Broer en zijn eega kwamen zondag, vanuit de lagere gelegen Ardennen in de Walen naar ons gereden,  zodat we de volgende dag met z’n vieren in één auto ( ’t is crisis voor iedereen niewaar ! ) naar Tantje konden vertrekken.

Het logeerbed bij ons stond nog steeds gedekt, want de avond daarvoor had ventje er met Seppe geslapen en kleindochter had bij mij geslapen en tegen alle verwachtingen in : mij natgepist !!!  

“Da kan al eens gebeuren hé nana’ke …” zei ze verontrust, waarop nana nat maar kalm antwoordde : “maar zeker schatteke” en  zonder verpinken haar natte,  wollen,  matrasbeschermer van het bed nam.  

Maandag ochtend, met de vlam in de pijp, geklemd tussen de oneindige vele vrachtwagens die de Vlaamsche Autoroutes berijden,  bereikten wij het stadje waar heel Antverpia zich in de zomer naartoe begeeft.

Tantje, nog steeds haarloos,  enfin - met nog her en der enkele piekjes, ontving ons ‘stralend’ in haar woonkamer.  

Haar kleinzoon en haar beste vriendin waren aanwezig en de Champagne stond reeds koel tussen de hapjes op de tafel.

“Maa wà benne kik blaa da gaalle gekeume zaat” (vert. maar wat ben ik blij dat jullie gekomen zijt) zei Tantje in haar onvervalst Mechels,  een dialect dat me onmiddellijk aan mijn moederkelief deed terugdenken en me een krop in mijn keel bezorgde.

Bijna zeventig jaar weg uit Mechelen en ze sprak nog steeds het dialect.

We werden uitzinnig geknuffeld en gekust en wij voelen alsof we weer door ons moederke zelf nog eens in de armen werden genomen.  
Neem van mij aan : ‘Genen zijn nog dikker dan bloed !’

In een onverstaanbaar Menen’s - Vlaams zei de vriendin dat dit de eerste keer in weken was dat ze Tantje weer zag glimlachen.   Haar depressie was doorbroken.

Ofte :  “junder, giedder èn haar depressie doorbroken. ge kunt nie geloven oe slecht ze zich gevoeld è.   ze is  azo blij nu, i'ke è ze ol, al in weken nie meer  azo gelukkig gezien.”

(vert. Jullie hebben haar depressie doorbroken, ge kunt niet geloven hoe slecht ze zicht gevoeld heeft.  Ze is zo blij nu.  Ik heb ze al in weken niet meer zo gelukkig gezien.)


 

Nee hoor….
Ik zou net hetzelfde doen!

Het mensje kreeg dan nog de vreselijke naam cadeau van haar peter zoals het hier vroeger de gewoonte was : Alphons/Alphonsine,   één van de weinige namen die bijna gratis mogen gewijzigd worden.

Schoonma kon het nooit onthouden en noemde haar steeds Tante Appelsien, wat natuurlijk is blijven hangen. 

Maar 't ging eigenlijk over de Ardennen hé...

Gisteren zijn we een beetje vroeger dan verwacht terug naar huis gekomen.   

De bedoeling was om na het weekend naar broer 1 te gaan,  die iets verderop in de Ardennen woont, maar dat hebben we maar even uitgesteld.

Zoals verwacht kon zoon 2 en familie nog niet onmiddellijk met ons meekomen.   De kindjes hadden al één nachtje zonder koorts of diarree doorgeslapen, maar mama en papa voelden zich ook nog niet goed, de vele slapeloze nachten hadden hen geen deugd gedaan.

De eerste dag en nacht -in het huis met de vele kamers-  hebben we rustig doorgebracht met zoon 1 en zijn gezinnetje,  vurig hopende dat zoon 2 en familie toch zouden komen.

De volgende dag liet zoon 2 ons weten dat enkel hij met beide kindjes zou komen maar dat zijn zwanger vrouwtje thuis bleef om nog wat uit te rusten.  

Schoondochter 2 is kleuterjuf en in de school waar ze werkt deed Roodvonk al een tijdje de ronde.   Ik begrijp niet waarom de schoolarts haar tijdens deze mini-epidemie geen vrijaf heeft gegeven.   Misschien houdt het geen gevaar in voor zwangere vrouwen, maar ik zou toch geen risico willen nemen als arts.

