Maandag 16 februari 2009
Griezel of kunst?....
Seffens vertrek ik
met schoondochter
naar Brussel
om te kijken
naar lijken ....
of is het kunst ?????
verslag volgt later.....
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Zaterdag 14 februari 2009
voor mijn Valentijn....
Dag na dag
Nacht na nacht
Kus na kus
Streling na streling
Stap na stap
Word ik verliefd
Een allesomvattende liefde
uniek
wild
Een passie zo oneindig diep
Een verlangen zo fel
Ik heb je lief
Nu
Straks
Vandaag
Morgen
Voor eeuwig
Vrijdag 13 februari 2009
oLDtaaiMeR ......
|
Ik kijk naar mijn vuile keukenvloer en besluit dat het een dringende wasbeurt nodig heeft.
Ik loop naar t‘kot om emmer en schuurborstel te halen en halfweg besef ik dat ik de brievenbus nog moet leegmaken.
Ik loop naar buiten, de brievenbus zit propvol met de krant, reclame en enkele rekeningen. Vooraleer ik begin te kuisen ga ik eerst de krant snel lezen, de reclamefolders weggooien en de rekeningen bekijken.
Ik wil de krant en de reclamefolders in de recyclagebak gooien en merk dat de bak propvol is, er kan geen papiertje meer bij.
Ik leg alle post terug op de tafel en besluit om eerst alle papier en andere rommel naar het recyclagepark te brengen. Ik neem mijn autosleutels.
Hm….vermits ik de bank passeer op mijn weg naar het recyclagepark kan ik misschien best even de rekeningen betalen die bij de post zaten en wat geld afhalen.
Ik ga op zoek naar mijn handtas waar mijn bankkaart in zit.
Mijn handtas staat binnen op de tafel en ernaast staat een glas sap dat ik voordien wou opdrinken.
Ik rommel rond in mijn handtas op zoek naar mijn bankkaart, maar eerst moet ik het sapje wat opzij zetten zodat ik het niet per ongeluk omver gooi. Ik voel dat het sapje inmiddels te warm is geworden en loop naar de frigo waar ik het sapje even zal terugzetten om af te koelen.
Op weg naar de keuken valt mijn oog op de vaas met bloemen die dringend water nodig hebben.
Ik zet het sapje neer op het aanrecht in de keuken en vind daar mijn leesbril terug waar ik al de ganse dag naar gezocht heb. Ik ga ze veiligheidshalve maar op mijn bureau leggen, maar ik ga toch eerst de bloemen even water geven, dus leg ik de bril terug op het aanrecht.
Ik vul snel een emmer met water en zie plots de afstandsbediening van de TV liggen.
Iemand moet het op de keukentafel hebben laten liggen.
Ik besef dat we ons straks een ongeluk zullen zoeken omdat we de afstandsbediening nodig hebben om TV te kijken en ik dan waarschijnlijk niet meer zal weten waar het ligt.
Ik zal het wel onmiddellijk terug op zijn plaats te leggen, maar eerst ga ik toch die arme bloemen water geven.
Ik giet wat water uit de fles in de vaas, maar mors een beetje op de vloer.
Ik leg de afstandsbediening, die ik onder mijn oksel geklemd had dan maar even terug op de keukentafel terwijl ik een doekje neem om het gemorste water op te kuisen.
Ik hoor honden blaffen. Verwonderd kijk ik rond want we hebben geen hond meer. Ik besef plots dat het mijn nieuwe smart Phone is. Ik moet er dringend terug een gewone beltoon op zetten. Ik probeer me te herinneren op welke knop ik nu moet duwen om op te nemen, ik druk op een groene en terwijl ik hallo zeg zoek ik de handleiding.
Te laat, de beller heeft al opgehangen.
Nu hoor ik wel degelijk een bel rinkelen. Ik zoek mijn gewone draagbare huistelefoon, ik vind het in een zetel achter een kussen. Ik druk op het groene knopje, niets.. er wordt weer gebeld, het blijkt de bel van de voordeur te zijn. Ik ren naar de videofoon om te kijken wie er staat maar ik zie niemand . Ik doe de voordeur open en zie net een auto wegrijden. Spijtig!
Het geblaf begint weer en ik besef dat ik de smart Phone nu heb laten liggen waar de andere telefoon lag. Ik ren terug naar de zetel en puffend neem ik op, net op tijd.
