Stadje Damme.

Vrijdag morgen voor de meeste mensen de wekelijkse kuisdag maar wij komen er vandaag vanaf met wat stofzuigeren en stof afdoen.  Overal in de kamers staan dozen en manden met kleding, jullie weten waarom he.  Als je nog maar alleen een bed hebt en geen kleerkast, kommode en nachtkastjes, moet je toch ergens met je kleding blijven bij ons staan die nu overal verspreidt.  Nog enkele dagen geduld en dan behoort deze rommelige periode tot het verleden.

Vandaag zijn we nog enkele boodschappen gaan doen zoals onder andere de gordijnen die al van voor ons verlof klaar waren  gaan afhalen. Er moest ook een nieuw lustertje aangeschaft worden en deze karwei hebben we vandaag eveneens geklaart.  Ik vermoed dat hiermede zowat alles aangeschaft is wat er nog moest zijn.

Tussen de bedrijven door zijn we nog gezellig een kleinigheid gaan eten in taverne Butterfly gelegen in Merksem.  Het was echt maar een hongerstiller en het had niet veel om het lijf.  Anita had genoeg aan de soep van de dag met twee boterhammen en ik nam genoegen met een grote picalo gevult met kaas, ham en smos.  Om dit alles door te spoelen een potje koffie wat de inhoud betekend van twee tassen.

Dat zullen zowat de voornaamste wapen feiten voor vandaag  geweest zijn en nu vlug dit berichtje toevoegen aan het blog en het zit erop voor vandaag.  Misschien nog wat televisie kijken of lezen ik zal het wel eens bekijken wat ik de laatste uren van deze dag nog gaan doen.

We zullen vandaag eens terug proberen onze blog aan te vullen, alles lijkt bijna terug normaal te werken.  Gisteren was het een soepje van jewelste hecht bangelijk en iedereen in paniekstemming. Nu eerlijk gezegt ik was er ook niet goed van en ben dadelijk naar het forum overgeschakelt, maar daar was al melding van gemaakt dus heb ik maar rustig afgewacht tot het in orde was.

Ik had medelijden met Redpoppy zou niet graag gisteren in haar positie gestaan hebben, al de blog posters op het forum schreeuwden ellende uit. Wat natuurlijk normaal is er steekt zo ontzettend veel werk en tijd in, enfin alles lijkt in orde te komen.

Bij ons lijkt ook alles prima te verlopen, vandaag de balatum gaan halen en deze namiddag hem in de slaapkamer gelegd.  Dat was nogal een moeilijke karwei.   Het is meestal gebukt staan of op de knieen rond kruipen en daar kan mijn rug niet meer zo goed tegen, maar eind goed al goed en Anita loopt met een stralend gezicht rond. Ze kan bijna de tijd niet afwachten vooraleer de meubelen gelevert worden maar ja ze zal toch moeten wachten tot volgende week woensdag.

Er is natuurlijk nog wat afwerking te doen zoals de scheiding tussen plafond en muren af  bakenen met een mouluurtje en eveneens een nieuw lustertje hangen en nog zo enkele werkjes hier en daar. De electrische verwarmings radiator moet terug op zijn plaats gehangen worden, we gebruiken hem wel nooit maar hij behoort nu eenmaal bij het appartement.

Met andere woorden het einde is in het zicht en ik kan wel zeggen dat dit de laatste grote opknapbeurt is, de volgende maal zal het werk uitgegeven moeten worden zeker weten. Eens ik tot de 70 plussers zal behoren zie ik het me niet meer doen.

Deze morgen was het al wat minder stralend het weer, het duurde iets langer vooraleer ik de zonnetent moest neerlaten. Het pinkster weekend is alweer voorbij en we zijn terug aan de slag gegaan met de renovatie van de slaapkamer.

Er moest nog een laag middle indigo op de muren gezet worden en dan waren die klaar. De plafond is geschildert in de kleur tender indigo, de kleur schakeringen werd gekozen door Anita. Van kleur kombinaties daar heb ik geen boter van gegeten maar nu alles geschildert is moet ik zeggen het is mooi en ons madame heeft er donker blauwe draperies laten bij maken. Net als de adel vroeger over het groene salon of de rose eetkamer spraken, slapen wij in de blauwe slaapkamer dat is nu eens iets anders.

