De tuinman schrijft rozen op haar raam.
Zij leest ze niet.
Hij legt de herfst te slapen in een winterbed.
En zal voor haar de lente wakker maken.

Zij ziet hem niet.
Hoe hij voor haar de bomen groeien laat.
Hoe hij de tijd snoeit tot groene dagen.
En het gras voorzichtig voor haar voeten legt.

Zij voelt het niet.
Enkel de woorden van een blauwe rijmelaar
lijken haar poëzie.
Terwijl de tuinman naarstig zijn gedichten spit.

Voor haar.



Uvi


Link naar: De onvoltooid verleden tijd van gemis en verlangen

Ik kom van ver
van waar jij mooi was tussen je haren
als een eiland tussen het riet.
En je mond viel traag, traag
over mijn gezicht als avond
over de landen, als stilte
over dit gedicht.

Hoe zijn mijn handen wit
sindsdien, als om te leggen in een schrijn:

in de droom dat wij nog samenzijn.


Herman de Coninck

September strooit het mooiste licht van het jaar
over de ochtend.
De wolken zijn gezwollen. Als de uiers van koeien
die op melken staan.

De zon is barmhartig. Alsof ze al een seizoen
ouder werd. Niet meer dat hitsige van de zomer.
Maar met een warmte vol mededogen.
Ze schuift trager door het huis. De tafel baadt ingetogen.

In het licht. De wind speelt vrolijk met de bomen.

Uvi


Link naar: De onvoltooid verleden tijd van gemis en verlangen

.

Slaapliedje voor Laura in Gigaro


Een miljoen vissen houden zich stil
en daardoor slaapt de zee.
Moge ook jij een paar duizend gedachten
niet hebben, en daaronder slapen.

(Ik heb ze voor jou gehad. En soorten verdriet.
Ze waren de moeite niet.)
En moge je ontwaken door vogelgekwetter
God is vrij vertaald in het Hebreeuws,

maar dit is naar de letter.

Herman de Coninck

Tussen nu en later

Meeuwen lezen de zee,
de taal van het water.
Schrijven boven het schuimend alfabet
hun signatuur.

Met blauwe wind.
En witte adem.

Ik hoor haar haren
golven op later.
Als we droom en daad
vertalen in avond.

Met witte lakens.
Zeilen tot in haar blauwe haven.

Uvi


Link naar: De onvoltooid verleden tijd van gemis en verlangen

Lectuur van een lichaam

Als ik je schrijf en schep
dan pas besta je echt
het wit van m’n verbeelding
rondom het lichaam van je letters

zo schilder ik je tot vrouw
voluptueus blauw van zinnen
lippen als voorzichtig linnen
uit geweven gemis

dijen van golven
en deinende borsten
ogen en mond
twee clichés in de ochtendstond

ik teken je bestaan
tussen dauw en de wassende maan
schreeuw je een naam
met vleugels van zee en wind

hoe blaas ik leven
in de verf van je beeld
spreek dan toch
en beweeg


Uvi

Link naar: De onvoltooid verleden tijd van gemis en verlangen

.

Laat me je adempauze zijn
je oponthoud
je vaste plek

prevel me zachtjes en verdwijn
tussen m'n regels door
ontdek

hoeveel geluk
er in een spatie
schuilen kan

laat me je adempauze zijn

zo nu en   dan

Judith Nieken

Testament

Ik heb een oude ster ontmoet

die valt wanneer ik sterven ga.

Soms, als ik naar de hemel staar,

knikken we even naar elkaar.

Ik heb een afspraak met een boom

dat hij zich over mij ontfermt

en witte bloesems bloeien laat

wanneer ik in zijn wortels slaap.



Ingmar Heytze

Ik wil je in woorden wikkelen
je vangen in metaforen
me verstoppen in de gaatjes
die je blikken in me boren
ik wil het licht dat jou draagt
langzaam in mijn ogen druppelen
langs de vezels van je
trui naar je lippen huppelen
urenlang harp spelen op je wimpers
en languit liggen in je zij
ik wil de zee horen in je oorschelp
en eindelijk kunnen zeggen: je ruist in mij

Bo Vanluchene

.

Sprookje

Voor mijn moeder en dochtertje



Zij luisteren beiden naar haar oud verhaal,
wondere dingen komen aangevlogen,
zichtbaar in hun verwijde ogen,
als bloemen, drijvend in een schaal.

Er is een zachte spanning in hun wezen,
zij zijn verloren en verzonken in elkaar,
- het witte en het blonde haar -
geloof het maar, geloof het maar,
alles wat zij vertelt is waar
en nooit zal je iets mooiers lezen.



M. Vasalis