A thing of beauty - Uvi

Het woord



Hoe wij elkander vinden
In het zacht omhulsel taal.
Hoe wij draden binden
Van het hakkelend verhaal.
Hoe wij leven zonder vinden.
Hoe wij zoeken met omhaal
Van woorden, op de tenen
Van de taal. Houden wij


Elkander, o elkander
Houden wij elkander
Toch maar even vast.



Lieve van Hoestenberghe

je hebt me alleen gelaten
maar ik heb het je al vergeven

want ik weet dat je nog ergens bent
vannacht nog, toen ik door de stad
dwaalde, zag ik je silhouet in het glas
van een badkamer

en gisteren hoorde ik je in het bos lachen
zie je, ik weet dat je er nog bent

laatst reed je me voorbij met vier
andere mensen in een oude auto
en ofschoon jij de enige was die
niet omkeek, wist ik toch dat jij
de enige was die mij herkende de enige
die zonder mij niet kan leven

en ik heb geglimlacht

ik was zeker dat je me niet verlaten zou
morgen misschien zul je terugkomen
of anders overmorgen of wie weet wel nooit

maar je kunt me niet verlaten

Hans Lodeizen (1924-1950)
Uit: Verzamelde Gedichten (Van Oorschot, Amsterdam, 1996)

.

Als ik weg ben...

Als jij weg bent
dan vind ik je wel

tussen de regels
van achteloos wit

jij bent wat er niet geschreven staat
zo lees ik je

onverhoeds

in een plas water
waarin de zon schijnt

of als het regent
en de bomen wenen

of wanneer ze zich in de armen leggen
van de wind

dan hoor ik je
zingen

duizendmaal zoals de zee.



PS.
Zoek mij niet. Als ik weg ben.
Laat mij verdwijnen.
Achter het gordijn. Van een herinnering.

Maar nu en dan
zal ik mij hullen. In een geur.
Vluchtig. Als een ogenblik.

Zet dan het venster open. En denk aan morgen.

Uvi
link naar: "Dagboek van de onvoltooid verleden tijd."

Tussen de lakens



in het donker, tussen de lakens
verdwijnt de tijd
weet hij haar huid, billen en buik
meisjeszacht

in het donker, tussen de lakens
de jaren kwijt
vatten haar lippen zijn staande
oude jongensdroom

in het donker, tussen de lakens
vergeten zij
weten de witte haren, oude leden
van geen belang

in het donker, tussen de lakens
de tijd ten spijt
komen ze samen als vanouds
in tederheid



Tonny Hollanders

Breek niet, mijn hart, er rijzen schone dagen
Voor ieder, die het ganse leven leeft,
Voor ieder, die volhardend strijdt en streeft –
Heb lief, mijn hart, dan kunt gij alles dragen !



H.C.Muller


Uit: Troost der liefde

Geef mij een woord
Een helend woord
Een woord dat maakt
Dat ik weer verder kan

Geef mij een zin
Die mij zin in
Het leven geeft

Geef mij een woord
Zeg iets
Iets liefs
Geef mij een woord



Guillaume Van der Stighele

Je bent gekomen om te blijven

je liet voetsporen na in de tijd

je adem werd ruimte

stilte en woorden tussenin.



Je kwam en je ging

je liet me de mooiste herinering

de tweespraak

van een nooit eindigend begin.




Claire vanden Abbeele

Een witte ochtend


Een witte ochtend, eerste dooi
de lucht wit-grijs, egaal gespreid
en aan de lange horizon
welt nu een witte zon.
Geen wind, beweging of geluid.
Er botten waterdruppels uit;
aan iedre tak en iedre struik
zijn knoppen licht.

Een hartstochtsloze en totale aanwezigheid
maakt zich nu kenbaar en het is
of in een diepe adempauze van de tijd,
dichtbij, een pasgeboren kind
zich stil, volmaakt en ademend bevindt.



M.Vasalis

.

De zomers


 
Klaprozen, korenbloemen, barstenvolle
goudgele aren streelden mijn gezicht.
Groengouden vliegen zoemden een gedicht.
Rood liet het ooft de appelwangen bollen.


Zomernachtdonker is gesmolten licht.
Niet bang zijn voor kabouters en voor trollen.
Ze komen 's nachts het grasveld voor je rollen.
Alleen een dom kind houdt zijn ogen dicht.


Zullen wij dit soort zomers nooit meer zien?
Ging dan het paradijs voorgoed verloren
omdat wij aan de wereld toebehoren?
Huil niet, huil niet, de hemel zal misschien
een zolder in een huis zijn zonder zorgen.
Daar hebben ze die zomers opgeborgen.



Kees Stip

O, ik weet het niet



O, ik ken je niet,
mijn liefste,
ik weet niet wie je bent

maar ik houd van de O in jou


je blozende ogen,
je mond en tong
hoe ze kijken en zwijgen


soms ben je mijn dagelijks brood


dan weer een appel
die ik opnieuw wil plukken
ook al ben ik honderdmaal


je rood vergeten


vandaag nog leer ik vliegen
zonder handen
om dan dicht bij jou


dicht bij jou alles te verliezen.



Uvi

link naar: "Dagboek van de onvoltooid verleden tijd."

De sonnetten van de kleine waanzin nr. 4

Ik loop waar ik val en mij op moet rapen.
Geen boom en geen struik en geen horizon.
Er hangen alweer stormen voor die zon.
Ik wou dat ik één uur, één uur kon slapen.

Heet mij toch welkom, wereld van vandaag.
Of van vandaag niet dan misschien van morgen.
Ik ga in mijn splinters en onweer verborgen
en ga alleen en weet niet wat ik vraag.

