Warmte
Ik wil in je warmte slapen.
Ik wil je verstaan in de nacht,
als ik in mijn slaap naar je luister.
Mijn woorden zijn simpel als dieren;
als dieren gaan ze naar je toe
of kijken naar je uit de verte.
Maar ik wil dichtbij je slapen,
ik wil in je warmte slapen.
Mijn voorhoofd is moe en mijn ogen –
en mijn gedachten zijn stenen,
die zwaar wegen op mijn lichaam.
Ik wil in je warmte slapen;
het leven alleen is te koud.
Hans Andreus
IEMAND MOET HET DOEN
Iemand moet het doen, iemand
moet de schimmen van zieners
en zangers de weg wijzen, iemand
moet bevroren paden betreden onder
schaduwregen van een vlucht spreeuwen,
moet in de melkwitte winter allen
gedenken die hier ooit liepen
en dronken en sliepen - zodat zij
blijven. Iemand moet het doen.
Anna Enquist
Mijn zoontje
Mijn zoontje wil de sneeuw bewaren
en vlinders op zijn petje dragen.
Aan mij komt hij gewillig vragen
hoe hij zijn dartel schip moet varen.
Vertrouwen glinstert in zijn oog
en maakt mij wel eens moedeloos.
Ik knijp zijn handje en ben boos
omdat ik hem zo vaak bedroog.
Ik weet dat eens het uur zal komen
dat hij mijn ganse onmacht kent
en hoogstens glimlacht om de vent,
die heldje speelde in zijn dromen.
Als dan mijn dag ten einde spoedt
En reeds verschemert naar de nacht,
is hij een man, die leeft en lacht.
Want alles gaat, zoals het moet.
Simon Carmiggelt
.
Foto: Shutterstock - PickOne
Waar ik naar verlang vandaag
Waar ik naar verlang vandaag
een frisse zomerjurk te dragen
met blote schouders, een uitgesneden
hals en rug en vooral goed
los om de heupen
Waarmee ik dan de tuin in loop
de zon schijnt warm, maar de wind
houdt het draaglijk en brengt
de jurk in beweging en dan
ben jij er natuurlijk ook die
de jurk al even mooi vindt en samen
trekken we hem uit en hangen hem
aan een tak
en liggen te kijken in het gras naar
zo’n frisse zomerjurk in een boom, daar
verlang ik het meest naar vandaag.
Jo Govaerts
Enkel dit
Van alle dingen enkel dit:
het hoge ruisen van de zwanen
op weg naar oevers die nooit dichter kwamen.
Het kind dat nog verborgen zit.
De hoge klaarte van de morgen.
Verwachting leunend aan een raam.
Verwonderd zoeken naar een naam
voor wat nog zal geboren worden.
De avond die de vensters sluit.
De kleine weemoed van de glazen
waarin stil zichtbaar wie we waren.
Gedachten drijven in en uit.
Johanna Kruit
RED MIJ
Het helpt, als ik dat zeg.
Dan ben ik nog wel hier,
maar tegelijk al weg.
Eenvoudig
door een kier daarboven
naar een plek waar
moeilijk te geloven
niet bestaat.
Per droom word ik vanzelf
mijn eigen held, als ik dat wil.
Is het echt niet naar mijn zin,
te erg, te droef, of allebei,
maak ik het stil hier bovenin
en zeg een paar keer:
red mij.
Red mij.
Bart Moeyaert
BEKENTENIS
Ik mag je.
Nee, ik mag je niet.
Ik moet je. Dat bedoel ik.
Ik heb je lief.
Nee, dat heb ik niet.
Ik word je lief. Dat voel ik.
Ik ga met jou.
Nee, ga ik niet.
Ik sta je bij. Beloof ik.
Ben stapel op je.
Hou je vast.
Ik. Hou. Van. Je.
Geloof ik.
Bart Moeyaert
XIV
Nu de grote dingen verdwijnen
worden de kleine dingen groot:
wat zonlicht op de gordijnen,
een appel, een snee vers brood.
Met hoeveel overbodigs
maken we ons leven stuk:
er is zo weinig nodig
voor wat eenvoudig geluk.
Zó zou ik oud willen wezen,
klein bij de grote dood:
Homerus om in te lezen,
een appel, een snee vers brood.
Garmt Stuiveling (1907–1985)
Aas
Hoe tijd afstand wordt
niet in dagen
maar in onuitgesproken woorden
hoe huid onbewoonbaar wordt
voor handen die zich verschuilen
in verdwijnen
omdat ze anders huilen
als hyena’s
voor kadavers
roofdieren van sleur
lust tot op het bot afgekloven
lasten van plezier.
°°°
PS.
2017.
Herinneringen groeien altijd op vroeger.
Mos dat niet zonder gisteren kan.
Het bedekt je. Als een versleten dak.
Waaronder je bewaart
wat je lief was.
Omdat je het aandacht gaf. Ooit.
Toen je liefde nog lenig was. En tijd om te vergeten.
