Vrijdag 13 februari 2009

oLDtaaiMeR ......

Gelieve alle kleding te verwijderen bij einde wasbeurt.....

Ik kijk naar mijn vuile keukenvloer en besluit dat het een dringende wasbeurt nodig heeft.

Ik loop naar t‘kot om emmer en schuurborstel te halen en halfweg besef ik dat ik de brievenbus nog moet leegmaken.

Ik loop naar buiten, de brievenbus zit propvol met de krant, reclame en enkele rekeningen. Vooraleer ik begin te kuisen ga ik eerst de krant snel lezen, de reclamefolders weggooien en de rekeningen bekijken.

Ik wil de krant en de reclamefolders in de recyclagebak gooien en merk dat de bak propvol is, er kan geen papiertje meer bij.

Ik leg alle post terug op de tafel en besluit om eerst alle papier en andere rommel naar het recyclagepark te brengen. Ik neem mijn autosleutels.

Hm….vermits ik de bank passeer op mijn weg naar het recyclagepark kan ik misschien best even de rekeningen betalen die bij de post zaten en wat geld afhalen.

Ik ga op zoek naar mijn handtas waar mijn bankkaart in zit.

Mijn handtas staat binnen op de tafel en ernaast staat een glas sap dat ik voordien wou opdrinken.

Ik rommel rond in mijn handtas op zoek naar mijn bankkaart, maar eerst moet ik het sapje wat opzij zetten zodat ik het niet per ongeluk omver gooi. Ik voel dat het sapje inmiddels te warm is geworden en loop naar de frigo waar ik het sapje even zal terugzetten om af te koelen.

Op weg naar de keuken valt mijn oog op de vaas met bloemen die dringend water nodig hebben.

Ik zet het sapje neer op het aanrecht in de keuken en vind daar mijn leesbril terug waar ik al de ganse dag naar gezocht heb. Ik ga ze veiligheidshalve maar op mijn bureau leggen, maar ik ga toch eerst de bloemen even water geven, dus leg ik de bril terug op het aanrecht.

Ik vul snel een emmer met water en zie plots de afstandsbediening van de TV liggen.

Iemand moet het op de keukentafel hebben laten liggen.
Ik besef dat we ons straks een ongeluk zullen zoeken omdat we de afstandsbediening nodig hebben om TV te kijken en ik dan waarschijnlijk niet meer zal weten waar het ligt.

Ik zal het wel onmiddellijk terug op zijn plaats te leggen, maar eerst ga ik toch die arme bloemen water geven.

Ik giet wat water uit de fles in de vaas, maar mors een beetje op de vloer.
Ik leg de afstandsbediening, die ik onder mijn oksel geklemd had dan maar even terug op de keukentafel terwijl ik een doekje neem om het gemorste water op te kuisen.

Ik hoor honden blaffen. Verwonderd kijk ik rond want we hebben geen hond meer. Ik besef plots dat het mijn nieuwe smart Phone is. Ik moet er dringend terug een gewone beltoon op zetten. Ik probeer me te herinneren op welke knop ik nu moet duwen om op te nemen, ik druk op een groene en terwijl ik hallo zeg zoek ik de handleiding.
Te laat, de beller heeft al opgehangen.

Nu hoor ik wel degelijk een bel rinkelen. Ik zoek mijn gewone draagbare huistelefoon, ik vind het in een zetel achter een kussen. Ik druk op het groene knopje, niets.. er wordt weer gebeld, het blijkt de bel van de voordeur te zijn. Ik ren naar de videofoon om te kijken wie er staat maar ik zie niemand . Ik doe de voordeur open en zie net een auto wegrijden. Spijtig!

Het geblaf begint weer en ik besef dat ik de smart Phone nu heb laten liggen waar de andere telefoon lag. Ik ren terug naar de zetel en puffend neem ik op, net op tijd.
Zoon aan de telefoon. Kleindochter is heel ziek en mag ze morgen komen aub? Natuurlijk, ik heb me tenslotte opgegeven als noodopvang grootmoeder.

Ik wou morgen wel mijn haren wassen en alles klaarleggen voor ons Valentijn weekend, dat zal dan tussendoor moeten gebeuren.

Ik hoor weer rinkelen…de gewone telefoon, oei die ligt nu in de hall op de kast. Ik ren er naartoe en ben net op tijd. Vriendin is aan de lijn.

We babbelen een tijdje over koetjes en kalfjes.

Ik kijk op mijn horloge en besef dat ik dringend moet beginnen koken. Ik neem afscheid van vriendin en op weg naar de keuken zie ik een emmer vol water en ik vraag me af wat ik eigenlijk van plan was te doen.

Op het einde van de dag is de vloer niet gekuist.

zijn de rekeningen niet betaald,

staat er een glas warme sap op het aanrecht,

hebben de bloemen niet voldoende water gekregen,

steekt mijn bankkaart nog steeds in mijn handtas,

kan ik de afstandsbediening en mijn leesbril niet vinden en weet ik niet meer waar ik mijn sleutels heb gelaten.

Ik pieker me suf hoe en waarom ik die dag niets gedaan heb, want ik weet héél goed dat ik de hele dag bezig ben geweest en ik ben ook héél moe.

Geschreven door BOJAKO om 11:45 Stuur door Reageer op dit bericht

12 reacties op dit bericht

Ernst15 februari 2009 om 21:37

Een wijs man ...

en wijs man verzoet ieder woord dat hij tegen zijn vrouw zegt
en neemt met een korreltje zout alles wat zij tegen hem zegt.... !?!?!!!

paz15 februari 2009 om 14:09

JAAAA

of ge de woorden uit mijn mond hebt genomen! ik word bijkans zot nu...had voor bij mijn kleedje van morgen een fijn kettinkje en oorbelletjes gereed gelegd in nis boven mijn bed. ik weet het zéker! vandaag heel mijn kot drie keer ondersteboven gekeerd, mijn wasmachinefilter leeggemaakt, droogkast geinspecteerd, enfin, alle mogelijke plekken : nergens iets te vinden. dus moet het op een onmogelijke plek liggen, waarschijnlijk onderweg-naar-ergens-anders neergelegd. ik vrees dat het in dat zwarte gat verdwenen is, waarin door de jaren kleine en grote voorwerpen voor altijd zijn opgeslokt. ben er toch van mijn melk door, was kado van mijn ouders en van onze pj ...dikke kus!

affodil14 februari 2009 om 22:41

Het leven...

... zoals het is! Ik ken dat ook. Vandaar dat de gewone telefoon afgeschaft is, alleen onze honden mogen blaffen en niet de gsm, onze nieuwe bel zo stil belt dat ik ze toch niet hoor, mijn bril aan een koordje rond mijn hals hangt (zodat ik mezelf de helft van de tijd wurg en ik de glazen de andere helft van de tijd uit de soep, de saus of het dweilwater moet halen) en ik blij ben dat men bij ons het oud papier aan huis ophaalt...

Myette13 februari 2009 om 23:18

hehehe

Ik vind het heel herkenbaar... grappig als je het bij een ander leest... maar vermoeiend is het wel.

Nog een leuk valentijns weekend.

camille13 februari 2009 om 19:53

Automatisch antwoordapparaat van Grootouders

Goedendag, wij zijn momenteel niet thuis maar je kunt een bericht
achterlaten volgens de volgende code:

- Bent u een van onze kinderen, druk 1

- Als we de kleinkinderen moeten bijhouden, druk 2

- Als jullie onze wagen wensen te gebruiken, druk 3

- Als we de was en de strijk moeten doen, druk 4

- Als we bij jullie thuis babysit moeten komen spelen, druk 5

- Als we de kinderen op school moeten afhalen, druk 6

- Als er voor aanstaande zondag een taart moet gebakken worden,
druk 7

- Als jullie allemaal naar huis komen eten, druk 8

- Als vader een klus moet komen doen, druk 9

- Als je een van onze vrienden bent, druk 10 en spreek je boodschap in na de pieptoon.
Wij zijn echter niet zeker dat we de tijd zullen hebben om onmiddellijk te antwoorden, je begrijpt wel waarom.....

