Aan alle vrienden :dank voor de steun. Aan de Fox inderdaad het verzoek is bittere ernst. Voor Lulu "wit" zal de kleur van de poëzie zijn.

Uitzicht en bij klaar weer wellicht vergezicht

Vriendelijke vraag

Yarrel en Yelle, deel 2

Yarrel toen hij als pup bij ons arriveerde

Na de middag ben ik dan Yarrel gaan afhalen. Hij lag gelukzalig te maffen op een brancard. De veearts liet mij de foto's zien en inderdaad er was een vernauwing aan het wervelkanaal thv de nek. Een chronisch letsel door verkalking van een ligament, geen acute hernia dus. Ze wist niet goed of het opereerbaar was of niet en zou het eens vragen aan de neurochirurg. Ondertussen zouden we hoge doses cortisone geven. In de namiddag thuis toen hij wakker werd was het verschrikkelijk om zien. Zijn achterhand was helemaal verlamd (door het onderzoek verslecht -maar daar had ik mij aan verwacht) en hij trok zich voort op beide voorpoten. Eten of drinken was er niet bij. Hij viel voortdurend in slaap. 's Anderendaags verschoot ik mij een kriek want met zijn lamme achterhand was hij er toch ' s nachts in geslaagd de keukendeur te openen en zich via de hal, de trap en de nachthal naar de dochter haar kamer te slepen. Daar lag hij vredig te slapen in de nabijheid van het baasje. Want dat doet hij al vanals hij pup was. Hij blijft op de kamer van de dochter tot zij opstaat eerder gaat hij niet weg. Gelukkig was het die dag al wat beter met de verlamming en de volgende dagen stabiliseerde zich de toestand. Het was als voordien, niet echt beter maar ook niet slechter. Vandaag heb ik naar de dierenarts gebeld om van de toestand verslag te doen en te vragen hoe het zat met de operatie. De neurochirurg had er ook niet zo een goed oog in en men zou wachten op het oordeel van de professor, die helaas in verlof was. Schitterend zal het wel niet zijn maar voorlopig loopt hij hier nog vrij onbekommerd rond. Zeven jaar is in feite al oud voor dit soort honden zegt men en dus zullen we er ons moeten mee verzoenen !

Nu voor ik dit artikeltje schreef maakte ik mijzelf de bedenking. Weegt dit beetje hondenleed op tegen al het leed in de wereld en moet ik daar nu over schrijven. Is dit niet een beetje egoïstisch. Ik heb er zwaar over nagedacht en hetgeen volgt hoort zeker niet in de categorie humor thuis, maar ik ben ook niet van plan om om de haverklap van categorie te veranderen ik weet trouwens nog niet hoe ik het zou kunnen doen.

Een eerste bedenking was de volgende: met welke pretentie achten wij mensen ons beter dan de dieren.? Tenslotte is het net hetzelfde stukje chemie en alleen ons zogezegd stukje verstand onderscheidt ons van de dieren. Zou een hond zich beter voelen dan een slak ? Ik weet het volgens hen die een of ander geloof aanhangen bezit de mens een onsterfelijke ziel, die al dan niet met maagden en/of rijstpap met gouden lepeltjes beloond wordt indien haar bezitter zich wat gedraagt. Maar onafgezien van het feit dat ervoor het welzijn van deze onsterfelijke zielen, die dan nog tot het goede kamp moeten behoren, reeds miljoenen tijdelijke mensenlevens werden geofferd, lijkt het me ook al evenzeer een toonbeeld van hoogmoed om alle andere levende wezens een eeuwig leven te ontzeggen. Mij lijkt het althans eenvoudiger en rechtvaardiger als alle leven eindig is.

Ik besef maar al te goed de contradictie van deze theoretische beschouwing met mijn dagelijks handelen. Ik eet dierenvlees en dus mijn theoretische evennaaste. Ik eet geen hondenvlees maar dat is louter toeval en cultureel indien ik Chinees zou zijn deed ik het missschien wel. Zijn vegetariërs dan betere mensen. Bijlange niet zij eten levende planten dat is dus een kwestie van gradatie. Een graantje is in potentie een baby-korenaartje. Het is dus de schepping die slecht in elkaar steekt vermits levende wezens elkaar moeten opvreten om in leven te blijven. In het extreme geval van het rugbyteam waarvan de Fairchild in het hoge Andes gebergte verongelukte aten de overlevenden hun doden op om te overleven. Zelfs de Rooms Katholieke Kerk had daar geen bezwaren tegen. Na enig afgrijzen heb ik daar intellectueel niet de minste moeite mee. Het waren lijken dus levenloos en geen mensen meer. Het was vlees. Maar moeilijker zou het worden als de lijken op waren. Wat moest men dan doen ? Collectief verhongeren of elkaar doodslaan? Ik zou het experiment niet durven wagen. Zeker niet als een langere overleving waarborg zou geven voor een definitieve redding.

