.

Slaapliedje voor Laura in Gigaro


Een miljoen vissen houden zich stil
en daardoor slaapt de zee.
Moge ook jij een paar duizend gedachten
niet hebben, en daaronder slapen.

(Ik heb ze voor jou gehad. En soorten verdriet.
Ze waren de moeite niet.)
En moge je ontwaken door vogelgekwetter
God is vrij vertaald in het Hebreeuws,

maar dit is naar de letter.

Herman de Coninck

Tussen nu en later

Meeuwen lezen de zee,
de taal van het water.
Schrijven boven het schuimend alfabet
hun signatuur.

Met blauwe wind.
En witte adem.

Ik hoor haar haren
golven op later.
Als we droom en daad
vertalen in avond.

Met witte lakens.
Zeilen tot in haar blauwe haven.

Uvi


Link naar: De onvoltooid verleden tijd van gemis en verlangen

Lectuur van een lichaam

Als ik je schrijf en schep
dan pas besta je echt
het wit van m’n verbeelding
rondom het lichaam van je letters

zo schilder ik je tot vrouw
voluptueus blauw van zinnen
lippen als voorzichtig linnen
uit geweven gemis

dijen van golven
en deinende borsten
ogen en mond
twee clichés in de ochtendstond

ik teken je bestaan
tussen dauw en de wassende maan
schreeuw je een naam
met vleugels van zee en wind

hoe blaas ik leven
in de verf van je beeld
spreek dan toch
en beweeg


Uvi

Link naar: De onvoltooid verleden tijd van gemis en verlangen

.

Laat me je adempauze zijn
je oponthoud
je vaste plek

prevel me zachtjes en verdwijn
tussen m'n regels door
ontdek

hoeveel geluk
er in een spatie
schuilen kan

laat me je adempauze zijn

zo nu en   dan

Judith Nieken

Testament

Ik heb een oude ster ontmoet

die valt wanneer ik sterven ga.

Soms, als ik naar de hemel staar,

knikken we even naar elkaar.

Ik heb een afspraak met een boom

dat hij zich over mij ontfermt

en witte bloesems bloeien laat

wanneer ik in zijn wortels slaap.



Ingmar Heytze

Ik wil je in woorden wikkelen
je vangen in metaforen
me verstoppen in de gaatjes
die je blikken in me boren
ik wil het licht dat jou draagt
langzaam in mijn ogen druppelen
langs de vezels van je
trui naar je lippen huppelen
urenlang harp spelen op je wimpers
en languit liggen in je zij
ik wil de zee horen in je oorschelp
en eindelijk kunnen zeggen: je ruist in mij

Bo Vanluchene

.

Sprookje

Voor mijn moeder en dochtertje



Zij luisteren beiden naar haar oud verhaal,
wondere dingen komen aangevlogen,
zichtbaar in hun verwijde ogen,
als bloemen, drijvend in een schaal.

Er is een zachte spanning in hun wezen,
zij zijn verloren en verzonken in elkaar,
- het witte en het blonde haar -
geloof het maar, geloof het maar,
alles wat zij vertelt is waar
en nooit zal je iets mooiers lezen.



M. Vasalis

Eb


Ik trek mij terug en wacht.
Dit is de tijd die niet verloren gaat:
iedre minuut zet zich in toekomst om.
Ik ben een oceaan van wachten,
waterdun omhuld door 't ogenblik.
Zuigend eb van het gemoed,
dat de minuten trekt en dat de vloed
diep in zijn duisternis bereidt.

Er is geen tijd. Of is er niets dan tijd?

M.Vasalis

Wie gaat, wat blijft

Als ik verdwijn bestaat de wereld voort
de jonge bomen waaiend en volwassen
boven het glijdend groen van zoveel grassen,
de vogels gaan gewoon met zingen door

de sterren draaien met dezelfde naam
voor mensen met veranderende namen
in haar voor altijd uitgezette banen
zolang de zon duurt en de zomermaan,

er zal een menigte van rozen zijn
en ronde sneeuw des winters op de wegen
en speelse pirouettes van de regen
en dag en nacht en dag, als ik verdwijn.

Anton van Wilderode

Ga weg


Ik had gedacht de honderd net te halen
Rollatorloos en in gestrekte draf
Ik wou nog een miljoen gedichten af
Musea wachtten , en theaterzalen

Ik wilde nog oneindig vele malen
Verwijlen waar ik mij het liefst begaf
Ik fietste fluitend tussen wieg en graf
De voeten geen moment op de pedalen

Helaas , daar is ineens de eindigheid
Die plotsklaps als een niets ontziende tanker
De gevel sloopt , de kamer binnenrijdt

Het leven gaat genadeloos voor anker
Gehoorzaam aan de grillen van de tijd
Ga weg , gezwinde grijsaard , met je kanker

Stijn De Paepe

Lees kinderen vandaag

gedichten voor

en fluister zachtjes

verzen in hun oor.

