Het kille Finland.

Deze morgen was het vroeg opstaan geblazen, want om acht uur moest ik op de radio zijn. Ik had me op de lijst gezet om de presentator van “goede morgen Antwerpen” te vervangen. Ik zag er tegenop om zovroeg uit het bed te stappen, maar eens opgestaan dan ben ik vlug klaar en zonder morren stap ik de badkamer in om me te wassen en verder klaar te maken. Scheren moet dan maar wachten tot ik terug ben.

Eens in de studio voel ik me kiplekker en hoe langer ik er ben, word het steeds beter met me. Enkele luisteraars belden me om te zeggen hoe blij ze waren me terug te horen en of ik niet wilde terug komen in een ochtend programmatie. Maar dat zie ik niet echt zitten, we zullen het maar laten zoals het is. Vijf uurtjes presentatie is ruim voldoende en als de kans zich voordoet zal ik nog wel eens vervangen.

In de namiddag was er het verjaardagsfeestje van onze jongste kleinzoon, hij werd zes jaar en dat werd vandaag gevierd. Eigenlijk verjaart hij de 19 november, maar omdat hij dan naar ’t school moet die dag werd het vervroegt naar heden middag. We moesten dan wel een rit maken naar Rijckevorsel op de camping aldaar. Mijn dochter had enkele vriendjes uit genodigd van onze Sam en het geheel ging door in de cafétaria van de bowlingbaan.

Het was er aangenaam al hoewel er veel geroezemoes was van de kinderen en dan dat lawaai van de bowling bollen. Maar ja alles went na verloop van tijd en omstreeks 18 uur vertrokken Anita en ik terug huiswaarts. Voor ik de auto in de garage reed, eventjes een ommetje maken en frietjes met een cervela uithalen in de frituur. Want weggaan en dan nog zelf koken dat lukt natuurlijk niet zo goed.

Zodoende was onze zaterdag bijna gepasseerd, er rest ons alleen nog de avond en na het posten van dit artikel nog wat televisie kijken en dan het beddetje in en van een weldoende nachtrust genieten.

Vandaag moesten we vroeg uit de veren want tussen acht en tien uur heden morgen werd onze nieuwe televisie geleverd en inderdaad acht uur dertig werd er aangebeld door twee mannen van de firma waar we hem hadden gekocht. In record tempo werd hij geplaceerd en aangesloten, al de beschikbare zenders werden getest en klaar was Kees. Uiteraard na betaling van het resterend bedrag.

Nu is het alleen nog wachten op de firma Telenet, die de digicorder moet leveren en aansluiten voor de digitale programma’s. Gisteren zulk zalig herfstweer en vandaag alweer dat mistroostig regenachtig weer van niemendallen. Zagen en zeveren helpen ook niet, dus geen energie aan verspillen.

Dan maar lekker thuisblijven en genieten van onze laatste nieuwe aanwinst. Lekker groot beeld en als we dan nog digitaal beeld kunnen hebben zal het helemaal dik in orde zijn. Rustig afwachten is de boodschap, wat moet komen komt toch, is het vandaag niet dan is het morgen wel.

Morgenvroeg is er een collega op de radio die niet aanwezig kan zijn en ik heb me dan maar kandidaat gesteld om hem te vervangen. Daarom moest ik deze namiddag eventjes wat tijd uittrekken om een programmaatje in elkaar te knutselen en daarom kwam dat miezerige weertje goed van pas. Nu heb ik de avond helemaal voor mij en dat komt goed uit want zodadelijk is er de film over het leven van Johnny Cash en zijn vrouwtje June Carter. Ik heb altijd een fan van die twee geweest.

Ik wens jullie nog een fijne vrijdagavond en voor straks een zachte nachtrust.

Vandaag was het een drukke dag, zeker in de voormiddag. Anita moest om kwart voor tien bij haar huisarts bloed laten trekken om te controleren of alles in orde terug was en tegelijkertijd medicijnen laten vernieuwen. In tussen tijd zou ik de boodschappen doen, onder anderen de wekelijkse inkopen in de supermarkt met de letter A.

