Zaterdag 10 mei bis

Mensenlief wat kan een gepensioreerde toch tijd gebrek hebben. Op 21 mei word onze slaapkamer geleverd en de kamer moet nog geschildert worden en ook een nieuwe vloerbekleding. Maar ja daar voor moet eerst de oude meubelen uit de kamer gedaan worden, enfin dat is dan woensdag laastleden gebeurd en kon ik starten met het schilderen van plafond en de muren.
 
Gisteren vrijdag had de plafond zijn twee lagen latex gehad en de muren een koers en dan was mijn bobijntje af. De avond was voorzien om een concert bij te wonen en Anita en ik konden daar helemaal niet onderuit, wij hadden dat beloofd aan de organisator en wij zijn geen mensen die een gegeven woord breken.

Afgepeigert of niet wij tegen 20 uur naar Brasschaat in de Sint Jozef kapel. De zanger van dienst was de bariton Piotr Izbach een geimigreerde wit rus. Spijtig de datum was slecht gekozen het pinsterweekend en dan nog schittert weer dat is om moeilijkheden vragen. De kapel was nog niet voor de helft gevult.

Spijtig voor de zanger natuurlijk maar veel of weinig volk hij heeft het beste van zich zelf gegeven, wij hebben er van genoten en een kleine receptie nadien en omstreeks 23 uur waren we terug thuis. 

Nu de bekenste van de drie aan de beurt Lia Linda. Ze stond in februari reeds op de affice maar toen heeft ze forfait moeten geven, omdat ze toen onverwacht een maand op tournee moest in Duitsland en dat kon ze niet laten vallen, ze zou wel gek geweest hebben.  Maar vandaag maandag 5 mei was ze er dan wel degelijk.

Zij kwam ten tonele met de Marva medley en haar stem leent zich daar heel goed toe, ze vertolkte de meest bekenste liedjes van deze onvergetelijke zangeres. In volle glorie stoppen en nooit meer terug komen, dat is iets wat weinige artiesten kunnen.  De drang word ooit te groot om terug op het podium te staan om het aplaus in ontvangst te kunnen nemen. 

Terug naar onze Lia Linda na de Marva medley bracht ze een prachtig lied "ons huisje aan de zee". In mijn zondagavond programma Boeketje had ik dat nummertje ook gedraaid, toen ik mijn luisteraars vertelde dat deze dame te gast was in de sporthal Schijnpoort.

Haar repertoire bevatte nog de Conny van den Bos- de Vera Lynn en ook een Duitse medley iets waar ze in uitblinkt. Tussendoor bracht ze nog J' attendrai en geen 18 jaar meer. De tijd vloog toch zo snel voorbij en met Vera Lynn kwam er een einde aan de muzikale namiddag en ik denk dat er veel mensen spijt hadden dat het gedaan was zo ook Anita en ik.

De tweede artiest die zijn opwachting maakt is de kleurling Bill Ray Davis, je moet nu niet direkt gaan denken dat er een Amerikaanse zanger op het podium verschijnt. Ik vermoed niet dat de inrichters daarvoor de nodige financiele middelen hebben.

In elk geval hij was formidabel goed en direkt de nodige ambiance in de zaal. Met New York - New York liet hij dadelijk in zijn kaarten kijken en bekende hij zijn voorliefde voor Frank Sinatra. Verder nog twee liedjes van Old Blue Eyes the lady is a tramp en bad bad Leroy Brown en met what a wonderful world ging hij even te rade bij Louis Armstrong.

In den tijd van Louis Armstrong kan er nog sprake geweest zijn van een wonderbare wereld, maar als je nu naar de nieuws uitzendingen luistert en kijkt dan denk je er wel iets anders over. De wereld van nu is niet bepaalt het van het, al hoewel het niet aan de wereld ligt maar wel aan zijn bewoners.