Tussen de bedrijven door zijn we nog wat gaan winkelen, want de inwendige mens moet ook aan zijn trekken komen. Zonder eten kan ik niet presteren en er valt toch nog het een en het ander te doen en morgen ga ik de tapis plain naar het containerpark brengen. Donderdagmorgen word de balatum gelegd want die zal dan in de winkel klaar liggen.

Dat zal nog een heel job zijn om die mooi bij te snijden, ik heb dat al wel meer gedaan maar om van me zelf te durven beweren dat ik een specialist ben dat is wel wat veel gevraagt. Enfin het zal wel lukken hopelijk. Ik ga nu naar de kinderen van De Windt zien want deze tv serie zie ik graag.

Tweede pinsterdag we worden alweer wakker met een stralende zon als goede kameraad aan de hemel. Wat gaat dat pijn doen als het weer gaat omslaan en ze voorspellen dat dit ons te wachten staat in de tweede helft van deze week, hopelijk zijn ze verkeert ditmaal.

Onze ochtend bezigheden zitten er alweer op en na het middagmaal zijn we met zijn tweetjes naar het terras getrokken om een uurtje te lezen. Deze ochtend heb ik al vroeg de zonnetent afgelaten en dat houd de zon lekker van de ruiten en is het in huis lekker fris.

Normaal gezien is ons terras reeds opgeplant, maar door de werkzaamheden in de slaapkamer moest dit eventjes uitgestelt worden. Volgende week wordt het toch de hoogste tijd want anders zijn de mooiste terrasplantjes niet meer te verkrijgen.

Morgen vliegen we er terug tegenaan en na donderdag als de vloerbekleding er ligt dan is er alleen nog de afwerking te doen en kan ik misschien al plantjes gaan kopen. Zoveel hebben we er ook niet van doen en ze in de bakken planten dat is nu ook de grote job niet, maar ik ken me zelfe ik panikeer nogal gemakkelijk.

De foto hier boven is twee zomers geleden getrokken in het domein Vordenstein gelegen hier in onze gemeente Schoten. Ik ga ermee kappen en ga terug naar het terras in mijn zetel zitten, de rest is voor een andere keer. 

Wat is het toch zalig wakker worden met de zon op je slaapkamer venster, je denkt direct dat je in het zuiden vertoeft maar niets is minder waar.  Want als je de weersberichten hoort is het in de zuidelijke landen aardig wat minder, maar ja we kunnen het maar hebben en krijgen is nog altijd de kunst zegt het spreekwoord.

Rond 7 uur ben ik opgewekt wakker geworden en dadelijk met de beentjes uit bed gewipt en het eerste dat ik dacht,  vandaag houd ik het rustig.   Volgende week is er nog werk genoeg en warm of niet dat werk moet gebeuren.  Ik heb nog wel enkele dagen speling vooraleer de meubelen gelevert worden maar die zijn er nodig ingeval van pech.

Het is zondag en het enige dringende is mijn programma voor heden avond en als dat klaar is dan kan er niets meer stuk en is voor mij de hele de wereld een rozentuin al of niet met doornen. Wat ben ik toch een gelukskind en dat meen ik uit de grond van mijn hart.

Na deze bijdrage aan mijn blog ga ik samen met mijn wuffeke van de zon genieten op ons terras tot het tijd is voor het avondeten en vertrek naar de radio op de plage van 't sint Anneke.  Neem van mij aan, dat het er zeer druk zal zijn met zonnekloppers en terrasjeszitters.

De foto hierboven is de verlichte speelboot op de parking van de jachthaven en dit tergelegenheid van de havenfeesten, maar spijtig genoeg moesten wij huiswaarts keren de dag ervoor. Maar wat moet kun je niet afwenden zo is het lot nu eenmaal.

Deze ochtend eens lekker uitgeslapen alhoewel met zulk mooi weer is het niet gemakkelijk om lang in het bed te blijven en zeker niet als het enige dat er zich in de kamer bevind het bed is. Ik weet niet zelfs al lig je met gesloten ogen in het bed voel je de leegte van de kamer.

