Vermits de berichten over de film maar traagjes binnensijpelen, te wijten aan een slechte communicatie met het persagentschap van het "Instituut" (alles gaat nog per postduif of ander gevogelte) zullen we proberen meerdere malen per dag de site aan te passen met de laatste nieuwtjes.

Om te beginnen voor deze film werden 3 ton mascara en 40.000 lippenstiften gebruikt. 500 kilogram haarstukjes, vlechten, baardjes dienen dagelijks geplaatst en weer weggenomen door 30 kappers en kappers. Sommige actrices, onder wie Creezy, brengen per dag meer dan vier uur door in het salon maar het resultaat mag dan ook gezien worden cfr de foto hieronder Bojako als, Creezy de moedergodin van de allerliefste kleintjes uit het Verloren Bos, de Hobbits.

Acteurs en actrices worden hier niet verwend. Dagelijks trainen, trimmen en in conditie blijven is de boodschap. Ze worden ook opgeleid in allerlei gevechtstechnieken hieronder milo aan de schietstand.

Ook Naomé doet ook haar best om in de gevechssport rond te komen

Titipoës als Moorcreezy de prinses van de boskabouters heeft daarentegen een uiterst vreedzame rol. Ze zal zich dus moeten bedwingen.In een intervieuw met haar echtgenoot Rik hebben wij ehter menen te moeten opmaken dat dit misschien zal lukken maar misschien ook niet dat kan alleen de spanning van het verhaal ten goede komen waarvan alleen de grondlijneen vast liggen. Maar aangezien het om reality-film gaat is alles mogelijk.

Ook Juustcreezy heeft een meer vreedzame rol maar die is haar op het lijf geschreven. Ze treedt op als de bewaakster van Durin, de sleutel van Meriadoc.De sleutel die een groot geheim verbergt waarvan alleen Juustcreezy op de hoogte is. Meer vertellen zou echter de spanning doen afnemen wat uiteraard niet de bedoeling is. Lieve heeft echter als JustCreezy een snelcursus harpspelen en notenkraken achter de rug wat die twee met elkaar gemeen hebben verneemt u in de film.

De tocht naar de aarde van milo en Naomé schijnt zeer zwaar te zijn uitgevallen. Milo heeft dan ook voor deze tocht een nieuw project opgezet "Reality-film". Met het "Instituut" werd overeengekomen dat de opbrengsten van de film integraal naar goede werken zullen gaan.In ruil daarvoor kreeg milo de toelating om enkele buitengewone acteurs en actrices tijdelijk toe te laten tot het hiernamaals.

Vandaag ging milo, die voor de film een zware vermageringskuur volgde, een deel van de crew afhalen op het vliegveld "Save our soles" van Los Angeles in Heaven. Van links naar rechts Milo, Lieve, Naomé, TitiPoës en Bojako. Ook de dames waren bijzonder goed getrimd en hadden blijkbaar hun beste beentjes voorgezet. Veelbelovend dus ! Roosje en Kamiel, die in Florida verblijven voor opnames van "Kamiel in Fantasialand" zullen pas deze avond arriveren. Indien mogelijk zullen we hierover later op de dag nog berichten

LAATSTE BERICHTEN

KORTELINGS OP DIT SCHERM

IN DE BAN VAN DE TROUWRING

Naomé in volle uitrusting klaar voor het avontuur

of de ongelooflijke avonturen van milo en naomé in het verloren bos en in de hel der hellen

De geest had blijkbaar voor de gelegenheid zijn gewone gestalte van duifken ingeruild tegen deze van vlammetje en zweefde de ganse tijd nerveus oplichtend over zijn bureel.

De geest zag wel in dat er niets vat had op de milo, dreigen, smeken, bidden, weer dreigen niets hielp en op het einde gaf hij toch toe. Maar dan kloppen mijn cijfers weer niet jammerde hij.

-Kom eens hier zei de milo-- en hij fluisterde in het oor van het vlammetje-- zou er daar benden geen enen kwiebus zijn die zo vroom zit te wachten om hier te zijn dat die de plaast van Naomé zou kunnen innemen. Twee vliegen in een slag man. Ge doet die mens er plezier mee en ge zijt van de milo van af.

-Liefst zo lang mogelijk zuchtte de geest. Maar daar zit iets in ik denk dat ik zo iemand ken

-Bv. een die gaat stoppen met bloggen !

