of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe

seniorennet.be

Zaterdag 20 augustus 2011

Scharrelen...

De kuikens zijn aan het uitbuiken na het voeren van vanmorgen.. ergens onder de struiken, maar ik maakte deze foto van de schapen met de nieuwe camera.. op de automaat, dat wel..., maar vanaf ruim 15 meter. Blij met een Canon want de werkwijze lijkt erg op de analoge Canon spiegelreflex die we vroeger gebruikten.

I
We hebben 10 kuikens in de aanbieding…. scharrelkuikens. Ze zijn net door moeder op eigen benen gezet en gaan opgewekt door het leven. Soms is het net of er een paar minder zijn, maar die komen dan ineens van onder de rododendrons gestoven om weer in de buurt van de anderen te zijn.
Aan het begin van de avond is het verzamelen bij de hondenbench want dan krijgen ze nog een paar handjes extra voer in die bench. Dat is vanwege het gemakkelijker kunnen vangen straks, maar dat weten ze nog niet….
De moeder kijkt niet eens meer naar ze om, ineens was het klaar met de opvoeding. Het was tijd om zich terug te trekken naar waar ze hoort… bij de haan en andere kippen.
Daar hebben we genoeg aan. Bovendien is het hok te klein voor de nieuwe aanwas. Wie dus zin heeft in een koppeltje kippen? Ik heb in elk geval twee haantjes geteld, maar dat is nog niet goed te onderscheiden.
Even een belletje of een mail en we trekken ’s avonds, als ze lekker smikkelen, aan het touwtje van het deurtje van de bench. En…. volgend voorjaar heb je ’s morgens een eitje van eigen kippen bij je ontbijt!

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 13:33 Stuur door Reageer op dit bericht

1 reactie op dit bericht

ani21 augustus 2011 om 18:36

mooie foto , maar ik kan hem niet groter maken , deze keer

en jammer , maar kippen , dat zal hier niet gaan

'k heb wel mollen vandaag !!

Goede gedachten komen altijd uit het hart.

ik wens je een zorgeloze start van de week toe !

Image and video hosting by TinyPic

Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Vrijdag 19 augustus 2011

Mark met Queeny

'Je moet er mee spelen’, gaf Rick als antwoord op mijn vraag om die nieuwe telefoon die ik van hem kreeg eens helemaal goed uit te leggen. Hij had een nieuwe gekregen na twee jaar. Nee, een boekje had hij niet bij de hand. Mijn eenvoudige Nokia beviel prima, maar dit ding werkt weer heel anders. Het komt er op neer dat ik hem zo weinig gebruik dat de batterij leeg is als ik het wel van plan ben. Maar straks wanneer we onderweg zijn naar Schotland wil ik wel kunnen SMS en.
Eigenlijk bevalt het goed om in juli en augustus in de buurt te blijven. Nou ja… in de buurt, in Nederland dan, want als je de caravan op Camping de Boomgaard mag parkeren ben je daar wel eens te vinden. We zijn de afgelopen maand al 3 keer op en neer geweest en volgende week gaan we nog eens. Lekker gefietst met Ben en Niesje en Ben en Riet, naar de Zomercarroussel in de Lindese molen, met Diny op stap. Het was ontspannen. Zo gaan Mark en Jennifer dit jaar ook niet ver weg. Ze gaan vanuit huis leuke dingen doen. Het weer werkte alleen nog niet mee. Toch hebben ze nog 2,5 week, dus dat gaat helemaal goed komen.
Morgen komt ons nieuwe speeltje dan, de nieuwe Canon Powershot G 12. Wim Harwig heeft me uitvoerig geïnstrueerd over de voor- en nadelen van de verschillende types. We blijven bij Canon omdat die bij alle camera’s dezelfde techniek gebruikt voor de instellingen. Pamela heeft intussen verteld over de voordelen van de Canon Powershot S 90 en broer Henk maakt ook fantastische foto’s met een Canon spiegelreflex camera.
Morgen komt ie. Vandaag waren we net even weg toen ons nieuwe wonder aangeboden zou worden. Vooruit…één dag kan er nog wel bij. Als we straks in Schotland zijn kunnen we in alle weersomstandigheden oefenen, er mee spelen, om Rick z’n woorden te gebruiken.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 14:15 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 18 augustus 2011