Zoon aan de telefoon. Kleindochter is heel ziek en mag ze morgen komen aub? Natuurlijk, ik heb me tenslotte opgegeven als noodopvang grootmoeder.
Ik wou morgen wel mijn haren wassen en alles klaarleggen voor ons Valentijn weekend, dat zal dan tussendoor moeten gebeuren.
Ik hoor weer rinkelen…de gewone telefoon, oei die ligt nu in de hall op de kast. Ik ren er naartoe en ben net op tijd. Vriendin is aan de lijn.
We babbelen een tijdje over koetjes en kalfjes.
Ik kijk op mijn horloge en besef dat ik dringend moet beginnen koken. Ik neem afscheid van vriendin en op weg naar de keuken zie ik een emmer vol water en ik vraag me af wat ik eigenlijk van plan was te doen.
Op het einde van de dag is de vloer niet gekuist.
zijn de rekeningen niet betaald,
staat er een glas warme sap op het aanrecht,
hebben de bloemen niet voldoende water gekregen,
steekt mijn bankkaart nog steeds in mijn handtas,
kan ik de afstandsbediening en mijn leesbril niet vinden en weet ik niet meer waar ik mijn sleutels heb gelaten.
Ik pieker me suf hoe en waarom ik die dag niets gedaan heb, want ik weet héél goed dat ik de hele dag bezig ben geweest en ik ben ook héél moe.
Maandag 9 februari 2009
Van snot tot prot en nog wat ....
Hier ben ik hoor Pazke!
’t Zal 'van de rap rap' moeten zijn want seffens komt zoon 2 bokes eten en straks komen de twee oudste kleinzoontjes en zoon 1 eten.
( en deze keer warm hé nana zei kleinzoon 1 gisteren nog)
Bijna de hele vorige week was Seppe bij ons.
Net zoals zijn vader vroeger moet er maar iemand in zijn buurt niezen en Seppe krijgt het over.
Deze keer deed Roodvonk de ronde in zijn school. Hij had een oorontsteking, gezwollen amandelen, rode keel... enfin de meeste symptomen waren aanwezig. Maar omdat hij al een keer Roodvonk gehad heeft zei de arts dat hij het misschien nog wel kon krijgen, maar niet meer zo erg en dat bleek waar te zijn.
Tegen donderdag voelde hij zich al heel wat beter, waarschijnlijk ook dankzij de medicatie.
Ik had vorige maand onze blogmeeting al gemist en omdat ik het geen twee keer na elkaar wou missen had ik gevraagd aan zoon 2 om een andere opvang te voorzien voor vrijdag.
Zoals steeds heb ik weer ongelooflijk genoten van deze namiddag.
Elke keer besef ik nadien dat ik niet lang genoeg met iedereen heb kunnen babbelen. Ik vrees dat we dringend een extra vrijdag moeten inlassen.
Hotlips was voor ons op zoek gegaan naar een nieuwe locatie die wat minder luidruchtig was en waar de rook niet te snijden was zoals in de vorige.
De nieuwe ontmoetingsplaats die ze gevonden heeft was ideaal.
Gisteren zijn we met de familie van zoon 1 naar Technopolis geweest in Mechelen naar de tentoonstelling : “Van Snot tot Prot.” … what’s in a name?
Onze twee oudste kleinzonen vonden het heerlijk en hun ongebreideld enthousiasme was zo aanstekelijk dat wij er natuurlijk ook enorm van genoten.
Je krijgt als volwassene zelden de kans om de geuren te mogen ruiken van verschillende soorten protten en vervolgens om met de protmachine kleine fluitende protjes te laten tot luide boerenknallers.
We mochten ook weer eens kind zijn en de namiddag was veel te snel om.
Later in het avond journaal zagen we minder prettige zaken.
Australië staat in vuur en vlam en wordt in andere gebieden overstroomd.
We hebben net onze reis naar Australië geboekt en betaald, dus ik mailde ongerust naar onze familie.
Vanmorgen was er van beiden een antwoord in mijn mailbox en momenteel zijn zij nog veilig.
Laat ons maar hopen dat het zo blijft.
Het was ook niet prettig om vorige week te vernemen dat een van mijn lievelings auteurs , Terry Pratchett (60 jaar), aan een zeldzame vorm van Alzheimer lijdt (PCA).
In de documentaire op BBC2 zei hij dat hij niet van plan is om zich er zonder gevecht bij neer te leggen en in het eerste deel van de documentaire ging hij op zoek naar alles wat er momenteel bestaat als remedie tegen deze ziekte en experimenteerde hij ook met zaken uit de alternatieve geneeskunde.