Gelukkig was het er niet druk en moest ik alleen maar het meegekregen briefje afwerken. Op een goed half uur was de klus geklaard en kon ik terug huiswaarts keren. Juist op tijd want de ruitenwasser had juist gedaan met de ruiten langs de buitenzijde te lappen. De vorige keer waren we niet thuis, dus was er nog een openstaande rekening bij de ruitenwasser.

Ondertussen was Anita ook gearriveerd van haar doktersvisite en had ze nog een klein uurtje vooraleer ze naar de kapper moest. Tegen de tijd dat ik ze terug thuis verwachte had ik de tafel voor het middagmaal gedekt en de koffie gezet. Normaal is ze terug van de kapper na een uur en half maar vandaag liep het uit tot meer dan twee uren. Personeels tekort was de reden, kan gebeuren natuurlijk.

Als een bloem in het veld kwam ze binnen gewandeld en ze was een vijftig euro meer waard, dan toen ze vertrok. Na het eten stapten we in de wagen en vertrokken voor een korte wandeling in het Peerdsbos en een bezoekje aan de Melkerij. Met een mooi gekapte dame, daarmee moet ge pronken in een horecazaak en neem van mij aan dat ze er nog best mag wezen ook al is ze oma klinkt bekent in de oren (Louis Neefs).

In het bos heb ik nog twee mooie foto’s genomen, want herfstzichten beginnen sporadisch te worden na de storm begin deze week. De bladeren zijn bijna volledig van de bomen gewaaid en de volgende natuurfoto’s zullen winteropnames moeten zijn, hopelijk met een beetje sneeuw. Zou werkelijk fantastisch zijn, alleen spijtig voor de ellende die dat soms meebrengt.

Een zeer moderne moeder tegen haar jongste, nog inwonende dochter.
_  Schaam je je niet, Emely, al je zusters zijn al gescheiden en jij bent nog niet eens getrouwd!

------------------------------

Gevangenisdirecteur tot terdoodveroordeelde:
_  En wat wenst u voor uw laatste maaltijd?
_  Hinde met een fles champagne van het jaar 2040.

Mietje, bij faute van eten, was alzoo mager of 't hout van de galge. Ne keer dat het met zijn oom uitging, kwamen zij eene kennisse tegen, die eenen schoonen hazewind mee hadde. Oom bleef een kouterke slaan, binst dat Mietje den hond streelde en met heur handje over zijn mager rebben laaide: _ Aei, gij schamel beestje, zei Mietje, weunt gij ook bij uwen oom, misschien.

Gelezen in De Druivelaar:  de meest geliefde dagkalender.

De zon was al vroeg van de partij van morgen en dan is het opstaan dubbel zo leuk vind ik. Ik weet niet hoe jullie dat ervaren, maar veronderstel dat dit niet anders. Anita heeft het een beetje langer uitgehouden in het bed dan ik en ondertussen heb ik wat gelezen in m’n boek van de bibliotheek. Het boek handelt over de Inca’s zo omstreeks de jaren 1520 en het is in drie delen geschreven, het verhaal speelt zich af afwisselend in Peru en in Spanje en ik vermoed dat het over de onderwerping van de Inca’s zal handelen.

Vorige zaterdag hebben we een nieuwe televisie gekocht en die word vrijdag geleverd en aangesloten. Daarom zijn we de schoonmaak reeds gisteren gestart met het stofzuigen van de woonkamer en vandaag is het de beurt aan het dweilen van de keuken, de hal en de tweede slaapkamer nu dienstig als rommelkamer. Ik bedoel nu niet dat wij daar alles op een hoop kieperen, nee hoor maar nu is ze in gebruik, in eerste instantie voor het opbergen van m’n cd’s en lp’s. Onze diepvrieskast heeft er een onderkomen gevonden, alsook een kleinere kleerkast en een schoenkastje. Anita doet er ook haar strijk en natuurlijk moet die kamer ook regelmatig haar beurt krijgen.

Na de middag hadden we nog genoeg energie over om een flinke wandeling te maken in het gemeentelijk park, want er stond een volle zak met oudbakken brood voor de geiten en de herten.

