Het bruidsboeket dat het beter wist
verdriet ?
Ik wentel mijin net iets te drammerige dromen over de langzame schade die jij bij mij hebt aangericht "Ik" grijpt gretig naar het medelijden dat lenigt en toch tot niets verplicht Ik wandel langs de droeve oevers van een wereld zonder jouw aangezicht net zolang tot de pijn de pijn verlicht |
uit de oude doos
Because I love You
Onzichtbaar oog
Tijd-
Loos naar het raam
Gericht
Dat zich strekt
En buigt
Haar glanzend
Op de borst gespiegeld
Getemperde wrong
Der lenden
Waar geen navel staart
Dwingt
De blik
Het stille midden
Gespannen ree-
Vacht uitgespaard
In het heidens bekken
Te aanbidden
Dat ze aarzelend
Het hoofd bewoog
Heel even
Leek je er on-
Zeker van overtuigd
Strakke afwezigheid
Van het zwart gelaat
Dijen in kalmte
Van rots gevangen
Nodigen
Tot dansen uit
Nooit
Had ze naar leven
Meer verlangen
Je houdt van haar
Marmerzwarte
Huid
Je houdt van haar
Zwart marmeren
Bruid
Fabelachtige Vingervlugheid
Op zijn vijfde leerde hij spelen
Op zijn achtste ontdekt door een talentenjacht
De virtuositeit kwam op zijn tiende
De groten der aarde op zijn twaalfde
Op zijn dertiende zijn puberteit
Toen ging het mis
Niemand heeft zich ooit afgevraagd waarom.
Fabelachtige Vingervlugheid
Op zijn vijfde leerde hij spelen
Op zijn achtste ontdekt door een talentenjacht
De virtuositeit kwam op zijn tiende
De groten der aarde op zijn twaalfde
Op zijn dertiende zijn puberteit
Toen ging het mis
Niemand heeft zich ooit afgevraagd waarom.
Een gelukkige associatie
In de schaduw van het gewaad
schaamt haar schaamhaar
zich als een gewatteerd jasje
in het neutraal licht van de zomer
voor die mentaal zo uitvergrote navel
die monumentaal gefotografeerd
als een hoogmoedig maar karig landschap
haar beminnelijke egocentriciteit fascineert
Deze schaamte
een geëngageerde
maar niet moraliserende prestatie
Een bijna-kwinkslag
zonder uitschuivers
Een zeldzaamheid dezer dagen
Want dit afgetakeld navelbouwsel
gemanipuleerd met restauratie technieken
kan zelfs nog aan haar meest ingehouden
en evenwichtig beheerst genieten
uitgelokt door de concerterende onderbuur
niet rieken
17-01-2008
sweet memories of yesteryear ....The was an old man of the isles
Who suffered severely from piles
He couldn't sit down
Without a deep frown
So he had to row standing for miles
blikverruimingblikverruiming
De horizon nadert
hier kan niemand
ons herkennen
wanneer het gesprek een dubieuze wending neemt
je slappe lach zich ernstig met mijn blik vereent
wordt het bewustzijn afgeschaft
terwijl je hardop leest
dansen mijn reikende vingers om je hals
je borsten, vlezig
en wit als satijn
liggen wakker
en betrouwbaar in de hand
tussen ons ademt de zee
in een onverbrekelijk
maar onverbiddelijk
verbond
Vermits..
ik schonk je
mijn uniform en een zoon
je was veeleisend
ik schonk je
een olijfboom
en huis met platanen
je eiste meer
ik schonk je
paarden
een koets en een gezelschapsdame
nog was je niet verzadigd
ik schonk je
de aarde, de zon, de maan
je was onvoldaan
ik schonk je
mijn leven
nog was je niet tevreden
ik schonk je
dit gedicht
ik schonk je
alles dus
(tevreden nu?)
wind en water
comfortabel in mijn bad gezeten
maakte ik wat kringen in het schuim
heerlijk warm
was het water
ik kneep mij even
in de arm
want het water
ik zou het zweren
kon perfect jouw streling
imiteren
een vlokje schuim
bleef even
kleven
op het topje van mijn duim
ik blies het weg
want schuim mist
de geest van het water
maar het zweeft
Burchtstraat Nr 1, vijf hoog
de blik die de stad mij biedt
een brug
een boom
een klein verdriet
die mij toestaan
de blik te verliezen
ik die niet kan kiezen
blijven of weggaan
wat kan mij hier
in ‘s hemelsnaam nog binden
tenzij de wind
over mijn gelaat
vervuld van herinnering
tenzij de zon
die ondergaat
met de herrinering
tenzij de straat
waar ik voortdurend terugkeer
met de herinnering
waarin tijd stilstaat
tenzij de herinnering
waaruit de herinnering bestaat
poëzie is oorlog tegen woord en beeld het heeft deze nacht niet veel gescheeld of ik schreef weer gedichten maar de dichter in mij is heengegaan toen jij met HEM vertrok mij achterliet met één pantoffel en één ouwe sok om te bewaren als symbool voor halve paren .