De volgende aflevering is te zien op woensdag 11 februari op BBC2.
Ik ga zeker kijken.
Vrijdag 6 februari 2009
een tussendoortje ....
Wie bedenkt het toch allemaal?
Dinsdag 3 februari 2009
veurige week ....
|
Krrrtsss tsjjjjjjj auwwww vonk….. Krrrtsss tsjjjjjjj auwwww vonk…..
Ik weet niet of ik het alleen heb, maar ik als tegenwoordig iemand een kus geef of een hand schud, dan springen er echt vonken in het rond.
Mijn fijn babyhaar vliegt alle kanten uit indien ik er geen stevige dosis haarlak op spuit en ik knetter als gek wanneer ik een trui over mijn hoofd trek.
Ik ben zo statisch geladen dat ik amper nog een deurklink durf vast te nemen.
Waarschijnlijk is het te wijten aan de droge koude lucht, maar ik was nooit goed in wetenschappen, ik zal het eens moeten opzoeken.
Straks moeten we om vier uur bij zoon 2 zijn om op de twee kleintjes te passen (oudercontact op school) dus het zal een korte invulling van mijn dagboek zijn.
Veurige week : de week die voorbij is dus en die begon met Chinees Nieuwjaar:
Maandag : zoon 2 komt eten tussen de middag – ’s avonds babysitten bij hen thuis.
Dinsdag : ventje op trot met zijn ex-collega’s en ’s avonds zijn we uitgenodigd bij broer 2 en schoonzus voor een heel lekker en gezellig etentje met onze andere goede vrienden.
Woensdag: kleinzonen 1 en 2 van school halen tot mama wakker wordt na haar nachtshift - ventje ’s avonds naar het theater waar hij als hobby meehelpt in de technische ploeg.
Donderdag : babysit ‘alle kleinkindjes’ oudercontact en bezoek aan gynaecoloog en ’s avonds blijft iedereen eten – gezellige drukke boel. Mooie echo van ons toekomstig kleinkindje.
Vrijdag : efkes bekomen - ventje gaat shoppen met schoonma.
Zaterdag : petekind komt nieuwjaarsbrief voorlezen samen met mama (mijn nichtje) en haar twee andere zusjes en broertje. Vandaag een broodmaaltijd en een lekkere taart die nichtje heeft meegebracht. De kindjes vinden onze speelhoek leuk en zijn heel braaf.
Zondag : rustdag - eindelijk leren werken met nieuwe DVD recorder.
Voilà dat was het zo’n beetje.
Ik hoorde daarnet de bel en nu hoor ik de stem van neef.
We zullen nog maar een potje koffie zetten zeker?!
Zondag 1 februari 2009
beïnvloedt muziek je gevoelens?
|
Donderdag 29 januari 2009
dichten op gedichtendag ....
.
Dinsdag 27 januari 2009
senioren....
vertaling te bekomen op aanvraag
Zondag 25 januari 2009
dendermonde....
|
Vrijdag 23 januari 2009
onder dwang van ons madam ....
Ons madam kon helemaal niet lachen met mijn foto’s en ik vond ze zelf zo geslaagd !
Zij vond dat ik het niveau van haar blog omlaag trok en dat mijn verstand, net zoals dat van de meeste mannen, in mijn ‘schunnige’ broek zat. (haar woorden)
Indien ik ooit nog iets wil/mag schrijven op haar blog, dan moet ik mijn excuses aanbieden en jullie aanraden om in het vervolg dergelijke foto’s te bekijken op andere blogs die daar meer in gespecialiseerd zijn.
Bied ik mijn excuses niet aan, dan zei ze dat ik maar zelf een blog moest opstarten en ik moet bekennen dat ik dat nog te moeilijk en te veel werk vind, maar ooit komt het er nog misschien van als ze zo blijft zeuren.
Vrouwen ! 
Woensdag 21 januari 2009
toch een tikkeltje spijt ....
Gisteren heb ik, zoals miljoenen andere mensen, met plezier en genoegen gekeken hoe de eerste gekleurde man president van de USA werd. Toch moet ik eerlijk bekennen dat ik nog liever de eerste ‘vrouwelijke’ president van de USA de eed had zien afleggen, dit met alle respect voor de kleurlingen.