We zijn aan het afdwalen van ons onderwerp, al de titels vermelden zou te veel zijn en daarom houden we het bij de bekenste. My way is zulk bekend liedje net zoals ook ol' man river, down by the riverside en ho Dannyboy enz enz. Toen zijn tijd opgebruikt was kreeg hij een staande ovatie en terecht zou ik denken.

De eerste artiest die op het podium verwacht werd was de mondharmonicanist Tom Berger. De muziek van het harmonica is nu echt niet spectaculair te noemen, je moet echt van deze klanken houden. Onze Tom is echt wel goed op dit instrument maar ik moet eerlijk bekennen het is mijn ding niet en dat doet zeker niets af aan de kwaliteiten van Tom Berger.

De nummertjes die hij vertolkte waren af en met de ondersteuning van de twee andere muzikanten, zeker met het vocale bijspringen van Jean Pierre Van Roye orgelist waren zijn twee optredens een succes.

 Met een greep uit zijn gespeelde liedjes gaan we deze twee optredens besluiten. Hij bracht o.a caravan, i'm in the mood for love, smile klonk heel mooi, verder nog Catari heel bekent geworden destijds door Tino Rossi de Corsicaan en het vermelden ook zeker en vast waard een medley van de onvergetelijke Louis Neefs enzo voort.

Laten we Brugge even rusten want vandaag maandag is het weer artiesten gala in sporthal Schijnpoort, maar alvorens we kunnen vertrekken hebben we de ochtend bezigheden nog. Deze ochtend ben ik alweer vroeg uit de veren om het radio programma voor heden avond voor te bereiden. Zoals de meeste weten heb ik de maandagavond het radioprogramma "mini-boeketje" bij de senioren radio Minerva en dat vergt natuurlijk enkele uren voorbereiding.

Rond 11 uur heb ik ermee gedaan en ons Anita heeft ondertussen haar huishoudelijke karweitjes eveneens geklaart en dat maakt dat we rond 12 uur 30 aan tafel kunnen voor een broodmaaltijd. We nemen rustig de tijd om het middagjournaal van 13 uur op tv één te bekijken, als we om veertien uur vijftien vertrekken is het nog ruim voldoende tijd om terplaatse te geraken.

De zon is ook van de partij en dan lijkt het leven zich vrolijker af te spelen, ik hoop maar dat er voldoende publiek aanwezig zal zijn. Want met deze zomerse dag zouden de mensen weleens andere plannen kunnen hebben. Bij aankomst bleek dat niet het geval te zijn en de zaal zat goed gevuld. Gelukkig maar voor de inrichters van dit spectakel.

De drie uitgenodigde artiesten waren Tom Berger mond harmonica, Bill Ray Davis zang en Lia Linda eveneens zang. Bij het einde van het programma was iedereen blijkbaar tevreden. Wij namen nog de tijd om een kleine maaltijd te verorberen, om dan rond 19 uur 30 naar Antwerpen linkeroever te rijden voor onze avond programmatie bij radio Minerva.

De luisteraars waren heel tevreden om ons na een onderbreking van twee weken wegens verlof terug in de studio te mogen begroeten. De telefoon heeft twee urenlang onafgebroken gemarcheerd en Anita heeft zich geen moment verveelt. Dat was het dan voor maandag 5 mei 2008. 

Inderdaad na enkele minuten hoorden we het kletteren van paardenhoeven en verscheen er achter ons een koets ten tonele. De passagiers betaalden de koetsier en maakte also plaats voor ons. De koetsier getooid met een strooien hoed, in de vorige eeuw omstreeks de jaren 20-30 een "Tits" genoemd begroette ons heel beleefd en noemde ons de prijs 34 euro en als we tevreden een giftje werd in dank aanvaard. De uitleg was in de prijs begrepen.

Toen waren we vertrokken voor de belevenis van de dag en ik durf gerust beweren onze dag kon niet meer stuk. Anita zat in haar koets zoals een madame de barones en had ze gedurft zou ze nog gebonjourt hebben onderweg. 