|
Maar met die schildpad werd het ook weer niets hoor. Opa had veel liever het sprookje over dat heel mooie meisje vertelt vooral omdat hij daar een knappe ontknoping had voor bedacht met een poolreiziger die haardvuurachtige verhalen schreef voor de radio op zondagavond voor de zevende nacht.. en verliefd werd. op een... Maar het mocht niet van Oma ....en oma's wil is grondwet hier ten huize. Grondwet die zelfs niet bij eenparigheid van stemmen kan worden veranderd. Al is eenparigheid een wat wazig begrip met een lichte seksuele bijklank, die niet thuishoort in sprookjes en waarvan we dus kunnen afzien in de overdrachtelijke en in de letterlijke betekenis van het woord. Maar goed blijven we bij de feiten. Dus toch maar een schildpad in plaats van een mooie griet met keitoffe tieten. Een Griekse schildpad kon natuurlijk niet want de buren zijn Turks en opa wil geen ruzie met de buren. Dan maar een waterschildpad daar kon niemand ook maar iets op aanmerken tenzij een vuurvreter maar die hebben we niet in de familie. Maar met de schildpad ging het verhaal zo traag vooruit, zo tergend traag.... dat grootvader vroeg aan zijn kleinzoon of hij nog geen ander diertje kende die in het verhaaltje kon meespelen. Mijn kleinzoon keek me even met van die grote bolle ogen aan, stomverbaasd over het feit dat hij mee de regie van het sprookje mocht voeren. Anderzijds zat hij er ook een beetje mee verveeld. Want mijn zoon en schoondochter wonen met hun kroost op het platteland en daar zie je tegenwoordig niet zo heel veel soorten dieren meer die geschikt zijn voor sprookjes. Ja, een koe, een paard, een schaap en een kip maar dan heb je het wel gehad. Het is pas in de stad dat je een grote verscheidenheid aan dieren kunt vinden: slangen, alligators, zeeratten, witte muizen, bosuilen, kangoeroes, wasberen, goud-, koud-, en warm watervissen alle soorten hondjes en de meest vreemdsoortige katten. Iedereen heeft wel wat in huis of heeft er net eentje buitengezet. Want in de stad zijn de dieren minder honkvast dan op het platteland. Je kan een dier in de stad gewoon buitenzetten als je er genoeg van hebt. Dat doe je dan niet in de stad zelf maar in "het platteland van de stad" namelijk een park of een ander soort bosschagie of braak terrein. Er is altijd wel een of andere dame of diervriendelijke genootschap die zich over het lot van het dier zal ontfermen. Zoiets vind je op het platteland niet. Gesteld dat een boer van zijn koe af wil en ze aan een boom vastbindt en daar achterlaat. Het zal niet in het hoofd van een van zijn collega boeren opkomen om dat dier los te knopen en mee naar huis te nemen en Clara te herdopen in Jozefien en er een met haar naam in het leder gegrifte halsband woor te kopen. Dat doet een boer gewoon niet. Zelfs niet als een voorbijkomend lid van diervriendelijke vereniging een plaatje om de hals van de koe heeft gehangen met " Rescue Me". Meer kan die dierenvriend ook niet doen want wie heeft er nu als dierenvriend uit de stad,( want alle leden van diervriendelijke verenigingen wonen in de stad waar ze niet bang hoeven te zijn voor de wolven uit het bos) -, wie heeft er nu in de stad bij hem thuis plaats voor een koe. Alleen de diepvries is groot genoeg om zo een dier te huisvesten maar daar krijgt het stijve poten van en dat kan ook niet de bedoeling zijn want dan kan die koe niet meer stappen. En in de stad is het nu juist de bedoeling dat je je positie op de maatschappelijke ladder aangeeft door met een bizar huisdier te gaan wandelen. Hoe meer bizar hoe hoger op de ladder. Dus een koe in de diepvries (althans in de stad ) is maar niets en heeft geen elementair nut. Een koe in de diepvries op het platte land daarentegen heeft al jaren haar alimentair nut bewezen. Neen, een gezonde boer neemt de koe die een ander heeft buitengezet niet mee. Daarvoor heeft hij te veel gezond boerenverstand. Als die koe buitenstaat met bovendien een uitnodigend bordje "Rescue Me" aan de horens, mag je er donder op zeggen dat dit geen koe is om bij de horens te vatten. Daar is vast iets mis mee ! De gekke koeienziekte, mond en klauwzeer of myxomatose !!. Neen bij zo een geval houdt de gemiddelde verstandige boer zich van den domme., Toegegeven dat sommigen daar soms heel weinig moeite mee hebben maar toch; dit is gezonde boerenargwaan! Neen voor zo een stomme streken moet je in de stad zijn. Dit maar om te zeggen dat mijn kleinzoon, omdat hij op het platteland woont, het moeilijk had om een dier te bedenken dat enige nuttige rol van betekenis zou kunnen spelen in een sprookje met een eerder domme trage schildpad als hoofdpersonage. Dit laatste getuigt natuurlijk van enige vooringenomenheid mijnentwege betreffende de intelligentie van schildpadden. Maar ik kan het ook niet verhelpen dat die trage geschelpte in de voortgang van het sprookje zodanig op mijn systeem begint te werken dat ik er aardig begin over na te denken om voor die schildpad een vlammende Porsche te kopen, nog voor men de