Goed, ik mag me troosten met het feit dat Hillary Clinton nu minister van buitenlandse zaken mag worden, maar hoe komt het toch dat wij vrouwen altijd op die eeuwige tweede plaats tegen het ‘glazen plafond’ blijven hangen?
Nochtans heeft het maar een haar gescheeld.
Obama zei gisteren in zijn speech: …..”and why a man whose father less than sixty years ago might not have been served at a local restaurant can now stand before you to take a most sacred oath…” (vrij vertaald : en waarom een man, wiens vader minder dan zestig jaar geleden misschien niet zou bediend worden in een lokaal restaurant, nu voor u kan staan om de meest heilige eed af te leggen …)
Zou Hillary Clinton - indien zij president was geworden, in haar speech gezegd hebben :
|
Maandag 19 januari 2009
De zilveren surfer is terug ....
Ons madam wou vandaag eens even uitrusten na een weekend Seppe en ik moest haar vandaag gerust laten zei ze.
Haar wil is mijn wet.
Maar ik verveelde me nadat ik het bed had opgedekt, de keuken had opgeruimd, de badkamer had gekuist, de krant had gelezen etc. etc. (waar is de goede oude tijd heen toen ik nog buitenhuis mocht werken? )
Toen ik haar vroeg of ze nog eens mee naar de solden wou, keek ze me aan met die dodelijke blik van haar en zei me dat ik maar wat moest oefenen op de computer ofwel de brochure van de nieuwe dvd recorder moest bestuderen.
Ik heb helemaal geen zin om vandaag met mijn neus in een ingewikkelde brochure te zitten en het is geen weer om een hond door te jagen, dus ik besloot om mijn computerkunde nog wat uit te breiden.
Vandaag ga ik leren foto’s plakken.
Ons madam kreeg het echter weeral op haar sijsjes toen ze het me voor de zevenenzeventigste keer moest uitleggen, maar ik heb nu, na lang aandringen van haar, nota’s genomen – ze twijfelt aan mijn uitzonderlijk goed geheugen !
Nu maar hopen dat het lukt.
Ik weiger pertinent om er melige naaktfoto’s op te zetten zoals op andere blogs op seniorennet.
Ik ga trouwens nooit naar die blogs kijken, toch zeker niet wanneer ons madam in de buurt is.
Mijn foto’s zijn, zoals u zult merken, bijster interessant, want enkel mensen met een rein en goed geweten zien onmiddellijk wat erop staat.
Als u iets anders ziet bent u spijtig genoeg dringend aan een nieuwe bril toe.
Hartelijke groeten van
De zilveren surfer
Vrijdag 16 januari 2009
Shit happens .....
Deze kleine kapoen hierboven èn zijn grootvader houden me de laatste tijd van mijn geliefde computer weg, ik krijg begot al ontwenningsverschijnselen.
Om alles nog erger te maken was er ook nog een andere juf – de juf die hij nu al een klein beetje kende was ziek. Maar deze vervang juf straalde iets ‘grootmoederachtig’ uit – misschien omdat ze niet meer zo jong was en geen maatje nul droeg zoals de andere kleuterjuffen. Ik maakte mijn afscheid toch zo kort mogelijk en duwde Seppe in haar armen, zette zijn zak neer en liep zo snel ik kon weg.
Maar toen ik ’s avonds belde, vertelde zijn mama me dat Seppe heel flink was geweest en bij de juf "op een potje" zijn kaka had gedeponeerd. Shit happens!
’t ja, nu hij niet meer bouwt moet hij een andere bezigheid zoeken hé, dus ik offerde me op en we bezochten elke vierkante centimeter van de winkel. De vaas waar mijn “ Oeil de Moscou’ op viel was een reuzegrote vaas à la Vincent van Gogh, ik kan het niet beter beschrijven,
Allez, wat moet ge daar nu op antwoorden : “neeje…. ik wil dat ding nu écht omdat het zo vreselijk lelijk is!” – soms kunnen mannen toch rare vragen stellen.
Rap eentje meegenomen om thuis mijn bloeddruk te meten, want mijn huisarts had me wel onmiddellijk op bloeddruk verlagende pillen gezet omdat mijn druk ene keer te hoog was, maar hij heeft niet gezegd of ik die moet blijven nemen of moet terugkomen. Voor ’t zelfde geld had ik me die dag me wat te druk gemaakt en was ik de volgende dag weer mooi twaalf over acht zoals altijd.
Ik ben al halverwege mijn boekje over de Bluetooth die ik ten geschenke kreeg van mijne zilveren.