Ludovikus13 februari 2009 om 15:52

Eigenlijk is er maar één oplossing "GOOI DE TELEFOONS HET RAAM UIT" !!! zodat je rustig verder kan met je eigen leven. Wat moeten die mensen het vroeger toch (wij ook)
goed hebben gehad, toen de post nog per reisduif uit de lucht kwam vallen. Kuskes.

huismusje13 februari 2009 om 15:36

En dan durven mannen soms ook nog vragen wat je in godsnaam een ganse dag hebt gedaan!

Ik had het al eens gelezen maar vind het nog altijd even leuk.
Heb een fijn (rustig?) weekend. Dikke kus

Natoken13 februari 2009 om 14:14

eventjes terug...

Vergeten... Hoe gaat het met je familie in Australië? Hoorde deze middag op TV dat ze een pyromaan opgepakt hebben... Je mag er niet aan denken dat er op zo'n manier mensen zijn die alles verliezen, dierbaren en al hun bezittingen...Knuffel

johan194413 februari 2009 om 14:13

hallo

nu begrijp ik dat jullie , vrouwtjes , het altijd zo druk hebben ! groetjes

camille13 februari 2009 om 14:03

;-)

Ge moest eens weten hoe bekend mij dat voorkomt.

elou13 februari 2009 om 12:58

hihihihih

Ach het houdt ons wel lekker bezig toch... ik vind sommige dingen wel herkenbaar moet k zeggen grijnsssssssssssssss

ik wens je n aangenaam weekeind lieve groetzels,Elou

Natoken13 februari 2009 om 12:27

steek jezelf niet voorbij hé!!

Ah Bojako; ik had toch wel een even drukke dag klaarstaan zeker maar ik moest de auto kuisen... voor de rest klopt het plaatje!!! ( smile)
Lieve groetjes

Reageer op dit bericht

Maandag 9 februari 2009

Van snot tot prot en nog wat ....

Hier ben ik hoor Pazke!
’t Zal 'van de rap rap' moeten zijn want seffens komt zoon 2 bokes eten en straks komen de twee oudste kleinzoontjes en zoon 1 eten.
( en deze keer warm hé nana zei kleinzoon 1 gisteren nog)

Bijna de hele vorige week was Seppe bij ons.
Net zoals zijn vader vroeger moet er maar iemand in zijn buurt niezen en Seppe krijgt het over.
Deze keer deed Roodvonk de ronde in zijn school.   Hij had een oorontsteking, gezwollen amandelen, rode keel... enfin de meeste symptomen waren aanwezig.   Maar omdat hij al een keer Roodvonk gehad heeft zei de arts dat hij het misschien nog wel kon krijgen, maar niet meer zo erg en dat bleek waar te zijn.
Tegen donderdag voelde hij zich al heel wat beter, waarschijnlijk ook dankzij de medicatie.

Ik had vorige maand onze blogmeeting al gemist en omdat ik het geen twee keer na elkaar wou missen had ik gevraagd aan zoon 2 om een andere opvang te voorzien voor vrijdag.

Zoals steeds heb ik weer ongelooflijk genoten van deze namiddag.
Elke keer besef ik nadien dat ik niet lang genoeg met iedereen heb kunnen babbelen. Ik vrees dat we dringend een extra vrijdag moeten inlassen.

Hotlips was voor ons op zoek gegaan naar een nieuwe locatie die wat minder luidruchtig was en waar de rook niet te snijden was zoals in de vorige.
De nieuwe ontmoetingsplaats die ze gevonden heeft was ideaal.

Gisteren zijn we met de familie van zoon 1 naar Technopolis geweest in Mechelen naar de tentoonstelling : “Van Snot tot Prot.” … what’s in a name?

Onze twee oudste kleinzonen vonden het heerlijk en hun ongebreideld enthousiasme was zo aanstekelijk dat wij er natuurlijk ook enorm van genoten.

Je krijgt als volwassene zelden de kans om de geuren te mogen ruiken van verschillende soorten protten en vervolgens om met de protmachine kleine fluitende protjes te laten tot luide boerenknallers.
We mochten ook weer eens kind zijn en de namiddag was veel te snel om.

Later in het avond journaal zagen we minder prettige zaken.
Australië staat in vuur en vlam en wordt in andere gebieden overstroomd.

We hebben net onze reis naar Australië geboekt en betaald, dus ik mailde ongerust naar onze familie.
Vanmorgen was er van beiden een antwoord in mijn mailbox en momenteel zijn zij nog veilig.
Laat ons maar hopen dat het zo blijft.

Het was ook niet prettig om vorige week te vernemen dat een van mijn lievelings auteurs , Terry Pratchett (60 jaar), aan een zeldzame vorm van Alzheimer lijdt (PCA).

In de documentaire op BBC2 zei hij dat hij niet van plan is om zich er zonder gevecht bij neer te leggen en in het eerste deel van de documentaire ging hij op zoek naar alles wat er momenteel bestaat als remedie tegen deze ziekte en experimenteerde hij ook met zaken uit de alternatieve geneeskunde.

De volgende aflevering is te zien op woensdag 11 februari op BBC2.
Ik ga zeker kijken.

Geschreven door BOJAKO om 12:11 12 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 6 februari 2009

een tussendoortje ....

Wie bedenkt het toch allemaal?

Geschreven door BOJAKO om 00:33 9 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 3 februari 2009

veurige week ....

Krrrtsss tsjjjjjjj auwwww vonk….. Krrrtsss tsjjjjjjj auwwww vonk…..

Ik weet niet of ik het alleen heb, maar ik als tegenwoordig iemand een kus geef of een hand schud, dan springen er echt vonken in het rond.

Mijn fijn babyhaar vliegt alle kanten uit indien ik er geen stevige dosis haarlak op spuit en ik knetter als gek wanneer ik een trui over mijn hoofd trek.

Ik ben zo statisch geladen dat ik amper nog een deurklink durf vast te nemen.

Waarschijnlijk is het te wijten aan de droge koude lucht, maar ik was nooit goed in wetenschappen, ik zal het eens moeten opzoeken.

Straks moeten we om vier uur bij zoon 2 zijn om op de twee kleintjes te passen (oudercontact op school) dus het zal een korte invulling van mijn dagboek zijn.

Veurige week : de week die voorbij is dus en die begon met Chinees Nieuwjaar:

Maandag : zoon 2 komt eten tussen de middag – ’s avonds babysitten bij hen thuis.

Dinsdag : ventje op trot met zijn ex-collega’s en ’s avonds zijn we uitgenodigd bij broer 2 en schoonzus voor een heel lekker en gezellig etentje met onze andere goede vrienden.

Woensdag: kleinzonen 1 en 2 van school halen tot mama wakker wordt na haar nachtshift - ventje ’s avonds naar het theater waar hij als hobby meehelpt in de technische ploeg.

Donderdag : babysit ‘alle kleinkindjes’ oudercontact en bezoek aan gynaecoloog en ’s avonds blijft iedereen eten – gezellige drukke boel. Mooie echo van ons toekomstig kleinkindje.

Vrijdag : efkes bekomen - ventje gaat shoppen met schoonma.

Zaterdag : petekind komt nieuwjaarsbrief voorlezen samen met mama (mijn nichtje) en haar twee andere zusjes en broertje. Vandaag een broodmaaltijd en een lekkere taart die nichtje heeft meegebracht. De kindjes vinden onze speelhoek leuk en zijn heel braaf.

Zondag : rustdag - eindelijk leren werken met nieuwe DVD recorder.

