Zij
Ik tel de ochtend af.
Tegen het telraam
van het licht. Tegenlicht.
Ik meet de wolken.
En de hemel.
Tot hier beneden.
Waar zij straks
tegen mij aan ligt.
Onder het deken. Tepeldicht.
En de tijd heel even een gedicht wordt.
Uvi
Een ondoordachte vraag
Zij slaapt in mij
zoals een ondoordachte vraag
haar adem baadt door mijn verlangen
zoent de hitte van de zomer
plukt de koelte van een bries
zij lijkt een ansichtkaart
zo verkleedt ze haar gemis
ik leg een komma
aan haar voeten
opdat de jamben trager
zouden vloeien
dan het licht
dat haar bewaakt
als een jaloerse minnaar.
Uvi
IN INKT GEWASSEN
Zij hangt stilte
aan de waslijn.
Gewassen woorden
van wit verdriet.
Ik hoor
haar handen.
Ze dromen
nog van hem.
Hoe hij
kon lievekozen.
Haar beschreef
met blauw.
Nu droogt
de wind de inkt.
Haar papier
is vlekkeloos verloren.
Uvi
Eigen foto
De wolken van moeder
Eerst was er niets
zij droeg de stilte in haar armen
en toen zaaide zij woorden
als een veld van klaprozen
langs bermen van geduld
waar wachten
een daad van liefde is
hoe mededogen in haar ogen hangt
als nevel boven weiden
en ik madeliefjes pluk voor moeder
mijn hoedster van vroeger
de wolken voeren mij naar een oud gedicht.
Uvi
Weemoed
meestal komt ze
slechts bij valavond
als de dag moe is
van zichzelf en de mensen
dan ontwaakt ze
als een fladdermuis
schichtig en onzichtbaar
op het eerste oog
maar soms plots en onverwachts
het kan ook zomaar
als een late merel fluit
de zon achter de wolken schuift
een boek op tafel openvalt
lichtjes aangeraakt
zoals de wind mijn baard
en dan zo helder als een poolnacht
zie ik me staan
tussen de knikkers, de tollen
en moeder die naar me lacht.
Uvi
Link naar: De onvoltooid verleden tijd van gemis en verlangen
Het metriek stelsel van de liefde
Als een landmeter stapte ik
haar verlangen af
nam de maat
van haar gemis
de breedte en de hoogte
van haar ogenblikken
en toen begreep ik
hoe onmeetbaar ver
zij van mij verwijderd was.
PS.
Nooit zullen wij haar vatten.
Niet in woord, niet in beeld.
Vloeiend als water. Onzichtbaar als de wind.
Slechts in zwijgende afgeleiden
zal ik haar vinden.
Een afdruk in de kreukels van opengeslagen lakens.
En de deur die haar niet tegenhield.
Uvi
Link naar: De onvoltooid verleden tijd van gemis en verlangen
Aas
Hoe tijd afstand wordt
niet in dagen
maar in onuitgesproken woorden
hoe huid onbewoonbaar wordt
voor handen die zich verschuilen
in verdwijnen
omdat ze anders huilen
als hyena’s
voor kadavers
roofdieren van sleur
lust tot op het bot afgekloven
lasten van plezier.
°°°
PS.
2017.
Herinneringen groeien altijd op vroeger.
Mos dat niet zonder gisteren kan.
Het bedekt je. Als een versleten dak.
Waaronder je bewaart
wat je lief was.
Omdat je het aandacht gaf. Ooit.
Toen je liefde nog lenig was. En tijd om te vergeten.
Uvi
Link naar: De onvoltooid verleden tijd van gemis en verlangen
Petit matin
Kijk, Mignonne,
de ochtend wacht
al ongeduldig op de dauw
hij staat reeds voor het open raam
kom toch, mijn vroege lieveling,
ik heb de rozen
één na één naar jou genoemd
opdat je naam
nog na zou geuren
als jij ooit mijn tuin verlaat
en dan de tijd niet langer verdergaat
zie, hoe ik je beeld bewaar
tussen de struiken
van de schemering
luister, mijn late lieveling,
laten we ons haasten
want vroeger dan wij zelf vermoeden
valt straks de avond.
Uvi
Link naar: De onvoltooid verleden tijd van gemis en verlangen
Alleen voor rozen blijf je niet
Nog even balanceer ik
op de schemering.
Berg mijn uren op
als vers gestreken witte was.
De avond wordt op slot gedaan
en luiken lonken naar de maan.
Rozen klimmen tegen muren
met de allure van een rozentuin.
Zij die mij achterliet
vangt het maanlicht in haar handen.
Alleen voor rozen blijf je niet.
Uvi
Link naar: De onvoltooid verleden tijd van gemis en verlangen
Ontastbaar dichtbij
Hoe graveer ik in papier
het tasten naar haar golvend haar
dat silhouet van jonge abrikozen
verdronken in mijn vingers.
Hoe blijft de zomer blinken in haar ogen
terwijl haar zacht gezonken geur
al slaapt in 't gele glooien van een herfst
verloren rimpels in de huid van hoge bomen.
Ze is er niet. Ik zie haar wel.
Ik luister diep en hoor ze praten.
Zonder ogen. Zonder oren.
Zij danst roerloos door mijn leven.
In de stilte van de dagen.
Ik wil haar verder dragen dan de horizon.
Uvi
Link naar: De onvoltooid verleden tijd van gemis en verlangen