Naar de inhoud

Het bruidsboeket dat het beter wist

klikgevoelige poëzie (het blog van Baron Ernst)
akke.beakke.be
door Ronald Milo >

Archief

Hoe later op de avond hoe schoner volk...


 

kartingtilburggt4.jpg

Psychologisch inzicht in het spel


Het was een heroïsche periode
van knalkurkpistolen en de roes van
wapentuig,
Een verroest luchtgeweer waarvoor ik een
ziekelijke
voorliefde bezat verpulverde met één steekvlam
en met het grootste gemak
het pantser van onze herdershond

Het helledier ontplofte en
de hete lucht zwol aan tot een orkaan




Spelen is belangrijk
Zo overleeft een jong dier
zijn omgeving


Ik hield het prille hoofd
boven het puin van een
geromantiseerde maatschappij


Overleefde de oorlog
en ging ten onder aan de vrede
waar
de buurtjongens, die fanatieke pacifisten
die reeds over hun eerste liefdes
begonnen op te scheppen, hun agressie
in uitleefden



16.10.2008


Geschreven door Ernst-Georg om 06:01 5 reacties Reageer op dit bericht


 
Loch Ness


800pxlochnessurquharteu8.jpg

Een golf rolt soeverein
Over de harde voeten van zwerfkeien
Een onbestemde ongelukkigheid
Mijmerzucht
Baant zich een weg
tussen het indrukwekkend herkenbare
De oever keizerlijk versteven
met ingehouden adem
luistert niet
naar het vreemde klaaglied
van een onleesbare vreemdeling
Een eeuwenoude ruïne
verwond midden een opgewekte,
liegende grasmat
Urquhart Castle
Ongrijpbare geesten
slepen hun ijzeren torens
als afgedankte ledikanten
tussen verouderde schaduwen
Het zweet in hun navel
wekt de woede op
van een blaffende hond
boven de galvanische stilte
van het zichzelf wantrouwend water


10.03.2008






Geschreven door Ernst-Georg om 02:18 4 reacties Reageer op dit bericht

De drie seizoenen


 
Weer-station ( voor de zoveelste maal)


weerstationju7.jpg De herfst kreunt
als een waterdier
dat zich in weemoed wentelt

Hij zwijgt luidruchtig
over gods oordeel
dat elke herinnering
aan de geboorte van de lente
wist

Het hartekalf verschijnt
zichzelf hervormend
verdwijnt
als mijn geweten
verzot op gekraakte noten
voortdurend in de ruime
mist

Het draagt zich aan de winter voor
als enigzins
vermist

05.03.08

(gedicht gemaakt tijdens een diner met vrienden)


Geschreven door Ernst-Georg om 10:29 5 reacties Reageer op dit bericht

Gekraakte noten ?

Reconstructrie bij de moord op een sprookje.


Precies vierentwintig knotwilgen verder
Een rij vennoten in speciale dienst
Staan zij meer grens te worden dan de sloot
De conversatie van hun hoogste takken
Komt traag op gang als bij een ontbijt
Doorweekt mijn gedachten
Zoals in een sprookje
Men weet dat de prins
Uit het vreemde land zal komen
Maar nooit waarom
Hij is een nomade
En nog minder of hij zal blijven
Als zijn kinderhand is gevuld.



Geschreven door Ernst-Georg om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Creationisme van de zesde dag....

De DrakenKoning


De macht over het land
De allereerste priester
Hij werd gezalfd als
de wijze zoon van het embleem

De grootste metaalbewerker van zijn tijd
die goud in mensen veranderde
uit kleimodellen
waar alle documenten
sinds vele generaties naar verwijzen

In zijn vrouwelijke vorm
bezit hij de kennis van de werkzaamheid
van inwendige hitte

De zondegeit der alchemie
zij tekent op de grond een vierkant
met het witte poeder van de cirkel
Hurkte in de schoot van Satan
toen hij nog engel was

Uit deze vreemde copulatie
ontstond de goddelijke vader
hun enige en jongste zoon
de geest
Zijn naam was
Adam


Geschreven door Ernst-Georg om 22:22 3 reacties Reageer op dit bericht

&   DE MISLUKKING  &
 een voorlaatste wilsbeschikking 


             

Ik zou willen sterven
wanneer ik zou willen sterven
maar wellicht zal ik sterven
wanneer ik niet zal willen sterven

      Ik slenter als een banale banneling
langs de schitterende gewelven
van een verleden zonder toekomst
en mompel luidkeels:

Wat ik hier in het heilige der heiligen
aanschouw: mijn zwangere moeder
haar gave wonden , de bloedarmoede
is amper schoonheid maar grandioos

     Mijn ogen zien er niet meer uit,
verweerd door tranen, uitgelepeld
door de schaduw en het zweet
van een voortdurend voortdravend verdriet

      Nog steeds oneetbaar
onverteerbaar het verdriet
maar meer gezuiverd
kan eenvoudig niet

     Schimmen, stofferig en stokoud,
nomaden in een kraakwit hemd
en de vruchteloze genezing
van steeds dieper ingesneden polsen

alles
luistert hier
naar de sobere stilte
van smeltende stenen

      Ik weet het
dit behaaglijk
walmend wonder
is waardeloos

      Ik zoek in het welriekende water
naar mijn zwaard op de tafel
naar de bloedend bloeiende liefde
en haar zwarte doos

Voortdurend einde-
en nutteloos

Ik zou willen sterven
wanneer ik zou willen sterven
maar wellicht zal ik sterven
wanneer ik nog even
verder zou willen leven

03.03.2008
Uit : Terugblik van een christelijk atheïst*


Alhoewel schijnbaar tegenstrijdig is een christelijk atheïst dit niet. In onze door de christelijke beschaving doordrenkte achtergrond blijft zelfs de strafste atheïst nog en beetje van de christelijke (ook humanistische genaamd) waarden doordrongen. Christelijk wil hier echter niet zeggen kerkelijk of Rooms-katholiek. Dat zijn andere toestanden.