Moet een dergelijk wereldbeeld dan aanleiding geven tot een volledige chaos. Elk voor zich en de wet van de sterkste, de slimste of de rijkste naargelang. Neen want indien men bij deze redenering consequent blijft is in zekere zin elk belang van het individu ondergeschikt aan het belang van de gemeenschap of de totaliteit van individuen. Er moeten dus regels zijn. Spelregels. Maar daarentegen ben ik gezien het leven kort en beperkt is ook tegen iedere regelgeving die de individualiteit van het individu al te zeer beperkt en waar de spelregels alleen nog goed zijn- niet voor de samenleving, maar voor een beperkt onderdeel van de samenleving. Spelregels ja, stompzinnige beperkingen neen !

Wat heeft dit nu allemaal met Yarrel zijn probleem te maken. Wel er zijn inderdaad grotere problemen in de wereld. Wie zich geroepen voelt ze te veranderen, graag. Hij doet maar en mag op mijn steun rekenen. Indien het echter alleen maar bij woorden blijft in de aard van "ik vind dit erger dan dat" en men doet er niets aan om het te veranderen dan lijkt het MIJ beter te om zwijgen. Alhoewel ik erken dat iedereen zijn sympathie mag tonen. Ik heb niet te pretentie te oordelen over wat een ander mag of moet doen of zou moeten doen. Ik heb gans mijn leven getracht in de mate van het mogelijke het leed van een ander te milderen. Ik heb de relativiteit van geluk, leed en verdriet leren inschatten en ik denk te mogen beweren dat ieder verdriet of het nu een groot of een klein verdriet is individueel dient benadert te worden. Dat men zelfs geen onderscheid kan en mag maken tussen groot of klein verdriet. Verdriet is de allerindividueelste emotie waarvoor het allerindividueelste respect noodzakelijk is. En indien Yarrel uit ons leven zou verwijnen zullen wij bij ons thuis zo een allerindividueel en toch collectief verdriet ondervinden. IK wil het geen GROOT of KLEIN verdriet noemen alleen maar verdriet. En ik vind dat Yarrel het in zijn kort hondeleven verdient heeft alleen maar door ons op bepaalde momenten gelukkig te maken door zijn aanwezigheid en aanhankelijkheid.

Dit is mijn individuele overtuiging, waarbij ik nog eens expliciet mijn respect wil betuigen voor iedere andere mening en in het bijzonder voor ieder geloof waarin ik niet slaag te geloven.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

En om toch nog op een humoristische noot te eindigen want een clown moet zijn publiek vermaken ook als hij een beetje droevig is. Dit clipje waarin een Zui-Afrikaanse hoont bewijs dat enigs menseliks hem nie vreemd is nie. Zet wel even de muziek af.

Yarrel en Yelle

Yarrel du Bois Bernois (en nu gij baron !)

Yarrel en Yelle zijn twee, geweldig lieve Berner-Sennen honden die bij ons thuis een onderkomen hebben gevonden. Onderkomen is eigenlijk nog een klein woord. Yarrel, een reu van nu zeven jaar, is de lieveling van onze jongste dochter. Yelle, een teefje van vier jaar, is in theorie mijn hond maar er wordt in feite door niemand onderscheid gemaakt tussen die twee. Feit is deze honden leiden een luxe-leventje. Een grote hof waar ze zich ongestoord kunnen in uitleven wat betekent dat er af een toe wel eens een plantje sneuvelt. Als het regent, guur weer is of wat dan ook zitten ze binnen. Is het te warm gaan ze in de kelders liggen. s' Avonds gaan ze met mijn dochter mee naar boven en dan slapen ze op een matje op haar kamer onder haar bed. Onder haar bed wil echter zeggen onder de bovenste verdieping van een dubbeldekbed, zonder onderste verdieping. Speciaal aangeschaft door de dochter in kwestie omdat de honden plaats genoeg zouden hebben.