Beeld en Geluid

We zouden nog net de trein kunnen halen, ik draai me nog even om voor een snelle foto van dit Museum Beeld en Geluid... Ja jammer... dat tegenlicht, maar beter een slechte foto dan geen foto is het motto van neef Wim Harwig en vooruit... daarin heeft hij gelijk.

Voor het eerst in mijn leven was ik blij met Wim z’n eis om eerste klas te reizen. Hij wilde wel een 60+ kaart voor de trein maar wil niet opgepropt zitten. Nee zo op een kluitje zitten vind ik ook niks, maar ik vond altijd gewoon 2e klas reizen prima. Pas toen ik jaren terug na een drukke studiedag van Utrecht tot Zwolle geplet tussen mensen en de wc deur heb gestaan nam ik me voor om voor school altijd 1e klas te reizen. Was ook geen probleem. Ook gisteren was de trein vanaf Zwolle afgeladen en in de 2e klas stonden mensen dat hele eind. Wim heeft al heel lang in z’n achterhoofd dat hij eens naar Hilversum wil naar het Museum Beeld en Geluid. Nu was Susan daar niet wild van. Die is er pas met een van de zonen naar toe geweest.. Mijn verwachtingen waren niet hoog gespannen, zullen we maar zeggen.
Och wat heb ik moeten lachen… al die oude beelden… Koot en de Bie.. al die oude shows.. te veel om op te noemen. Het was ook voor kinderen een waar paradijs, die konden zich helemaal inleven en veel zelf doen. Je kreeg een ring waarmee je veel kon activeren. We hebben lang nog niet alles gezien. Op een gegeven moment was Wim me kwijt en zat ik te kijken naar een oud tv fragment, kinderen die dan zo’n gordijn lostrekken en iets mogen vertellen of laten zien. Een jongetje wilde iets over palingen vertellen en wilde de paling in een glazen pot doen maar dat verrekte ding glibberde iedere keer uit zijn handen en moest hij hem weer van de grond pakken… en dat tot vier keer toe. Of het meisje dat een hond had die begon te janken en te joelen bij de zang van Koos Alberts. Voor ons was er natuurlijk veel nostalgie bij.
Ik moet zeggen dat het voor kinderen vanaf een jaar of 8 à 9 een hele leuke dag kan zijn.
We besloten de dag bij de Griek, ook leuk!

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 12:46 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 17 augustus 2011

Ramadan

Ze zitten gezusterlijk bij elkaar, mijn Marokkaanse taalmaatje en haar zuster. Beiden gehuld in hoofddoek en lange kleding. Zus is hier gelogeerd en blijft twee maanden. Ik word met open armen ontvangen. ‘Hoe was de vakantie? Alles goed? Alles goed met man?’
De koffie staat klaar, maar de zussen doen niet mee. Helemaal niet moeilijk, zegt mijn taalmaatje als ik haar vraag of ze het niet moeilijk vindt om de hele dag niets te eten en te drinken. Vanavond mag het weer. Gisteravond was de hele familie hier, samen aan de couscous met allerlei lekkers erbij. De zus begrijpt natuurlijk niet veel van mijn woorden. Ik probeer korte zinnen en veel hand- en voetenwerk. Tot mijn genoegen merk ik dat mijn taalmaatje veel kan vertalen voor haar zus, die pas voor de eerste keer in Nederland is. Ze heeft een fijn gezichtje, ook getatoeëerd, net als haar zus. Die heeft me verteld dat het in Marokko de gewoonte was om zich op deze manier te versieren als jong meisje. Ik vraag hen of ze ook zoveel over vroeger praten, hoe het was toen ze jong waren. Ze moeten meteen lachen, een schot in de roos.
‘Gaan jullie volgende week mee naar mijn huis?’, vraag ik. Beiden knikken enthousiast. ‘Ja..schapen..zegt ze tegen zus..Nee geen koffie, nog 14 dagen ramadan’.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 08:28 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 15 augustus 2011

Hee zol zo gauw neet biet'n...