Vandaag mocht ik van Anita niets uitvoeren, want na de middag gingen we een toertje maken het was veel te mooi weer om thuis te blijven. Maar een ding moest ik zeker toch doen en dat was de auto wassen. Het was geleden van voor het verlof dat hij nog een beurt heeft gehad en met zulke vuile ruiten durfde ik niet de baan op. Een ongeval is zo al rap genoeg gebeurt, een zeven euro in munten bij elkaar gezocht en weg was ik naar de carwash en er waren nog meerdere mensen die op dat gedacht waren gekomen.

Maar geduld is een mooie deugd en met een propere auto konden we rond 15 uur vertrekken naar de Weert een deelgemeente van Bornem. Daar kenden we een goede brasserie- restaurant D'oude Schelde en als het weer warm is kan men daar in de grote tuin aan het water zitten. Het weer was prima dus waren we blij dat er juist een ploeg vertrok en we een tafel aan het water konden bemachtigen.

Als we daar komen dan eten wij steeds gebakken Schotse zalm met gerookte spekblokjes en kruiden boter de specialiteit van het huis. Anita koos vandaag voor de zalm maar dan met verse asperges in een dille saus en krokketjes erbij. Achteraf nog ieder een koffietje en we waren voldaan, zo bedankte Anita mij.

Mensenlief wat kan een gepensioreerde toch tijd gebrek hebben. Op 21 mei word onze slaapkamer geleverd en de kamer moet nog geschildert worden en ook een nieuwe vloerbekleding. Maar ja daar voor moet eerst de oude meubelen uit de kamer gedaan worden, enfin dat is dan woensdag laastleden gebeurd en kon ik starten met het schilderen van plafond en de muren.
 
Gisteren vrijdag had de plafond zijn twee lagen latex gehad en de muren een koers en dan was mijn bobijntje af. De avond was voorzien om een concert bij te wonen en Anita en ik konden daar helemaal niet onderuit, wij hadden dat beloofd aan de organisator en wij zijn geen mensen die een gegeven woord breken.

Afgepeigert of niet wij tegen 20 uur naar Brasschaat in de Sint Jozef kapel. De zanger van dienst was de bariton Piotr Izbach een geimigreerde wit rus. Spijtig de datum was slecht gekozen het pinsterweekend en dan nog schittert weer dat is om moeilijkheden vragen. De kapel was nog niet voor de helft gevult.

Spijtig voor de zanger natuurlijk maar veel of weinig volk hij heeft het beste van zich zelf gegeven, wij hebben er van genoten en een kleine receptie nadien en omstreeks 23 uur waren we terug thuis. 

Nu de bekenste van de drie aan de beurt Lia Linda. Ze stond in februari reeds op de affice maar toen heeft ze forfait moeten geven, omdat ze toen onverwacht een maand op tournee moest in Duitsland en dat kon ze niet laten vallen, ze zou wel gek geweest hebben.  Maar vandaag maandag 5 mei was ze er dan wel degelijk.

Zij kwam ten tonele met de Marva medley en haar stem leent zich daar heel goed toe, ze vertolkte de meest bekenste liedjes van deze onvergetelijke zangeres. In volle glorie stoppen en nooit meer terug komen, dat is iets wat weinige artiesten kunnen.  De drang word ooit te groot om terug op het podium te staan om het aplaus in ontvangst te kunnen nemen. 

Terug naar onze Lia Linda na de Marva medley bracht ze een prachtig lied "ons huisje aan de zee". In mijn zondagavond programma Boeketje had ik dat nummertje ook gedraaid, toen ik mijn luisteraars vertelde dat deze dame te gast was in de sporthal Schijnpoort.

Haar repertoire bevatte nog de Conny van den Bos- de Vera Lynn en ook een Duitse medley iets waar ze in uitblinkt. Tussendoor bracht ze nog J' attendrai en geen 18 jaar meer. De tijd vloog toch zo snel voorbij en met Vera Lynn kwam er een einde aan de muzikale namiddag en ik denk dat er veel mensen spijt hadden dat het gedaan was zo ook Anita en ik.

De tweede artiest die zijn opwachting maakt is de kleurling Bill Ray Davis, je moet nu niet direkt gaan denken dat er een Amerikaanse zanger op het podium verschijnt. Ik vermoed niet dat de inrichters daarvoor de nodige financiele middelen hebben.