In die smalle Brugse straatjes kletteren die paardenhoeven lijk gek en van de uitleg van de koetsier verstond ik niet veel, zelfs Anita had er moeite mee en die hoort veel beter dan ik. Het enige dat ik goed verstaan had was het moment dat onze koetsier vertelde dat we langs de brouwerij reden waar o.a de Brugse zot werd gebrouwen. Hoe is het mogelijk dat ik dat nu juist wel gehoort heb.

Toen belanden we halfwege waar het paard een tiental minuten rust kreeg en zijn eten uiteraard ook. De foto hier boven werd op die plaats genomen en de beentjes even strekken mocht eveneens, toen werd de terugweg aangevat. Het was in elk geval de moeite waard om het eens mee te maken en de volgende keer als we nog eens in Brugge komen doen we een boottochtje langs de ruien.

Nu gaan we even pauseren en ik kom zeker en vast terug met een vervolg van ons bezoek en dan ga ik jullie vertellen over onze maaltijd.
 

Toen we lekker aan het genieten waren van een tasje koffie en alles aanschouwde op de grote markt te Brugge, kwamen we op het schitterende idee om met paard en koets een stuk van de stad te bezien.

Ik veronderstel dat ge dan op de mooieste plekken in de stad komt en de paarden stonden niet lang stil zonder passagiers, konden we bemerken van op ons plekje op het terras. Na de koffie nog eventjes water aflaten en dan op weg naar het grote avontuur. Laten rondrijden zoals de grote seigneurs in de 18 en19de eeuw.

Ik veronderstel dat zo'n rondrit een half uurtje zal duren, maar dat zullen binnen enkele minuten weten. Eerst onze koffies betalen en dan op weg voor onze rondrit door Brugge of althans een stukje van de stad.

Aan de halte gekomen was er geen koets voorradig, maar de zon scheen zo lekker en dat was zo zalig dat het er eigenlijk niet toe deed. De koets zou wel komen en op die luttele paar minuten zou het er dan ook niet op aan komen, we hebben tijd zat en wat kan het ons schelen of dat paard er nu vijf minuten langer over deed of vijftien minuten. Wordt vervolgd.



 


 

Op dinsdag 22 april besloten we naar Brugge te gaan. De dag daarvoor waren Anita en ik op inspektie getrokken waar  de bus vertrok en wat de vertrektijden waren. De bus vertrok op de Leopoldplaats recht over het station van Blankenberge. Met de trein vertrekken was natuurlijk ook een mogelijkheid,  maar met de maatschappij De Lijn was het gratis wegens het 65 plus abonnement en voor niets ne dikke nek. De bussen vertrokken 20 minuten na het uur.

De dinsdag kort na 10 uur kwamen we aan de bushalte toegekomen en enkele minuten later verscheen de bus  ook. We mochten dadelijk binnen en konden nog kiezen waar we wilden zitten. Een 25tal minuten later arriveerden we op het Zandt want zo noemt zich dit stadsgedeelte in Brugge, zou het niet geweten hebben als ik het niet had gezien op een grote plakaat aan de halte.

We waren niet alleen die daar uitstapten en aangezien we op onbekend gebied vertoefde volgden we de grote hoop mensen maar in de veronderstelling dat deze eveneens de stad kwamen bezoeken en ja hoor na een kleine wandeling belanden we op de grote markt met het Belfort als herkennings teken. 

We keken onze ogen uit onze kop zoveel volk, eerst dacht ik dat we in Japan waren we hoorden niets anders dan japanees praten of een ander taaltje dat daar op trekt. Het eerste dat we deden  een koffie gaan drinken en de dag indeling overleggen, want een goed overleg is het halve werk zo wist mijn vader dat vroeger altijd uit te leggen en de mensen van vroeger die wisten dat toch altijd beter. Wordt vervolgd

We zijn ondertussen reeds drie dagen terug thuis en ik heb zeker niet stilgezeten, want op 1 mei de eerste dag na ons verlof ben ik dadelijk in gang geschoten met de grote kuis in onze slaapkamer. Want op 22 mei wordt onze nieuwe slaapkamer geleverd en dan moet alles klaar zijn, van plafond tot en met nieuwe vloerbekleding.

