Over zeebenen

'Flower girl and ring bearer'.   Will mag de ringen dragen en de Flower girl het mandje met bloemblaadjes.

Het regent pijpestelen wanneer we zondag op pad gaan. Dat wordt geen Nijmegen waar een Middeleeuws spektakel en optocht plaats vindt, maar we gaan regelrecht naar Ben en Diny. Maar het blijkt dat het in Nijmegen prima weer is geweest en Ben en Wouter hebben deel uitgemaakt in hun uitmonstering te paard naar Hella Haasse’s ‘Woud der Verwachting’.
Natuurlijk bekijken we de impressies van hun laatste vakantie op video, le tour nostalgique. Via Baume les Messieurs waar we 25 jaar geleden met hen en hun nog jonge jongens waren gingen ze richting Alpen en hebben in drie dagen alle bergbanen gehad die er waren met hun drie daagse kaart. De video was al prachtig.
Vanmorgen is het doel van Diny en mij Zorgcentrum het Bundeling in Ruurlo. Daar komt Henk Braakhekke aan tante Dine Kornegoor een fotoverslag laten zien van de Boerenbruiloft die door de Wildenborchse Toneelvereniging TAO in 1995 opgevoerd is bij broer Martin en Catrien Kornegoor, van de Mulder. Het valt in zeer goede aarde. Al kan tante Dine lichamelijk niet veel meer na haar val, het koppie is nog helemaal in orde en je zag haar genieten. Er was nog tijd over voor het eten en Henk had nog veel meer foto’s paraat. De familie Koning van de Kostede passeerde ook de revue. Alles heel herkenbaar. Ome Gert Kornegoor was vaak te zien als naaste buurman bij al die verschillende feestelijkheden. Ook foto’s waarop ze nog samen een dansje maakten. Al met al een wel bestede ochtend. Tante Dine wil graag tracteren. Een kopje koffie en een glaasje fris kan ze aan ons kwijt, maar het kopje soep dat ze zo graag wil bestellen hebben we uitgesteld tot later…
En nu…. hebben we net Tessa weer opgehaald bij Mark en Jennifer en komen in een wolkbreuk thuis net zoals we dat gisteren verlieten.
En warempel…. Henk heeft al een paar foto’s van tante met nichtjes opgestuurd.

Het was me het dagje wel, kun je soms zo hebben. Wim is naar de Voedselbank en ik ben nog aan het bijkomen van de leuke maar drukke dag.
We tellen al weer een paar kuikens minder. Eén van de 10 kuikens lag gisteren al aangevreten bij de ren. Ik denk dat mevrouw Buizerd de weg weet en een wit kuiken tussen het groen valt wel op. En ook vanmorgen telden we alweer een wit kuiken minder. Als het haantjes zijn gun ik die familie Buizerd nog wel wat, maar hij moet me niet aan de hennetjes of grote legkippen zitten. Wanneer ik nu de haan een waarschuwend geluid hoor maken ben ik op mijn hoede en ren naar buiten.
Verder komt het al dichter bij onze vakantie en bovendien verwacht ik morgen bezoek en wat doe je dan als je een dag of wat niks aan je huis hebt gedaan. Er wordt gesopt, gestofzuigd en ramen gewassen. De ramen is Wim zijn ding gelukkig. We moeten er gewoon even van bijkomen.
Dan staan de boodschappen op ons lijstje. Eerst naar Intratuin voor een paar nieuwe planten voor het raam. Dat lukt, maar wanneer we daar wegrijden maakt de auto ineens een raar geluid. Er klopt iets niet. Hij is al wat ouder en begint af en toe lastig te worden. We gaan regelrecht naar de garage die, hoe kan het, net om de hoek is. De monteur komt ons al tegemoet. Die hoorde het vreemde geluid al dichterbij komen. Om een lang verhaal kort te maken: de pomp van de airco is kaduuk. Een schade van minstens 952 euro. Wat doe je dan? We hebben al wel eens over inruilen gedacht, maar ja hij deed het altijd zo goed, hij reed zo lekker…. Nu stonden we binnen een half uur over een ander auto te denken, zo vlak voor de vakantie. Ze hebben een mooie C5 in de aanbieding van 2007, zilverkleurig… Wat gaan we doen? We slapen er eerst een nachtje over, kregen een knalrode C3 mee en gaan zaterdag opnieuw kijken. Ik heb zo’n idee dat het hem wel wordt….

Ze zitten gezusterlijk bij elkaar, mijn Marokkaanse taalmaatje en haar zuster. Beiden gehuld in hoofddoek en lange kleding. Zus is hier gelogeerd en blijft twee maanden. Ik word met open armen ontvangen. ‘Hoe was de vakantie? Alles goed? Alles goed met man?’
De koffie staat klaar, maar de zussen doen niet mee. Helemaal niet moeilijk, zegt mijn taalmaatje als ik haar vraag of ze het niet moeilijk vindt om de hele dag niets te eten en te drinken. Vanavond mag het weer. Gisteravond was de hele familie hier, samen aan de couscous met allerlei lekkers erbij. De zus begrijpt natuurlijk niet veel van mijn woorden. Ik probeer korte zinnen en veel hand- en voetenwerk. Tot mijn genoegen merk ik dat mijn taalmaatje veel kan vertalen voor haar zus, die pas voor de eerste keer in Nederland is. Ze heeft een fijn gezichtje, ook getatoeëerd, net als haar zus. Die heeft me verteld dat het in Marokko de gewoonte was om zich op deze manier te versieren als jong meisje. Ik vraag hen of ze ook zoveel over vroeger praten, hoe het was toen ze jong waren. Ze moeten meteen lachen, een schot in de roos.
‘Gaan jullie volgende week mee naar mijn huis?’, vraag ik. Beiden knikken enthousiast. ‘Ja..schapen..zegt ze tegen zus..Nee geen koffie, nog 14 dagen ramadan’.