Voilà dat was het zo’n beetje.
Ik hoorde daarnet de bel en nu hoor ik de stem van neef.

We zullen nog maar een potje koffie zetten zeker?!

Geschreven door BOJAKO om 13:12 12 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 1 februari 2009

beïnvloedt muziek je gevoelens?

Na een vrij drukke week en bovendien ‘Google’ die pertinent weigerde om me op het internet te laten, ga ik nog even wachten met het bijwerken van mijn dagboek.

Ik hou het vandaag even bij muziek, de muziek de je momenteel hoort, als je luidsprekers opstaan natuurlijk.

Als ik dit lied hoor word ik altijd vreselijk weemoedig en ik zal jullie even vertellen waarom.

In 1991 had mijn vader de diagnose van slokdarmkanker gekregen en hij nam de beslissing om dit niet te laten behandelen, maar rustig thuis te blijven tot het einde bij zijn lieve vrouw, mijn moeder.
Het wachten en aftakelen heeft ongeveer een jaar geduurd.
Ik werkte toen nog en omdat ik niet wist hoe lang hij nog zou leven, reed ik elke dag snel tussen de middag met de auto over en weer naar hun huis.

Normaal zet ik geen muziek op in de auto, want ik geniet meestal van de heerlijke stilte, maar ik zette toen, omdat ik niet wou piekeren, toch muziek op en ik hoorde dit lied ‘Caruso’. Het raakte het putteke van mijn ziel ondanks het feit dat ik geen woord Italiaans spreek of versta.

Eén jaar heeft de strijd van mijn lieve vader geduurd vooraleer zijn lichaam het opgaf en elke middag speelde ik dit lied keer op keer in de auto.

Toen ik het onlangs toevallig op de radio hoorde, besloot ik om op het internet te zoeken naar een vertaling, ik wou absoluut weten waarover het ging.

Ik las de vertaling die je hieronder ziet en mijn kiekenvlees kreeg zelf weer kiekenvlees….

Zonder het te beseffen zit alles wat ik toen voelde vervat in de woorden en de muziek van dit lied …

foto: daddy

lied
CARUSO
Luciano Pavarotti

Hier waar de zee schittert en de wind hard blaast
Op een oud terras vóór de Golf van Sorriento
Kust een man een meisje nadat hij gehuild had
Vervolgens schraapt hij zijn keel en herbegint hij zijn gezang

Ik geef te veel om jou
Maar zoveel, zoveel, dat weet je
Nu is het een ketting
Die het bloed in de aderen oplost, weet je

Hij zag de lichten midden in de zee
Hij dacht aan de nachten daar in Amerika
Maar het waren enkel de scheepslichten en het witte kielzog van een schroef
Hij voelde de pijn in de muziek, stond op van de piano
Maar toen hij de maan uit een wolk zag verschijnen
Leek zelfs de dood hem zoet

Hij keek het meisje in de ogen, die zeegroene ogen
Toen verscheen onverwachts een traan, en hij dacht dat hij ging stikken

Ik geef te veel om jou
Maar zoveel, zoveel dat weet je
Nu is het een ketting
Die het bloed in de aderen oplost, weet je

Kracht van de lyrische opera waar elke tragedie een valse is
Waarin je met wat make-up en met gebarentaal een ander kunt worden
Maar twee ogen die naar je kijken, zo dichtbij en verscheiden
Doen je de woorden vergeten, brengen je in de war

Zo wordt alles klein, zelfs de nachten daar in Amerika
Je draait je om en ziet je eigen leven als het kielzog van een schroef
Maar het is het leven dat eindigt, maar hij dacht niet zozeer na
Integendeel, hij voelde zich reeds gelukkig en herbegon zijn gezang

Ik geef te veel om jou
Maar zoveel, zoveel, dat weet je
Nu is het een ketting
Die het bloed in de aderen oplost, weet je

Ik geef te veel om jou
Maar zoveel, zoveel, dat weet je
Nu is het een ketting
Die het bloed in de aderen oplost, weet je

Geschreven door BOJAKO om 17:06 10 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 29 januari 2009

dichten op gedichtendag ....

Geschreven door BOJAKO om 00:00 14 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 27 januari 2009

senioren....

vertaling te bekomen op aanvraag

Geschreven door BOJAKO om 13:48 10 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 25 januari 2009

dendermonde....

Dendermonde.
Ik moet deze verschrikkelijke moordpartij in mijn dagboek vermelden, ik kan niet anders.
Baby’s en kinderjuffen die afgeslacht worden in een kribbe – het is zo onbegrijpelijk en zo moeilijk onder woorden te brengen.

Dendermonde is dichtbij, het is deze keer niet ver van ons eigen bed in tegenstelling tot de slachtingen in Gaza en Congo.
Ik erger me verschrikkelijk aan de vragen die steeds weer gesteld worden door de nieuwsankers in de studio aan de journalisten ter plaatse.

“en hoe is de sfeer daar ter plaatse?” …. Allez kom zeg ! Wat gaat de journalist antwoorden denk je?

Waarom laten ze de journalist ter plaatse niet gewoon aan het woord in plaats van steeds weer zulke idiote vragen te stellen.

Verder laten ze de kijker kennismaken met een man die van op zijn terras alles heeft zien gebeuren (de camera toont vervolgens heel in de verte de kribbe waar het drama plaatsvond). Met een heel goede verrekijker zou je wel iets gezien hebben, maar met het blote oog? Ik betwijfel het sterk.

Kim D. is de naam van de dader zegt men op één. Bij de VTM zegt men zonder blikken of blozen zijn volle naam: Kim De Belder.

Hopelijk leidt het vermelden van de volledige naam en achternaam weer niet tot een procedurefout waardoor de zaak nietig wordt verklaard en de dader vrijuit gaat.

Maar bij het volgende heb ik toch mijn bedenkingen.

Na de moordpartij van Hans Van Temsche in Antwerpen wist de pers ons vrijwel onmiddellijk te vertellen dat zijn grootvader en grootoom tijdens WOII aan het Oostfront gevochten hadden en tante Frieda parlementslid was van het VB.

Sensatie alom – waarschijnlijk omdat men de link van de jonge ontspoorde moordenaar zo naar het VB kon leggen, iets wat naar mijn mening niet relevant was.

Stel dat de grootvader van Kim De Gelder ook aan het Oostfront heeft gevochten of één of andere tante politieke bindingen heeft, gaat men dit ook relevant vinden?

Nog niet zo heel lang geleden werd mijn nichtje in Engeland, in de school waar ze werkte, neergestoken door de vader van een leerling.

Zelf probeerde de hele familie om zo goed mogelijk de pers te vermijden. Nichtje heeft lang en hard voor haar leven moeten vechten en haar familie wou haar jonge kinderen sparen.

Toen de pers bij hen bot ving staken ze bij de buren briefjes in de bus met de vraag hen te telefoneren indien ze meer over de familie en het gebeuren wisten.

De Gazet van Antwerpen doet vandaag net hetzelfde:

Quote...

Heeft u Kim De Gelder gekend?Als scholier zat hij op het instituut Sint-Carolus in de Lodewijk De Meesterstraat in Sint-Niklaas waar hij in 2006 afstudeerde als pharmaceutisch assistent.

Later werkte hij als magazijnier in het bedrijf Van Remoortel op de Schrijberg in Belsele.

Laat het ons zo snel mogelijk weten of u ooit in contact heeft gestaan met de dader van de gruwelijke steekpartij in Dendermonde.

Unquote.

