Archief

Het is geschied, alle ramen op het gelijkvloers en de 1ste verdieping, zijn geverfd. Meer zelfs, één der ramen die ik gisteren onder handen nam, heeft zelfs al 'n tweede "couche" gekregen. Dat was nodig omdat dit raam meer te lijden heeft van zon en regen.  Ook het raam van onze slaapkamer kan 'n tweede laag gebruiken. Dat zal iets voor maandag of dinsdag zijn. Dan zal ik ook de deuren van onze stallen in het nieuw zetten met dezelfde verf. Maar omdat deze jongen er vandaag vrij vroeg aan begon, was ik al klaar, juist vóór het middageten. 

Gezien mijn wederhelft niet zinnens was om de deur te verlaten (de ramen stonden nog open) om bvb. te gaan winkelen, had ik de tijd voor mezelf en besloot ik te gaan fietsen. Mijn route was rap klaar: Bemelen - Valkenburg - Bunde - Maastricht.  Ik vertrok dus via de Noorderbrug naar Bemelen. Daar fietste ik eerst de berg naar boven, intussen een van mijn favoriete bergjes. Wat verderop kom je in Wolfshuis, 'n gehucht of buurtschap (zoals ze in Nederland zeggen) van Eijsden-Margraten. Daar staat de Van Tienhovenmolen, gebouwd in 1855 en sinds 2000 terug maalvaardig. 

Daarna reed ik de Daalhemerweg naar beneden, naar het centrum van Valkenburg. Vandaag liet ik de Cauberg letterlijk links liggen om vervolgens weer naar zo 'n klein gehucht of buurtschap te rijden, Plenkert. Ik ben al dikwijls langs dat Protestants kerkje gereden maar er nog niet gestopt. Het was 'n voormalige Hervormde Kerk uit 1891. Groot was echter mijn verrassing toen ik korterbij kwam, het is nu 'n restaurant met de naam Ambrozijn, dit sinds 2021. 

Terugkeren deed ik via Beek en Ulestraten. In dat laatste dorp staat ook 'n oude kapel, in de volksmond, Centekapel genoemd. Gebouwd werd ze in 1857. Nadat ik de helling Waterval was afgereden, fietste ik uiteindelijk nog de Biesenberg in Humcoven naar boven. Het stijgingspercentage is max. 10%. Nadien was het gewoon terugfietsen naar Maastricht, deze keer op voor mij minder bekende wegen. Ik heb gewoon de zon in het vizier gehouden en mij de bedenking gemaakt: "alle wegen leiden naar Maastricht". En zo geschiedde. 

Gezien ik nog geen pauze genomen had, besloot ik via Smeermaas en Hochter Bampd, naar Neerharen te fietsen voor 'n terrasje bij Mesjeu. Onderweg zag ik de runderen weer pootje boden in de Maas. 

Zo, het is nu bijna 19u30, tijd om af te ronden en de benen omhoog te leggen, dat heb ik nu wel verdiend. 

Mijn dag had ik mooi opgedeeld, in de voormiddag was ik bezig in de tuin, in de namiddag was er tijd voor 'n fietstocht. Veel opzoekwerk wilde ik er niet aan besteden, gewoon in het zadel en richting de Zuid-Willemsvaart. Ik nam hiervoor mijn stadsfiets. 

Ik vertrok via de sluis in Lanaken, langs het Verbindingskanaal tot in Neerharen. Daar ging ik de brug over om verder door te fietsen langs de rechteroever van het kanaal tot in Mechelen a/d Maas. Op dat punt kun je rechts terugfietsen naar Kotem, en rechtdoor rij je dan richting Lanklaar. Op dit punt komen er veel fietsers voorbij, het is dan ook niet vreemd dat er bij goed weer, 'n ijskar staat. Ik fietste gewoon rechtdoor. 