In elk geval hij was formidabel goed en direkt de nodige ambiance in de zaal. Met New York - New York liet hij dadelijk in zijn kaarten kijken en bekende hij zijn voorliefde voor Frank Sinatra. Verder nog twee liedjes van Old Blue Eyes the lady is a tramp en bad bad Leroy Brown en met what a wonderful world ging hij even te rade bij Louis Armstrong.

In den tijd van Louis Armstrong kan er nog sprake geweest zijn van een wonderbare wereld, maar als je nu naar de nieuws uitzendingen luistert en kijkt dan denk je er wel iets anders over. De wereld van nu is niet bepaalt het van het, al hoewel het niet aan de wereld ligt maar wel aan zijn bewoners.

We zijn aan het afdwalen van ons onderwerp, al de titels vermelden zou te veel zijn en daarom houden we het bij de bekenste. My way is zulk bekend liedje net zoals ook ol' man river, down by the riverside en ho Dannyboy enz enz. Toen zijn tijd opgebruikt was kreeg hij een staande ovatie en terecht zou ik denken.

De eerste artiest die op het podium verwacht werd was de mondharmonicanist Tom Berger. De muziek van het harmonica is nu echt niet spectaculair te noemen, je moet echt van deze klanken houden. Onze Tom is echt wel goed op dit instrument maar ik moet eerlijk bekennen het is mijn ding niet en dat doet zeker niets af aan de kwaliteiten van Tom Berger.

De nummertjes die hij vertolkte waren af en met de ondersteuning van de twee andere muzikanten, zeker met het vocale bijspringen van Jean Pierre Van Roye orgelist waren zijn twee optredens een succes.

 Met een greep uit zijn gespeelde liedjes gaan we deze twee optredens besluiten. Hij bracht o.a caravan, i'm in the mood for love, smile klonk heel mooi, verder nog Catari heel bekent geworden destijds door Tino Rossi de Corsicaan en het vermelden ook zeker en vast waard een medley van de onvergetelijke Louis Neefs enzo voort.

Laten we Brugge even rusten want vandaag maandag is het weer artiesten gala in sporthal Schijnpoort, maar alvorens we kunnen vertrekken hebben we de ochtend bezigheden nog. Deze ochtend ben ik alweer vroeg uit de veren om het radio programma voor heden avond voor te bereiden. Zoals de meeste weten heb ik de maandagavond het radioprogramma "mini-boeketje" bij de senioren radio Minerva en dat vergt natuurlijk enkele uren voorbereiding.

Rond 11 uur heb ik ermee gedaan en ons Anita heeft ondertussen haar huishoudelijke karweitjes eveneens geklaart en dat maakt dat we rond 12 uur 30 aan tafel kunnen voor een broodmaaltijd. We nemen rustig de tijd om het middagjournaal van 13 uur op tv één te bekijken, als we om veertien uur vijftien vertrekken is het nog ruim voldoende tijd om terplaatse te geraken.

De zon is ook van de partij en dan lijkt het leven zich vrolijker af te spelen, ik hoop maar dat er voldoende publiek aanwezig zal zijn. Want met deze zomerse dag zouden de mensen weleens andere plannen kunnen hebben. Bij aankomst bleek dat niet het geval te zijn en de zaal zat goed gevuld. Gelukkig maar voor de inrichters van dit spectakel.

De drie uitgenodigde artiesten waren Tom Berger mond harmonica, Bill Ray Davis zang en Lia Linda eveneens zang. Bij het einde van het programma was iedereen blijkbaar tevreden. Wij namen nog de tijd om een kleine maaltijd te verorberen, om dan rond 19 uur 30 naar Antwerpen linkeroever te rijden voor onze avond programmatie bij radio Minerva.

De luisteraars waren heel tevreden om ons na een onderbreking van twee weken wegens verlof terug in de studio te mogen begroeten. De telefoon heeft twee urenlang onafgebroken gemarcheerd en Anita heeft zich geen moment verveelt. Dat was het dan voor maandag 5 mei 2008. 

Inderdaad na enkele minuten hoorden we het kletteren van paardenhoeven en verscheen er achter ons een koets ten tonele. De passagiers betaalden de koetsier en maakte also plaats voor ons. De koetsier getooid met een strooien hoed, in de vorige eeuw omstreeks de jaren 20-30 een "Tits" genoemd begroette ons heel beleefd en noemde ons de prijs 34 euro en als we tevreden een giftje werd in dank aanvaard. De uitleg was in de prijs begrepen.