(http://www.gva.be/OostVlaanderen/9100/artikel.asp?art=44c7e711-596d-4dbb-8f33-15668788fab4)

Ik moet me dus aansluiten bij wat Kommaneuker schrijft op zijn blog:

…quote: ”Wat mij ook geschokt – maar niet verrast - heeft, is de wellust waarmee de commerciële media op het nieuws gesprongen zijn, kwestie van te voldoen aan de sensatiezucht van het publiek, wat dacht u anders?”….unquote

Jef Vermassen, advokaat, verschijnt om de haverklap op TV en zegt steeds weer dat hij al veel vroeger voorspeld heeft dat dit fenomeen zou overwaaien vanuit Amerika.

‘Copycats’ noemt hij de daders. (na-apers)

De moordenaar Kim De Gelder had zijn gezicht wit geschminkt en vrijwel onmiddellijk wordt de link naar de acteur Heath Ledger gelegd.

Toen de kleuter Jamie Bulger in 1993 vermoord werd door twee tienjarige jongens beweerde men dat de jongens het idee hadden gekregen uit een film : Child’s Play 3.

Bij de slachting in de school in Columbine in 1999 door twee studenten, werd ook verwezen naar na-aperij van gewelddadige films : The Basketball Diaries en Natural Born Killer en ook naar gewelddadige video spellen.

Hoe langer hoe meer ben ik ervan overtuigd dat jonge potentiële moordenaars gestimuleerd worden door al het geweld dat hen via TV, films en gewelddadige video spellen wordt aangeleerd.

Geschreven door BOJAKO om 18:27 9 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 23 januari 2009

onder dwang van ons madam ....

Ons madam kon helemaal niet lachen met mijn foto’s en ik vond ze zelf zo geslaagd !

Zij vond dat ik het niveau van haar blog omlaag trok en dat mijn verstand, net zoals dat van de meeste mannen, in mijn ‘schunnige’ broek zat. (haar woorden)

Indien ik ooit nog iets wil/mag schrijven op haar blog, dan moet ik mijn excuses aanbieden en jullie aanraden om in het vervolg dergelijke foto’s te bekijken op andere blogs die daar meer in gespecialiseerd zijn.

Bied ik mijn excuses niet aan, dan zei ze dat ik maar zelf een blog moest opstarten en ik moet bekennen dat ik dat nog te moeilijk en te veel werk vind, maar ooit komt het er nog misschien van als ze zo blijft zeuren.

Vrouwen !

Geschreven door BOJAKO om 12:18 5 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 21 januari 2009

toch een tikkeltje spijt ....

Gisteren heb ik, zoals miljoenen andere mensen, met plezier en genoegen gekeken hoe de eerste gekleurde man president van de USA werd.
Geschiedenis werd geschreven.

Toch moet ik eerlijk bekennen dat ik nog liever de eerste ‘vrouwelijke’ president van de USA de eed had zien afleggen, dit met alle respect voor de kleurlingen.

Goed, ik mag me troosten met het feit dat Hillary Clinton nu minister van buitenlandse zaken mag worden, maar hoe komt het toch dat wij vrouwen altijd op die eeuwige tweede plaats tegen het ‘glazen plafond’ blijven hangen?

Zijn we niet ambitieus genoeg? Geven we te snel op? Zijn we niet assertief genoeg?

Nochtans heeft het maar een haar gescheeld.
Het was tijdens de voorverkiezingen een heel nipte overwinning van Obama tegen Hillary Clinton.

Obama zei gisteren in zijn speech: …..”and why a man whose father less than sixty years ago might not have been served at a local restaurant can now stand before you to take a most sacred oath…”

(vrij vertaald : en waarom een man, wiens vader minder dan zestig jaar geleden misschien niet zou bediend worden in een lokaal restaurant, nu voor u kan staan om de meest heilige eed af

te leggen …)

Zou Hillary Clinton - indien zij president was geworden, in haar speech gezegd hebben :

“ and why a woman can now stand before you to take a most sacred oath when in …”

-         Zwitserland vrouwen pas stemrecht kregen in 1959 en in België in 1948

-         De wet voor gelijk loon voor gelijk werk pas dateert van 1978.

-         in 1974 de ‘vaderlijke macht’ werd veranderd in ‘de ouderlijke macht’ en pas sindsdien werd erkend dat ook vrouwen in staat waren om gezag uit te oefenen over hun kinderen.

-         Vrouwen in de jaren zestig in België geen bankrekening konden openen of geld afhalen zonder toestemming van hun echtgenoot.

-         In België tot in de jaren zestig vrouwen hun baan niet mochten behouden als zij in het huwelijk traden bij overheidsdiensten, waaronder het onderwijs en op sommige firma's.

-         De functie van eerste minister in België en Nederland nog nooit door een vrouw werd bekleed.

-         In 1992 in het voormalig Joegoslavië verkrachting werd erkend als een misdaad tegen de menselijkheid nadat moslim vrouwen in Foca systematisch werden verkracht, gefolterd en als slaven werden behandeld door soldaten, politie en para-militairen.

-         In 1994 vrouwen met de pauselijke brief ‘Ordinatio sacerdotalis’ voor eens en altijd werden uitgesloten van het priesterambt.

-         In 1998 het Internationaal Tribunaal voor Rwanda (ICTR) stipuleerde dat verkrachting een element is van genocide en misdaden tegen de menselijkheid. Naar schatting ca. 500.000 vrouwen werden verkracht tijdens de Genocide in Rwanda in 1994.

-         In 2005 in Afrika het Maputo Protocol van kracht werd, waar artikel 5 van het protocol schrijft dat alle vormen van genitale verminking worden veroordeeld en verboden.

Geschreven door BOJAKO om 13:25 15 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 19 januari 2009

De zilveren surfer is terug ....

Ons madam wou vandaag eens even uitrusten na een weekend Seppe en ik moest haar vandaag gerust laten zei ze.

Haar wil is mijn wet.

Maar ik verveelde me nadat ik het bed had opgedekt, de keuken had opgeruimd, de badkamer had gekuist, de krant had gelezen etc. etc. (waar is de goede oude tijd heen toen ik nog buitenhuis mocht werken? )

Toen ik haar vroeg of ze nog eens mee naar de solden wou, keek ze me aan met die dodelijke blik van haar en zei me dat ik maar wat moest oefenen op de computer ofwel de brochure van de nieuwe dvd recorder moest bestuderen.

Ik heb helemaal geen zin om vandaag met mijn neus in een ingewikkelde brochure te zitten en het is geen weer om een hond door te jagen, dus ik besloot om mijn computerkunde nog wat uit te breiden.

Vandaag ga ik leren foto’s plakken.

Ons madam kreeg het echter weeral op haar sijsjes toen ze het me voor de zevenenzeventigste keer moest uitleggen, maar ik heb nu, na lang aandringen van haar, nota’s genomen – ze twijfelt aan mijn uitzonderlijk goed geheugen !

Nu maar hopen dat het lukt.

Ik weiger pertinent om er melige naaktfoto’s op te zetten zoals op andere blogs op seniorennet.
Ik ga trouwens nooit naar die blogs kijken, toch zeker niet wanneer ons madam in de buurt is.

Mijn foto’s zijn, zoals u zult merken, bijster interessant, want enkel mensen met een rein en goed geweten zien onmiddellijk wat erop staat.

Als u iets anders ziet bent u spijtig genoeg dringend aan een nieuwe bril toe.

Hartelijke groeten van

De zilveren surfer

Geschreven door BOJAKO om 14:05 9 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 16 januari 2009

Shit happens .....

Deze kleine kapoen hierboven èn zijn grootvader houden me de laatste tijd van mijn geliefde computer weg, ik krijg begot al ontwenningsverschijnselen.

Volgens mij is Seppe nu wel klaar voor de kleuterschool.
De Haka Kaka dans van zijn nana was voldoende om hem te doen beseffen dat kaka ook in het potje moest en niet enkel pipi.

Gisteren voormiddag had hij bij ons zijn product echter nog niet afgeleverd en we reden hem met een klein hartje na de middag naar school.