Op de site van Hotel Beau Séjour kun je altijd mooie foto's nemen, zeker van dat oude huisje. Met 'n klein verplicht ommetje doorheen het centrum van Lanklaar, bereikte ik de brug over het kanaal die mij verder zou brengen naar As. Het is het oude Kolenspoor, tegenwoordig 'n fietssnelweg. Rond 15u00 was ik er fietser 411. 

Mijn bedoeling was om in het station van As te pauzeren, maar .... om te beginnen hadden zij geen vlaai en vervolgens bleek mijn bestelde Cécémel maar niet door te komen. Er liep nochtans genoeg bedienend personeel rond. Ik ben gewoon vertrokken om mijn geluk elders te beproeven. Ik heb aan het station wel enkele mooie foto's gemaakt. 

En die pauze nam ik dan in Opgrimbie. Ik weet dat je daar altijd terecht kunt voor goede "marchandise" met 'n vlotte bediening.  Ik kwam daar trouwens aan de praat met 'n klant die ook in Lanaken woont en toevallig - via zijn vrouw - bevriend is met mijn zus. De wereld is klein. 

Eenmaal thuis kon ik nog net de laatste 10 km. zien van de rit in de ronde. Het is altijd met dichtgeknepen billen toekijken hoe ze naar die laatste rechte lijn afstormen. En ja, het was weer prijs, 'n stevige valpartij. 

Als toemaatje, 'n oude foto van 1982. Met die club heb ik meer dan 30 jaar competitie volleybal gespeeld in de amateurliga V.K.S. (Vlaams Katholiek Sportverbond). Waar is de tijd toen we nog soepel en lenig waren .... 

Eens ik in "the zone" ben van het fietsen, kan ik bij wijze van spreken wel elke dag mijn fiets van stal halen, zonder dat het begint tegen te zitten. Het is nu eenmaal 'n passie. Maar let wel, het hoeft daarom niet elke keer zo 'n tocht te zijn gelijk gisteren waar ik over 'n vijftal hellingen gereden ben. Het mag ook onder het motto: "niks moet, alles mag". 

Zo trok ik deze namiddag richting de Maas. Eerst fietste ik naar Smeermaas en vervolgens doorheen Hochter Bampd. Wat me vandaag opviel, dat waren de vele kajakkers op de Maas. Vanaf Smeermaas tot in Geneuth voorbij Kotem, zag ik vele kajakkers. Ik zag ook dat de Nederlandse runderen en paarden, aan het pootje baden waren in de Maas. Die beesten hebben het ook warm. 

In Geneuth zelf - 'n gehucht van Kotem - fiets ik regelmatig en dan zie ik telkens die kerk aan de andere kant van het water. Vandaag was ik toch nieuwsgierig over welke kerk het nu juist gaat. Het is de Sint-Jozefkerk van het dorp Meers, horende bij Stein. De kerk is van 1910 en het dorp heeft +/- 1.000 inwoners. 

Vervolgens fietste ik doorheen Kotem om dan in het dorp Boorsem toe te komen. De kerk daar is héél oud, van 1791. Uiteraard is nadien nog veel bijgebouwd. Het is de Sint-Joriskerk. Het hoofdaltaar is zelfs nog ouder, van 1696. Naast de kerk, enkele herdenkingen aan gevallen soldaten in de wereldoorlogen. 

Terugkeren deed ik via de Oude God en de Ucoverpoort in Rekem. De Bistro en de poort dateren van 1630. Die Chouffe NA (0,4%) smaakte. Daarna was het gewoon richting Lanaken fietsen, evenwel met 'n klein ommetje langs La Butte aux Bois. Voila, het weekend kan niet meer stuk. 

Vandaag krijgen jullie twee fietstochten voor de prijs van een. In de voormiddag ben ik naar onze schoonzoon gefietst om wat eitjes te gaan halen. Ze hebben vijf kippen en die leggen wekelijks tussen de dertig en vijfendertig eitjes. Met hun drieën krijgen ze die hoeveelheid eitjes nooit verwerkt, ze zijn dus maar al te blij dat ze er wat kwijt kunnen aan ons.  Uiteraard was het nodig om bij terugkeer, rustig te fietsen zodat ik al niet met 'n omelet thuis aankwam. 