Uvi
Link naar: De onvoltooid verleden tijd van gemis en verlangen
WANDELING
Onze gesprekken werden langzaam
onze vragen beantwoordden we met kijken
naar de langzame wereld om ons heen
de dorpen en landerijen in de diepte
de vogels bijna verdwijnend in de hemel
we gingen zitten kijken naar deze prachtige
onverschilligheid van de wereld
naar de overbodigheid van onze vragen
Rutger Kopland
Vertrek van dochters
Ze moesten inderdaad gaan, ik had het gezien
aan hun gezichten die langzaam veranderden
van die van kinderen in die van vrienden,
van die van vroeger in die van nu.
En gevoeld en geroken als ze me kusten,
een huid en een haar die niet meer voor mij
waren bedoeld, niet zoals vroeger,
toen we de tijd nog hadden.
Er was in ons huis een wereld van verlangen,
geluk, pijn en verdriet gegroeid, in hun
kamers waarin ze verzamelden wat ze mee
zouden nemen, hun herinneringen.
Nu ze weg zijn kijk ik uit hun ramen en zie
precies dat zelfde uitzicht, precies die
zelfde wereld van twintig jaar her,
toen ik hier kwam wonen.
Rutger Kopland
Petit matin
Kijk, Mignonne,
de ochtend wacht
al ongeduldig op de dauw
hij staat reeds voor het open raam
kom toch, mijn vroege lieveling,
ik heb de rozen
één na één naar jou genoemd
opdat je naam
nog na zou geuren
als jij ooit mijn tuin verlaat
en dan de tijd niet langer verdergaat
zie, hoe ik je beeld bewaar
tussen de struiken
van de schemering
luister, mijn late lieveling,
laten we ons haasten
want vroeger dan wij zelf vermoeden
valt straks de avond.
Uvi
Link naar: De onvoltooid verleden tijd van gemis en verlangen
Ik zoek nog wat omdat
jouw hart veel mooier
klopte dan mijn woorden
en toch geloof ik
niet dat ik geen zin
meer vinden kan
want na de leemte
komt het kijken
naar de beelden binnenin.
in taal kun je veel
verzwijgen zoals je
denkt niets te zeggen
en het toch doet
ik heb niet veel nodig
en zeker geen geluid
lippen worden gauw genoeg gedichte monden
het hoeft niet meer zie je
ik heb je in stilte al verwoord
één na één
doe ik alle geluiden
rondom mij uit en
leg de wereld
naast me neer
luisterend
hoe de ruimte
stilte zuigt en hoe
langzaam licht
zich spreidt
vouw ik me
open
en word heel even
een deeltje
eeuwigheid
Hélène Claeys
Alleen voor rozen blijf je niet
Nog even balanceer ik
op de schemering.
Berg mijn uren op
als vers gestreken witte was.
De avond wordt op slot gedaan
en luiken lonken naar de maan.
Rozen klimmen tegen muren
met de allure van een rozentuin.
Zij die mij achterliet
vangt het maanlicht in haar handen.
Alleen voor rozen blijf je niet.
Uvi
Link naar: De onvoltooid verleden tijd van gemis en verlangen
Ssssssssssst
Er is de ruisende stilte
tussen eeuwenoude bomen
verscheurd in nevels
Er is de kille stilte
aan een tafel die met messen
wordt gesneden
De gedragen stilte
van een minuut op een plein
de gedachten die bij slachtoffers zijn
Er is de opgelegde stilte
in een studiezaal, die voortdurend
onder spanning staat
De gezwollen stilte
voor een overdonderend applaus
waarin de laatste noot nog trilt
De tikkende stilte
in het huis waar je weer alleen bent
na een pijnlijk vertrek
En er is de volbrachte stilte
van ons op dit bankje
terwijl de verte het overneemt
en alles is gezegd
Maud Vanhauwaert
Ontastbaar dichtbij
Hoe graveer ik in papier
het tasten naar haar golvend haar
dat silhouet van jonge abrikozen
verdronken in mijn vingers.
Hoe blijft de zomer blinken in haar ogen
terwijl haar zacht gezonken geur
al slaapt in 't gele glooien van een herfst
verloren rimpels in de huid van hoge bomen.
Ze is er niet. Ik zie haar wel.
Ik luister diep en hoor ze praten.
Zonder ogen. Zonder oren.
Zij danst roerloos door mijn leven.
In de stilte van de dagen.
Ik wil haar verder dragen dan de horizon.
Uvi
Link naar: De onvoltooid verleden tijd van gemis en verlangen
De tuinman schrijft rozen op haar raam.
Zij leest ze niet.
Hij legt de herfst te slapen in een winterbed.
En zal voor haar de lente wakker maken.
Zij ziet hem niet.
Hoe hij voor haar de bomen groeien laat.
Hoe hij de tijd snoeit tot groene dagen.
En het gras voorzichtig voor haar voeten legt.
Zij voelt het niet.
Enkel de woorden van een blauwe rijmelaar
lijken haar poëzie.
Terwijl de tuinman naarstig zijn gedichten spit.
Voor haar.
Uvi
Link naar: De onvoltooid verleden tijd van gemis en verlangen