Om alles nog erger te maken was er ook nog een andere juf – de juf die hij nu al een klein beetje kende was ziek.

Maar deze vervang juf straalde iets ‘grootmoederachtig’ uit – misschien omdat ze niet meer zo jong was en geen maatje nul droeg zoals de andere kleuterjuffen.

Ik maakte mijn afscheid toch zo kort mogelijk en duwde Seppe in haar armen, zette zijn zak neer en liep zo snel ik kon weg.
Ik kan echt niet tegen kinderverdriet.

In de auto, op weg naar huis, besefte ik plots dat ik vergeten te zeggen was dat Seppe die dag nog geen kaka had gedaan.

Akkerdjie, Akkerdjie toch…. nu maar hopen dat hij weer geen broekje vol deed, want hij was al zo goed op weg.

Maar toen ik ’s avonds belde, vertelde zijn mama me dat Seppe heel flink was geweest en bij de juf "op een potje" zijn kaka had gedeponeerd.

Shit happens!

Ikke dolgelukkig natuurlijk, want hij begint het ook ‘enigszins’ leuk te vinden in de school.
Hij is er zeker niet door getraumatiseerd, want wanneer hij bij ons is dan zingt hij de hele tijd uit volle borst een mengeling van allerlei kleuterliedjes, zelfs sinterklaas kapoentje is nog niet vergeten.

Op de terugweg naar huis kon Mr. Silver het weer niet laten.
“Zeg euh shoeke … hebt ge geen goesting om eens naar de Troc te gaan?”

’t ja, nu hij niet meer bouwt moet hij een andere bezigheid zoeken hé, dus ik offerde me op en we bezochten elke vierkante centimeter van de winkel.
Net voor we de winkel zouden verlaten zag ik een grote kleurrijke vaas staan. Dit jaar zijn hier tenhuize Bojako veel vazen gesneuveld, ge hebt zo van die jaren nietwaar?

De vaas waar mijn “ Oeil de Moscou’ op viel was een reuzegrote vaas à la Vincent van Gogh, ik kan het niet beter beschrijven,
’t was ook niet bepaald goedkoop voor een vaas in een tweedehandswinkel.

“Vinde gij dà schoon?” vroeg Mister Silver stomverbaasd.

Allez, wat moet ge daar nu op antwoorden : “neeje…. ik wil dat ding nu écht omdat het zo vreselijk lelijk is!” – soms kunnen mannen toch rare vragen stellen.

Maar hij was niet alleen, de dame aan de kassa bekeek me ook en zei : “da ziedde nie gauw hé, blauwe bloemen”.
Ik lachte lief terug en zei dat de vaas mij aan Vincent van Gogh deed denken en ik hou nu eenmaal van de schilderijen van Vincent en ook van het liedje over Vincent.

Maar soit, ik dwaal weer af.

Na de Troc moesten we nog even naar de Krefel want mijn ‘solden’ grill was binnengekomen.
Natuurlijk smijt ge in zo’n winkel uw ogen nog eens in’t rond en plots zag ik dat ze daar ook bloeddrukmeters verkochten, zo van die gemakkelijke die ge rond uw pols moet doen en enkel maar op een knopke moet duwen.

Rap eentje meegenomen om thuis mijn bloeddruk te meten, want mijn huisarts had me wel onmiddellijk op bloeddruk verlagende pillen gezet omdat mijn druk ene keer te hoog was, maar hij heeft niet gezegd of ik die moet blijven nemen of moet terugkomen.

Voor ’t zelfde geld had ik me die dag me wat te druk gemaakt en was ik de volgende dag weer mooi twaalf over acht zoals altijd.

Om te weten of mijn bloeddruk nu terug goed is of niet heb ik geen zin om - zeg nu eerlijk – uren te zitten aanschuiven tussen een hoop grieperige mensen, dat is ook niet mijn idee van een gezellig avondje uit.

Ik zal nu maar wachten tot mijn bloeddruk (gemeten op mijn spiksplinternieuw machientje) onder de normale waarde daalt en hem dan per telefoon vragen of ik met de pillen mag stoppen!

Die hoge bloeddruk kan ook te wijten zijn aan een overdosis electronica-itis.

Ik ben al halverwege mijn boekje over de Bluetooth die ik ten geschenke kreeg van mijne zilveren.
Mijn bloeddruk is waarschijnlijk nog meer gestegen toen ik dat onding probeerde te begrijpen en te installeren op de computer (wat niet lukte) vervolgens op de laptop (wat wel lukte) vervolgens gede-installeerd heb op de computer en ge-herinstalleerd heb op de computer, wat precies wel lukte.

Tussen Seppe en de soep en de patatten door heb ik dan alles proberen te synchroniseren op alle apparaten (zijde nog mee???? ) en nu ben ik op mijn Bluetooth potvolnondekoffie mijn agenda precies kwijt.

Die drijft nu ergens in cyberspace rond vrees ik.

Ik heb vandaag alles behalve zin gehad om me daar nog mee bezig te houden.
Ik zie op mijn Bluetooth mijn contacten staan, ik kan het ‘bubbel spel’ nog spelen en ik kan ermee telefoneren en alzo zal het even blijven tot mijn nieuwe bloeddrukmachine aanwijst dat ik de stress weer aankan.

Als ge tegenwoordig iets nieuw koopt moet ge verdorie ingenieur elektronica zijn om het te kunnen gebruiken.

Gelukkig moet ik mijn grill nog net zoals vroeger gewoon in de stekker steken. Oef…

Ik heb ventje de eer gegeven om zelf de video-dvd dinges te installeren en aan de praat te krijgen, met verzoek mij dan op een uiterst simpele wijze uit te leggen hoe het ding werkt.

Straks ga ik met dito ventje naar “Thuis” kijken van Hugo Claus in het Dion theater.
Ik heb nog niet veel van Claus gezien of gelezen, maar wat ik zag en las leek me tot nu toe vrij zware kost.
Ik vraag me af of mijne zilveren zijn ogen de hele tijd zal kunnen openhouden, dat lukt meestal enkel indien er blote vrouwen zijn, veel lawaai, of heel veel humor…..

Geschreven door BOJAKO om 16:49 14 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 13 januari 2009

pas op voor nieuwe VIRUS.....

Lees dit héél aandachtig want dit is héél serieus!

scroll naar beneden
(met 't wieleke van uw muis rollen!)

Ik was ervan overtuigd dat jullie alles over deze e-mail virus wilden weten.
Zelfs de meest geavanceerde programma's van Norton of McAfee kunnen deze virus niet kapot krijgen.

Het treft vooral diegene die voor 1950 geboren werden. Wijle dus

Symptomen:

1. Je zendt dezelfde e-mail twee keer. oeps ja...
dat heb ik gedaan!

2. Je zendt een blanco e-mail door !

Dat ook ja!

3. Je zendt de e-mail naar een verkeerde persoon.;

Just! 'k mag niet zeggen dat het nog nooit gebeurd is.

4. Je zendt de mail terug naar de persoon die het naar u gezonden heeft!

Heb ik dat gedaan?

5. Je vergeet de bijlage mee te zenden.
Allee gij! wie doet er nu zo iets dom?

6. Je drukt op 'SEND' voor je mail af was.
Oh nee - toch weer niet?! sorry hoor.

7. Je drukt op 'DELETE' in plaats van 'SEND. ada's toch niet te geloven hé!
Oh Nee toch!

deze virus wordt de
C-NIELE
VIRUS GENOEMD !

Je bent dus gewaarschuwd!

Geschreven door BOJAKO om 17:32 13 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 10 januari 2009

Weekoverzicht ....

maori haka dans

Maandag : Mr. Silver moest met schoonma terug naar het ziekenhuis om de uitslag van haar onderzoek. ’t Was goed. Schoonma wordt gemakkelijk honderd jaar, ze is zo gezond als een hoentje.