Maar kom, wij ondervonden al heel snel dat Seppe en zijn zus inderdaad helemaal genezen waren.  

Onze oudste kleinzonen zijn nu acht en vijf en kunnen rustig spelen of TV kijken.  

Seppe echter, nu tweeënhalf,  is een Turbo-ventje die voortdurend rondraast als een mini tornado, overal opklimt, de hele tijd luidop zingt, de andere kindjes plaagt om aandacht, en dit allemaal met een stralende, brede lach en een engelen gezichtje.  

Zijn vierjarige zus is een glamoureuze blonde beauty met een ijzeren willetje,  maar ze heeft – we moeten er altijd om lachen – de elegantie en de kracht van een para trooper. 
O wee de man die haar later aan de haak slaat, hij zal tegen een stootje moeten kunnen.

Nadat ik Seppe had helpen aankleden voor een boswandeling wou ik haar helpen, maar ze keek me heel streng aan met haar grote blauwe kijkers en zei : “ ik kan da wel alleen zenne nana” en inderdaad,  vijf minuten later stond ze met twee vuurrode wangen klaar aan de voordeur, volledig in tenue met  skipak, laarsjes, muts en sjaal.   

Zelf doe ik de wandelingen niet meer mee om Herniaretta te sparen (en om eerlijk te zijn) even te genieten van de heerlijke rust die neerdaalt in het huis wanneer ze allemaal vertrekken.

Ik popelde trouwens om te weten hoe het zou aflopen met Sayuri in het boek dat ik las:  ‘Memoirs of a Geisha’.

Zoals ik voor ons vertrek al schreef,  had ik thuis voor we vertrokken twee maaltijden voorbereid.  
Ik doe dit omdat ik liever in mijn keuken kook dan op een ander,  waar ik nooit het nodige gerief vind.    
Ik had soep, twee grote schotels Lasagne, een grote pot stoverij en frikadellen bollekes gemaakt (voor de kindjes).

Natuurlijk hoef ik dit niet te doen,  want onze kinderen zijn allemaal heel behulpzaam en kunnen trouwens allemaal goed koken, maar ik gun hen wat rust omdat zij voltijds werken en ventje en ik niet meer.

Trouwens, samen met Mr. Silver,  namen zij altijd de hele opruim en afwas op zich en schoondochter zorgde elke ochtend voor een lekker, volledig uitgebreid Engels ontbijt.

Mr. Silver en ik helpen onze kinderen zoveel we kunnen en doen dit ook graag, maar het is wel een balans dat in evenwicht hangt.    Ik heb nooit het gevoel dat er teveel van ons gevraagd wordt. 

We hebben ons destijds opgegeven als "nood-opvang grootouders" en we beseffen heel goed dat die nood zal afnemen naarmate de kindjes groter worden. 

Naarmate de kleinkinderen groter worden,  merk ik dat er veel minder opvang nodig is en dat het allemaal veel minder vermoeiend wordt.

Zelf heb ik de luxe van een opvang nooit gekend en ik heb dit altijd heel erg gemist.  

Zoon 2, de papa van Seppe,  was als baby en kleuter ook voortdurend ziek en ik had toen af en toe best wat hulp kunnen gebruiken. 
Ik heb er toen trouwens een vrij zware depressie aan overgehouden.

(jaja...ik hoor jullie ....'t is nooit meer goed gekomen hé! )

Ik hoop dat Seppe, net zoals zijn papa,  het veel ziek zijn ontgroeit en later ook een grote, gezonde kerel wordt die het leuk vindt om af en toe bij zijn grootouders op bezoek te komen.

Het is ook prettig om te zien dat onze kinderen het zelf heel leuk vinden om een weekend met z’n allen samen te zijn en tijd hebben om eens lekker bij te praten.

Na die voortdurende bombardementen van virussen en bacteriën vroegen Mr. Silver en ik ons natuurlijk af wie er het eerst zou geveld worden !