De oude slaapkamer moet ondertussen ook van eigenaar veranderen, zo dus nog werk genoeg te doen. Gisteren heb ik de raam voor mijn rekening genomen en vandaag is de plafond helemaal afgewassen en staat hij klaar om geschildert te worden. Maar dat zal voor volgende week dinsdag worden of woensdag, dat zal afhangen wanneer ik de verf kan gaan halen.

Morgen zondag en overmorgen maandag zijn vrije dagen want na 2 weken afwezigheid word ik terug verwacht in de studio en in de ochtend moet ik dan telkens mijn programma samenstellen. Maar ja daar weten jullie al alles van.

Maandag middag is er dan ook nog artiesten gala in de sporthal Schijnpoort en daar hebben ze ons al 3 weken niet meer gezien.  Het is een mooie affiche met onder andere Lia Linda, Tom Berger en Bill Ray Davis. Het gaat zeker en vast een leuke namiddag worden en ik moet dan ook ons Anita te vriend houden, want dat is iets dat zij heel graag doet.

Wij beide zijn dan ook nog uitgenodigt voor een optreden nu vrijdag aanstaande 9 mei van Piotr Izbach bariton en Nelly Nazirova piano. Zij brengen een Russisch concert in de St. Jozefskapel te Brasschaat en we kunnen deze uitnodiging niet negeren.

Ik ga er maar mee stoppen want zo dadelijk is het Lily en Marleen en ik begin last te krijgen van vermoeidheid, ben het werken niet meer gewoon. De kerk in het midden houden is nog altijd een schone deugd, dus niets forseren is de boodschap.

Dit beeldje tref je aan op de promenade langs heen de jachthaven, er stond geen titel vermeld op de arduinen voet. Heb  het dan maar zelf van een naam voorzien " Moeder en Kind".   In Blankenberge heb je wel meer beeldhouwwerken zonder naam, waarom ik zou het niet weten gebrek aan inspiratie hoogst waarschijnlijk, kunnen allemaal niet zulke knappe koppen zijn als ik.

We zijn ondertussen in ons eerste week-end beland en de temperatuur is er flink opgelopen, we hebben reeds volop kunnen genieten van ons terras. Ik kan jullie verzekeren in de zon en achter glas het was een zalige ervaring en vermoed dat ik met een farme rode kop zal zitten. Dan ben ik helemaal om te stelen en vergeten mee te nemen.  

Met het weekeinde was er ontzettend veel volk op de been en al veel zonnebaders op het strand. De zetel verhuur deed het uitstekend, maar ja de verhuurders moeten ook leven en eten net zogoed als wij. Onze kinderen hadden zaterdagmorgen gebelt dat ze in het weekeinde niet overkwamen. dus lekker met zijn tweetjes.

We waren van plan om pladijs te gaan eten in restauranrt De Boeije gelegen op de wandeldijk, maar tot ons spijt en grote ergenis was deze zaak gesloten wegens familiale omstandingheden en moesten we het uitstellen naar een andere dag. Ik kan jullie alvast vertellen dat van uitstel, afstel is gekomen wegens gebrek aan tijd.

Jullie moeten nu niet denken omdat we pech hadden met De Boeije dat we dan honger hebben geleden, dan zijn jullie goed fout bezig, het krioelt er van de restaurants in klein Antwerpen aan de zee. Onze pladijs hebben we gegeten maar dan in de Blankenduyn en hij was zo lekker fijn, gewoon om duimen en vingers af te likken echt waar.