In de namiddag wilde ik profiteren van het goede weer om nog 'n stevige fietstocht te maken. Volgende week verspellen ze regelmatig regen en de tocht met Hubert van gisteren, had voor mijn doen wat te weinig hoogtemeters. Ik wilde zoals eerder al eens gezegd, deze keer de Brakkeberg in Berg en Terblijt wel eens opfietsen ipv. telkens naar beneden te rijden. 

Ik vertrok via Smeermaas en de Noorderbrug in Maastricht om vervolgens richting Bemelen en Berg en Terblijt te fietsen. In Berg ben ik even gestopt aan de Mariakapel. De oorspronkelijke kapel dateert van het midden van de 19de eeuw. Door verbredingswerken aan de Rijksweg, werd ze in 1950 afgebroken en in 1957 opnieuw opgebouwd. 

En dan, na de afdaling van de Geulhemmerberg, kwam dan de Brakkeberg. Het is 'n beklimming van slechts 670 meter, maar wel met 'n stijgingspercentage van 9,6% met 'n max. van 12,4%, 'n stevige kuitenbijter dus.  Na de Brakkeberg reed ik in Valkenburg de Cauberg naar beneden, ook 'n ervaring. Op de Daelhemerweg omhoog, kom je voorbij de Fluweelengrot, 'n plek die veel bezoekers trekt. 

Pauzeren deed ik vandaag in Eijsden, 'n ijsje leek me wel doenbaar vandaag, het was er warm genoeg voor. En voor 7,75 euro kun je niet in 't zak gezet zijn.  Vervolgens fietste ik de brug tussen Moelingen en Lixhe over. Wat verderop heb je 'n mooi zicht aan de Maas op Eijsden.

Onderweg was ik mij aan 't bedenken hoe ik zou terugfietsen. Ik wilde nog 'n bergje overfietsen, en dat werd dan uiteindelijk de Muizenberg in Kanne. Eer ik eraan begon, heb ik nog even 'n bezoekje gebracht aan de mooie Heilig Grafkapel aan de voet van de Muizenberg. De kapel werd gebouwd in 1714 en is 'n Rijksmonument. De kapel werd gebouwd op 'n terrein van de toenmalige kasteelheer Baron van Dopff.

Terug in Lanaken heb ik mij nog 'n biertje gedronken (mijn merk) eer ik naar huis ging. Straks kijken we weer naar Vive le Vélo. En o ja, dat koppeltje dat vandaag zijn 50-jarig huwelijksfeest viert, nogmaals mijn felicitaties en hopelijk viel de stress nog mee omwille van het bezoek van de burgemeester. 

Als je met 'n vriend gaat fietsen, dan is het niet zo evident dat je onderweg veel foto's kunt nemen. Het verstoort het ritme en de ander heeft er in feite geen boodschap aan dat je foto's neemt om ze later op 'n blog te zetten. Het is 'n ander verhaal als je 'n route kiest met "ups and downs", dan ben ik meestal wat vroeger boven op 'n helling dan Hubert en kan dan af en toe 'n foto maken. Maar, het is wat het is. 

De route van vandaag was zo gekozen dat we op 't eind nog zouden passeren aan de Decathlon in Eisden. Dat is 'n grote sportwinkel waar je alles vindt, gaande van sportartikelen, kampeermateriaal, kledij, enz.  Hubert had nog van alles nodig voor onze fietsvakantie in de Westhoek. 

We vertrokken via Gellik, Eigenbilzen en Zutendaal, om in Genk doorheen Kattevennen te fietsen. Vervolgens ging het doorheen het Molenvijverpark in Genk. Het was gewoon wat nrs. volgen van het fietsroutenetwerk. We hebben redelijk wat kms. gefietst doorheen de bossen en langs rustige paden. Uiteindelijk kwamen we aan in Opglabbeek. Daar staat de Sint-Lambertuskerk. Het oude schip en koor, dateren van de 16de eeuw. In 1928 werd de kerk vergroot en kregen dat schip en koor, 'n andere functie. 