Die drijft nu ergens in cyberspace rond vrees ik.
Als ge tegenwoordig iets nieuw koopt moet ge verdorie ingenieur elektronica zijn om het te kunnen gebruiken. Gelukkig moet ik mijn grill nog net zoals vroeger gewoon in de stekker steken. Oef…
|
Dinsdag 13 januari 2009
pas op voor nieuwe VIRUS.....
Lees dit héél aandachtig want dit is héél serieus!
scroll naar beneden
(met 't wieleke van uw muis rollen!)
(met 't wieleke van uw muis rollen!)
Ik was ervan overtuigd dat jullie alles over deze e-mail virus wilden weten.
Zelfs de meest geavanceerde programma's van Norton of McAfee kunnen deze virus niet kapot krijgen.
Het treft vooral diegene die voor 1950 geboren werden. Wijle dus
Symptomen:
1. Je zendt dezelfde e-mail twee keer.
oeps ja... dat heb ik gedaan!
2. Je zendt een blanco e-mail door !
Dat ook ja!
3. Je zendt de e-mail naar een verkeerde persoon.;
Just! 'k mag niet zeggen dat het nog nooit gebeurd is.
4. Je zendt de mail terug naar de persoon die het naar u gezonden heeft!
Heb ik dat gedaan?5. Je vergeet de bijlage mee te zenden.
Allee gij!
wie doet er nu zo iets dom?
6. Je drukt op 'SEND' voor je mail af was.
Oh nee - toch weer niet?! sorry hoor.
7. Je drukt op 'DELETE' in plaats van 'SEND. ada's toch niet te geloven hé!
Oh Nee toch!
deze virus wordt de
C-NIELE
VIRUS GENOEMD !
Je bent dus gewaarschuwd!
Zaterdag 10 januari 2009
Weekoverzicht ....
|
Maandag : Mr. Silver moest met schoonma terug naar het ziekenhuis om de uitslag van haar onderzoek. ’t Was goed. Schoonma wordt gemakkelijk honderd jaar, ze is zo gezond als een hoentje.
Hij zette haar thuis af en we besloten om na de middag in onze winkelstraat even naar de soldens te gaan kijken. Hoewel de straat meer weg heeft van een souk, zijn er zoals overal ter wereld nog altijd een Blokker, een Kruidvat en een Hema.
Amper op weg belde zoon 1, hij had vreselijke hoofdpijn door sinusitis en of we na school een paar uurtjes op de kleinzonen konden passen zodat hij naar de dokter kon, want zijn vrouwtje werkte een late shift.
We winkelden dus maar wat sneller en waren op tijd bij hem.
Seppe zou na de kerstvakantie de grote stap zetten van kribbe naar het eerste kleuterklasje.
Hij was er ‘bijna’ klaar voor. Af en toe nog een kaka-ongelukje in de broek, maar hij was al volledig pipi-droog.
Zijn mama werkt in de kleuterschool waar hij naartoe gaat en zijn zusje is er ook, dat zou een makkie worden.
maar ...het liep toch anders af dan verwacht.
Seppe gilde moord en brand, al zijn sluitspieren begaven het van pure ellende : enfin … de rest laat zich raden.
’s Avonds telefoon : “euh .. mama… (heel ’t verhaal werd verteld) … ziet ge het misschien zitten om Seppe in de voormiddag bij te houden, want we zouden hem om te beginnen toch liever halve dagen naar school doen zodat hij even kan wennen en hij kan niet meer terug naar de kribbe.
Wat zegt een ouder in zo’n geval ?
“Maar natuurlijk ventje, brengt hem maar!” en nana zette braaf haar wekkertje op half acht.
Dinsdag ochtend – héél vroeg, buiten ijzig koud, binnen heerlijk warm: nana zit aan tafel, drinkt rustig een paar kopjes koffie en leest de krant terwijl ze wacht op zoon 2, die belt vanuit de auto dat hij nog steeds stilstaat in de file. (Ik had een uurtje langer kunnen slapen)
Eindelijk arriveerden ze en alles moest snel snel gaan, want zoon 2 was flink te laat voor zijn werk, maar Seppe klampte zich snottebellen huilend, muurvast aan zijn papaake en wou zijn papaake niet loslaten – één dag kleuterschool en al verlatingsangst!
Toen hij eindelijk door zijn traantjes heen merkte dat hij bij nana was en niet bij die onbekende juf ging het plots beter.