Dat was ons eerste week-end aan zee en we besloten de zondagavond met nog enkele uurtjes aan de beeldbuis.

Tijdens een van mijn ochtend strandwandelingen heb ik dit beeld geschoten. Die ochtend was er ontzettend veel wind en toen ben ik een golfbreker opgewandelt en heb getracht de zee die zich te pletter stort op de golfbreker te fotograferen. Wat maar ten dele is gelukt, maar gelukkig was er nog de kleine garnaalvissers schuit op de achtergrond en die bij aanklikken met de muis beter te zien is bij de uitvergroting.

In elk geval zo'n strandwandeling tijdens de vroege uurtjes is reuze fijn en zeker buiten het seizoen, dan kom je niet veel mensen tegen. Hooguit enkele joggers en nu en dan iemand met een hond en als de eigenaar een poepzakje bij heeft dan zie ik er helemaal geen probleem in want  die hond moet toch ook eens zijn spieren kunnen strekken.

Na de zonsopgang begaf ik me richting strand, vanaf de plaats waar we vertoefde naar het strand is maar een vijf tal minuten wandelen. Langs de jachthaven en zo de in en uitvaargeul volgend kwam ik aan de pier met voorop de lichttoren om het de plezier vaarders gemakkelijk te maken in het donker binnen te varen.

Het was op dit ogenblik lage tij en kon dan gebruik maken van de trap om van de pier af te dalen naar het strand, om een grote strandwandeling te maken. Mensen, mensen wat heb ik daar een massa meeuwen gezien en op zeker ogenblik kwam ik te dicht bij hen in de buurt.

Wat was dat bangelijk als enkele honderden vogels te gelijkertijd de lucht ingaan en ik had al spijt dat ik ze stoorde bij hun ontbijt, lang bleven ze echter niet in de lucht en enkele meters verder zette ze zich rustig terug neer om verder te eten.

In elk geval mijn ochtend kon niet meer stuk en mijn ontbijt smaakte lekker en heb gegeten als een zeerob en dit is zeker voor herhaling vatbaar. Na het ontbijt moesten we wel boodschappen doen en daarmee wil ik jullie natuurlijk niet vervelen. Wordt vervolgd.

Toen we alles uitgeladen en boven gebracht hadden en Anita nog een half uurtje zoet was om onze kleding in de daar voorziene bergruimte te deponeren, opende ik de terrasdeur om enkele foto's te schieten. Zoals jullie gisteren reeds bemerkte op de bijgevoegde foto hebben we een mooi overzicht over de jachthaven en nu een blik op onze dichtsbijzijnde overburen.

Zonder verrekijker zullen ze zeker niet bij ons binnen kunnen kijken en dat is voor niets nodig, ondertussen was ons vrouwtje klaar met haar werk in het appartement en haar kennende weet ik pertinent dat alles picobello verzorgd is gelijk het thuis ook is. Theelichtje hier en een kaarsje daar, zo zit ze nu eenmaal in elkaar en ik heb het nog graag ook.

Nu is het ogenblik aangebroken om te gaan eten en de eerste avond eten we op restaurant, want we hebben natuurlijk nog geen boodschappen kunnen doen dat is voor morgen. We kozen voor de zaak Mammy Tomy, dat we kende van een vorige gelegenheid en die wat kwaliteit en prijs ideaal te noemen is. Na de maaltijd nog ieder een koffietje en voldaan keerde we terug naar ons appartementje om er onze eerste nacht door te brengen.

Hallo beste bloglezers, na een onderbreking van een veertiental dagen wegens een deugddoend verlof aan zee zijn we weer van de partij. In februari tijdens een verblijf van vier dagen in Blankenberge hadden we een appartement vastgelegd aan de jachthaven in de hierboven vermelde stad.

Dit was de eerste maal dat we dit deden en we zouden dan wel zien hoe het ons beviel en ik kan het jullie alvast mededelen dat het wel de eerste keer was maar niet de laatste maal, want ons volgende verlof ligt al vast maar de datum vermeld ik jullie lekker niet.