En wat dacht ge ....????
De sterke Russische genen van Mr. Silver hebben gewonnen, hij houdt nog altijd stand,  maar ik had al keelpijn toen we thuis vertrokken.  
Gelukkig had ik nog snel een Strepsil spray en wat pijnstillers meegegritst uit de apotheek kast.

Nu is het maar hopen dat het bij een gewone verkoudheid blijft en ik niet met de Roodvonk bacterie besmet ben.  

Ik kijk regelmatig in de spiegel naar mijn tong, maar die ziet er nog altijd even mottig uit en is nog steeds niet roder dan anders….

Dat is de reden waarom we niet naar broer zijn gegaan,  want vele jaren geleden heeft schoonzus Leukemie gehad en sindsdien werkt haar immuunsysteem niet goed meer. 
Als zij ziek wordt eindigt het meestal met een ziekenhuisopname en dat zou ik niet op mijn geweten willen.

PS : stil dat het hier is mannekes .....    niet te geloven

Weer is er een heel drukke week voorbij gevlogen,  met amper tijd om tussendoor snel even wat favoriete blogjes te lezen.

Morgen vertrekken we weer voor enkele dagen naar de Ardennen met onze kinderen en kleinkinderen,  maar het begint deze keer al heel slecht.

Zelf voelde ik me al een tijdje niet helemaal in mijn sas en kleine Seppe geraakt maar niet genezen van Roodvonk en heeft er nu nog een darminfectie bovenop gekregen met hoge koorts. 

Het is dus erg twijfelachtig of Zoon 2 en zijn gezin in de Ardennen zullen geraken.  
Bovendien is Roodvonk heel besmettelijk en moeten we opletten dat de twee andere kleinkinderen ook niet geïnfecteerd geraken.

Enfin, ik heb vandaag genoeg eten voorbereid voor een heel regiment, maar ik heb een vaag vermoeden dat de visjes in de Ourthe flink wat overschot zullen krijgen.

en jaaaaaa hoor....  in die madam hierboven herken ik mezelf een beetje

MANNELIJK LICHAAM MET HUID

En hier ben ik dan met nog enkele aanvullingen voor mijn dagboek.

Vorige donderdag kleindochter verzorgd,  ze had uit solidariteit de roodvonk van haar broertje overgekregen.

Vrijdag vertrokken op Valentijn weekend met onze goede vrienden en broer 2 en schoonzus. 

Zondag even wat bekomen en gisteren met schoondochter naar Brussel geweest.

Enkele jaren terug was er de eerste tentoonstelling van KÖRPERWELTEN.
Toen ben ik niet gaan kijken, maar vrienden van ons waren bijzonder enthousiast en vonden het een tentoonstelling die je moest gezien hebben.

Hun enthousiasme prikkelde natuurlijk mijn eeuwige nieuwsgierigheid en daarom zijn schoondochter 1 en ik gisteren nog snel naar Brussel afgereisd,  want de tentoonstelling, die al verlengd werd,  loopt af op 1 maart.

Of deze tentoonstelling onder de noemer ‘kunst’ valt vind ik niet, net zo min ik de ‘Fenomenale Feminatheek’ met ondermeer ‘Het Lolita-meisje’ van L.P.Boon, kunst vind.

Maar anderen zullen het zeker niet met me eens zijn, daar ben ik van overtuigd en dat is hun goed recht, maar dat is voor een andere keer anders dwaal ik weer af.
 

De wetenschappelijke/medische uitleg die je krijgt via de gehuurde Phone bij Körperwelten,  geeft je de indruk dat je rondwandelt in een driedimensionale medische encylopedie.

Griezelig vond ik het ook zeker niet, het is absoluut niet te vergelijken met de vroegere freakshows die je op grote kermissen kon bezoeken.

Ik denk dat elke bezoeker deze tentoonstelling benadert vanuit zijn eigen perspectief. 

Bij mij is dit dus zuiver nieuwsgierigheid en bij mijn schoondochter die verpleegster is, speelt haar medische background voor een groot stuk mee.   Zoon 2 vond het als leraar biologie dan weer interessant.

Ik betrapte mezelf erop dat ik de ischias zenuw en het wervelkolom, in meerdere plastinaties zeer goed te zien,  intensief bestudeerde en nu wist wie de grote boosdoener was die Herniaretta elke keer wakker schudt en mij zo’n felle pijn bezorgt.

