Zij
Wij doen ondeelbaar, hart aan hart,
maar slapen ieder onze nacht.
Haar lichaam ademt in mij voort
en binnen word ik weggedacht.
Woont daar iemand die bestaat
als zij zich sluit? Alles is
zo denkbaar in dit hoofd, ik
raak er niet in en niet uit.
Ik ken haar enkel in mijn armen,
zij houdt mij eeuwig op de tast.
Zij slaapt en wie is zij
die morgen weer in alles past?
Bernard Dewulf
Gedicht van Herman de Coninck (vrij naar Edna St.Vincent Milay)
Als ik te lang gezeten had bij jou,
te weerloos en te dicht tegen je aan,
wist ik dat ik vlug weg moest daarvandaan,
want van te grote warmte krijg je gauwer kou.
En als ik langer dan een mens verdragen kon
gekeken had naar jou, zo mooi en stralend klaar
dan ging ik duizelen en werd ik raar
zoals van te lang kijken naar de zon.
Dus zit ik nu weer op mijn oude kamer
waar alles donker is en koud en klein,
rondtastend naar mijn dingen, bedachtzamer
omdat ze me vervreemd geworden zijn.
Ik zoek mijn weg, hou halt, en luister
tot ik weer gewoon word aan het duister.
Herman de Coninck
VERBODEN LAKENS
De tuin is al ingedommeld.
Zonder haar voetstappen
voelt hij zich verlaten.
De beukenhagen klagen.
Het is de geur van haar haren.
Die ze missen. Vooral na de regen.
En de golf van haar snelle heupen.
Het aura van laat gevaar
dat blijft haperen
tussen
de vermetele lakens van een minnaar.
Zij geurt naar rozen op een zachte zomeravond.
Uvi
.
HERFST
Herfst is geen verval,
herfst is toedekken
is wachten...
De lente en zomertooi verdwijnt,
humus voor nieuw leven.
En nooit heb ik de herfst
die me vroeger triest stemde
zo prachtig gevonden als dit jaar.
© Janina
Uit Herfst - Janina
Muzee
Liefste
alsof ik niet meer
dan een hand ben
en mijn verlangen
een plooi in je huid
waarin mijn gemis verdwaalt
zoals zand in de wind
gaat liggen
voor de zee
mijn eindeloze bruid.
Uvi
Link naar: Dagboek van de onvoltooid verleden tijd
.
De anatomie van weemoed
Opwaaiend gras
acht noten Bach
en appels aan de bomen
het blozen van haar wangen
pimpelmezen in de hagen
en zon over het gele koren
een oude ansichtkaart
met blauwe woorden
en onze koffers in de gang.
Uvi
Ik heb gezwegen
zoals appelbloesem in de vrieskou
en het jonge gras dat ik heb plat gelegen
zonder maar één woord te spreken
uit angst
dat het niet zo mooi was
als de avond
die ons begreep
maar ik hoopte
dat je wel zou lezen
in mijn ogen
wat ik nog niet gebroken had.
Uvi
uit: "Witsand"
En ik loop door de jaren
langs een eindeloos strand
En ik probeer te verklaren
Hoe ik hier ben beland
Hoe sterk is het toeval
Hoe sterk is het lot
Ben ik wie ik zijn wou
Is het dit wat ik zocht
En ik praat met de zee
En ik praat met de doden
En ik mis soms een god
Om in te geloven
Zoals ik toen ik klein was
Vlak voor het slapen
Wist dat er iemand
Over mij waakte
Nu sta ik hier ’s nachts
Ik kijk naar de sterren
En weet niet goed meer
Wat ik moet zeggen
Ik voel me soms moe
Ik voel me soms leeg
Hoe langer ik leef
Hoe minder ik weet
Stef Bos
A thing of beauty
Maar wie zal zeggen wie jij bent.
En wie is het die jou herkent.
Als zelfs de liefde niet te vatten is.
In woorden.
Hoe de tijd jou telkens weer vervelt.
Verminkt.
Met nieuwe kleren.
En slechts de kleermaker wordt verwend.
Tot God verheven. Met roem en handgeklap.
En geld.
Maar jij versmacht wordt.
En vergeten.
Uvi
Het woord
Hoe wij elkander vinden
In het zacht omhulsel taal.
Hoe wij draden binden
Van het hakkelend verhaal.
Hoe wij leven zonder vinden.
Hoe wij zoeken met omhaal
Van woorden, op de tenen
Van de taal. Houden wij
Elkander, o elkander
Houden wij elkander
Toch maar even vast.