Papa kwam hem tijdens zijn middagpauze halen en naar school doen.
Kaka op het potje ging vrij vlotjes bij nana, hij werd er onmiddellijk opgezet toen het haviksoog van nana hem een kleine hurk/druk/beweging zag maken.
Broekje naar beneden, Seppe op het potje, nana ernaast met een boekje van Bob de Bouwer en tijdens het lezen werd er een prachtig worstje in het potje gedrukt!
Iedereen keek verrukt naar de kaka-worst alsof het een gouden was en nana deed toen haar versie van de Maori haka-kaka dans. (zie hierboven in het kadertje)λ
Ze verving de Maori kreten door “Hoera Hoera” … en de teksten werden aangepast aan Seppe en zijn kaka, de dans bleef hetzelfde.
Seppe vond het zo grappig dat we hem bijna van het potje hebben moeten trekken, hij wou terug kaka doen.
Woensdag hadden we een vrije dag, Seppe ging naar moeke en bompa.
Na de middag trokken we op soldenjacht en ik kocht drie paar schoenen en een handtas : ‘Imelda Marcos eat your heart out’!.
Vervolgens deden we onze wekelijkse boodschappen en net toen we even gingen uitrusten in een taverne zagen we schoonma voorbij strompelen met een loodzware caddy en een even zware zak.
Om haar de trip met de bus naar huis te besparen, spurtte ventje haar achterna en ze kwam nog even mee een koffietje drinken.
Mr. Silver zette me daarna af bij de huisarts.
Ik was flink op tijd, er waren slechts negen wachtenden voor me.
Mijn moed zakte in mijn schoenen, ik had enkel een voorschrift nodig.
Je gaat in zo’n wachtkamer gezond binnen en je komt er ziek buiten. Maar onze huisarts staat er op dat er ook voor een voorschrift een onderzoek plaatsvindt.
Om zijn ‘steeds stijgende’ wedde te verantwoorden luistert hij dan even naar mijn gezaag en gezever en mijn longen en mijnen tikker. Vervolgens weegt hij mij en krijg ik een héél afkeurende blik.
Dan nam hij mijn bloeddruk, keek me aan en mompelde : ‘dat kan niet’ en nam ze terug en zei toen : “amaai amaai, wa’s datte?”
Ik verschoot van zoveel emotie en vroeg : “waddist - ga ik dood?” waarop hij zei : “zeventien / tien, maar dat is niet goed hoor, da’s véél te hoog!”.
Normaal heb ik altijd twaalf/acht, maar ik word een dagje ouder en een kilooke zwaarder. Enfin, weer een pilleke erbij. Nog enkele pillen en dan begeven mijn lever en mijn nieren het!
Ik zal toch misschien eens best een andere dokter consulteren hé Natoken!
Donderdag ochtend kwam Seppe, maar nu moesten wij hem wel zelf met de auto om half twee naar ’t schooltje doen, zoon 2 had geen tijd.
Gelukkig stond zijn mama er nog en konden we het huil- en krijs gedeelte aan haar overlaten.
Vrijdag was al lang een pedagogische studiedag gepland en wisten we dat de twee kleinkindjes de hele dag kwamen.
’t Vroor buiten nog altijd dat het kraakte, zoon was de buggy vergeten mee te brengen, dus een wandeling ging niet.
Kouwelijke Bompa zag een partijtje voetbal in de tuin helemaal niet zitten, dus onze living, keuken en eetplaats toverden zich stilletjesaan om in een winkel, een school, een kribbe en een garage.
Seppe deed weer braaf pipi èn kaka op zijn potje en nana deed weer haar versie van de Maori haka-kaka dans.
Kleindochtertje keek met open mond toe en zei :”ik ga nu ook kaka doen nana en dan moet ge dat voor mij ook doen hé.”
En zo gebeurde!
Mr. Silver had me al de hele week gezegd dat hij erop stond dat ik toch naar mijn maandelijkse blogvrienden afspraak zou gaan, maar ik denk dat hij nadien blij was dat ik hem niet alleen heb gelaten.
Tussen de soep en de patatten probeerde ik mijn afspraak met de handchirurg af te bellen.
Ik kreeg een uurlang Bach en eindelijk een telefoniste van het UZA aan de telefoon.
“Sorry mevrouw, de centrale computer werkt niet, ik kan geen afspraken vastleggen.”
Ik zei haar dat ik er geen wou, maar eentje wou afzeggen.