Opglabbeek deed bij Hubert ook 'n belletje rinkelen, zijn schoondochter is er namelijk bibliothecaris. Wij er dus heen, maar .... ze was er niet, 'n vrije dag.  Geen nood, wij trokken verder richting As. Normaal gezien zou ik er even pauzeren, maar het werd al wat later en Hubert had nog inkopen te doen, wij reden dus verder richting Lanklaar met de intussen beroemde passage: "fietsen doorheen het water". Het was er vandaag vrij druk. 

Ook de fietsroute verderdoor naar de oude mijnsite van Eisden, was 'n beproeving wegens de vele wandelaars en fietsers. Tja, het is bouwverlof en velen profiteren van het mooie weer. In de Decathlon was het precies gratis, terwijl Hubert zijn ding ging doen, heb ik buiten wat rondgeneusd. Het was er 'n komen en gaan van kooplustigen. 

We waren nog maar juist vertrokken in Eisden, toen Hubert problemen kreeg met zijn versnellingsapparaat. Het stond achteraan op het kleinste tandwiel toen zijn schakelaar aan het stuur, niet meer wilde meewerken. Het was dus met de grote versnelling terug naar huis. We kozen onze route zo dat we weinig of geen hellingen meer moesten maken. Uiteindelijk is hij toch niet meer thuis geraakt, hij is naar zijn dochter gefietst in de hoop dat ze hem naar huis kon brengen met de auto. 

Zo ben ik dan alleen thuis geraakt, zonder pauze, niet onderweg en niet op het einde. Al bij al, toch 'n prettige fietstocht. 

Groeve 't Rooth in Bemelen was vandaag mijn doel. Deze beklimming loopt parallel met de Bemelerberg, maar is veel steiler. Waar de Bemelerberg verschillende bochten heeft en 1 km. lang is, gaat de Groeve recht omhoog en is 830 meter lang. Dus hoe korter, hoe steiler. Het was al effe geleden dat ik daar nog eens omhoog fietste. 

Daarna kwam ik in Valkenburg voor mijn tweede helling van de dag, de Cauberg. Maar vóór ik aan de helling wilde beginnen, zag ik dat bord staan. Dat triggerde mij tot het nemen van 'n foto. De mensen op het terras vroegen mij, breed glimlachend, welke mijn keuze was. "Omhoog, verstand op nul en mijn blik op oneindig", heb ik hen verteld. In werkelijkheid, mijn blik gericht op mijn voorwiel en gewoon duwen. 

Na de Cauberg volgt traditioneel de Geulhemmerberg. Maar eer je die kan beklimmen, moet je eerst de Brakkeberg naar beneden fietsen. En die passage begin ik meer en meer als gevaarlijk te beschouwen. Het is er recht naar beneden aan 'n hoge snelheid. Uiteraard stort ik mij niet als 'n kamikaze naar beneden, maar hou ik mijn handen aan de remmen om bij iedere bocht af te remmen. Het is deze bergaf die mij zoveel nieuwe remblokjes doet plaatsen. Volgende keer rij ik daar omhoog. 

In Berg en Terblijt, na de Geulhemmerberg, maakte ik 'n foto van 'n oude woning. Daarna ging het rechtsaf naar Meerssen en de Waterval omhoog, de vierde helling van de dag en een mijner favorieten. Via Genhout kwam ik al rap in Elsloo. Daar moet je altijd rekening houden met verschillende straten met kinderkopjes en kasseien. Niet mijn favoriete ondergrond, maar je moet er langs.  Die mooie oude huisjes maken natuurlijk veel goed. 