Verder bekeek ik ook aandachtig een geplastineerde foetus, ongeveer even groot als ons volgend kleinkindje op dit ogenblik. 
Het is toch ongelooflijk hoe perfect gevormd zo’n mini mensje in dat stadium al is.

Bij de longen (rokers en niet rokers) was ik blij dat ventje en ik vele jaren terug onze slechte gewoonte hadden opgegeven, maar bij de levers besefte ik pas wat de cardioloog bedoelde toen hij tegen Mr. Silver zei dat zijn lever ‘Bourgondische’ afmetingen had.  

Nu mijne zilveren de ‘prostaatleeftijd’ heeft bereikt, werd deze klier ook aandachtig bestudeerd.  Het verwonderde me wel dat er bij de vrouwelijke delen ook sprake was van een prostaatklier, ik dacht dat wij er geen hadden!

De vele scholieren rondom ons giechelden natuurlijk zoals je van die leeftijdsgroep verwacht.  De meeste geplastineerde lichamen waren mannelijk en een in het ijle bengelende penis met daarnaast twee bengelende teelballen zouden mij ook hebben doen giechelen op die leeftijd.

Het viel me trouwens op dat al die geplastineerde lichamen vrij klein waren, waarop ik me dan weer afvroeg of ze krimpen wanneer ze geplastineerd worden, de lichamen natuurlijk, niet de penissen.

Toen ik daarna het gecompliceerde pezen- en zenuwnetwerk op een handpalm van dichtbij bekeek,  wist ik ook waarom mijn handchirug niet happig is om in die warboel naar mijn Keltische knobbel te zoeken.   Eén peesje of zenuw verkeerd doorgeknipt en een andere vinger staat stijf of valt slap.

Er lagen ook formulieren klaar om in te vullen indien je zelf donor wou zijn, maar dan geef ik nog liever mijn nog onbruikbare resten aan de wetenschap, de bruikbare mogen nog herbruikt worden.   (euh… jullie begrijpen wel wat ik bedoel zeker!)

Ik vermoed trouwens dat de aanwezige  plastinaten nog jonge donoren waren,  want ze hadden bijna allemaal een vrij gaaf en volledig mooi gebit.   Ik zag ook enkel elegant gevormde voetjes, daar waar de tenen van oudere mensen doorgaans iets minder appetijtelijk zijn.

Voor je naar buiten ging kon je nog een filmpje bekijken waarop je de schepper/ uitvinder van het plastineren, anatoom Dr. Gunther von Hagens, mèt hoed, aan het werk zag.  

De tentoonstelling lag naast of onder wat ik denk een slachthuis was,  en bij het zien daarna van de uitgestalde vleeshompen bij de vele slagers in de straat, had ik plots geen honger meer. 
De ligging (slachthuis) vond ik dan wel heel toepasselijk.

’s Avonds in bed dacht ik terug aan het filmpje met de lichamen,  helemaal ondergedompeld in een bad met één of andere oplossing,  en plots moest ik terugdenken aan Andràs Pàndy …..

 Kommaneuker zegt dat een blogje best kort is, dus :

Wil je nog meer weten over Dr. Gunther von Hagens, dan kan je alles terugvinden op deze Wikipedia link:  http://en.wikipedia.org/wiki/Gunther_von_Hagens

Seffens vertrek ik

met schoondochter

naar Brussel

om te kijken

naar lijken ....

of is het kunst  ?????



verslag volgt later.....

Dag na dag
Nacht na nacht

Kus na kus

Streling na streling

Stap na stap

Word ik verliefd

Een allesomvattende liefde

uniek

wild

Een passie zo oneindig diep

Een verlangen zo fel

Ik heb je lief

Nu

Straks

Vandaag

Morgen

Voor eeuwig

Gelieve alle kleding te verwijderen bij einde wasbeurt.....

Ik kijk naar mijn vuile keukenvloer en besluit dat het een dringende wasbeurt nodig heeft. 

Ik loop naar t‘kot om emmer en schuurborstel te halen en halfweg besef ik dat ik de brievenbus nog moet leegmaken. 