Zo sleten die twee hun gezapig leventje in peis en de vree tot wij voor een paar weken opmerkten dat Yarrel niet meer zo vlot de trappen opkon. Hij bleef soms haperen en op de gladde keukenvloer gleed hij soms uit. Eerst hadden we daar weinig erg in maar het werd steeds erger. Ik merkte ook op dat wanneer ik zijn rechter achtervoet met de nagels naar beneden op de grond zette hij die niet onmiddellijk rechtzette maar liet staan en dat de gevoeligheid bij deze voet ook gedaald was. Parese dus. Geen verlamming of paralyse maar een beginstadium. Ook het andere achterbeen leek aangetast maar in mindere mate. De voorbenen leken normaal. Alles wees dus op een letsel in de ruggegraat thv het bekken.

Er werd een afspraak gemaakt bij de Universitaire dierenkliniek te Merelbeke. Er werd mij gevraagd of de aandoening inwendig of orthopedisch was. Ik dacht dat zoiets zal wel orthopedisch zijn maar maakte mij anderzijds de bedenking "hoe kan Jan met de pet zoiets nu weten". Goed ik kreeg een afspraak voor binnen een maand en na wat aandringen binnen veertien dagen.

Om het uitglijden te verminderen en het oplopen van wondjes te vermijden ging ik op internet op zoek achter hondenschoentjes. Ons dochter stond erop. Ik was nogal sceptisch en dacht hij zal die snel afbijten. Ik had ooit zo een reklame tegengekomen en had met toen de bedenking gemaakt hoe belachelijk spul zoiets was. Schoenen om hun poten te beschermen tegen stenen , brandende sigarettenpeuken enz stond er. Ik vond het idioot. Maar nu leek het mij wel nuttig alhoewel ik bleef twijfelen aan het feit of hij die wel zou aanhouden. Na enig zoeken echter vond ik een handelaar dicht bij huis. Men had nog een maatje XXL in huis, deze bleken gepast en geloof mij nu of niet Yarrel leek zo fier als een gieter met zijn schoentjes aan en heeft er nooit aan gebeten.

Toen ik die bewuste dag van het onderzoek 's smorgens de halsband van Yarrel uithaalde stoof hij als een weerlicht naar de garage en zat reeds op de achterbank van de auto toen ik daar aankwam. Hij rijdt verschrikkelijk graag mee in de auto. Het achterraampje moet wel openstaan dat hij zijn snuit kan buiten houden want ander kwijlt hij alles onder. Mijn echtgenote moest alle moeite doen om Yelle ervan te weerhouden ook in de auto te springen. Toen we wegreden leek zij heel erg verongelijkt en triest zoals alleen honden kunnen kijken. Te Gent aangekomen werd ik ontvangen door eeen vriedelijke stagiaire die een heel dossier opmaakte. Ik vernoemde mijn vermoeden van een ruggemergletsel en kreeg toen te horen :ja maar dan ben je op de verkeerde plaats je zal bij inwendige op neurologie moeten zijn. Enfin toen de dierenarts arriveerde bekeek deze Yarrel even liet hem even lopen en bevestigde toen dat ik naar neurologie moest. Zeer behulpzaam ging ze er voor mij een afspraak halen voor de volgende dag want vandaag dat kon niet meer.

s'Anderendaags zelfde ritueel. Maar Yarrel die de eerste dag wat geïntimideerd was, liep nu ongegeneerd en hoofd in de lucht door de wachtzaal waar allerlei andere honden en hondjes zaten te wachten, paraderend met zijn schoentjes tot hij in een draai pardoes uitgleed en met zijn snuit voor een Yorkshire belandde die hem enthoesiast de smoel begon af te likken. Daaraan heeft Yarrel een geweldige hekel maar het duurde wel even door zijn parese voor hij weer te poot was. In de onderzoekskamer stonden hem vier vrouwelijke stagiaires op te wachten ( veearts afdeling kleine huisdieren lijkt bijna uitsluitend door dames bevolkt) die opnieuw een dossier opmaakten. Hij liet zich daarna gewillig door hen bepotelen en ging spontaan op zijn rug liggen en plaste wat in het rond tot jolijt niet alleen van zijn baasje maar wat bleek ook van de dames die dol leken op deze grote teddy-beer. Daarna kwam het echte werk. Testje hier testje daar en dan een thermometer in het achterwerk. Ook hier liet Yarrel tot mijn verwondering betijen. Daarna kwam een gediplomeerde veeartse. Men liet hem wat looptestjes doen. Tot mijn verbazing leek hij nu ook bijwijlen zijn voorpoot te willen ontlasten.