prijs van die Porsche uit de berekeningen van de spilindex gaat lichten. Feit dat ik trouwens ten zeerste betreur. Want wat is een index zonder de aankoopprijs van een Porsche, die hoe dan ook tot de dagelijkse gebruiksvoorwerpen behoort van het klootjesvolk. Het lijkt mij zoiets als een krantenwinkel zonder lottoformulieren om een Porsche te winnen. Tussen haakjes krantenwinkels zijn ook niet meer wat ze waren. Wat vond je vroeger in een krantenwinkel? Kranten, juist ja! En nu? CD's, pantoffels, handboeien, condooms, zweepjes, graszaad, tulpenbollen, ertsen en mineralen, mini-Titanic's en wat men al niet bij een krant of tijdschrift krijgt tegenwoordig. Zomaar gratis tegen verminderde prijs. Volgende maand bij de Nederlandse editie van National Geographics een authetiek stuk poolijs om te bewijzen hoe snel het smelt met de klimaatsverandering. Maar goed ter sprookje nu... Na enig gedraai met het puntje van zijn tong rond de orthodontische ijzerwinkel die zijn snij- en hoektanden siert als vervangmiddel voor een tongpiercing, klaarden zijn staalblauwe ogen op( die heeft hij volgens oma van mijn zoon , maar ik heb mijn zoon eens van dichtbij bekkeken en die heeft zijn ogen nog) en sprak hij vastberaden: " een slak, opa, ik wil een slak in het verhaal". Ik trachtte nog de desastreuse gevolgen van deze keuze voor de snelheid van de voortgang het verhaal te beperken door enthousiast uit te roepen "Maar natuurlijk een slak, een zeeslak !" Maar de kleinzoon had het zo niet begrepen en was het met deze wending in het verhaal niet eens Nu ik hem tot hulpregisseur bevordert had wenste hij die functie op te nemen want onder het motto " van wie gelooft nu nog in sprookjes" zou hij met een goed bestuurde regie, al zijn schoolkameraadjes er van overtuigen dat een grote sprookjeshervorming niet alleen nodig was voor de sprookjeswereld maar ook noodzakelijk voor het voortbestaan ervan. In het bijzonder dan conservatieve sprookjesconservatrice Evita Parbleu, die een congenitale aandoening heeft van haar halswervels zodat ze haar hoofd alleen maar in een horizontale richting kan bewegen en waar mijn kleinzoon een driekoningen boontje voor heeft. " Neen, opa" sprak mijn kleinzoon met een zeker tremolo in zijn stem die mij herinnerde aan mijn eigen stem tijdens de maandelijkse voordrachten die we als assistent moesten geven: over de drukveranderingen in de slokdarm van de Nieuw-Zeelandse Buidelrat bij het toedienen van E25638 via een catheter in de Schemerzone - voordrachten waarmee wij dachten het lot van de mensheid gevoelig te zullen veranderen in de goede zin maar die bij nader inzien later alleen maar schadelijk bleken te zijn voor het lot van een aantal Nieuw-Zeelandse Buidelratten en hun kunne. Maar ik dwaal alweer af. -" Neen opa een huisjesslak met keitoffe tieten " sprak mijn kleinzoon op een toon die geen tegenspraak dulde zelfs al was het de Minister van Buitenlandse Zaken die tegen hem zou spreken. Ik denk trouwens niet dat de Minister van Buitenlandse zaken iets heeft tegen keitoffe tieten, maar misschien wel tegen huisjesslakken. Maar je weet maar nooit met Minsiers van Buitenlandse Zaken. Die van Binnenlandse Zaken dat is een heel ander verhaal natuurlijk maar we dwalen opnieuw af. Ter sproke... -"Nu de bouwgrond zo duur is geworden zullen we in ONS "-[ ja, ik had vrijwillig een stuk van de regie uit handen gegeven en de jonge wolf die mijn kleinzoon is, met een begeerte eigen aan iemand die een sport hoger wil op de maatschappelijke en economische ladder -onder het motto vroeg begonnen is eerst boven -sprak al over ONS sprookje]; nu de bouwgrond zo duur is geworden heeft de huisjeslak een voorbeeldfunctie. Daar moest ik hem in bijtreden wat niet zo moeilijk was want zo hoog zat hij nu ook nog niet op die ladder. - "En ja ,opa we laten deze slak verliefd worden op Sneeuwwitje net nadat de prins de appel uit haar keel heeft gehaald met een ferm gedraaide tongzoen."zei de kleinzoon, terwijl hij opnieuw een sport hoger stapte. -Ik zag niet onmiddellijk in hoe Sneewwitje zou reageren op de liefdesverkaringen van een huisjesslak ook al had die keitoffe tieten want volgens mijn bescheiden maar deskundige mening had Sneeuwitje ook al keitoffe tieten cup C of D maar mijn kleinzoon ging stokstijf op een stoel staan boog heel gewichtig naar voor en terug en declameerde toen uit volle borst: "Sneeuwwitje the Sequel" een sprookje voor adolescenten en gevorderden door Opa Milo." Wat een woordenschat die jongen toch heeft zeg. Toen ik nog adolescent was wist ik nog niet eens dat ik zoiets was, laat staan dat ik het kon uitspreken of schrijven. Toen sprong hij gezwind van de stoel en met een stralende glimlach richtte hij zich tot mij: "Jouw beurt Opa" "Wel, euh, euh... nog niet zo lang geleden, euh... bijna zojuist... om niet te zeggen nu ...en niet te ver van hier, eerder vlakbij...om de hoek... waren er eens een uiterst intelligente schildpad en een huisjesslak met kei.... juist ja... .