Ik loop naar buiten, de brievenbus zit propvol met de krant, reclame en enkele rekeningen.  Vooraleer ik begin te kuisen ga ik eerst de krant snel lezen, de reclamefolders weggooien en de rekeningen bekijken.

Ik  wil de krant en  de reclamefolders in de recyclagebak gooien en merk dat de bak propvol is, er kan geen papiertje meer bij.

Ik leg alle post terug op de tafel en besluit om eerst alle papier en andere rommel naar het recyclagepark te brengen.   Ik neem mijn autosleutels.

Hm….vermits ik de bank passeer op mijn weg naar het recyclagepark kan ik misschien best even de rekeningen betalen die bij de post zaten en wat geld afhalen. 

Ik ga op zoek naar mijn handtas waar mijn bankkaart in zit.  

Mijn handtas staat binnen op de tafel en ernaast staat een glas sap dat ik voordien wou opdrinken. 

Ik rommel rond in mijn handtas op zoek naar mijn bankkaart, maar eerst moet ik het sapje wat opzij zetten zodat ik het niet per ongeluk omver gooi.   Ik voel dat het sapje inmiddels te warm is geworden en loop naar de frigo waar ik het sapje even zal terugzetten om af te koelen. 

Op weg naar de keuken valt mijn oog op de vaas met bloemen die dringend water nodig hebben.  

Ik zet het sapje neer op het aanrecht in de keuken en vind daar mijn leesbril terug waar ik al de ganse dag naar gezocht heb.   Ik ga ze veiligheidshalve maar op mijn bureau leggen, maar ik ga toch eerst de bloemen even water geven,  dus leg ik de bril terug op het aanrecht.  

Ik vul snel een emmer met water en zie plots de afstandsbediening van de TV liggen.  

Iemand moet het op de keukentafel hebben laten liggen. 
Ik besef dat we ons straks een ongeluk zullen zoeken omdat we de afstandsbediening nodig hebben om TV te kijken en ik dan waarschijnlijk niet meer zal weten waar het ligt.  

Ik zal het wel onmiddellijk terug op zijn plaats te leggen, maar eerst ga ik toch die arme bloemen water geven.  

Ik giet wat water uit de fles in de vaas,  maar mors een beetje op de vloer.   
Ik leg de afstandsbediening, die ik onder mijn oksel geklemd had dan maar even terug op de keukentafel terwijl ik een doekje neem om het gemorste water op te kuisen. 

Ik hoor honden blaffen.  Verwonderd kijk ik rond want we hebben geen hond meer.   Ik besef plots dat het mijn nieuwe smart Phone is.  Ik moet er dringend terug een gewone beltoon op zetten.   Ik probeer me te herinneren op welke knop ik nu moet duwen om op te nemen, ik druk op een groene en terwijl ik hallo zeg zoek ik de handleiding.  
Te laat, de beller heeft al opgehangen. 

Nu hoor ik wel degelijk een bel rinkelen.   Ik zoek mijn gewone draagbare huistelefoon, ik vind het in een zetel achter een kussen.   Ik druk op het groene knopje, niets.. er wordt weer gebeld, het blijkt de bel van de voordeur te zijn.   Ik ren naar de videofoon om te kijken wie er staat maar ik zie niemand .  Ik doe de voordeur open en zie net een auto wegrijden.  Spijtig! 

Het geblaf begint weer en ik besef dat ik de smart Phone nu heb laten liggen waar de andere telefoon lag.   Ik ren terug naar de zetel en puffend neem ik op, net op tijd.  
Zoon aan de telefoon.  Kleindochter is  heel ziek en mag ze morgen komen aub?   Natuurlijk, ik heb me tenslotte opgegeven als noodopvang grootmoeder.  

Ik wou morgen wel mijn haren wassen en alles klaarleggen voor ons Valentijn weekend, dat zal dan tussendoor moeten gebeuren.

Ik hoor weer rinkelen…de gewone telefoon, oei die ligt nu in de hall op de kast.   Ik ren er naartoe en ben net op tijd.   Vriendin is aan de lijn.

We babbelen een tijdje over koetjes en kalfjes.