Hij zette haar thuis af en we besloten om na de middag in onze winkelstraat even naar de soldens te gaan kijken. Hoewel de straat meer weg heeft van een souk, zijn er zoals overal ter wereld nog altijd een Blokker, een Kruidvat en een Hema.

Amper op weg belde zoon 1, hij had vreselijke hoofdpijn door sinusitis en of we na school een paar uurtjes op de kleinzonen konden passen zodat hij naar de dokter kon, want zijn vrouwtje werkte een late shift.

We winkelden dus maar wat sneller en waren op tijd bij hem.

Seppe zou na de kerstvakantie de grote stap zetten van kribbe naar het eerste kleuterklasje.

Hij was er ‘bijna’ klaar voor. Af en toe nog een kaka-ongelukje in de broek, maar hij was al volledig pipi-droog.

Zijn mama werkt in de kleuterschool waar hij naartoe gaat en zijn zusje is er ook, dat zou een makkie worden.

maar ...het liep toch anders af dan verwacht.

Seppe gilde moord en brand, al zijn sluitspieren begaven het van pure ellende : enfin … de rest laat zich raden.

’s Avonds telefoon : “euh .. mama… (heel ’t verhaal werd verteld) … ziet ge het misschien zitten om Seppe in de voormiddag bij te houden, want we zouden hem om te beginnen toch liever halve dagen naar school doen zodat hij even kan wennen en hij kan niet meer terug naar de kribbe.

Wat zegt een ouder in zo’n geval ?
“Maar natuurlijk ventje, brengt hem maar!” en nana zette braaf haar wekkertje op half acht.

Dinsdag ochtend – héél vroeg, buiten ijzig koud, binnen heerlijk warm: nana zit aan tafel, drinkt rustig een paar kopjes koffie en leest de krant terwijl ze wacht op zoon 2, die belt vanuit de auto dat hij nog steeds stilstaat in de file. (Ik had een uurtje langer kunnen slapen)

Eindelijk arriveerden ze en alles moest snel snel gaan, want zoon 2 was flink te laat voor zijn werk, maar Seppe klampte zich snottebellen huilend, muurvast aan zijn papaake en wou zijn papaake niet loslaten – één dag kleuterschool en al verlatingsangst!

Toen hij eindelijk door zijn traantjes heen merkte dat hij bij nana was en niet bij die onbekende juf ging het plots beter.
Papa kwam hem tijdens zijn middagpauze halen en naar school doen.
Kaka op het potje ging vrij vlotjes bij nana, hij werd er onmiddellijk opgezet toen het haviksoog van nana hem een kleine hurk/druk/beweging zag maken.

Broekje naar beneden, Seppe op het potje, nana ernaast met een boekje van Bob de Bouwer en tijdens het lezen werd er een prachtig worstje in het potje gedrukt!

Iedereen keek verrukt naar de kaka-worst alsof het een gouden was en nana deed toen haar versie van de Maori haka-kaka dans. (zie hierboven in het kadertje)λ

Ze verving de Maori kreten door “Hoera Hoera” … en de teksten werden aangepast aan Seppe en zijn kaka, de dans bleef hetzelfde.

Seppe vond het zo grappig dat we hem bijna van het potje hebben moeten trekken, hij wou terug kaka doen.

Woensdag hadden we een vrije dag, Seppe ging naar moeke en bompa.
Na de middag trokken we op soldenjacht en ik kocht drie paar schoenen en een handtas : ‘Imelda Marcos eat your heart out’!.

Vervolgens deden we onze wekelijkse boodschappen en net toen we even gingen uitrusten in een taverne zagen we schoonma voorbij strompelen met een loodzware caddy en een even zware zak.

Om haar de trip met de bus naar huis te besparen, spurtte ventje haar achterna en ze kwam nog even mee een koffietje drinken.

Mr. Silver zette me daarna af bij de huisarts.
Ik was flink op tijd, er waren slechts negen wachtenden voor me.

Mijn moed zakte in mijn schoenen, ik had enkel een voorschrift nodig.
Je gaat in zo’n wachtkamer gezond binnen en je komt er ziek buiten. Maar onze huisarts staat er op dat er ook voor een voorschrift een onderzoek plaatsvindt.

Om zijn ‘steeds stijgende’ wedde te verantwoorden luistert hij dan even naar mijn gezaag en gezever en mijn longen en mijnen tikker. Vervolgens weegt hij mij en krijg ik een héél afkeurende blik.
Dan nam hij mijn bloeddruk, keek me aan en mompelde : ‘dat kan niet’ en nam ze terug en zei toen : “amaai amaai, wa’s datte?”

Ik verschoot van zoveel emotie en vroeg : “waddist - ga ik dood?” waarop hij zei : “zeventien / tien, maar dat is niet goed hoor, da’s véél te hoog!”.

Normaal heb ik altijd twaalf/acht, maar ik word een dagje ouder en een kilooke zwaarder. Enfin, weer een pilleke erbij. Nog enkele pillen en dan begeven mijn lever en mijn nieren het!
Ik zal toch misschien eens best een andere dokter consulteren hé Natoken!

Donderdag ochtend kwam Seppe, maar nu moesten wij hem wel zelf met de auto om half twee naar ’t schooltje doen, zoon 2 had geen tijd.
Gelukkig stond zijn mama er nog en konden we het huil- en krijs gedeelte aan haar overlaten.

Vrijdag was al lang een pedagogische studiedag gepland en wisten we dat de twee kleinkindjes de hele dag kwamen.

’t Vroor buiten nog altijd dat het kraakte, zoon was de buggy vergeten mee te brengen, dus een wandeling ging niet.

Kouwelijke Bompa zag een partijtje voetbal in de tuin helemaal niet zitten, dus onze living, keuken en eetplaats toverden zich stilletjesaan om in een winkel, een school, een kribbe en een garage.

Seppe deed weer braaf pipi èn kaka op zijn potje en nana deed weer haar versie van de Maori haka-kaka dans.

Kleindochtertje keek met open mond toe en zei :”ik ga nu ook kaka doen nana en dan moet ge dat voor mij ook doen hé.”
En zo gebeurde!

Mr. Silver had me al de hele week gezegd dat hij erop stond dat ik toch naar mijn maandelijkse blogvrienden afspraak zou gaan, maar ik denk dat hij nadien blij was dat ik hem niet alleen heb gelaten.

Tussen de soep en de patatten probeerde ik mijn afspraak met de handchirurg af te bellen.
Ik kreeg een uurlang Bach en eindelijk een telefoniste van het UZA aan de telefoon.
“Sorry mevrouw, de centrale computer werkt niet, ik kan geen afspraken vastleggen.”
Ik zei haar dat ik er geen wou, maar eentje wou afzeggen.
“Maar mevrouw, de centrale computer werkt niet!” zei ze, waarop ik antwoordde : “Juffrouw, het is hier zo druk de volgende dagen, ik ga vast vergeten af te bellen en dat zal de chirurg niet leuk vinden, kunt u het misschien op de ouderwetse manier doen?”

Aan de andere kant van de lijn werd het even stil en vervolgens zei ze : “Heu ? wat bedoelt u?” waarop ik zei : “Met pen en papier juffrouw, ik zeg wie ik ben en u noteert het en geeft daarna het papiertje door aan de computer wanneer het terug werkt.”
Weer heerste er een doodse stilte en toen viel hare eurocent : “zeg uw naam en geboortedatum maar mevrouw, ik zal het noteren”.

Mais enfin toch allez zeg dis donc …

De kindjes werden vrij vroeg door hun papa afgehaald en iedereen ruimde snel alles mee op.

Ik kroop gisteren om acht uur in mijn bed want ik was pompaf.
Ik kon zelfs de moeite niet doen om de TV op te zetten en viel als een blok in’t slaap.