Iets verderop ligt dan de brug, terug naar België, meer bepaald naar Kotem. Daar nam ik mijn enige pauze van de dag. Gezien ik daar nog maar goed 50 km. op de teller had, besloot ik om nog 'n lus in eigen streek te fietsen. Eerst doorheen Boorsem en Uikhoven om vervolgens in Rekem de Molenberg omhoog te fietsen.  Ze zeggen wel eens "Red Bull geeft je vleugels", maar die Duvel deed bij mij hetzelfde, ik vloog bijna de Molenberg omhoog.  Terugkeren deed ik via de Besmer en Gellik. 

Een mooie rit, vijf hellingen en veel amusement, meer moet dat niet zijn. 

Kon het nog méér cryptisch omschreven worden, vraag ik mij nu af, "terug naar school"? Deze titel had ik dus vandaag in gedachten om mijn fietstocht te omschrijven. Gezien ik al deze voormiddag kon vertrekken, had ik als doel gekozen, de Bullenschool in Meeuwen-Oudsbergen. Vandaar dus die link met 'n school. 

Ik vertrok via Gellik en Eigenbilzen naar Wiemesmeer voor 'n eerste stop aan de Lourdesgrot. Ik heb het even opgezocht, die grot is dit jaar jarig, ze bestaat sinds 1925. Wat verderop in Kattevenne ben ik even blijven stilsstaan bij 'n recent opgericht herdenkingspunt (in 2024 daar geplaatst). Je ziet het tegenwoordig meer en meer, herinneringen aan gebeurtenissen in WO II. Als je kijkt naar die mannen hun leeftijd en ook naar de herkomst van de piloot, Nieuw-Zeeland, dan denk je aan de absurditeit van oorlogen. 

In Genk zag ik verder 'n mooie nieuwe muurschildering. En dan kwam ik in Kelchterhoef, grondgebied van Houthalen. De Abdijhoeve is weer in volle bedrijvigheid. Een tijd terug was deze horecazaak even dicht. Zelf ben ik er niet gestopt, nog te weinig kms. op de teller. Die banken daar, deden mij denken aan Egyptische kunst, ware het niet dat ze toen de auto nog niet kenden (om die auto te zien, moet je de foto vergroten). 

Via Peer bereikte ik uiteindelijk de Bullenschool in Meeuwen-Oudsbergen. Ik had op dat moment al 55 km. gefietst en die pauze kwam gelegen. De kersenvlaai heb ik rap moeten opeten, de wespen kwamen mij gezelschap houden.  Na de pauze begon in feite de terugkeer. Vandaag kwam ik langs 'n kapel in Opglabbeek waar ik - zo denk ik toch - nog geen foto van gemaakt heb. Het is de St. Brigittakapel, gebouwd einde de 19de eeuw. 

Het volgende dorp op mijn route was As. Die Nieuwe Molen staat er al sinds 1717. Ik ben er nog niet uit hoe die molen dan aan zijn naam komt: "de Nieuwe Molen". Ik vervolgde mijn route via het station van As, de Salamander in Mechelen a/d Maas en Kotem. Mijn biertje wilde ik gaan drinken in Neerharen, dus niet in Kotem. Daar loop je het gevaar weer 'n stuk vlaai - gratis deze keer - voorgeschoteld te krijgen, en dat is van het goede wat teveel. 

Uiteindelijk fietste ik langs de Maas in Herbricht, over 'n klein stukje Maastricht om tenslotte rond 15u15 thuis aan te komen. Met 104 km. en 'n gemiddelde snelheid van 21,1 km/uur, mag 'n mens tevreden zijn. Zoals steeds heb ik mij geamuseerd. Tot morgen. 

Welbedankt voor die feliciaties nav. onze 44-jarige huwelijksdag gisteren. Ik heb misschien terloops gezegd dat het 'n dag gelijk 'n ander is, uiteraard wordt dit wel gevierd. Maar dat moet voor ons niet noodzakelijkerwijze op de dag zelf. We hebben bij dergelijke gelegenheden meestal de gewoonte om met ons tweetjes ergens lekker te gaan eten. Maar dat kan eventueel nog dit weekend of een der volgende weken, we zien wel. Wij zijn niet zo'n koppel dat per se dat op de dag zelf wenst te vieren. 