Dat voederen doet Anita graag en daarom houd ze ieder sneetje brood bij. Het word gedroogd en in stukjes gebroken. De eendjes zijn eveneens van de partijen staan rond je voeten te trippelen en te kwaken.

Wanneer ons einde niet veraf lijkt, blikken we zeker terug op wat voorbij. Wat maakten we van ons leven?  Wat goed was, wordt onze vreugde en wat fout was, wordt ons verdriet.  Een bestaan zonder diepgang geeft een gevoel van leegte.  Het verleden kunnen we niet overdoen.  Het onomkeerbaar voortgaan van de tijd moeten we aanvaarden.  Hier en nu is het de gunstige tijd om aan onze dagen inhoud te geven.  Tijdverlies mogen we ons niet permiteren, het leven is zo kort.

Valeer Deschacht.

Toen we gisterenavond na de voorstelling in de sporthal nog een kleinigheid genuttigd hadden, viel het ons op dat er nog veel volk in de cafetaria binnen kwam en dat is eigenlijk verwonderlijk. Gewoonlijk zijn het maar enkele mensen die komen tennissen die rond die tijd aanwezig zijn in de sporthal.

Gewoonlijk betekend dit dat er in het sportpaleis een optreden is en dan moeten we vroeger vertrekken. Het is dan hartstikke druk op de slachthuislaan, van de auto’s die opzoek zijn naar een parkeerplaatsje. Inderdaad het was er druk en hoe het komt dat er geen aanrijdingen gebeuren weet ik niet, maar iedereen doet maar raak. Van links naar rechts invoegen en omgekeerd, plots remmen als de chauffeur denkt van een parkeerplaats te hebben gezien, enfin gewoon bangelijk.

We waren dan wel een beetje vroeger dan anders, want uiteindelijk viel het dan allemaal wel mee in de slachthuislaan. Beter te vroeg dan te laat, ik had dan nog al de tijd om alles klaar te zetten voor de uitzending van 20 uur. De uitzending was nog maar net bezig toen de melding binnenkwam van het overlijden van de zanger Wannes van de Velde, Anita had al dadelijk haar handen vol aan de telefoon.

Iedereen verwachte van me dat ik een plaatje van de overledene zou draaien, maar natuurlijk had ik niets bij me van de Wannes en op de computer in de studio was alleen maar een kerstlied voorhanden en daarvoor is het nog wel wat te vroeg. Misschien dat vandaag één van de collega’s wel iets speciaals zal doen, als nagedachtenis.

Omstreeks tien uur dertig waren we terug thuis en konden we een verslag volgen op het laat avond nieuws over het overlijden van de artiest en enkele interviews met zijn collega’s beluisteren en dan lekker ons bedje in.

Goe gezelschap kort den weg.

Guido Gezelle

Soldatenkerkhof in Vlaanderen.

Genietend van van de zomerzon
stoeien onbezorgde kinderen
op het zwijgend verdriet
van een Britse dodenakker.
Onder het gestolde bloed
van versteende lichamen
liggen honderden dromen
voor eeuwig begraven.

Jozef Vandromme

Ondanks de negatieve voorspellingen van gisteren blijkt de storm alsnog meegevallen te zijn in het land. Op enkele plaatsen hadden ze wel af te rekenen met water overlast, maar van omgewaaide bomen was er op het middagnieuws geen spraken. Misschien hadden ze tijdsgebrek wegens te vele reportages in de westhoek, ter gedenkenis van het einde van de grote oorlog nu 90 jaar geleden.

In Ieper was het heden morgen wel de moeite, die prachtige optocht met die verschillende leger drumband in hun veelkleurige uniformen. De reporter wist erbij te vertellen dat Ieper vandaag Engels grondgebied was. Maar ja er zijn ook ontzettend veel Britse onderdanen gesneuveld in die niets ontzienende grote wereldoorlog. Met de vraag erbij stellende waarom? Maar die vraag kun je altijd stellen bij ieder bloedvergieten en oorlog. Toen werd er gezegd nooit meer oorlog en nog geen kwart eeuw later was het alweer van dat.