Nadien werden de koppen bij elkaar gestoken en vroeg de veeartse aan de stagiairs wat het allemaal zou kunnen zijn. Toen ik na hen een beetje hun gang te hebben laten gaan suggereerde dat het om een ruggemergletsel lumbaal of zelfs gezien de voorpootontlasting in de nek zou kunnen gaan, vroeg de veeartse of ik van de "stiel" was. Ik bevestigde dat ik grote huisdieren behandelde die op twee poten liepen. Ah u werkt in de zoo ? Toen ik begon te lachen. Ach ja humane! Zo noemt een dierenarts "mensengeneeskunde" --HUMANE GENEESKUNDE-- zo hoort U het eens van een ander.

Er werd voorgesteld een ruggemergpunctie te doen en contraststof in te spuiten en zo te zien of wat scheelde en waar. CT-scans worden blijkbaar nog niet gedaan bij honden. Yarrel, was ondertussen aan het stoeien met de vier stagiaires en scheen erg weinig last te hebben van zijn achterpoten en liep vrolijk met hen mee naar de operatietafel. Ik bleef een beetje verweesd achter. Zonder hond met een leiband in de hand. Het zou een paar uur duren had men mij gezegd. Misschien kon ik ondertussen een hapje gaan eten. Ze hielden mijn hond en stuurden mij wandelen. Voor mij was het vreemd. Meestal had ik aan de andere kant van de grens gestaan.

Safe Sex

EN.... SPERMABANK

HIERONDER UITSLUITEND VOOR HEREN

Druk Hier

De milo en de baron zaten in de bibliotheek van het kasteel een diepzinnig gesprek over "geloven" of niet geloven" te voeren.

-Ik geloof in alles -zei de baron- voor de veiligeheid. Ge kunt niet weten.

-Dat vind ik nogal opportunistisch.

-Gelooft gij dan in iets of in niets.

-Natuurlijk geloof ik, -antwoordde de milo natuurlijk. Ik geloof dat ik mij nog een pint ga pakken.

-Ja maar bidt gij dan nooit niet?

-Awel, ik weet niet of de huishoudster het u gezegd heeft maar het bad is boven verstopt en de loodgieter is ziek, awel nu bid ik voor een goede afloop.

-Jamaar serieus - zei den baron een beetje korzelig -kom nu eens mee buiten zie eens al die sterrekens daar, die planeten, die melkwegen, sterrenstelsels, witte reuzen, blauwe dwergen, nova's, supernova's, zwarte gaten, quasar's van wat zou dat dan allemaal moeten komen.

-Simpel -antwoordde de milo dunnetjes-van den " Big Bang".

-Den Big Bang wat is dat ?

-Wel er was niets. Plots is dat niets ontploft maar met een geweld zoals alleen niets kan ontploffen. Een driehonderduizendmiljoenste van een seconde later was het in dat stukske niets dat iets aan het worden was al vierhonderdduizend miljard graden warm. (NB.Cijfers zijn niet exact maar dus in een zeer klein tijdsinterval zeer heet)

-Ja als niets tot iets komt is het altijd ambras.

-En heet.

-Hoe hebben ze dat gemeten -vroeg de baron - met een thermometer ?

-Natuurlijk, baron, als gij nu het licht ziet van een sterreken dat op 10 miljoen lichtjaar* van hier ligt awel dan is dat licht daar 10 miljoen jaar geleden vertrokken en ziet gij dus in het verleden.
't Kan goed zijn dat dat sterreken 1 miljoen jaar geleden al ontploft is. Maar dat zullen wij maar zien binnen 9 miljoen jaar
 
-Miljaar!

-Nee 9 miljoen jaar.

-Miljaar, dus iederen kan dus in het verleden kijken door naar de sterren te kijken, milo.
 
-Exact, hoe verder ge kijkt, hoe langer het duurt voor het licht hier is dus hoe verder in het verleden dat ge kijkt. En nu hebben ze zo een straffe kijkdinges dat ze kunnen terugkijken tot juist na de Big Boenk.