Dit gezegd hebbende, vandaag werd er gefietst en het moet mij speciaal van het hart: Vlaanderens wegen vertonen veel gaten en putten. Als je dan zoals nu moet fietsen in 'n combinatie van zonlicht en schaduw, dan zie je niet altijd op tijd dat putje en knal je met je voorwiel telkens stevig ertegenaan. Gezond is dat niet voor de bandjes en ook niet voor de mens die zich moet rechthouden. Ik ben misschien vooringenomen, geef mij toch maar de fietswegen in Ned. Limburg. 

Ik vertrok vandaag via Zutendaal en As naar Opglabbeek. Daar kwam ik eerst het Joekelbos tegen. Dit is blijkbaar het grootste ingerichte speelbos van het land. Wat verderop waren ze volop bezig met 'n jumpingwedstrijd in het Sen Tower Park.  

En dan in Meeuwen-Gruitrode, dé ontdekking van de dag, de kapel gewijd aan O.L.Vrouw van Rust. Ik ben er al 'n paar keer langs gefietst maar nog nooit gestopt. Ik dacht altijd dat het 'n veldschuurtje was, maar het blijkt 'n kapel te zijn die aan de achterkant volledig open gelaten is. Het is 'n rusplaats geworden voor wandelaars en fietsers. 

Mijn pauze nam ik zoals gepland in Tongerlo in café De Kieper onder de brug. Je wordt er altijd goed geholpen en de vlaai is steeds van uitstekende kwaliteit.  

Mijn terugtocht verliep wat anders dan voorzien. De bedoeling was om via de Zuid-Willemsvaart terug te keren. In Kotem nam ik echter de beslissing om de Maas over te steken naar Stein. Zo passeerde ik enkele keren het Julianakanaal. En wat verderop in Brommelen nam ik mijn volgende beslissing; de Kloosterberg overfietsen. De benen voelden nog goed aan en de goesting was er om dat onding te temmen. Je hebt er 'n strook van bijna 11% stijgingsgraad. 

Uiteindelijk terug zijnde in mijn eigen streek, koos ik ervoor om nog 'n lus te maken naar Neerharen om daar mijn biertje te gaan nuttigen. Tenslotte fietste ik terug naar huis via de Sportoase. Zo, weer 'n hondertje op de teller, fijn fietsweer en ik heb mij geamuseerd. Morgen begint de Tour de France. Benieuwd of een onzer landgenoten de eerste rit kan winnen. 

Nee, ik ben vandaag niet gebakken of gebraden tijdens mijn fietstocht, het viel al bij al nog goed mee. Ik had dan ook mijn voorzorgen genomen. Om 5u45 stond deze knaap al langs zijn bed om zich te wassen en aan te kleden. Na het ontbijt en het vluchtig doornemen van de krant, kon ik om 6u49 al vertrokken. Het enige nadeel van dat vroeg vertrekken is dat de zon nog laag staat, hetgeen al eens hinderlijk is bij het oversteken van straten. Maar voor de rest, 'n prima weertje. 

Ik vertrok via Smeermaas en de Noorderbrug om vervolgens naar Bemelen te fietsen. Daar reed ik de eerste helling van de dag naar boven, de Bemelerberg. Vervolgens had ik 'n heel smal pad voor mij alleen, de weg naar Scheulder. Fietsen in deze regio is altijd op en af, en als beloning krijg je dan ook steeds mooie vergezichten. In Banholt trok dat mooi gekleurd paard mijn aandacht. 

Vanaf dat punt fietste ik in de richting van Voeren. Eerst kom je doorheen het gehucht Schilberg. Het hoort bij het dorp Slenaken. Schilberg heeft 35 boerderijen en woningen, twee van die boerderijen liggen in het Belgische dorp St.-Martens-Voeren. De kapel daar is van 1946, gebouwd door de buurtschap voor het behouden doorkomen van WO II. 