De tijd is rijp,

dus bloemlees en begin.

Niet alles wat geen nut heeft,

heeft geen zin.

Stijn De Paepe

Naar binnnen

Ik zou haar willen kennen,
deurtje in haar hoofd en zo
naar binnen. Omzichtig door
de doolhof die zij is.

Daar is een kamer vol met
alles wat zij mist. Feiten,
dagen, mensen door elkaar.
Het heeft gewaaid in haar.

Een man is hier die dood is.
Een kind dat niet bestaat.
Ik snuffel in een leven, kan
met alles niets beginnen.

Het is goed dat het vergaat.



Bernard Dewulf

Kwijt

Zo kwijt als dood
mag je niet gaan.
Hoe ruim ik op,
als ik niet eens
kan bellen, vragen
of je onze foto nog wel wil?
Dan blijft het eeuwig stil
in huis en ben je
niet eens weg, maar dood.
Nee, als ik je verlies,
dan hoop ik dat ik
op mijn zakken sla,
een poosje zoek
en dan ineens bedenk
dat jij allang
gevonden bent
door wie je liever ziet.
Dan zal ik kunnen rusten.
Anders niet.

Bart Moeyaert

Kleine akte van geloof

Hopend op meer dan dit:
hopend op geluk
de lachwekkend ontroerende bloesem
die geen vrucht draagt

iedere ochtend een kans
iedere avond een aanloop
naar later misschien
misschien?

en elke dag opnieuw
verwachten wat niet bestaat
dit weten tot in de polsslag
dit weten met elke vezel

en toch?

en toch.

Ellen Warmond

De herfst blaast op de horen

De Herfst blaast op de horen
en ’t wierookt in het hout;
de vruchten gloren.
De stilten weven gobelijnen
van gouddraad over ’t woud,
met reeën, die verbaasd verschijnen
uit varens en frambozenhout,
en sierlijk weer verdwijnen -
De schoonheid droomt van boom tot boom,
doch alle schoonheid zal verdwijnen,
want alle schoonheid is slechts droom,
maar Gij zijt d’ Eeuwigheid!
Heb dank dat Gij mijn weemoed wijdt
en zegen ook zijn vruchten.
Een ganzendriehoek in de luchten;
nu komt de wintertijd.
Ik hoor U door mijn hart en door de rieten zuchten.
Ik ben bereid.

Uit: 'De herfst blaast op de horen'

Felix Timmermans

Tot waar je weer bij me bent

jij, mijn liefste misverstand

ik lees je
verkeerd en telkens weer
ontkleed ik je zinnen

ontleed ik je voor de zoveelste keer

van ochtend tot avond
van winter naar zomer
en luister naar het zingen

van de weemoed op je lippen

ik vertaal je
ik laat je
ik verlaat je

tot waar je weer bij me bent


Uvi


Link naar: Dagboek van een roerloze reiziger

Kunst


Wat we willen:
Momenten
Van helderheid
Of beter nog: van grote
Klaarheid

Schaars zijn die momenten
En ook nog goed verborgen

Zoeken heeft dus
Nauwelijks zin, maar
Vinden wel

De kunst is zo te leven
Dat het je overkomt

Die klaarheid, af en toe

Martin Bril

Kort


Niet langer dan
een ademtocht
lang is dat niet,
kijk maar,
ik deed het weer
zo lang al hou ik van je
en dan niet zo maar even,
nee
de hele tijd als nu,
en nu,
en verder nog,
denk ik,
mijn hele leven.

Bart Moeyaert

Winterochtend

Ik hou van ochtendlijk vrijen,
voor alles weer moet
nog even mogen. En nadien buik aan rug
nog wat tegen elkaar aanliggen in de klaarte
van net-klaargekomen-zijn.

Buiten ligt alles helder vastgevroren
een klare vriesochtend is altijd klaarder
dan een klare zomerochtend, ongeveer zoals
helderheid in een zwart-wit film
helderder is dan kleuren.
Alles is zichtbaar. De naakte feiten
hebben kou.

Maar wij niet. Na de liefde buiten komen
is zoiets als van de sauna
in ijskoud water springen; je voelt het
nauwelijks. Je voelt het net genoeg
om je ijzersterk te weten.



Herman de Coninck