Geschreven door Ernst-Georg om 23:18 7 reacties Reageer op dit bericht

Alles is relatief , zelfs dit

Bokkesprong

Ja, ik heb er een gewoonte van gemaakt af en toe eens bij madammeke langs te gaan. Niet dat ik zot ben van mode maar ik zie wel graag mooie dingen. Nu als het op dingen aankomt dan vindt men daar wel zijn gading. Maar die modellen. ! Neem nu onderstaand voorbeeld. Dat is nu toch iemand om u een schrik van op te doen als ge ze 's avonds in het donker zou tegenkomen. Miss Ravenloft (familie van Dracula).!



mager2mw0.jpg


Een bleke snoet met strak achteruitgetrokken haar om het onwezenlijke en de grote elfenoren nog meer te laten uitkomen. Idem dito voor de overdadige mascara rond de ogen . Lippen met bloedarmoede. Het gezicht van een lijk. Voeg daarbij de armen die zo uit Auschwitz lijken weggelopen. Vel over been. Het gebrek aan spiermassa, maakt dat het bloed slecht circuleert wat men merkt aan de blauwverkleuring van de handen. . Er is geen verschil tussen taille en heupen. De benen zullen navenant de armen zijn. En als men die kwakkels dan ziet paraderen op de kat walk. Net dronken ganzen. Ze kunnen geen voet recht voor de andere zetten maar wandelen schuin dit alles om hun heupen meer te laten wiegen, zodat een pluim in hun achterste nu eens naar links dan bij de volgende pas weer rechts zou afwijken. Elegant. Mij lijkt het eerder een orthopedische afwijking. Schoonheid ? Volgens mij eerder een karikatuur. Maar zo moet het nu lelijk is mooi.

Inderdaad alles is relatief en over kleuren en smaken valt niet te redetwisten. Maar dat die zogenaamde spoken model moeten staan voor de aankomende generatie meiden dat lijkt mij toch licht pathologisch. Anorexia is nog steeds een afwijking. Ik heb die dame een beetje aan mijn smaak aangepast en ik moet zeggen het resultaat bevalt mij wel. U ook of houdt u het toch meer bij Vampirella ?





baron Ernst


Geschreven door Ernst-Georg om 01:57 15 reacties Reageer op dit bericht

& Het komt er op neer dat we afbraken wat anderen voor ons hadden laten staan &

De bovengemiddeld begaafde sukkel
die ik ben
Het bovenbemiddeld verslaafde genie
dat zij was
Voor geen van beide
was er gerechtvaardigde hoop
op genezing

Drie vrouwen vegeteerden vroeger in ons huis
De basis voor mijn later cultureel bewustzijn
gelegd in leisteen met de brisantbommen
uit boeken waar ik nog te jong voor was
Mijn jeugd in lichterlaaie
op rupsbanden van lonely sex en lonely tunes
Het gejank van de zware motor van zelfbevrediging

Drie hypergetalenteerde mannen
in de keuken van dit eigenaardige gezin
Zij werd met een geldkoffertje gedeponeerd bij
een onthaalmoeder die zelf nooit echt
gelukkig was geweest
Zij speelde nooit maar imiteerde

Onze erfenis stond lijnrecht
op de eigen opvattingen
Maar zij kwam mij over als prettig gezelschap
Een duidelijk gezinsleven
kan ik me echter niet herinneren
Wij waren meesters in moderne koeltechnieken

Verder meldt de geschiedenis alleen
dat we gelukkig waren
ook toen er bommen op Hiroshima en Nagasaki werden gegooid.



uit "Terugblik van en christelijk atheïst"
Geschreven door Ernst-Georg om 02:32 3 reacties Reageer op dit bericht

De kus , een perpetuüm mobile

Evenwicht in lauw speeksel

***********

Zij, die voor ons, de anderen waren
en de liefde,
onder de arm,
onderhands
wel eens hadden beetgenomen
zij zwegen niet,
de roekelozen,
uit angst voor de schoonheid
zwegen zij niet
Maar herkauwden de gebenedijde steigers
van het onvermogen
waarbij hun spieren openspatten
door het Groot Verdriet
Hun ongevlochten harten beefden
als de botten in een prinsengraf
wanneer de aarde ademhaalt
En ik op zwarte zijden kousen
reik en raak je kussen aan
als een nieuwgeboren mes
dat aan beide zijden snijdt
je zachtjes tussen de ribben port
waarbij een lichte pijn paart
met een opgefriste huivering
Bloed kleeft in speeksel
maar stolt niet
Het hart in mijn vingertoppen
Herhaalt zich op mijn lippen
En wat het schrijft
blijft voorlopig voor eeuwig
onleesbaar

..voor de menigte
Zij, die voor ons de anderen waren..
Geschreven door Ernst-Georg om 15:23 11 reacties Reageer op dit bericht

Meer van Het bruidsboeket dat het beter wist

↑ Terug naar de berichten