Toen waren we vertrokken voor de belevenis van de dag en ik durf gerust beweren onze dag kon niet meer stuk. Anita zat in haar koets zoals een madame de barones en had ze gedurft zou ze nog gebonjourt hebben onderweg. 

In die smalle Brugse straatjes kletteren die paardenhoeven lijk gek en van de uitleg van de koetsier verstond ik niet veel, zelfs Anita had er moeite mee en die hoort veel beter dan ik. Het enige dat ik goed verstaan had was het moment dat onze koetsier vertelde dat we langs de brouwerij reden waar o.a de Brugse zot werd gebrouwen. Hoe is het mogelijk dat ik dat nu juist wel gehoort heb.

Toen belanden we halfwege waar het paard een tiental minuten rust kreeg en zijn eten uiteraard ook. De foto hier boven werd op die plaats genomen en de beentjes even strekken mocht eveneens, toen werd de terugweg aangevat. Het was in elk geval de moeite waard om het eens mee te maken en de volgende keer als we nog eens in Brugge komen doen we een boottochtje langs de ruien.

Nu gaan we even pauseren en ik kom zeker en vast terug met een vervolg van ons bezoek en dan ga ik jullie vertellen over onze maaltijd.
 

Toen we lekker aan het genieten waren van een tasje koffie en alles aanschouwde op de grote markt te Brugge, kwamen we op het schitterende idee om met paard en koets een stuk van de stad te bezien.

Ik veronderstel dat ge dan op de mooieste plekken in de stad komt en de paarden stonden niet lang stil zonder passagiers, konden we bemerken van op ons plekje op het terras. Na de koffie nog eventjes water aflaten en dan op weg naar het grote avontuur. Laten rondrijden zoals de grote seigneurs in de 18 en19de eeuw.

Ik veronderstel dat zo'n rondrit een half uurtje zal duren, maar dat zullen binnen enkele minuten weten. Eerst onze koffies betalen en dan op weg voor onze rondrit door Brugge of althans een stukje van de stad.

Aan de halte gekomen was er geen koets voorradig, maar de zon scheen zo lekker en dat was zo zalig dat het er eigenlijk niet toe deed. De koets zou wel komen en op die luttele paar minuten zou het er dan ook niet op aan komen, we hebben tijd zat en wat kan het ons schelen of dat paard er nu vijf minuten langer over deed of vijftien minuten. Wordt vervolgd.



 


 

Op dinsdag 22 april besloten we naar Brugge te gaan. De dag daarvoor waren Anita en ik op inspektie getrokken waar  de bus vertrok en wat de vertrektijden waren. De bus vertrok op de Leopoldplaats recht over het station van Blankenberge. Met de trein vertrekken was natuurlijk ook een mogelijkheid,  maar met de maatschappij De Lijn was het gratis wegens het 65 plus abonnement en voor niets ne dikke nek. De bussen vertrokken 20 minuten na het uur.

De dinsdag kort na 10 uur kwamen we aan de bushalte toegekomen en enkele minuten later verscheen de bus  ook. We mochten dadelijk binnen en konden nog kiezen waar we wilden zitten. Een 25tal minuten later arriveerden we op het Zandt want zo noemt zich dit stadsgedeelte in Brugge, zou het niet geweten hebben als ik het niet had gezien op een grote plakaat aan de halte.

We waren niet alleen die daar uitstapten en aangezien we op onbekend gebied vertoefde volgden we de grote hoop mensen maar in de veronderstelling dat deze eveneens de stad kwamen bezoeken en ja hoor na een kleine wandeling belanden we op de grote markt met het Belfort als herkennings teken. 

We keken onze ogen uit onze kop zoveel volk, eerst dacht ik dat we in Japan waren we hoorden niets anders dan japanees praten of een ander taaltje dat daar op trekt. Het eerste dat we deden  een koffie gaan drinken en de dag indeling overleggen, want een goed overleg is het halve werk zo wist mijn vader dat vroeger altijd uit te leggen en de mensen van vroeger die wisten dat toch altijd beter. Wordt vervolgd