Heerlijk uitgerust werd ik wakker hoewel het buiten nog pikkedonker was.

Mijn klok met de reuzecijfers gaf 23.30 uur aan. Lachend viel ik terug op mijn hoofdkussen, ik had nog maar een goei drie uur geslapen, de nacht moest nog beginnen.

Vandaag is’t zaterdag, ik heb al een uurtje zitten telefoneren met zus Engeland en straks om drie uur heeft schoonma ons en onze kinderen en onze kleinkinderen allemaal uitgenodigd op de koffie voor nieuwjaar.

Dit is een héél nieuwe evolutie en ik maak me wat zorgen.

Toen ze vijftig was zag ze zo iets helemaal niet meer zitten en nu plots op de gezegende leeftijd van bijna zesentachtig vraagt ze zes volwassenen en vier kleine kindjes op de koffie.

Het zijn zo van die kleine gedragsveranderingen die soms alarmbelletjes doen afgaan.

Enfin, we zullen wel zien hoe het verloopt. Iedereen kan vertrekken indien het te druk of teveel voor haar wordt.

Vanavond is het dan nieuwjaarsreceptie in het Dion Theater waar Mr. Silver als hobby meewerkt achter de schermen, en ik heb al vernomen dat Pazke en Herman er ook zullen zijn.

Morgen is het nieuwjaarsdiner bij schoonbroer en schoonzus zee, aan zee natuurlijk en mèt schoonma.
Hopelijk blijft het weer zoals vandaag : ijskoud maar droog – deze morgen was het in de tuin - 14° want als het mist is of ijzel, dan stel ik het toch liever uit.

Nadien stop ik met feesten en ga ik NIET MEER ETEN OF DRINKEN want meneer doktoor heeft het gezegd dat ik moet afvallen!

Dedju dedju dedju … dan ga ik natuurlijk rimpels krijgen hé.

Geschreven door BOJAKO om 14:35 9 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 4 januari 2009

moderne biecht ...

sorry dat er enkel Engelse ondertitels zijn, 't is anders wel de moeite !

Geschreven door BOJAKO om 15:25 17 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 2 januari 2009

de gendarm-rijkswacht euh ... polis

nen ex-rijkswachter

Ba de rijkswacht
Dor wierde gij nen echte vent
Ba de rijkswacht
Dor worde in oew element
Ba de rijkswacht
Dor worde langen taaid content
Ba de rijkswacht... ba de rijkswacht

Ba de rijkswacht
Dor wierde gij direct aanveerd
Ba de rijkswacht
op ne motto of e peerd
Ba de rijkswacht
Zatte altijd tussen ’t kwaad en ‘t goe

Ba de rijkswacht…ba de rijkswacht

Ba de rijkswacht

de joengste sproit van ons lieve moe

Ba de rijkswacht

Dor wierde gij iniens polis

Heu ???

Ba de polis…euh ba de rijkswacht

Ba de rijkswacht

euh … polis

(na klopt mijn lieke nie mier)
Dor is na een groet gemis

Ba de rijkswacht, polis euh…

Allez …. Ge wet wel ….Ba de gendaarme

Want da loept hier goe mis !

enfin ...

ne gendaarm... ne gendaarm
De pakkeman me de langen arm

Go naa mor in de zon liggen zoeteke

Met aa vrouwke

Lakker warm…..

from jor loving sis wiz a little elp from 'de streengers! '

Geschreven door BOJAKO om 13:12 5 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 30 december 2008

niefjorke zoete, ons varke ee vier voete....

Gelukkig 2009

Eindelijk weer even tijd om mijn dagboek bij te werken.
Ventje is op trot met zijn ex-collega’s en ik verwacht geen bezoek en er zijn geen zieke kindjes, tijd zat dus.

De periode rond Kerstmis was wel hectisch.
Zoon 1 was ergens in een gebouw waar het gebrand had, hij is op een natte, met roet besmeurde trap afgedonderd en moest naar spoed.
Gelukkig had hij niets gebroken maar zijn rug was flink gekneusd.
De eerste week van de kerstvakantie had hij vrij genomen om op de kinderen te letten, maar hij kreeg er ocharme ochheere bovendien nog een buikgriep bij.

’t Was al voorzien dat Seppe op 22 en 23 december naar ons ging komen, want kleindochtertje moest naar het ziekenhuis om haar neuspoliepen te laten verwijderen en buisjes in haar oren te laten steken.

Gelukkig is dat ook allemaal probleemloos verlopen en heeft ze nadien niet veel pijn gehad.

24 december werd een dag van voorbereidend koken, want dit jaar werd kerstdag bij ons gevierd. Het verandert om het jaar, de ene keer kerstavond en de andere kerstdag.

Toen ik voordien overwoog om eens iets anders te maken protesteerden de kinderen – ze vinden de echte traditionele kerstdiner nog het lekkerst.

Iedereen heeft zelfs een klein beetje Christmas pudding gegeten met rum- en vanillesaus. (veel kan je er echt niet van eten want het valt als een stuk beton in je maag )

Dit jaar had ik als vulling voor de kalkoen het recept van 'Nigella' gebruikt (met kruidenkoek) maar ik denk dat ik volgend jaar terug de traditionele vulling zal maken met salie en ui, 't was heel korrelig.

De asperge velouté was wel lekker, maar de kleinkinderen geven toch de voorkeur aan tomatensoep met veel ballekes, dus dat moet ik zeker onthouden voor volgend jaar.

Misschien moet ik dan ook overwegen om de stap te wagen naar voorbereide gerechten uit de diepvries, want de dag na kerstmis kon ik mijn pijnlijke hand amper bewegen en Herniaretta was ook aan ’t krijsen.

Ik vind koken heel plezant maar mijn knoken zijn niet langer akkoord.

Schoonma brengt de feestdagen door aan zee bij schoonbroer en schoonzus, daar is het veel minder druk dan bij ons met al de kleinkindjes, maar dat kan in de toekomst nog veranderen.

Nu heb ik jullie al mijn prachtige geschenken laten zien, maar ik heb nog niet verteld wat de Zilveren Surfer van mij heeft gekregen, of beter … zal krijgen.

Wel, bij leven en welzijn gaan we volgend jaar in oktober en november op reis naar Australië.

Hier droomt hij al jaren van en als we het nu niet doen, dan zal het er nooit meer van komen, we worden er tenslotte niet jonger op.

Wel heel belangrijk is dat hij dit lang op voorhand weet, want de voorbereidingen van zo’n reis vindt hij zeker even plezant als het reizen zelf.

Ik krijg hem amper van de computer weg en hij staat al te popelen om in januari naar het vakantiesalon te gaan.
Wedden dat hij met een zak vol brochures naar huis komt ! Er ligt er nu al eentje van vroeger op tafel.

Toen ik mijn Australische nicht gisteren belde om het te zeggen begon ze van blijdschap te huilen.
Ze had de hoop om ons nog eens te zien bijna opgegeven. Tenslotte zijn al mijn nichten en neven bijna tien jaar ouder dan ik, want het zijn de kinderen van de oudste zus van mijn vader en hij was een nakomertje.

We hebben nog enkele feesten voor de boeg – het eindejaar brengen we door bij mijn lieve vriendin en nieuwjaarsdag vieren we vervolgens bij zoon 2.

Dan zal het ‘moeten’ een jaar afslanken worden, anders past mijn derrière niet in de stoel van het vliegtuig en ’t is tenslotte 24 uur vliegen. Bovendien zijn de WC’s in zo’n vliegtuig ook aan de kleine kant.

Spijtig dat ik niet kan zeggen : “Beam me up Scotty”, want zoals jullie weten heb ik een ongelooflijke hekel aan reizen, maar ge moet iets voor uwe vechtgenoot over hebben hé?