“Maar mevrouw, de centrale computer werkt niet!” zei ze, waarop ik antwoordde : “Juffrouw, het is hier zo druk de volgende dagen, ik ga vast vergeten af te bellen en dat zal de chirurg niet leuk vinden, kunt u het misschien op de ouderwetse manier doen?”
Aan de andere kant van de lijn werd het even stil en vervolgens zei ze : “Heu ? wat bedoelt u?” waarop ik zei : “Met pen en papier juffrouw, ik zeg wie ik ben en u noteert het en geeft daarna het papiertje door aan de computer wanneer het terug werkt.”
Weer heerste er een doodse stilte en toen viel hare eurocent : “zeg uw naam en geboortedatum maar mevrouw, ik zal het noteren”.
Mais enfin toch allez zeg dis donc …
De kindjes werden vrij vroeg door hun papa afgehaald en iedereen ruimde snel alles mee op.
Ik kroop gisteren om acht uur in mijn bed want ik was pompaf.
Ik kon zelfs de moeite niet doen om de TV op te zetten en viel als een blok in’t slaap.
Heerlijk uitgerust werd ik wakker hoewel het buiten nog pikkedonker was.
Mijn klok met de reuzecijfers gaf 23.30 uur aan. Lachend viel ik terug op mijn hoofdkussen, ik had nog maar een goei drie uur geslapen, de nacht moest nog beginnen.
Vandaag is’t zaterdag, ik heb al een uurtje zitten telefoneren met zus Engeland en straks om drie uur heeft schoonma ons en onze kinderen en onze kleinkinderen allemaal uitgenodigd op de koffie voor nieuwjaar.
Dit is een héél nieuwe evolutie en ik maak me wat zorgen.
Toen ze vijftig was zag ze zo iets helemaal niet meer zitten en nu plots op de gezegende leeftijd van bijna zesentachtig vraagt ze zes volwassenen en vier kleine kindjes op de koffie.
Het zijn zo van die kleine gedragsveranderingen die soms alarmbelletjes doen afgaan.
Enfin, we zullen wel zien hoe het verloopt. Iedereen kan vertrekken indien het te druk of teveel voor haar wordt.
Vanavond is het dan nieuwjaarsreceptie in het Dion Theater waar Mr. Silver als hobby meewerkt achter de schermen, en ik heb al vernomen dat Pazke en Herman er ook zullen zijn.
Morgen is het nieuwjaarsdiner bij schoonbroer en schoonzus zee, aan zee natuurlijk en mèt schoonma.
Hopelijk blijft het weer zoals vandaag : ijskoud maar droog – deze morgen was het in de tuin - 14° want als het mist is of ijzel, dan stel ik het toch liever uit.
Nadien stop ik met feesten en ga ik NIET MEER ETEN OF DRINKEN want meneer doktoor heeft het gezegd dat ik moet afvallen!
Dedju dedju dedju … dan ga ik natuurlijk rimpels krijgen hé.
Zondag 4 januari 2009
moderne biecht ...
|
sorry dat er enkel Engelse ondertitels zijn, 't is anders wel de moeite !
Vrijdag 2 januari 2009
de gendarm-rijkswacht euh ... polis
.
|
Ba de rijkswacht
Dor wierde gij nen echte vent
Ba de rijkswacht
Dor worde in oew element
Ba de rijkswacht
Dor worde langen taaid content
Ba de rijkswacht... ba de rijkswacht
Ba de rijkswacht
Dor wierde gij direct aanveerd
Ba de rijkswacht
op ne motto of e peerd
Ba de rijkswacht
Zatte altijd tussen ’t kwaad en ‘t goe
Ba de rijkswacht…ba de rijkswacht
Ba de rijkswacht
de joengste sproit van ons lieve moe
Ba de rijkswacht
Dor wierde gij iniens polis
Heu ???
Ba de polis…euh ba de rijkswacht
Ba de rijkswacht
euh … polis
(na klopt mijn lieke nie mier)
Dor is na een groet gemis
Ba de rijkswacht, polis euh…
Allez …. Ge wet wel ….Ba de gendaarme
Want da loept hier goe mis !
enfin ...
ne gendaarm... ne gendaarm
De pakkeman me de langen arm
Go naa mor in de zon liggen zoeteke
Met aa vrouwke
Lakker warm…..
from jor loving sis wiz a little elp from 'de streengers! '
Dinsdag 30 december 2008
niefjorke zoete, ons varke ee vier voete....
