Dinsdag 6 februari 2007
Er waren eens
Er waren eens in een heel ver land waar de dieren nog spreken en planten nog rieken twee kameraden. Vrienden zou ik het niet noemen want vriendschap was ook in dat land iets heel heel zeldzaam. Iets dat men niet alleen moet koesteren maar ook cultiveren. Op een dag liepen die kameraden voorbij een roos. "Dat is nu een mooie roos, ze heeft zo een mooie kleur" zei de ene. "Bijlange niet" antwoordde de andere " ze is mooi omdat haar vorm zo perfect is en haar geur zo lekker.Ze begonnen te discussiëren
Van het ene woord kwam het andere en op een wip waren beide kameraden aan het schelden. De roos was lang vergeten en men wist niet meer waarover het dispuut begonnen was. Maar zoals het bij kameraden gaat , het waren geen vrienden , dat heb ik al gezegd. Zoals het bij kameraden gaat had eenieder zich al een oordeel gevormd over de andere. Bepaalde eigenaardigheden die de ene bezat ergenden de andere en vice versa. Die ergernis slingerden ze nu naar elkaars hoofd. Wat zich onderhuids bevond kwam nu boven. Het ging van kwaad naar erger want als men ruzie maakt dan komt het gevoel naar boven niet de rede. Men gaat dingen zeggen die men niet echt meent maar die men toch meent te moeten zeggen want men is beledigd, gekwetst en zoals het in elke strijd gaat : "wie gekwets is wil liefst bewust of onbewust dat de andere ook niet ongedeerd het strijdperk verlaat."
Het slot van de ruzie was ,dat ze beide de roos lieten voor wat ze was en beide hun weg gingen.
Maar 's nachts droomden ze van de roos . Die roos was zo prachtig . Het was misschien toch de moeite geweest om de roos te cultiveren dan konden ook andere mensen van de roos genieten Van haar kleur, neen van haar geur en bijna begon ging de twist in hun dromen verder.
De ene , die eigenlijk een zachtmoedig man was , dacht ik ga me bij mijn vriend verontschuldigen en ook aan de roos bood hij zijn verontschuldigingen aan. De roos glimlachte
De andere kameraad, want ik heb het al gezegd vrienden waren het niet want die zouden het hebben bijgelegd., zag de roos wel in zijn droom en had best wel zin om die ruzie bij te leggen maar hij was uit ander hout gesneden. Hij gaf zich niet zo gemakkelijk gewonnen en wou de zachtmoedige een lesje leren . "Je moet je niet laten doen je moet je zo snel niet gewonnnen geven." maar de wat harde, belerende toon waarop hij dit zei wekte bij de zachtmoedige terug wrevel op en zoveel zelfs dat hij opnieuw aan het ruzieën ging. Nu had toch wel gelijk zeker want hij had zich verontschuldigd en het bijgelegd. Die harde jongen moest maar wat zachter worden Daarmee basta. Hij had eigenlijk wel een beetje gelijk. Maar hij kende zo slecht het karakter van de andere, hij wist niet dat je zo hard kon zijn en het toch goed menen. Dat ging er bij hem niet in. Hij verliet boos zijn kameraad.
Die nacht verscheen de roos opnieuw in de droom van de harde jongen. Ze was helemaal niet mooi meer ze was verlept en verslenst en ze fluisterde als jullie niet gouw jullie ruzie bijleggen dan verdwijn ik . De harde zag in wat er ging gebeuren met de roos en besloot toch iets te gaan doen.
Hij kwam naast de zachtmoedige lopen en deed alsof er niets aan de hand was geweest. Dat was zijn manier om te zeggen ik heb ongelijk. Maar zo had de zachtmoedige het niet begrepen en hij dacht ik zal het toch nog maar eens zeggen. Zo hard zijn is niet goed. Het moet zachter .
Want ik heb het al gezegd het waren kameraden. Geen vrienden en zoals het in alle sprookjes gaat nu zou een happy end moeten komen maar helaas het waren kameraden., geen vrienden. Dus het happy end kwam er niet Zo een happy end had er alleen maar kunnen komen als beide kameraden hadden verstaan dat je een harde niet zacht kan maken en een zachte niet hard. Want indien ze dat hadden begrepen waren het vrienden geworden.