|
Sprookjes .. ...| "Er was eens in en land hier heel, heel ver vandaan een man. Een ridder of een baron maar het kan ook een zwerver geweest zijn of een landloper maar het was een man, geen vrouw. Daarmee wil ik geen waarde oordeel vellen over edelvrouwen of zwerversvrouwen en het is ver van mijn bedoeling om een vergelijking te maken tussen zwerver- of edelvrouwen en zwerver- of edelmannen. Ik bedoel dus maar alleen en zonder verdere bijbedoelingen: dat hij van de mannelijke kunne was. Hij of in dit geval dus zij had ook een vrouw kunnen zijn. Dat zou aan het verhaal niets veranderen; integendeel misschien zelfs. Maar gezien de anatomische omstandigheden was hij nu eenmaal geen vrouw maar een doodeenvoudige man. Het was een man. Een doodgewone, doordeweekse man van dertien in een dozijn. Je zou haast kunnen zeggen, voor hen die van wiskundige precisie houden : het was een vrouw -2 + 3, als je verstaat wat ik bedoel. Boven 2 onder 3. Maar zelfs dergelijke vergelijkingen zijn niet van vooroordelen gespeend. Want het eindseltutaat of in dit geval het verschil is + 1 is en dus positief. Daar waar het in feite objectief, volgens de huidige geldende maatschappelijke maatstaven, nul of neutraal dient te zijn. Ja, hedendaagse sprookjes dienen nu eenmaal op deze manier te beginnen want anders worden ze algauw als seksistisch pamflet naar de vuilbak verwezen. Er was dus een, ik zeg het nogmaals, zonder seksistische bijbedoeling, een man. Of laat het ons algebraïsch uitdrukken - dan kan men er zeker geen bijbedoelingen achter zoeken -: gegeven is : " a = man". En gegeven blijft gegeven zou mijn kleinzoon zeggen. Begrijp mij niet verkeerd het zou evengoed mijn kleindochter kunnen zijn die dit gezegd heeft. Het zou aan de inhoud van het verhaal weinig of niets veranderen. Maar het was dus niet mijn kleindochter maar mijn kleinzoon. Dat hij van mannelijke kunne is doet hier niets ter zake. Voor hem wel natuurlijk want mijn kleinzoon wil onder geen beding een meisje zijn maar voor het verhaal op zich verandert het natuurlijk niets, helemaal niets. Ik hoor u al zeggen dat mijn kleinzoon slecht opgevoed is omdat hij geen meisje wil zijn. Dat wij hem hadden moeten bijbrengen dat er geen enkel verschil is in maatschappelijke waarde tussen een meisje en een jongen. Dat het dus helemaal niet uitmaakt of hij nu een jongen of een meisje is. Meer zelfs dat wij de waarheid misschien een klein beetje geweld hadden moeten aandoen en hem voorhouden dat hij misschien beter toch een meisje geweest was omdat hij dan samen met de andere meisjes zou kunnen spelen op familiefeestjes. Iets wat hij nu pertinent weigert. Ook al is hij de enige jongen in de familie, op zijn klein broertje na. Maar die is nog geen twee en telt dus in de maatschappelijke rangorde niet mee. Althans niet volgens mijn kleinzoon en kleindochters. Hij is lief en dient om mee te spelen en zelfs te vertroetelen maar op de maatschappelijke ladder is deze jongste kleinzoon als het op rangorde aankomt van geen tel. Hij komt helemaal onderaan de ladder. Dat heeft op zich niets te maken met het feit dat een een jongetje is hoor. Neen zijn tweelingzusje telt op diezelfde ladder ook niet mee. Dus daar zit het al goed.. Aan hen, die dus denken dat ik mijn kleinzoon niet de evenwaardigheid van de geslachten heb uitgelegd, wens ik te zeggen: we hebben het geprobeerd. Gisteren nog heb ik hem met hand en tand uitgelegd dat de bloemetjes volledig evenwaardig zijn aan de bijtjes en omgekeerd. Mijn kleinzoon keek me diep in de ogen en zweeg een paar ogenblikken en trok een heel ernstig gezicht. Ondertussen dacht ik aan al de argumenten die in mijn tijd voor het grijpen lagen om te verantwoorden waarom je als jongen geen meisje wilde zijn. Een meisje kon geen gendarme worden, geen soldaat, geen pompier, geen voetbalist, geen gevechtspiloot en tal van die andere op de hoogste maatschappelijke ladder gequoteerde beroepen , die buiten het bereik van de meisjes lagen. Want de maatschappelijke ladder was toen nog een ladder en geen dansvloer. Maar helaas ( alweer seksistisch ; helaas dient dus vervangen te worden door :"gelukkig maar ") al deze realiteiten zijn ondertussn achterhaald. Binnenkort kent de strijdmacht nog alleen maar vrouwen . En dan wordt het pas oorlog wou ik denken. Maar ik wist vrijwel onmiddellijk dat ik verkeerd bezig was. Dat is pas een seksistische uitlating ;dacht ik. Dat wou ik nu juist per se vermijden. Gelukkig kan mijn kleinzoon nog geen gedachten lezen of van die sterke voorgevoelens hebben zoals sommige vrouwen dat kunnen want het is een mannetje. Alweer seksistisch dacht ik. Zou het dan toch waar zijn dat mijn generatie opgegroeid is met ...dat het verankerd ligt in onze genen die ondertussen uit schaamte snel gemuteerd zijn. ? Ik voelde althans diep met de jongen mee want ook