-Dan zien ze daar op den thermometer hoe warm het daar is.

-Just en die wijst op vierhonderderduizend miljard graden.

-Dedjie dat moet heet zijn. Smelt dien thermometer dan niet ?

-Natuurlijk, zotteken. Als het zo heet is zijn er nog geen atomen, geen moleculen en dus zeker geen thermometers. Alleen piepkleine bouwsteentjes die razendsnel over en weer vliegen en daarom is het zo heet. Want temperatuur komt door beweging. Hoe sneller de bouwsteentjes bewegen hoe heter.

 -Awel, awel maar hoe weten ze dat dan dat het er juist zo heet is.

-Ze berekenen dat .

-Hoe, ze bereken dat ? Met wat ?

-Met een rekenmachientje zei Titipoës die er was komen bijstaan.

-Min of meer zei de milo. Ze meten de achtergrondstraling in het heelal.

-Leg eens uit achtergrondstraling.

-Awel na den Big Bang is dat puntje niets beginnen uitdijnen en hoeverder het uitdijnde hoe minder snel dat die deeltjes bewogen en botsten. Dus hoe kouder het werd. Maar nu begon de zwaartekracht die alle materie aantrekt de bovenhand te krijgen.
Die deeltjes of bouwsteentjes bleven als Legoblokjes aan mekaar plakken en ze vormden eerst kernen en electronen, daarna atomen en moleculen ( niet die winkel in Vichte) , eerst waterstof en helium, de simpelste en lichtste dingen eerst en dan zo verder. Zuurstof, stikstof, zwavel, koolstof en daarna altijd maar zwaardere dinges aluminium, zink, nieuw en oud-ijzer.
Hoe kouder hoe zwaarder dingen er werden gevormd. Die wolken hete gas en en kouder materie die koekten door de zwaartekracht die nu sterker was omdat de deeltjes niet meer zo snel bewogen (dus kouder waren) samen en vormden aldus hete bollen of sterren en of koude bollen, planeten dus.

Die groepeerden zich door de zwaartekracht op hun beurt tot sterrstelsels, zoals ons zonnestelsel. Die weer tot melkwegen en die tot groepen melkwegen, en nog groter super-groepen melkwegen.

Maar ondertussen ging die uitdijning verder en hing het heelal vol kleine klonterkens van groepen-melwegstelsels. Die zogenaamde kleine klontertjes waren onmetelijk groot maar in vergelijking met wat er tussen zat zeer klein. Want het grootste gedeelte van het heelal ertussen bestond uit niets, nihil, niente, nada.

Ja alle vijfhonderdduizend lichtjaar eens een melkwegsken maar verder niets.  Al zijn er nu die denken dat er toch iets tussenzit "Zwarte materie" maar dat is een ander paar mouwen !

-Jamaar die achtergrondstraling dan?

-Ja dat is een beetje moeilijker om volgen. Maar als we altijd verder kunnen kijken , kijken we dus ook altijd verder in de tijd en dan kijken we op een gegeven moment naar het tijdstip juist na de Big-Bang of er dichtbij. 

Maar daar het heelal dus uitdijnt altijd maar groter en groter wordt moet de stralig van dat ogenblik toen alles nog gelijk verdeeld was nu ook nog gelijk verdeeld zijn, wel sterk afgekoeld al, maar nog gelijk verdeeld. Als we dus in alle richtingen en op alle plaatsen van het heelal een straling zouden kunnen vinden die dezelfde eigenschappen heeft en die we achtergrondstraling noemen dan is de Big Boenk bewezen.

Maar dat is een beetje moeilijk om u voor te stellen. De reststraling van dat moment blijft ondanks de uitdijning toch overal aanwezig. Zowel hier als  aan het einde van het heelal. Maar het is wiskundig te bewijzen dus laten we het maar aannemen.

Wel ze hebben die straling gevonden, ze hebben haar frequentie oftewel de snelheid waarme dat die straling trilt kunnen meten en van daaruit haar temperatuur meten en dan is het alleen nog gewoon terugrekenen.
 
-Ah, ja gewoon terugrekenen ja hoe dat ik daar niet eerder op gepeinsd heb ja. Zei Titi

-t' Is 't ingewikkeld voor mij sprak den baron

-Maar vroeg Titipoes leep: wat was er dan voor de Big Bang ?