De roos die ondertussen al wat bijgekomen was wist het nu wel zeker. Kameraden heb je met de vleet. Maar vrienden zijn zeldzaam. Zeer zeldzaam. Maar omdat ze rotsvast in de vriendschap geloofde ook tussen harde en zachte kameraden besloot ze toch verder te bloeien.
Van het ene woord kwam het andere en op een wip waren beide kameraden aan het schelden. De roos was lang vergeten en men wist niet meer waarover het dispuut begonnen was. Maar zoals het bij kameraden gaat , het waren geen vrienden , dat heb ik al gezegd. Zoals het bij kameraden gaat had eenieder zich al een oordeel gevormd over de andere. Bepaalde eigenaardigheden die de ene bezat ergenden de andere en vice versa. Die ergernis slingerden ze nu naar elkaars hoofd. Wat zich onderhuids bevond kwam nu boven. Het ging van kwaad naar erger want als men ruzie maakt dan komt het gevoel naar boven niet de rede. Men gaat dingen zeggen die men niet echt meent maar die men toch meent te moeten zeggen want men is beledigd, gekwetst en zoals het in elke strijd gaat : "wie gekwets is wil liefst bewust of onbewust dat de andere ook niet ongedeerd het strijdperk verlaat."
Het slot van de ruzie was ,dat ze beide de roos lieten voor wat ze was en beide hun weg gingen.
Maar 's nachts droomden ze van de roos . Die roos was zo prachtig . Het was misschien toch de moeite geweest om de roos te cultiveren dan konden ook andere mensen van de roos genieten Van haar kleur, neen van haar geur en bijna begon ging de twist in hun dromen verder.
De ene , die eigenlijk een zachtmoedig man was , dacht ik ga me bij mijn vriend verontschuldigen en ook aan de roos bood hij zijn verontschuldigingen aan. De roos glimlachte
De andere kameraad, want ik heb het al gezegd vrienden waren het niet want die zouden het hebben bijgelegd., zag de roos wel in zijn droom en had best wel zin om die ruzie bij te leggen maar hij was uit ander hout gesneden. Hij gaf zich niet zo gemakkelijk gewonnen en wou de zachtmoedige een lesje leren . "Je moet je niet laten doen je moet je zo snel niet gewonnnen geven." maar de wat harde, belerende toon waarop hij dit zei wekte bij de zachtmoedige terug wrevel op en zoveel zelfs dat hij opnieuw aan het ruzieën ging. Nu had toch wel gelijk zeker want hij had zich verontschuldigd en het bijgelegd. Die harde jongen moest maar wat zachter worden Daarmee basta. Hij had eigenlijk wel een beetje gelijk. Maar hij kende zo slecht het karakter van de andere, hij wist niet dat je zo hard kon zijn en het toch goed menen. Dat ging er bij hem niet in. Hij verliet boos zijn kameraad.
Die nacht verscheen de roos opnieuw in de droom van de harde jongen. Ze was helemaal niet mooi meer ze was verlept en verslenst en ze fluisterde als jullie niet gouw jullie ruzie bijleggen dan verdwijn ik . De harde zag in wat er ging gebeuren met de roos en besloot toch iets te gaan doen.
Hij kwam naast de zachtmoedige lopen en deed alsof er niets aan de hand was geweest. Dat was zijn manier om te zeggen ik heb ongelijk. Maar zo had de zachtmoedige het niet begrepen en hij dacht ik zal het toch nog maar eens zeggen. Zo hard zijn is niet goed. Het moet zachter .
Want ik heb het al gezegd het waren kameraden. Geen vrienden en zoals het in alle sprookjes gaat nu zou een happy end moeten komen maar helaas het waren kameraden., geen vrienden. Dus het happy end kwam er niet Zo een happy end had er alleen maar kunnen komen als beide kameraden hadden verstaan dat je een harde niet zacht kan maken en een zachte niet hard. Want indien ze dat hadden begrepen waren het vrienden geworden.
De roos die ondertussen al wat bijgekomen was wist het nu wel zeker. Kameraden heb je met de vleet. Maar vrienden zijn zeldzaam. Zeer zeldzaam. Maar omdat ze rotsvast in de vriendschap geloofde ook tussen harde en zachte kameraden besloot ze toch verder te bloeien.