ik zou nooit een meisje willen geweest zijn toen ik zo oud was als hij. Nu echter, nu de kinderen van huis zijn en de kleinkinderen op bezoek komen en ik door de feministische beweging bewerkt ben en de voordelen van "het nieuwe man zijn" volledig heb ervaren ligt dat enigzins anders maar vroeger zou ik nooit een meisje willen geweeest zijn. Nooit ! Zeker weten ! Ik schaam mij daar diep over omdat ik nu als volwassen nieuwe man besef hoe verkeerd dit was. Maar als kind ? Ik dacht : al goed zeg , als hij geen meisje wil zijn wat zou dat ? Dat is toch zijn , -zij het weliswaar volgens ons volwassenen verkeerde,- mening, maar voor hem maakt het niets uit. Hij is per slot van rekening toch maar een jongen. Toen opende mijn kleinzoon plots de eerder verbeten gesloten mond. -" Zonder te willen seksistisch zijn opa", zei hij. Ik wist op zijn ouderdom nog geen eens wat seks was laat staan dat ik wist wat seksistisch was ! Vuile manieren ja dat kende ik. Dat vuile manieren ook manieren zijn zou ik pas veel later ontdekken. Ik schreef op de universiteit nog steeds seks met een x ( sex naar analogie met six, van de Sixtijnse kapel weetje wel ) "Nee opa, ik wil geen meisje zijn omdat ik dan misschien kindjes moet kopen". Voilà zie; de kinderen van tegenwoordig zijn veel beter voorgelicht dan wij in onze tijd. Zij kennen ten minste het verschil tussen een jongen en een meisje. Zij moeten later alleen nog maar leren dat er geen verschil is. Dus net het omgekeerde als in onze tijd. Maar de kleinzoon onderbrak mijn gedachtengang. " Want opa ik zou met die centjes liever een mooie auto kopen voor mij en mijn vrouw". Mijn kleinzoon is dus niet van enig aan egoïsme gepaard altruïsme gespeend maar de proef op de som van het verschil was toch niet wat ik er van verwacht had. Over vrouwen zal ik hem toch nog het een en het ander moeten bijbrengen, dacht ik. Zoals het voor een opa hoort zou ik het hem eens via een sprookje duidelijk maken zie. Ik zou eens de verschillen opsommen. "Er was eens in een land hier heel ver vandaan een dame. Een hele mooie dame... Een ongelooflijk mooie dame ... Ze was zo ongelooflijk mooi dat ....Mijn kleinzoon zat aan mijn lippen gekluisterd en luisterde aandachtig.... maar toen riep mijn kleindochter. -"Oma, mama .. opa zit hier tegen onze Gert-Jan weer seksistische verhaaltjes over sexy-madammen te vertellen. " -"Ach , zei oma, met een diepe zucht...laat hem.. het haalt toch niets uit en daarbij kind zolang de mannen alleen maar over mooie vrouwen praten doen ze niets verkeerd." -"Neen," voegde mijn schoondochter er geniepig en met een veelzeggende blik naar mijn zoon, die met een van de twee, in de maatschappelijke rangorde nog niets betekenende, kinderen aan het spelen was, aan toe:" Ze doen dan helemaal niets meer. Alleen maar zeveren ..." "Janneman jongen",mompelde ik geërgerd, "er was in een ver, heel ver land een engel.. Je weet engelen hebben geen geslacht... " -"Als ze geen geslacht hebben zijn het toch meisjes" .. zei mijn kleinzoon...".want meisjes hebben ook geen pietje." -"Meisjes, meisjes "riep de tweejarige kleinzoon, die nog te jong is om in de maatschappelijke rangorde mee te tellen... "meisjes "... en zoals zijn ogen fonkelden leek hij het over iets heel heerlijks te hebben... Wie ben ik om een kind, zonder maatschappelijke rangorde en dus per definitie spontaan, tegen te spreken.... Ik herbegon. "Kindjes er was dus in een heel, heel ver land een hele mooie schildpad.... "
|
Goede voornemens van een veldmuis
Ik gooi de gierkabel los
Klim weer krols in hun kruis
Ontbos
Welluidend deze haciënda’s
Hun heidens huis
Van een bewust bestoven bladerdos
Nog voor ik mij
met grote voorgewende averij
Opnieuw naar ‘t platte land versluis
Zuiveringsinstallatie
Ik licht dan de poorten rond mijn hart
Uit hun hartstochtelijke hengsels
Kiep mijn geweten nogmaals
En nogmaals
Door een neteldoek
Dit zompig zieltje
zal weer zuiver worden
voor ik
eens terug in de stad
opnieuw
die zilte zonde en haar zuurstof
in een zomerjurkje zoek
Zwaar teleurgesteldJullie weten het of jullie weten het niet maar ik kon het vrij goed vinden met Titipoes. Wij waren het vaak niet eens en slingerden dan wel eens verwijten naar elkaars hoofd maar dit werd goed verdragen. Maar gisteren verneem ik dat Titipoes de handdoek in de ring gooit. Tot daar aan toe. Maar als reden geeft ze op dat ze teleurgesteld is !n het Senniorennet omdat het toelaat dat een blog dat op zijn felst wat "soft porn" of een beetje bloot op de eerste plaats staat. Ik kan aannemen dat ze geschrokken was toen haar kleinzoon tot de ontdekking kwam dat het geprefereerde blog van de "oudjes" er een was van " vuile manieren" zoals het ventje zo plastisch uitdrukte. Maar daarom stoppen ? In de eerste plaats vind ik dit als reactie van een volwassen iemand die met de godsdienst