Ik kijk op mijn horloge en besef dat ik dringend moet beginnen koken.   Ik neem afscheid van vriendin en op weg naar de keuken zie ik een emmer vol water en ik vraag  me af wat ik eigenlijk van plan was te doen.  

Op het einde van de dag is de vloer niet gekuist.

zijn de rekeningen niet betaald,

staat er een glas warme sap op het aanrecht,

hebben de bloemen niet voldoende water gekregen,

steekt mijn bankkaart nog steeds in mijn handtas,

kan ik de afstandsbediening en mijn leesbril niet vinden en weet ik niet meer waar ik mijn sleutels heb gelaten.  

Ik pieker me suf hoe en waarom ik die dag niets gedaan heb, want ik weet héél goed dat ik de hele dag bezig ben geweest en ik ben ook héél moe.  

Hier ben ik hoor Pazke!  
’t Zal 'van de rap rap' moeten zijn want seffens komt zoon 2 bokes eten en straks komen de twee oudste kleinzoontjes en zoon 1 eten.
( en deze keer warm hé nana zei kleinzoon 1 gisteren nog)

Bijna de hele vorige week was Seppe bij ons.  
Net zoals zijn vader vroeger moet er maar iemand in zijn buurt niezen en Seppe krijgt het over.  
Deze keer deed Roodvonk de ronde in zijn school.   Hij had een oorontsteking, gezwollen amandelen, rode keel... enfin de meeste symptomen waren aanwezig.   Maar omdat hij al een keer Roodvonk gehad heeft zei de arts dat hij het misschien nog wel kon krijgen, maar niet meer zo erg en dat bleek waar te zijn.
Tegen donderdag voelde hij zich al heel wat beter, waarschijnlijk ook dankzij de medicatie.

Ik had vorige maand onze blogmeeting al gemist en omdat ik het geen twee keer na elkaar wou missen had ik gevraagd aan zoon 2 om een andere opvang te voorzien voor vrijdag.

Zoals steeds heb ik weer ongelooflijk genoten van deze namiddag. 
Elke keer besef ik nadien dat ik niet lang genoeg met iedereen heb kunnen babbelen.   Ik vrees dat we dringend een extra vrijdag moeten inlassen.

Hotlips was voor ons op zoek gegaan naar een nieuwe locatie die wat minder luidruchtig was en waar de rook niet te snijden was zoals in de vorige.   
De nieuwe ontmoetingsplaats die ze gevonden heeft was ideaal.

Gisteren zijn we met de familie van zoon 1 naar Technopolis geweest in Mechelen naar de tentoonstelling : “Van Snot tot Prot.” … what’s in a name?

Onze twee oudste kleinzonen vonden het heerlijk en hun ongebreideld enthousiasme was zo aanstekelijk dat wij er natuurlijk ook enorm van genoten.

Je krijgt als volwassene zelden de kans om de geuren te mogen ruiken van verschillende soorten protten en vervolgens om met de protmachine  kleine fluitende protjes te laten tot luide boerenknallers.   
We mochten ook weer eens kind zijn en de namiddag was veel te snel om.

Later in het avond journaal zagen we minder prettige zaken.  
Australië staat in vuur en vlam en wordt in andere gebieden overstroomd.

We hebben net onze reis naar Australië geboekt en betaald,  dus ik mailde ongerust naar onze familie.  
Vanmorgen was er van beiden een antwoord in mijn mailbox en momenteel zijn zij nog veilig. 
Laat ons maar hopen dat het zo blijft.

Het was ook niet prettig om vorige week te vernemen  dat een van mijn lievelings auteurs , Terry Pratchett (60 jaar),  aan een zeldzame vorm van Alzheimer lijdt (PCA).  

In de documentaire op BBC2 zei hij dat hij niet van plan is om zich er zonder gevecht bij neer te leggen en in het eerste deel van de documentaire ging  hij op zoek naar alles wat er momenteel bestaat als remedie tegen deze ziekte en experimenteerde hij ook met zaken uit de alternatieve geneeskunde.

De volgende aflevering is te zien op woensdag 11 februari op BBC2.  
Ik ga zeker kijken.

Wie bedenkt het toch allemaal?