Dinsdag 30 december 2008
woensdag ...
jaja 't is al woensdag!
De week is weer half en het lijkt alsof het enkele ogenblikken geleden nog maar zondag was. "Dat is nu oud worden ! " zei mijn moeder zaliger altijd en mijn moeder had altijd gelijk.
Snel even recapituleren wat er ondertussen gebeurd is.
Zoals ik jullie al verklapt had : ik ben naar mijn allereerste Red Hat bijeenkomst geweest.
Ik heb kennisgemaakt met Queen Florry, onze mascotte Flo-Flo en alle andere Ladies en ik moet zeggen : het is me ongelooflijk meegevallen.
Ik had me al wel vanaf het begin als Red Hat Lady ingeschreven, maar het was me tot nu nog altijd niet gelukt om naar een bijeenkomst te gaan omwille van een overvolle agenda.
Geef toe : op onze leeftijd is het soms nodig om eens lekker op een deftige manier uit de bol te gaan. Je wordt als groep op straat niet uitgelachen, maar je tovert op alle gezichten wel een lach, da's heel wat anders.
Queen Florry heeft als Antwerpse Lady met veel succes deze eerste groep Red Hat Ladies in België opgericht. Er waren Ladies uit alle hoeken van België en zelfs van Nederland en ik ben ervan overtuigd dat er nog veel meer Ladies zullen volgen.
Maandag had ik een afspraak in het UZA voor mijn nog steeds fluitende oren.
Deze keer werden drie testen gedaan. Een EEG (ik dacht dat ze mijn hart gingen onderzoeken maar het bleken mijn hersenen te zijn). Een jonge dokter (ze zien er tegenwoordig toch allemaal zo vreselijk jong uit hé?) zette me een antieke zwemmuts op, verbonden met allerlei electroden en verzekerde me met zijn hand op zijn hart dat ik niet in een aflevering 'verborgen camera' verzeild was en dat er stiekem geen foto's gemaakt werden.
Na dit onderzoek trokken we naar een andere kamer waar hij me met een ander machine magnetische bursts op mijn hoofd gaf. Mannekes zeg, plezant is anders!
Voor het derde onderzoek trokken we weer naar een andere kamer en daar kreeg ik twee natte sponzen op mijn hoofd, vastgehouden met een brede elastiek, dat werd aan een apparaatje aangesloten en zo moest ik twintig minuten blijven zitten. Het verontrustte me dat ik niets voelde of hoorde integenstelling tot de magnetische bursts, maar hij verzekerde me dat het zo hoorde.
Na al die onderzoeken moest ik hem tot mijn spijt bekennen dat mijn oren nog even lustig floten, ik voelde geen verbetering.
Hij zei dat de laatste behandeling misschien pas enkele dagen later verbetering zou geven, maar ik vrees ervoor. Ik denk dat ik piepfluitend door het leven zal moeten.
Enfin, ik heb nog een paar afspraken gekregen voor januari en ik ben benieuwd wat ze nog met mijn hoofd en oren kunnen doen?!
Mijn kapsel was natuurlijk niet meer om aan te zien, overal op mijn hoofd en in mijn haar zaten plukjes gel of gom, maar ventje en ik besloten om die middag toch even naar het Shopping Center te gaan. Na een kwartiertje winkelen gaf Herniaretta me duidelijk te verstaan dat zij die dag geen zin had in winkelen en werden we verplicht om terug naar huis te keren.
Zeven weken heeft Seppe het volgehouden, maar wij zijn terug en hij is weer ziek. We waren net terug toen de telefoon ging. Zoon 2 vroeg of we hem konden depanneren, hij moest zo snel mogelijk naar het ziekenhuis want zijn vrouwtje was daar met Tibo en de zieke Seppe. Men had toen al vastgesteld dat hij een longontsteking had.
Op ons voorstel namen we kleindochter mee, ze is nog niet schoolplichtig en kon de nacht en dag bij ons doorbrengen, dat was dan toch al één zorg minder.
Met baby's verwacht je een slapeloze nacht, maar kleindochter bezorgde me er ook een. Om vier uur zat ze klaarwakker in bed en vroeg ze of ik de TV wou aanzetten. Na twee verhaaltjes sliep ze terug in, maar nana geraakte niet meer in slaap met als gevolg dat ik gisteren om zeven uur in mijn tram ben gekropen en heb geslapen als een marmot.
5 reacties op dit bericht
griezelen?
¨
bienvenue madam
*
..