en traditionele geplogenheden nogal eens de vloer aanveegt ( en vaak terecht) een wat overdreven puriteinse reactie. Vooreerst " vuile manieren". Ik zou dat ventje uitleggen dat sex toch iets anders is dan "vuile manieren" alleen want anders gaat het kind misschien de weg van Jezuïtisme op. Weglopen in verbolgenheid in plaats van er een vlammend betoog tegen af te steken. Het zal door het verschieten geweest zijn zeker Want anders gaat het om iets dat ik misschien "schijnheiligheid" zou durven noemen. Titipoes weet drommels goed wie Opapat is. De man maakte samen met de Franse Belg, Brabbes en -ik zal haar "lady X" noemen - , deel uit van het zogenaamde VUURPELOTON. Een blog dat in elkaar gestoken was om mensen te kloten en op stang te jagen, om zo onrechtstreeks de eigen ranking wat op te krikken. Dus van wat gemanoeuvreer is deze Opapat zeker niet vies. Dit blog en de erop volgende afkooksels ervan waren ook niet vervaard van een stukje bloot. Wel Titipoes heeft deel uitgemaakt van een van deze vervolgblogs. Opappat zal voor haar dus geen onbekende geweest zijn en een beetje bloot moet er dan volgens haar toen toch wel doorgekund hebben gezien haar deelname aan deze blogs. Of is anonimiteit een voorwendsel waarom iets mag dat anders niet mag ? Schijnheiligheid heet dat ? Nu , wanneer haar kleinzoon ontdekt dat er bij de oudjes waar meme ook schrijft, bloot op het menu staat. Dan is haar reflex. Ikke weg. Ikke met dat "vies" gedoe geen uitstaans, hoor manneke. Ik noem dat ook schijnheiligeheid. Uiteraard zijn er kwalitatief veel betere blogs dan dit maar dan de Heilige Rita gaan uithangen en de handdoek in de ring gooien? Waarom ? Uit verontwaardiging. ? Laat mij lachen . Titi vindt het zelfs niet erg als op een blog waar een vriendin (?) van haar beledigd wordt door een aap die in een hoerekot de clown gaat uithangen en dat fier op zijn blog zet, om daar tegen te reageren. Wegenshet feit quote "dat ze dan moet reageren op de helft van de wereld " unquote en nu ineens zwaar geschokt?? Ik noem dat schijnheiligheid Men zou ook kunnen vermoeden dat de ranking haar toch niet zo onverschillig laat als ze wil laten blijken en dat het haar tegenstaat dat een blog van dergelijk lage kwaliteit op nummer één prijkt. Terwijl zij toch wat beter jounalistieke kwaliteiten in huis heeft ! Het zou kunnen maar ik ben niet erg geneigd om dit te geloven maar mocht het zo wezen dat is dit schijnheiligheid. Maar omdat ik het altijd zo goed heb kunnen vinden met Titipoes zal ik maar denken dat ze het bloggen zowat spuugzat was. Zich als Einzelgänger steeds maar afzetten tegen de kleinburgerlijkheid en daar vriend noch vijand voor sparen. Van vrienden (in de betekenis van kennisssen) nog al eens wat kritiek moeten slikken en die kameraden afstoten met steeds dezelfde op de door eigen oordeel gebaseerde hardvochtigheid van de zich langs de lijn bevindende toeschouwer die op geen enkel moment emotioneel deelneemt en dus buiten het gebeuren staat, oordeelt maar geen verantwoordelijkheid neemt voor wat hij of zij verkondigt; dat gaat soms doorwegen en de ergste Einzelgänger heeft wel al eens een schouder nodig om bij uit te huilen. Dat ze die schouder niet binnen het seniorennet hoeft te zoeken zal ik niet ontkennen ze heeft wel beter. Maar wie is er nu niet gevoelig voor de afkeuring door een ander ? Hoe groot je gelijk ook moge wezen , op den duur gaat zoiets wegen. Het weegt soms niet meer op tegen de liefdesverklaringen die je supporters uitschreeuwen en van wie je weet dat ze het vaak toch niet echt menen. Dat het bloggen door haar niet serieus werd genomen zal ik dan ook maar tot de uitspraken rekenen die men rangschikt onder de noemer van een leugentje om beswil. Als je het niet serieus neemt dan ja je al snel afhaken want wat voor zin heeft het om te hameren op wat je weet dat toch niet voor verbetering vatbaar is. Dat doet toch geen zinnig mens. Iedereen die wat schrijft doet het opdat het zou gelezen worden en met in het achterhoofd dat er toch wel iemand er iets zal aan vinden, het apprecieren. Maar ze was het bloggen "spuugzat", maar werd er gelijktijdig ook door "gefascineerd" ( v.b. ze zou voor nieuwjaar niets meer schrijven maar kon het toch niet laten ik ken dat gevoel ook ik ben door dit verdoemde medium gefascineerd ) . Door dit middel waar ze onvervaard haar -het mag gezegd- kwalitatief hoogstaand "ei" kwijt kon en de onaangenamen verrassing met de kleinzoon en de ranking van Opapat was de aanleiding om de handdoek in de ring te gooien. Iets waar ze nu al spijt van heeft waarschijnlijk. Ik zal dit maar denken want het alternatief is die "schijnheiligheid" en dat zou mij van haar wel echt, echt "pijn" doen. Hoe dan ook ze neemt hier een loopje met de waarheid en dat had ik echt van haar niet verwacht.
|
De meest verenigde staten.