Voilà, dat zijn zo ongeveer de belangrijkste zaken van de voorbije week, over de politiek zullen we maar zwijgen zeker? Ik snap er toch niets meer van.

Bv: Indien de Koning op eender welk ander moment zich durft te mengen in de politiek, dan staat het land op zijn kop, maaaaar…. wanneer het land op zijn kop staat dàn moet de Koning het in orde brengen….
Ben ik nu echt zo vreselijk dom dat ik dit niet begrijp?

Toch moet ik ook terloops even vermelden dat Bart de Wever ongelooflijk meeviel in het programma Nooitgedacht met Rik Torfs.

Gisteren was hij ook grandioos in ‘De Slimste mens’ toen hij verontwaardigd vroeg aan Erik van Looy of hij niet meer mocht antwoorden.
Erik van Looy was helemaal zijn kluts kwijt en vervolgens toen Bart de Wever heel sec gewoon : “STOP” zei bleef ik er bijna in en Erik van Looy ook trouwens.

Ik wens al mijn lieve blogvrienden
en trouwe lezers
een héél gelukkig
en vooral
een gezond Nieuwjaar !

Geschreven door BOJAKO om 15:10 16 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 30 december 2008

woensdag ...

jaja 't is al woensdag!

De week is weer half en het lijkt alsof het enkele ogenblikken geleden nog maar zondag was. "Dat is nu oud worden ! " zei mijn moeder zaliger altijd en mijn moeder had altijd gelijk.

Snel even recapituleren wat er ondertussen gebeurd is.

Zoals ik jullie al verklapt had : ik ben naar mijn allereerste Red Hat bijeenkomst geweest.

Ik heb kennisgemaakt met Queen Florry, onze mascotte Flo-Flo en alle andere Ladies en ik moet zeggen : het is me ongelooflijk meegevallen.

Ik had me al wel vanaf het begin als Red Hat Lady ingeschreven, maar het was me tot nu nog altijd niet gelukt om naar een bijeenkomst te gaan omwille van een overvolle agenda.

Geef toe : op onze leeftijd is het soms nodig om eens lekker op een deftige manier uit de bol te gaan. Je wordt als groep op straat niet uitgelachen, maar je tovert op alle gezichten wel een lach, da's heel wat anders.

Queen Florry heeft als Antwerpse Lady met veel succes deze eerste groep Red Hat Ladies in België opgericht. Er waren Ladies uit alle hoeken van België en zelfs van Nederland en ik ben ervan overtuigd dat er nog veel meer Ladies zullen volgen.

Maandag had ik een afspraak in het UZA voor mijn nog steeds fluitende oren.

Deze keer werden drie testen gedaan. Een EEG (ik dacht dat ze mijn hart gingen onderzoeken maar het bleken mijn hersenen te zijn). Een jonge dokter (ze zien er tegenwoordig toch allemaal zo vreselijk jong uit hé?) zette me een antieke zwemmuts op, verbonden met allerlei electroden en verzekerde me met zijn hand op zijn hart dat ik niet in een aflevering 'verborgen camera' verzeild was en dat er stiekem geen foto's gemaakt werden.

Na dit onderzoek trokken we naar een andere kamer waar hij me met een ander machine magnetische bursts op mijn hoofd gaf. Mannekes zeg, plezant is anders!

Voor het derde onderzoek trokken we weer naar een andere kamer en daar kreeg ik twee natte sponzen op mijn hoofd, vastgehouden met een brede elastiek, dat werd aan een apparaatje aangesloten en zo moest ik twintig minuten blijven zitten. Het verontrustte me dat ik niets voelde of hoorde integenstelling tot de magnetische bursts, maar hij verzekerde me dat het zo hoorde.

Na al die onderzoeken moest ik hem tot mijn spijt bekennen dat mijn oren nog even lustig floten, ik voelde geen verbetering.

Hij zei dat de laatste behandeling misschien pas enkele dagen later verbetering zou geven, maar ik vrees ervoor. Ik denk dat ik piepfluitend door het leven zal moeten.

Enfin, ik heb nog een paar afspraken gekregen voor januari en ik ben benieuwd wat ze nog met mijn hoofd en oren kunnen doen?!

Mijn kapsel was natuurlijk niet meer om aan te zien, overal op mijn hoofd en in mijn haar zaten plukjes gel of gom, maar ventje en ik besloten om die middag toch even naar het Shopping Center te gaan. Na een kwartiertje winkelen gaf Herniaretta me duidelijk te verstaan dat zij die dag geen zin had in winkelen en werden we verplicht om terug naar huis te keren.

Zeven weken heeft Seppe het volgehouden, maar wij zijn terug en hij is weer ziek. We waren net terug toen de telefoon ging. Zoon 2 vroeg of we hem konden depanneren, hij moest zo snel mogelijk naar het ziekenhuis want zijn vrouwtje was daar met Tibo en de zieke Seppe. Men had toen al vastgesteld dat hij een longontsteking had.

Op ons voorstel namen we kleindochter mee, ze is nog niet schoolplichtig en kon de nacht en dag bij ons doorbrengen, dat was dan toch al één zorg minder.

Met baby's verwacht je een slapeloze nacht, maar kleindochter bezorgde me er ook een. Om vier uur zat ze klaarwakker in bed en vroeg ze of ik de TV wou aanzetten. Na twee verhaaltjes sliep ze terug in, maar nana geraakte niet meer in slaap met als gevolg dat ik gisteren om zeven uur in mijn tram ben gekropen en heb geslapen als een marmot.

Geschreven door BOJAKO om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 28 december 2008

Gelukkige feestdag aan alle onnozele kinderkens .... :-D

Mr. Silver, mijnen action man, wil weer eens op trot - de man kan echt niet stilzitten! We gaan vandaag dan maar de koekenstad !

Er rest me dan ook weer geen tijd om te schrijven, dus hierna de oplossingen die jullie samen bijna allemaal gevonden hadden.

Ik ben ervan overtuigd dat ik de maand september heb gehoord, want ik was die avond Bobette en nuchter, een predictor test liegt niet denk ik ....

Pazke wordt inderdaad werkloos (ze had al enkele video's van mij op een DVD gezet - ik kan het nu zelf doen indien ik ooit de gebruiksaanwijzingen snap
- September 2009 (of eind augustus ?) 't moet dus nog medisch bevestigd worden komt er nog een boeleke bij ... (volgens Mz. Predictor)
- Een blauwe tand - ik heb eigenlijk geen idee hoe ze zo iets noemen, maar ik denk een bluetooth, ik zal het aan ons Lewieke moeten vragen.
  Ik snap al hoe ik het aan en uit moet zetten nu de rest nog uitzoeken....

Italiaans snijmachien ofte ene pizza cutter, zo ongeveer de enige keuken gadget die ik nog niet had en ik ben verzot op gadgets

Norz en Souz - volledige DVD reeks - eindelijk kan ik nu inderdaad rustig de hele serie bekijken.... heerlijk !

Geschreven door BOJAKO om 00:00 8 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 26 december 2008

derde poging om iets te schrijven ... nu vingers gekruist !

Sennet doet vanavond een beetje moeilijk, maar kom…ik ben nog steeds helemaal vervuld van peis ende vrede maar ook ....veel te moe om te schrijven! - als het er niet goed uitziet ligt het niet aan mij hoor, ik ben al lang aan het proberen...

voor de lol enkele Hints ….

Wat heeft de Kerstman voor Bo’ke dit jaar onder de kerstboom gelegd?

Raden maar !

Norz en Souz

Een blauwe tand

September 2009

Italiaans snijmachien

Pazke wordt werkloos

Geschreven door BOJAKO om 22:28 12 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

B	Brutal
O	Orderly
J	Joyful
A	Accurate
K	Keen
O	Old

12 reacties op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Mrs.Bo and Mr. Silver