-Ja daar zegt ge zo wat. Kom ik zal met u naar de briefing kamer gaan en u uitleggen langs waar ge de wereld terug kunt bereiken maar bereid je voor op een zware tocht

-Ja, zei de milo, want nu ik weer leef mag ik er niet me spelen hé

-Als ge zo goed zou willen zei zuchtte de geest. Ik zou het appreciëren.

Het moest er wel van komen

Gaan we de kant op van het vuurpeloton ? Indien ik een diepgelovig iemand gekwetst heb met mijn teksten mijn oprechte excuses hiervoor. Maar dit blog is geen godsdienstles. Het is toneel, SATIRE, en dat er een paar acteurs toevallig dezelfde namen dragen als in andere toneelstukken daar moet men mee kunnen leven. Voorwaar ik zeg U dat er niemand is die meer respect heeft voor andermans godsdienst dan ik. En ik weet voor zeker dat jouw Jezus tegen een stootje kan en hier waarschijnlijk eens hartelijk zou om lachen. Maar ik eis ook respect voor mijn godsdienst die deze van het niet geloven en de vrije meningsuiting is. Ik verwerp iedere vorm van inmenging van godsdienst in burgerlijke zaken. Godsdienst bevindt zich geheel in de persoonlijke en volledig buiten de publieke sfeer sinds 1789. Dit is mijn mening en die zal IK niet verloochenen. Gelieve dus geen pogingen te doen om mij te bekeren !


Ronald Milo

nb: de ontroostbare heeft ondertussen een reactie op zijn blog gezet en gemeend mij dit per email te moeten sturen. Geen letter meer schrijven ? Ge weet miscchien dat liegen zondigen is tegen het achtste gebod :" mijd het liegen en bedriegen".  't Is niet omdat ge niet gelooft dat ge uw auteurs niet kent hoor.

Poëzie die commentaar uitlokt waar gaan we dat schrijven ?
 Allez vooruit een toemaatje !

kindje in verlaten serre

ik weet
er staan
heel mooie bloemen
in de tuin van je
hartewensen

- over een knuffeltroon-

van dromen
spreidt je krulkop zich
als een langzame lelie
uit

-eindeloos-

in en uit
je verre horizon verschuiven
wolken over een goudfront
van
boterbloemen.

-in je hart-

glinstert
bloeiend lentelicht
als een gedicht
dat zal verslensen door
toedoen van
grote mensen



NB. De zinnetjes tussen -twee streepjes- kunnen bij mijn gedichten zowel bij de vorige als bij de erop volgende zin horen. Mijn vriend Emiel de beeldhouwer zei dat ik HET er moest bijschrijven. Ik dacht dat HET zo wel duidelijk was maar blijkbaar volgens hem althans alleen voor de happy few en daar ik voor iedereen schrijf op zijn verzoek deze verduidelijking.

Ik ben zo moe dat ik niet kan slapen, daarom dit

17 uur 15 Hier komt normaal het stukje van vanavond nog, als ik nog aan elkaar en rechthoud. Ik heb nog geen enkel idee maar dat komt wel als ik aan het schrijven ga.

Voilа zie hier zijn we der mee. 21.25 en ik val om van de vaak dat gebeurt ook maar alle hoogdagen eens..Ik heb dat eigenlijk nog nooit gehad en nu heb ik het terug... 

Het begon te dagen in het westen (de zon draait hier averechts) en door het lover viel een zonnestraal in het linkeroog van milo, waar de pluimen van Odessa het geraakt haddden. Het oog was nog lichtjes gezwollen en zijn oogleden plakten aan elkaar. Hij knipperde wat, rekte zich eens goed en bekeek de natuur rond hem in al zijn pracht nu met beide ogen.

-Schitterend, ronduit schitterend zo 's morgens.

Milo was immers niet gewoon van vroeg op te staan en hij bekeek de dingen zelden 's ochtends daarom dat het zo feeëriek overkwam waarschijnlijk. Hij ging wijdbeens voor de grote kastanjelaar waaruit hij de basis voor de zwembroekjes en het behaatje geplukt had een ferm plasken doen toen plots een haan drie maal kraaide. Milo smeet  er met zijn schoen naar