Een heerlijke natie ???Arlington kerkhof is het kerkhof waar de Verenigde Staten hun helden begraven. Het is een heel ernstig kerkhof. Maar Leonard Matlovich heeft er zijn verdiende begraafplaats niet gekregen. Hij was de allereerste Amerikaanse militair die in 1988 bekendmaakte dat hij homo was. Hij kon dus niet begraven worden tussen al die heldhaftige krijgers. Het Congressional Cemetery werd dan ook zijn begraafplaats. Dit kerkhof op een heuvel bij de Anacosta rivier werd oorspronkelijk ontworpen als een soort Westminster Abbey voor Washington. Alle belangrijke politici en helden der natie werden er begraven tot 1835. Toen werd het vervoer beter en werden deze hooggeplaatstse heren naar hun thuisstaat overgebracht om daar met de nodige eer begraven te worden. Na 1835 werden er ook rijke families en stillaan ook gewone mensen begraven op dit kerkhof. Er liggen bekende suffragettes begraven en ook Pushmataha, het opperhoofd van de Indiaanse Choctaws, die als eerste zijn land terugeiste van de federale regering. Ook het eerste verkeersslachtoffer van Washington D.C. een kind van amper tien toen ze door een auto werd aangereden ligt hier begraven. Niet zo heel ver van J.Edgar Hoover trouwens. Hoover, de man die in 1935 de F.B.I. stichtte en er plak bleef zwieren tot zijn dood in 1972. De jarenlang meest gevreesde man van de V.S. die duizenden mensen en organisaties bespioneerde en wiens hele leven er geruchten gingen dat hij homo was heeft hier zijn laatste rustplaats. Hoover heeft nooit toeggegevn dat hij homo was en gedurende 44 jaar een paar vormde met Clyde Tolson. Hij liet wel een rustplaats naast zijn graf reserveren voor .. inderdaad Clyde Tolson. Maar keren we terug langs de lanen van dit door de autochtonen druk bezochte kerkhof , waar in de veertiger en vijftiger jaren van vorige eeuw zelfs gepicknickt en gefeest werd, terug naar de rustpaats van Leonard Matlovich. Het is een mooi zwartmarmeren steen met twee roze driehoeken zonder naam maar met een aangrijpende tekst : Hier ligt een Homo Vietnamveteraan, toen ik in het leger was gaven zij mij een medaille om twee man te doden en gooiden me buiten omdat ik er een liefhad.  Ondertussen liggen hier al tientallen homo soldaten begraven want op het officiлle militaire kerkhof van Arlington zijn ze niet welkom. Ook nu nog worden soldaten uit het leger ontslagen als ze te "openlijk" homo zijn. Geen van de toeristische rondleidingen brengt zijn gasten naar dit kerkhof. Washington blijft nu eenmaal een conservatieve stad in een "oubollig conservatief" land.
|
pianorecital
(sonnetterie)
witte vingers die kristal doen barsten
dat met weemoed is verguld
als jonge naakte dansers
zwart humeur aantasten
tot het met harmonieken is gevuld
zachte witte droefheid
die wil binnendringen
als geluk vermomd
kruipend door de vezels van de opperhuid
klaterende zwarte bloemen
die plots openspringen
bloeiend - verwelkend
aan en uit
lange zwarte wimpers rillen
als witte vlindervleugels- duizendvoud
die glashelder
de ontroering villen
in vibrerend oponthoud
als dan het laatste zwart akkoord
nog even
wit als dood met sterven wacht
tot het geluid in stilte
stilte heeft voortgebracht
België voor Dummies.We hebben al gezien dat België bestaat uit
De gemeenshappen zijn er gekomen omdat er in België grote CULTURELE verschillen bestaan tussen deze drie gemeenschappen. Oorspronkelijk waren de bevoegdheden van de gemeenschappen dan ook beperkt tot culturele aangelegenheden ( beleid over cultuur, bibliotheken, jeugd, radio en televisie). Later zijn daar andere bevoegdheden bijgekomen. De zogenaamde persoonsgebonden aangelegenheden: beleid voor gezondheid (--voornamelijk preventief want de gezondheidsZORG en de ziekteverzekering blijft federale, Belgische materie--) en verder welzijn en beleid voor gehandicapten en bejaarden. Maar ook het beleid voor het onderwijs en het gebruik der talen behoort tot de bevoegdheid van de gemeenschappen
De gewesten zijn eigenlijk tot stand gekomen door ECONOMISCHE verschillen tussen deze gewesten. De bevoegdheid van de gewesten liggen dan ook op het gebeid van de economie en de materie die economische gevolgen kan hebben ( landbouwbeleid, huisvestingsbeleid, energiebeleid maar ook tewerkstelling, openbaar vervoer en openbare werken). Daar de gewesten ook territoriaal bepaald zijn ( dus begrensd zijn) hebben zij ook hun zeg over plaatsgebonden aangelegenheden zoals milieu en ruimtelijke ordening.
Voor alle andere zaken is de Belgische federale regering via kamer en senaat bevoegd.