 -Niets
 
-Hoe niets ? Niets kan toch niet ontploffen

-Wiskundig wel

-Ja maar dat is zever

-Ten doet ten doet

-Jamaar dan is dat niets God, of God is dan niets

-'t Zou kunnen, zei milo, en geef mij nog Duvel


* Een lichtjaar is geen tijd- maar een afstandsmaat. Het is de afstand die het licht aflegt in één jaar tijd met een snelheid van 300.000 km per seconde. Dus 300.OOO x 60 x 60 x 24 x 365 = ongeveer 946.000.000.000 km of 23.652.000 keer de aarde rond. Ver hé.

Debbie kwam in den donker op haar blote voeten over het grasveld aangestormd naar de milo en vloog rond zijn hals.

Wat moet je nu hebben een sjakosken of schoentjes,- vroeg de milo terwijl hij naar haar mooi gelakte teennageltjes keek- trouwens ge moet oppassen met zo 's avonds op uw blote voetjes door het gras te lopen want straks bijt er u nog een pier en als het een vamp-pier is kunt ge nog een gevaarlijke ziekte opdoen.

-Nee, neeje ik moet niets hebben,- zei ons Debbie terwijl ze met een vies gezicht  naar haar voetzolen keek, -maar het spookt hiernaast bij Elodie en Jean-Baptiste.

-Spoken, spoken -ge zult weer spoken zien zeker

De milo luisterde eens aandachtig en inderdaad vanuit het domein van de Jean-Baptiste waar alle lichten gedoofd waren op een klein lampadeirken in de veel te grote living na  klonk een ijzingwekkend langgerekt gehuil "Wooeeooeoohooeoooeeooe Hooe". Het weergalmde tegen de transen van het kasteel cirkelde over de binnenkoer en stierf toen langzaam uit. Er verscheen een glimlach op het gelaat van de milo en de baron die juist naar buiten kwam zag het koppel staan en richtte zich tot de milo

-Das war lang geleden, nichtwaar, milo dass wij dit nog gehoord haben ?

-Ja, baron heel lang dat we het spook van bij Jean-Baptist nog gehoord hebben, glimlachte de milo

-Das Spooch ?

-Ja het spook, knipoogde de milo naar de baron.

 -Ge weet wel de voorvader van Jean Baptist, le chevalier de La Tablette Carrée- Gedektvoortwee die alleen maar op jonge schone jonge meisjes uit is en ze meeneemt naar ik weet niet waar om ik weet er niet wat mee te doen.

De amandel oogskens van Debbie, al ruim zo groot als die van een ree,  werden nog  groter met de seconde. De baron die het spelletje doorzien had voegde er aan toe.

-Jaja, das spooch. Und eigenaartich naar es scheint neemt hij allein blonde meiskens mee.

-Ja, die goed voorzien zijn van oren poten.

Debbie begon zachtjes te rillen en kleefde aan de milo gelijk een vliegenscheet aan een spiegel. En toen klonkt opnieuw door de duisternis de rauwe kreet van het spook" Whoeeooeoeeo hoeeoeohoeeooeoeoeoeoeoeoeoeoe" . Nu werd het Debbie te veel ze liet de milo los en rende het kasteel binnen zonder omkijken. Daar botste ze op Anemone wiens nieuwsgierigehid ook gewekt was door het door merg en been snijdende geluid.

-Wat is er meiske, ge ziet zo bleek. Een spook gezien ?

-Juist ja een spook, een afgrijselijk spook bij de geburen die het op blondines gemunt heeft. Ik heb het niet gezien maar de milo zegt dat het een verschrikkelijk spook is. Ze had inmiddels de kleur gekregen van een wit gekalkt wit blad papier dat op de koop toe nog eens uitgegomd was.

-Anemone was een beetje onder de indruk van de panische angst van Debbie, maar wou toch niets laten blijken.

-Kom we gaan bij de baron en de rentmeester eens spookhoogte nemen.

-Nog voor geen honderdduizend barons, zo een afgrijselijk spook en hij heeft tanden gelijk een evenzwijn, lippen gelijk een tandenborstel, en een staart als een gebaarde baviaan. En hij draagt bretellen....fantaseerde ons Debbie dat ze het zelf geloofde.

Maar die bretellen dat was den druppel die bij Anemone den emmer deed overlopen. Toegegeven hij was al goed vol door die draculatanden en die staart, maar bretellen !!!