Ik ga er over ophouden anders word ik er nog depressief van en dat is ook voor niets nodig. Gisterennamiddag was het zoals iedere maandag weer artiesten gala in de sporthal van het Schijnpoort. De artiesten waren Francis Guntler voor het lichtere genre. Hij had ook enkele goede moppen in huis en kwestie van liederen, kan hij zowat alle richtingen uit. Hij hield het bij Engels, Duits en Nederlandstalig, het was best gezellig.

Dan hadden we twee vocalisten die een klassieke scholing hadden genoten en de aria’s uit operette zomaar uit hun mouw schuddend. Bij Marie-Jeanne Seynaeve kon dit natuurlijk niet, aangezien haar kleed niet van mouwen voorzien was, maar jullie begrijpen die uitdrukking van mij wel. De bariton Willy D’Heere deed ook zijn op duitje in het zakje, het was allemaal heel knap maar voor mij was het allemaal een beetje te veel van het goede. Ik ben niet zo’n klassieke muziek liefhebber.

Maar na de pauze schakelden ze over op het musicalgenre en dat maakte al veel goed voor mij, al bij al was het een geslaagde namiddag.

Er is vandaag niet zoveel te vertellen daarom deze foto’s over de training van zeeleeuwen.  Vier maal per dag wordt er een show gehouden voor de bezoekers van Sea Life.  Dit gebeurt in het buitenbassin en voor die gelegenheid is er een tribune gebouwd.  Één nadeel is er , ondanks het dak boven je hoofd dat je nat kunt worden.  De zijkanten zijn bovenaan open en de zitjes kunnen dan nat worden als het regent en in ons geval had het ervoor juist geregend. Als je dan geen vod bij je hebt zit je met uw achterste op een nat zitje.  Gelukkig had ik een zakdoek bij me en daarmee konden we ons behelpen.

De voorstelling was prima in orde en de uitleg was perfect tweetalig.  Al de oefeningen die de dieren moeten doen dienen eigenlijk om te zien of alle lichaamsfunctie nog werken.  Voornamelijk bedoelt om de spieren en pezen te controleren.  Voor groot en klein een aangenaam half uurtje.  Bekijk maar rustig deze foto’s en als je eens in Blankenberge vertoefd moet je Sea Life zeker eens bezoeken, de weg staat duidelijk gemarkeerd.

Vandaag alweer een mooie herfstdag, reeds vanaf het ochtendgloren scheen het zonnetje en het was aangenaam uit de wind en in de zonneschijn. In de voormiddag heb ik een beetje op het terras bezig geweest, want ik heb er een plantenbak met geraniumplanten die nog volop in de bloei staan en ook nog nieuwe bloemknoppen vormt. Daar heb ik dan de verslenste bloemstengels uitgesneden.

Een bellekensplant heb ik veiligheidshalve maar binnen gehaald, maar ik weet niet of ik de takken nu moeten in snoeien of moet wachten tot hij helemaal is uitgebloeid. Als iemand mij daar raad in kan geven, dan kan dat met een reactie onderaan dit schrijven of met een E-mailtje. Alle vormen van raad zijn van harte welkom.

Na de middag zijn we op inkoop geweest, want ons Anita had nieuwe kleren van doen en ik moest volgens haar dringend een nieuwe veston hebben op m’n donker blauwe broek. Als ze iets in haar hoofd heeft dan mag ik keren of draaien dat helpt allemaal niets. Tegen vrouwelijke logica is geen kruid opgewassen, eenmaal zal ik proberen om er onderuit te komen maar dan leg ik me daarbij neer.

Daarna zijn we natuurlijk nog iets gaan drinken, het was lang geleden dat we hier in de buurt nog eens ergens binnen waren geweest en deze namiddag is het er dan toch van gekomen. Ons Anita een fruitsapje en ik een Corsendonck paterke en dan terug naar huis. Het werd stilaan etenstijd en Anita had een half kippetje voorzien met sla en kroketten. Ik heb niet gegeten maar gevr… als een varkentje.

De liefde van de man gaat door zijn maag zeggen ze en zou dat dan echt waar zijn dat gezegde, ik moet het nog geloven ook. Morgen een prettige zondag gewenst, met of zonder zon.