Lieve van Hoestenberghe
je hebt me alleen gelaten
maar ik heb het je al vergeven
want ik weet dat je nog ergens bent
vannacht nog, toen ik door de stad
dwaalde, zag ik je silhouet in het glas
van een badkamer
en gisteren hoorde ik je in het bos lachen
zie je, ik weet dat je er nog bent
laatst reed je me voorbij met vier
andere mensen in een oude auto
en ofschoon jij de enige was die
niet omkeek, wist ik toch dat jij
de enige was die mij herkende de enige
die zonder mij niet kan leven
en ik heb geglimlacht
ik was zeker dat je me niet verlaten zou
morgen misschien zul je terugkomen
of anders overmorgen of wie weet wel nooit
maar je kunt me niet verlaten
Hans Lodeizen (1924-1950)
Uit: Verzamelde Gedichten (Van Oorschot, Amsterdam, 1996)
.
Als ik weg ben...
Als jij weg bent
dan vind ik je wel
tussen de regels
van achteloos wit
jij bent wat er niet geschreven staat
zo lees ik je
onverhoeds
in een plas water
waarin de zon schijnt
of als het regent
en de bomen wenen
of wanneer ze zich in de armen leggen
van de wind
dan hoor ik je
zingen
duizendmaal zoals de zee.
PS.
Zoek mij niet. Als ik weg ben.
Laat mij verdwijnen.
Achter het gordijn. Van een herinnering.
Maar nu en dan
zal ik mij hullen. In een geur.
Vluchtig. Als een ogenblik.
Zet dan het venster open. En denk aan morgen.
Tussen de lakens
in het donker, tussen de lakens
verdwijnt de tijd
weet hij haar huid, billen en buik
meisjeszacht
in het donker, tussen de lakens
de jaren kwijt
vatten haar lippen zijn staande
oude jongensdroom
in het donker, tussen de lakens
vergeten zij
weten de witte haren, oude leden
van geen belang
in het donker, tussen de lakens
de tijd ten spijt
komen ze samen als vanouds
in tederheid
Tonny Hollanders
Breek niet, mijn hart, er rijzen schone dagen
Voor ieder, die het ganse leven leeft,
Voor ieder, die volhardend strijdt en streeft –
Heb lief, mijn hart, dan kunt gij alles dragen !
H.C.Muller
Uit: Troost der liefde
Geef mij een woord
Een helend woord
Een woord dat maakt
Dat ik weer verder kan
Geef mij een zin
Die mij zin in
Het leven geeft
Geef mij een woord
Zeg iets
Iets liefs
Geef mij een woord
Guillaume Van der Stighele
Je bent gekomen om te blijven
je liet voetsporen na in de tijd
je adem werd ruimte
stilte en woorden tussenin.
Je kwam en je ging
je liet me de mooiste herinering
de tweespraak
van een nooit eindigend begin.
Claire vanden Abbeele
Een witte ochtend
Een witte ochtend, eerste dooi
de lucht wit-grijs, egaal gespreid
en aan de lange horizon
welt nu een witte zon.
Geen wind, beweging of geluid.
Er botten waterdruppels uit;
aan iedre tak en iedre struik
zijn knoppen licht.
Een hartstochtsloze en totale aanwezigheid
maakt zich nu kenbaar en het is
of in een diepe adempauze van de tijd,
dichtbij, een pasgeboren kind
zich stil, volmaakt en ademend bevindt.
M.Vasalis
.
De zomers
Klaprozen, korenbloemen, barstenvolle
goudgele aren streelden mijn gezicht.
Groengouden vliegen zoemden een gedicht.
Rood liet het ooft de appelwangen bollen.
Zomernachtdonker is gesmolten licht.
Niet bang zijn voor kabouters en voor trollen.
Ze komen 's nachts het grasveld voor je rollen.
Alleen een dom kind houdt zijn ogen dicht.
Zullen wij dit soort zomers nooit meer zien?
Ging dan het paradijs voorgoed verloren
omdat wij aan de wereld toebehoren?
Huil niet, huil niet, de hemel zal misschien
een zolder in een huis zijn zonder zorgen.
Daar hebben ze die zomers opgeborgen.
Kees Stip
O, ik weet het niet
O, ik ken je niet,
mijn liefste,
ik weet niet wie je bent
maar ik houd van de O in jou
je blozende ogen,
je mond en tong
hoe ze kijken en zwijgen
soms ben je mijn dagelijks brood
dan weer een appel
die ik opnieuw wil plukken
ook al ben ik honderdmaal
je rood vergeten
vandaag nog leer ik vliegen
zonder handen
om dan dicht bij jou
dicht bij jou alles te verliezen.
Uvi