Het vertrek geschiedde een dag vroeger, namelijk op 14 april want we konden een avond vroeger op het appartement en daarvoor dienden we tussen 16 en 18 uur de sleutel af te halen op het agentschap. Dat aanbod lieten we zeker en vast niet koud worden, hoe zou je zelf reageren.

Omstreeks 15 uur waren Anita en ikzelf reeds ter plekke en onze eerste schreden waren gericht op taverne Nord Sea dat we reeds kende van een vroeger bezoek aan die mooie badstad. In elk geval voor ik me aan een tafel nestelde, moest ik dringend helemaal van achter in de zaak zijn voor een sanitaire boodschap die zeker en vast niet kon wachten.

Enfin ik ga er nu niet verder over uitwijden, we hebben er een hapje gegeten en dan de sleutel gaan oppikken en dan wachte er mij een zware karwei, namelijk de auto uitladen. Ik was van de veronderstelling dat Anita dacht dat we voor twee maanden weg waren, maar nee alle gekheid op een stokje beter teveel dan tot de ontdekking komen dat er geen warme kleding voorhande was. Dat was het voor het eerste verslag na het verlof.

Gisteren hebben we geen show bijgewoont in de sporthal schijnpoort, want we hadden er gewoon de tijd niet meer voor. Namelijk we hadden bericht gekregen dat we een dag vroeger op het vakantie appartement konden en daar voor dienden we vandaag tussen 16 en 18 uur de sleutel op het bureel te komen afhalen. Anita was gisteren in alle staten van paraatheid om de valiezen in te pakken en de show moest dan maar wijken.

Alleen mijn maandag avond programma dat moest doorgaan en daarom was ik vrij gestelt van inpak karwei en kon rustig mijn programma voorbereiden.  De karwei was geklaart rond het middaguur en na het middag eten kon ik vrij beschikken.

Dat ik er gretig gebruik van heb gemaakt hebben jullie bemerkt op mijn blog, drie artikels zijn uit mijn geest ontsproten en dit is het laaste want het blog gaat 2 weken op non aktief. De groetjes van Anita en van uw nederige dienaar Francis.

Ze zeggen dat Amerika het aards paradijs is, staan jullie mij toe daar aan te twijfelen.  Als je bij horende  foto bekijkt en je vergelijkt dan Patrick zijnde belg van nationaliteit en zijn amerikaanse vriend, mense mense armoede troef als je het mij vraagt. Onze Piet Piraat zit beter in zijn vlees en met Piet Piraat bedoel ik natuurlijk niet Patrick maar wel de tv piraat hier in ons Vlaanderlandje op het scherm gebracht door studio 100.

Dit is mijn mening over dat mooie land ver over de oceaan.

Sinds enkele dagen heb ik een niet te stillen hongergevoel en daarbij een opdracht van de dokter om enkele kilo's te vermageren. Dat is moeilijk samen te combineren, maar ik ben van goede wil enfin ik zal wel moeten want waar blijf ik dino's halen om steaks vanaf te snijden. Jullie zien het op de bijgevoegde foto dat de laatste helemaal uitgebeend is, ik ga eventjes bij mijn vriend Barney Rubbles kijken of hij soms wat in voorraad heeft. 

Mijn zoektocht is dan toch beloont, mijn vriend Barney had er nog juist een formidable dino met pijl en boog geschoten en voor enkele goud korrels heb ik hem overgekocht en kan ik nog een tijdje voort. Hij had hem onder veel groene varens verstopt voor de voedselinspectie en de jachtopzieners, momenteel is de jacht niet open.

Als dat geen flauwe kul is dan weet ik het ook niet meer, ik denk dat de meeste bloggers aan mijn verstandige vermogens beginnen te twijfelen. Ik stop er mee en nog veel leesplezier op mijn blog.