Toen we op maandag 27 oktober een bezoek brachten aan het opvangcentrum voor aangespoelde zeehondjes waren er twee in afzondering. Zij waren deze maand ergens aangespoeld aan onze kust, vermagerd en ziek. Zo gauw ze genezen zijn en een beetje op gewicht zijn gekomen dan mogen zij naar het buiten bassin tot ze ongeveer een 35 kilogram wegen en dan worden ze terug in zee gezet. Hun overgewicht geeft hun de gelegenheid om eventjes te bekomen in de vrijheid en te leren zelf voor hun eten te zorgen.

De eerste foto toont jullie een jonge zeehond die aangespoeld was in De Haan op vier oktober en de tweede is een jong vrouwtje aangespoeld in Bredene en dit op datum van de twee en twintigste van de zelfde maand.

Deze morgen moest ik al vroeg bij de pedicure zijn om m’n voetjes te laten verzorgen, ik heb geweldig veel kalkvorming aan de nagels van de grote tenen. Want reeds enkele dagen had ik last als ik m’n schoenen aan had, dan werd de druk te groot. Gisteren aan de kust had ik gewone schoenen aan en op de lange duur begin je dan moeilijker te gaan, met alle gevolgen van dien zoals rugpijn.

Dit behoort allemaal tot de verleden tijd, het heeft eventjes wat pijn gedaan. Daar zijn we nu eenmaal het sterke geslacht voor om die pijn met een glimlach te doorstaan. ‘k heb toch drie bevallingen doorstaan, aan de zijde van m’n echtgenote in de verloskamer.

Deze namiddag kreeg ik bezoek van een reporter van het weekblad Humo voor een interview. Dit was voor een reportage over radio Minerva dat binnen een drietal weken verschijnt in het hier boven vermeld weekblad. Meer hierover op een latere datum, als ik meer informatie heb. Dit was mijn eerste interview dat ik meemaakte en ik was best zenuwachtig dat mag je wel geloven. Zeker omdat ik de vragen niet kende, enfin we zullen wel zien wat het word.

Een selectie van zes herfstfoto’s gemaakt in domein Vordenstein, gefotografeerd dinsdag vier november.

Gisterenavond aandachtig geluisterd naar de weerman en de voorspellingen waren tamelijk goed, enfin voor de tijd van het jaar toch. Dus heden morgen besloten we om onze achtergelaten bagage te gaan oppikken in Blankenberge.

Toen we klaar om vertrekken waren scheen het zonnetje lekker en dat was een goed teken. Nog eventjes langs het tankstation om bij te tanken en weg waren we, richting Waaslandtunnel om dan de expresweg naar Knokke te nemen. Tot aan de tunnel van Zelzate ging het allemaal nog prima en reden we lekker in het zonnetje.

Maar de tunnel door daar kregen we af te rekenen met mist vorming en hoe verder we richting kust reden hoe hardnekkiger hij werd, maar nu echt niet dat ge geen 100 meter ver kon zien. Na anderhalf uur arriveerden we in Blankenberge en daar was de zon ook nog niet doorgebroken en we zouden ze van heel de tijd dat we daar waren niet te zien krijgen.

In het verhuurkantoor lag onze vergeten bagage op ons te wachten. Nadien hebben we in de Evergreen een tas koffie gedronken en een kleinigheid gegeten en de eigenaars waren verrast dat ze ons zagen binnenkomen en dat betekende weer de zelfde uitleg over de waarom.

Van de gelegenheid gebruik gemaakt om nog een kleine wandeling naar de vuurtoren op het oosterstaketsel te doen en dan terug langs de wandeldijk naar de parking waar de auto stond. Toen voelden we beide een druk in onze buik waarvan we ons moesten verlossen, vooraleer we huiswaarts keerden.

Terug thuis omstreeks 16 uur 45 en bijna de ganse terugweg hebben we afgelegd in de zonneschijn, alles bij elkaar genomen een mooie extra verlofdag en dit door het vergeten van enkele jassen en twee paraplu’s