Hij verwenste het hanenconsistorie dat beslist had dat de hanen 's morgens zouden kraaien. In den tijd had Petrus Onzeer drie maal verraden alvorens de haan kraaide en Onzeer was 's avonds aangehouden. Dus volgens milo moesten de hanen en zeker hier in aanwezigheid van de patron 's avonds kraaien en niet 's morgens. Hij zou er zich zeker bij Pedro van de Compo-Stella over beklagen. Hij had altijd al een beetje last van ochtendhumeur (enfin meestal middaghumeur) gehad, maar hij had er nog meer de pest in als hanen begonnen te kraaien.. Milo was op orde gesteld. Iedere vogel diende te zingen zoals hij gebekt was. Stel u voor dat de kraaien begonnen te hanen. Neen elk zijn ding zo leek de natuur hem het best georganiseerd. In mei leggen alle vogels een ei want in april vergaten ze de pil. Ordnung muss sein ! zou de baron gezegd hebben.

Naomé sliep nog de slaap der onschuldigen. Milo bekeek haar vertederd. Maar alhoewel hij besloten had om zeker geen relatie met haar te beginnen kon hij het toch niet nalaten om hier en daar eens een bladje of een twijgje te verleggen.Ze voelde het blijkbaar want haar oogskens gingen open

Hij dacht in zichzelf: wat zou die mais-vreter mij nu zo dringend te zeggen hebben. Maar ondanks zijn grote mond was hij er toch niet gerust in

Nikita het eekhoornvriendinnetje van Odessa

Hoe lang de milo reeds langs de oever van de rivier liep wist hijzelf niet meer. Maar plots stond hij voor het grote meer. De zon gleed zachtjes in het licht rimpelende water en het regelmatige klotsen van de kleine golfjes tegen de oever deed het ritme van zijn bonzende hart vertragen. Hij voelde zich plots zo moe en zo oud. Hij hurkte neer op een grote platte rots en trok het witte kleed dat hij bij zijn vormgeving gekregen had diep over zijn knieën tot aan de enkels, legde zijn kin in het dal tussen zijn beide knieën en liet zijn blik meeglijden met het deinende water, dat af en toe aan de punt van zijn sandalen kwam nippen maar zich dan onmiddellijk zedig terugtrok.

Hij moest in slaap gesukkeld zijn in die onconfortabele houding en het was al halfduister toen hij, zo stijf als een strijkplank, de ogen opende. Naast hem huppelde een eekhoorntje met Odessa op en neer en het waren hun kleine helle kreetjes door het enthousiasme waarmee ze in hun spel opgingen die hem wakker gemaakt hadden. Maar het vrolijke tafereeltje voor hem verdiepte alleen nog zijn melancholie. Hij wou weer slapen, voor eeuwig weg van dit enge voorgeborchte. Verdwijnen! Eeuwig leven leek hem naar niets. Eeuwig leven, eeuwig afzien ja. Het was hier geen haar beter dan op het ondermaanse.

Alsof hij een zesde zintuig bezat draaide hij zich plots om en daar stond ze. Haar haute-couture deux-pièceken gescheurd en beslijkt met haar kindersnoetje besmeurd door het groene loof. Een takje was blijven hangen in haar verwilderd maar zorgvuldig gekapt haar ( waarvan Bojako de kleur mag bepalen want ik vergeet het altijd) en deed daar allerlei evenwichtskunstjes om overeind te blijven. Naomé. De kleine Naomé.

Blafte hij. Waarom moest hij nu zonodig weer zo vreselijk kortaf zijn met dit kind. Het was toch haar schuld niet dat hij zo een domme oude ....Haar ooghoekjes werden vochtig en haar onderlipje draaide een paar milimeter om zijn as naar beneden maar ze zei geen woord.

Ze stormde op de milo los die juist op de rand van het meertje liep. Met een grote ploef donderde hij het water in. Milo spartelde en pruttelde wat voor het zicht en kwam tenslotte boven met zijn kletskop vol draadwier. Naomé kreeg de slappe lacht toen ze hem daar zo onnozel boven water zag komen.

De maan stond al vrij hoog aan de hemel en milo en Naomé lagen op hun rug in het gras. De kleren hingen te drogen aan de onderste tak van een wilg en milo had uit takken en bladeren van een treurwilg en een wilde kastanje twee zwembroekjes en behaatje gevlochten. Na de stoeipartij in het water waren ze eens ernstig gaan praten en Naomé had inderdaad ingezien dat een leeftijdsverschil wel kan maar dat het in deze omstandigheden toch een beetje te veel was. Plots richtte ze zich op en schikte zedig haar kastanjeblaadjes over haar geluksheuveltjes en fluisterde zacht.