Maar ik wil de moed hebben tot het laatste,
niet meer aan mij denken of aan die ander
of aan wat mijn woorden aan zon terugkaatsten.

Dood is hier. Ik wil zien hoe ik verander
en of ik weggaan of alweer leven moet.
Maar ik wil niet zonder zijn, niet zonder moed.

Hans Andreus

Het luchtkasteel



Ik wil, voor ik verander
in een kei, een mier
of een papaverbloem,
de schepper worden
van een luchtkasteel.


Ik zal de daken knippen
uit inktpapier,
de kamers vouwen
uit vochtige kranten
en op de muren van muziekpapier
zal ik lachgezichten
voor de ramen schilderen
met metaalinkt.
In mijn slot zullen wonen
duiven van oud zilver.


Ik zal, voor ik verander
in een steen, een dier
of in een slingerplant,
de schepper worden van
een luchtkasteel,
want ik beschik
over de zachte handen
van een uitvinder.



Paul Snoek

.

Wat je hebt, weegt zelden op tegen het gemis. Maar wat er dan precies in je leven ontbreekt, kun je niet onder woorden brengen.
Je weet alleen dat je erop wacht, elke dag, al jarenlang, en dat het met je uiteindelijke bestemming te maken heeft; met je vervulling.
Je wacht op één of ander teken dat je de zin, de noodzaak van jouw leven duidelijk zal maken.
Omdat je ervan overtuigd bent dat er voor elk mens één heel speciale taak is weggelegd die niemand anders in zijn plaats kan doen.
En omdat hij die taak moet volbrengen met alle geloof en alle wilskracht die hij in zich heeft, tegen alle wanhoop en twijfel en tegenkantingen in en ongeacht de offers die het van hem vraagt.
Opdat hij één keer in zijn leven zichzelf zal overwinnen. Maar het teken blijft uit.
En je wacht nog, geduldig of plotseling wanhopig,
dat je het niet zult herkennen als het zich uiteindelijk toch aandient en dat het dan onherroepelijk te laat zal zijn,
nooit meer te achterhalen, of dat je tevergeefs wacht,
dat er niets is om op te wachten dan de dag van vandaag,
dat elke dag de grote kans van je leven voorbijgaat
en dat de tijd die je rest steeds korter wordt.
Steeds korter.

Uit 'Sneeuw' - Gerda Van Erkel

Ik ga nu slapen met mijn verdriet...



Ik ga nu slapen met mijn verdriet.
Zelf slaapt het al. Het voelt mij niet.
Jaagt het zich op van droom naar droom,
zo bang als ik voor dwalende vragen?


Ik weet het niet. Ik lig en kijk
het zwart in. Ik ben ver van het lijf
dat naast me ademt. Ik gebied
mijn hersens , tervergeefs, te doven.


Zij spinnen een eentonig lied,
verjagen slaap maar niet verdriet,
dat in zijn droom mijn slaap verbiedt.


En als het ontwaakt? Vlucht ik dan? Sla ik?
Omhels ik het? Het lichaam naast me
beweegt. Het kreunt. Ik ken het niet.



Geert van Istendael

Nieuwjaarsbrief



Gelukkig nieuwjaar, Zoet, en dank je voor het oude.
Mijn jaren duren lang en die van ons zijn kort.
Je kerstboom staat zijn groen nog in het rond te neuriën
Van de bossen ginder, allemaal zijn zij gekomen
Naar de Daenenstraat om ons hier toe te geuren.
Gelukkig nieuwjaar, Zoet, en dank je voor het oude.


Die dag in maart dat jij mij langzaam overkwam
Is ook vandaag mijn zon. Het sneeuwt de kamer onder
Met herinneringen die wij worden, warm en koud
Zijn wij voortaan elkaars geheugen en vergetelheid.
Ook straks gaan wij gearmd en stil dit wit in daar.
Gelukkig nieuwjaar, Zoet, en dank je voor het oude.



Leonard Nolens
uit: En verdwijn met mate,

zijn we je nu kwijt
of niet

je ogen
maar je kijken niet
je lippen
maar je lachen niet
je handen
maar je strelen niet
je adem
niet je praten

en ook de liefde niet

alles wat je was
heb je bij ons gelaten

zo mooi is ons verdriet




Rik Gerard

Moeder


Wat jij met de tijd doet
is wat een ouwe grootmoedersklok
ermee doet: twaalf uur slaan
en daar alle tijd voor nemen.
Jij bent de klok: de tijd gaat voorbij
maar jij blijft. Jij wacht.

Wachten is wat een tuin overkomt
onder sneeuw, een boomstam
onder mos, hoop op betere tijden
in de 19de eeuw,
woorden in een gedicht.

 Want poëzie heeft te maken met het lang
samen laten liggen beschimmelen van dingen,
het alkohol laten worden van druiven,
het konfijten van feiten, het inmaken
van woorden, in de kelder van jezelf.


Herman de Coninck

Winter

winter. je ziet weer de bomen
door het bos, en dit licht
is geen licht maar inzicht:
er is niets nieuws
zonder de zon.

En toch is ook de nacht niet
Uitzichtloos, zo lang er sneeuw ligt
Is het nooit volledig duister, nee,
Er is de klaarte van een soort geloof
Dat het nooit helemaal donker wordt.
Zo lang er sneeuw is, is er hoop.

Herman de Coninck

uit: Zolang er sneeuw ligt (Brugge, 1981)

In mijn leven worden de winters langer
De kleuren valer, de vrienden banger
De liefde verdwijnt uit mijn gezicht
Ik berg mij op in mijn gedicht


Cees Nooteboom