De Sint-Martinuskerk van Sint-Martens-Voeren is al oud. De toren is van de 12de eeuw, het schip en het koor van het begin van de 19de eeuw. In 's-Gravenvoeren aan de Sint-Jozefkapel (weeral St. Jozef), heb je ook 'n rustplaats en 'n mooi vergezicht. Daarna was het in gestrekte draf naar Moelingen, de Maas over in Lixhe, om vervolgens naar de sluis van Lanaye te fietsen. 

Onderweg had ik 'n bericht van vriend Hubert gekregen. Ik moest me bij hem melden: "de koffie staat klaar - Monica heeft gebeld". Ik heb dan ook maar niet de intentie gehad om mij ergens lang op te houden voor 'n pauze, zo 'n pauze zou ook alleen maar nefast zijn bij zulk warm weer. In Kanne ben ik nog de laatste helling van de dag opgereden, de steile Muizenberg en dan heb ik enkel in Veldwezelt het fietspad nog genomen naar Smeermaas om vervolgens via Neerharen terug te keren naar Lanaken. 

En dan het nieuws van Monica ...., zij heeft ons bevestigd dat we in augustus welkom zijn op haar B&B in Diksmuide. Hubert en ik gaan deelnemen aan de 4-daagse wandeltocht van de Ijzer. We gaan niet voor de grote afstanden, we houden het bij de 8 km. dagelijks, maar in de namiddag gaan we wel fietsen in de streek. En logeren doen we dus in Diksmuide, 'n plek waar ik al verschillende keren geweest ben. Het belooft interessant te worden. 

Hou jullie verder vandaag uit de zon, het is nu in Lanaken 36°. En wie het nog niet gezien heeft, .... ik heb de kaap van 4.000 fietskms. overschreden. 

Sinds maanden zie ik telkens 'n gans leger aan arbeiders, techniekers en ander gespecialiseerd personeel op weg naar het centrum van Eijsden. Vandaag ben ik er eens gestopt. Het blijkt 'n eeuwenoud kasteel te zijn dat sinds dit jaar omgevormd werd tot 'n 5-sterrenhotel. Maar dadelijk meer hierover. 

Met het oog op de warmte van deze namiddag, ben ik al vroeg vertrokken met mijn stadsfiets. De bedoeling was om tot Moelingen te fietsen en via Eijsden en Maastricht terug te keren. Ik vertrok aan de brug van Briegden om zo langs het Albertkanaal via Vroenhoven te rijden tot in Kanne. Daar stak ik de brug over om zo door te gaan naar Lanaye. Daar maakte ik toch eens 'n foto van het voormalige Maison Communale.  

In Lixhe moet je dan altijd de brug over aan de Maas. Fietsers die er al eens passeren weten dan dat je daar over enkele ijzeren platen moet rijden (2 maal). Het is kwestie van wat behendigheid te hebben want het is er kort keren. 

In Eijsden kom je dan verschillende kastelen tegen. Eerst heb je Kasteel Rijckholt, 'n groot deel in de 17de eeuw gebouwd. Dan het Kasteel van Eijsden, gebouwd in 1636. Tenslotte het Kasteel Oost dat nu Hotel van Oys heet. Dit laatste kasteel stamt uit de 14de eeuw. De bedoeling van de huidige eigenaars was om het hotel te openen, einde 2024. Door heel wat beslommeringen is dat niet gelukt en konden pas dit jaar de eerste gasten ontvangen worden. Vandaag zag ik er al velen zitten op 'n terras. Dat hele leger werkers waarover ik sprak in de inleiding, was dus nodig om tijdig te kunnen openen. Daar zal dus ene hele smak geld tegenover gestaan hebben. 

Terugkeren deed ik langs de kajakkers in Smeermaas en mijn tasje koffie in Neerharen. Ik zag juist tijdens het maken van dit verslag, het einde van het BK wielrennen voor vrouwen. Dadelijk mij in de zetel nestelen voor het BK mannen.  Hou jullie verder in de schaduw want het wordt warm.