-Wat denkt dat spook wel, bretellen, kom mij zo iets vertellen, bretellen

Anemone was ooit eens tijdens een vrijparij met de Zorro in zijn bretellen vastgeraakt en had zich daarbij aardig bezeerd. Ze was er bijna in gestikt en zag zo blauw als een smurfke op zijn zondag's. Niet alleen was de lol er onmiddellijk af geweest maar het  had op Anemone zo een indruk gemaakt dat ze iedere man die nog bretellen droeg onmiddellijk te lijf ging, zijn bretellen aftrok zodat zijn broek op de grond viel wat de rest van de kennismaking bovendien meestal duidelijk vergemakkelijkte. Bretellen werkten op haar gelijk als een rode lap op de echtgenoot van een koe.

Ondanks het feit dat nu voor een derde keer een bloedstollend "Whoeoe oeoeoeoeoeoeoo. HoeoeoeoHoeoeooeo." door de nacht klonk. Liep ze vastberaden op de baron en de milo toe.

Debbie bleef bibberend en sidderend in de zetel van het salon zitten en bedekte haar rooie oortjes met een zacht geborduurd kussen van de Ming dynastie, waarvan de BTW alleen al een klein fortuin koste en bleef stillekens zitten.

Moontje had ondertussen de baron en de milo meegesleurd in haar vaart en trok wijdbeens, wat haar trouwens geen moeite koste, naar  villa " Carrefour" van Mister J-B.

Ter plekke aangekomen zagen de drie dat het venster van de living open stond. Ze waagden een piepken naar binnen en zagen nog juist Elodieken in badjas verdwijnen. J-B lag op de zetel helemaal uitgeteld en kreunde nog zachtjes "whoehoe-hoehoe". Het geluid stierf stilletjes uit en Elodieken verscheen terug met twee glazen champagne in de hand. Ze wreef over J-B zijn bolleken en zei:

-Denkt ge nu niet dat ge wat overdrijft schat. Ge doet er eerst uren over- wat trouwens nogal vermoeiend is hoor- en dan ineens dat gejank zoals een wolf. Ge zijt toch zeker dat ge niks aan uw voorstandertje hebt, sjoeken.

-In de liefde mijn muisken heb ik alleen maar tegenstanders, geen voorstanders. - hijgde J-B

-t'Is goed sjoekenbolleleken maar dat huilen is dat niet wat overdreven ? Wat gaan de geburen zeggen ?

. -De geburen kennen dat geluid. Die weten dat.
 
Anemone draaide zich om naar de baron, wiens ogen blonken van deugnieterij, pakte hem bij zijn kraag en fluisterde in zijn oor
 
-Een spook met bretellen hé ! Gij wist dat potverkoffie, dat het J-B was die zo geluiden maakte bij de point of no return en iets verder, gij achterbaks baronneken van mijn panties
 
Ze trok de baron bij zijn das mee naar huis

-Kom baronneken we gaan ook wolfke spelen, Romuluske en Remuske en de wolvin ( want Anemone had gestudeerd Grieks-Latijn volgens tante van Bommelskonten en volgens pastoor E.H. Kl.O.E.F. Kapper, aan het zeer klein seminarietje van Roeselare )

Haar ogen zochten naar de milo. Maar die was met geen ogen ( noch die van haar noch die van de baron) meer in den omtrek te bekennen. Die was tijdens de ganse ceremonie stillekens terug naar het kasteel geslopen.

-Zouden we niet liever roodkapje en de boze wolf spelen, grr, grr "sprak de baron gretig

-Mij goed, antwoordde Anemone, maar ik ben de houthakker die de boompjes van de stoute jongens afhakt.

Lachend stormden ze het kasteel binnen. Daar zat de milo met Debbie op het Ming kussen een puzzel te maken. Ongeveer 20 stukken lagen voor hen netjes in elkaar passend op de grond.
 
-Kijk eens -zei Debby fier - op de doos staat voor drie jaar en wij hebben hem op twintig minuten in elkaar gekregen.

Beloofd is beloofd,

Onderstaand gedichtje uit de nieuwe bundel "De onbekeken rozen op het paarse behang" dat toeval of telepathie verbazend veel overeenkomt met Titipoës' titel van haar voorlaatste stukje " Een roos tusssen zonnebloemen op het canvas" maar onafhankelijk van elkaar tot stand kwam, wordt dus opgedragen aan Troubadoerke als weergeld.