Nu moeten in al die instellinge beslissingen genomen (parlement) en uitgevoerd (regering) worden daarvoor is dus een regering en een parlement nodig.Aan de top staat dus de Belgische of federale regering , die bij Verhofstad III bijzonder klein gehouden is :veertien ministers en geen staatssecretarissen. Een premier, zes Nederlands- en zeven Franstalige ministers. Het Belgisch federale parlement bestaat uit de senaat met 71 senatoren en een kamer met 150 leden. Verder:
Het Vlaams parlement en de Vlaamse regering is zowel bevoegd voor gewest als voor gemeenschap. In Wallonië zijn er voor gewest en gemeenschap twee aparte parlementen en regeringen. Dat er voor gewest en gemeenschap in Vlaanderen maar één parlement en regering is geeft soms eigenaardige toestanden. Na het vertrek van Yves Leterme en Inge Vervotte werd Kris Peeters Minister president. Voor de opengevallen posten van Welzijn en Openbare Werken waren er twee kandidaten Hilde Crevits ( uit West-Vlaanderen ) en de Brusselaar Steven Van Ackere. Deze laatste kon alleen maar minister van Welzijn worden ( een gemeenschapsmaterie) want Openbare Werken is een materie voor het gewest en Van Ackere is een Brusselaar en Brussel behoort niet tot het gewest Vlaanderen maar als als Vlaamse Brusselaar maakt hij wel deel uit van de Vlaamse Gemeenschap en dus kan Welzijn tot zijn bevoegdheied behoren. Eenvoudig toch !
Een ander typisch voorbeeld is bv dat het Brussels gewest kan afkondigen dat er in het gewest geen jachtzeizoen bestaat er mag dus niet gejaagd worden. Een evenzwijn in het Zoniënwoud bedreigd door een Vlaamse of Waalse boswachter rept zich dus best naar het Brusselse deel van het woud om daar asiel te vragen. Leg dat maar eens uit aan een Nederlander of een Fransman.
Maar het is nog niet gedaan want in Brussel kregen zowel de Vlaamse als de Franstalige gemeenschap een Culturele Commissie: de Nederlandstalige Comissie voor Cultuur van de Brusselse Agglomeratie en haar Franstalige tegenhanger die van naam veranderd zijn in de Vlaamse en Franse Gemeenschapscomissie. Er is ook nog een Gemeenschappelijke Gemeenschapscomissie.
Begin 2007 veranderde de communauté Française in alle stilte haar briefhoofden met als titel "Communauté Wallonie-Bruxelles", daarme een claim op Brussel leggende.
Maar helaas zijn we nog niet rond want aan het hoofd van elke provincie staat ook een gouverneur, bijgestaan door een bestendige deputatie ( soort regering) en een provincieraad (allen metook hun bevoegdheden). Voor Antwerpen telt de provincieraad 84 leden, Oost-Vlaanderen 74 leden, Vlaams Brabant 84 leden. Laat ons gemiddeld 10 x 80 man nemen = 800 provincie raadslenden
Op het laagste echelon vindt men dan de burgemeesters en hun schepencollege ( ook een soort regering) en de gemeenteraad. Er zijn 589 gemeenten met, afhankelijk van de grootte van de gemeente 7 tot 55 gemeenteraadsleden. Laat ons een gemiddelde van 25 gemeenteraadsleden nemen . Dit maakt 14.725 gemeenteraadsleden.
In totaal ( alle parlementen enz bij elkaar komt dit ongeveer neer op 16.153 of 1 verkiesbaar persoon per 650 inwoners of 1 per 2 km²). Dit aantal lijkt dus niet zo gek veel maar de structuur is te ingewikkeld.
Moet er nog zand zijn ? Welke kat vind nog haar jongen terug in deze wirwar van van regeringen, parlementen, comissies, bestendige deputaties, schepencolleges. en raden. Om nog niet te spreken over wie nu precies bevoegd is waar en waarom en vooral voor wat ? Een staatshervorming in de zin van een staatsvereenvoudiging lijkt mij geenszins een overbodige luxe.
wordt vervolgd.Verre of Vair
17 reacties op dit bericht
Goede nacht
oei mijn mager plaatje gaat afsteken hier denk ik ..hahaha
Er wordt hier aardig wat
Prima
...
Ik blijf het een goed gedicht vinden. Mag ik het van je overnemen om te bewaren?
Mijn gedacht
'Ik grijpt...' ?
ik grijp drinkt vandaag geen thee
...
Die laatste zin..
*
Want ik vraag mij af of je bij dit gedicht niet hard zit te schuddebuiken van het lachen.
Verklaring?
Eigenzinnige interpretatie!
sehr sheun- sehr sheun!
Jetz habe ich maain sheunhaaids slafke neutig!
Euvgenia Petrovna
*
Want ik vraag mij af of je bij dit gedicht niet hard zit te schuddebuiken van het lachen.
Verklaring?
Eigenzinnige interpretatie!
---
Voor mij mag die zin best blijven staan. Zo hebben begin en einde éénzelfde cadans: Iets te drammerige dromen, iets te zielige ziel. Zonder, lijkt het slot nogal kortaf. Pijn verlichten lijkt me toch ook een langzaam proces.
Een tegenargument zou zijn, dat die ‘zielige ziel’ iets te zelfdestructief overkomt. ‘Melancholische’ zou passender lijken, maar niet doen, want dan is de cadans verbroken. Een intriest gedicht met een ironische ondertoon op het zelfmedelijden, wat al aanvangt bij de titel; ‘Lievelingsverdriet’. Hoe kom je er op? Ook, ‘ik grijpt gretig…’.
‘Lievelingsverdriet’ met ‘de iets te zielige ziel’ is mooi, mooi als glooiende weiden!
@Thea
...
Ik vind het trouwens een mooi gedicht, alhoewel ikzelf in het laatste couplet 'de pijn' maar één keer zou noemen.
bescheiden mening
Het is slot is dan meer 'le clou van d'affaire' ...
..
maar lieve dichter, naar een leek moet je absoluut niet luisteren!
Hou je maar lekker vast aan je dichterlijke vrijheid. Wij komen hier bij u in de leer en niet andersom.