De pittige teckel.

'Hij zal niet zo gauw bijten’, dat zeggen ze allemaal, de hondenbezitters die denken hun eigen felle huisvrienden te kennen. Dat dacht ik ook van grote Laska, de Schotse collie, maar die had mooi de meteropnemer in z’n bil toen die onverwacht aanbelde en wij net de achterdeur uitkwamen. Nee er was niets stuk, zelfs geen wondje, maar we kregen wel een brief in huis dat wanneer deze man psychisch letsel zou hebben, wij wel aansprakelijk waren. Niets meer van gehoord gelukkig.
Saartje, de teckel van Ben en Diny is ook een bijzondere. Die heeft haar voorkeuren. Wanneer bepaalde mensen langs komen fietsen is ze paraat. Ze volgt ze van het begin van de weg tot aan het eind van hun stuk weg en ik meen te weten dat sommigen er niet zonder kleerscheuren van af zijn gekomen. 'Die zölt wel een keer wat ezeg hebb’n of van zich afeschupt’, vergoelijkt Diny haar lieveling. Maar Ben houdt Saartje wel in de gaten. 'Dat kö-j toch niet hebb’n’, vindt hij.
Zo hadden Henk en Gerrie ook zo’n bijzondere teckel, hij heeft het er nog over. Hij stuurde er zelfs eens een foto van. Ik reageerde erop met: Dat lijkt me een pittig hondje. Dat bleek. Wanneer Henk met mensen in de kamer foto’s aan het uitzoeken was moest hij soms geregeld naar zijn werkkamer boven om iets op te halen. De hond bleef dan op drie meter afstand van het bezoek liggen, maar zo gauw die maar iets bewoog begon hij fanatiek te blaffen. Het bezoek verroerde zich dan niet meer. ‘Och... hee zol zo gauw neet bieten’, kwam er achteraan.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 23:50 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 15 augustus 2011

Heb ik d'r gebrek an?

Foto: Pamela maakte veel foto's van typisch Nederlandse details.

Eigenlijk was ik best tevreden met mijn kleine zakcameraatje, de Canon IXUS 85 IS. Kan je overal mee naar toe nemen in je jaszak of achter de rits van m’n handtas. Altijd heb ik dat kleine ding bij me. De foto’s die ik met gewoon helder weer maak zien er prachtig uit, vooral wanneer ik dichtbij het onderwerp sta. Maar wanneer ik wat verderaf sta… nou ja… dan wordt het wat minder. Ik kan wel wat inzoomen maar dan is meteen de kwaliteit weer minder. Wanneer ik dan de foto’s ga resizen om op de website te zetten is het soms schrikken.
Nu zie ik tegenwoordig regelmatig foto’s van professionele- en goede amateurfotografen en dan ja dan vraag ik me wel eens af… ligt het aan mij of aan het toestel.
Toen Wim Harwig weer de zoveelste fantastische foto op Flickr had gezet ging ik opnieuw nadenken… En toen we bij Henk en Gerrie vandaan kwamen kreeg ik ongevraagd een paar afdrukken met informatie over geweldige camera’s mee. Dat zegt wel wat…
Degene die als eerste favoriet gold, de Canon Powershot SX30 IS weegt meer dan 600 gram. De tweede is een Nikon Coolpix P500 wel 100 gram minder. Beiden schijnen erg goed te zijn.
We zijn in de keuken aan het wegen geweest hoe dat voelde met een bakje water… best zwaar om altijd mee te sjouwen. Toen nog even de Canon Powershot G12 bekeken. Daar maakt Wim Harwig zulke mooie foto’s mee… weer 100 gram minder.
En wanneer ik de foto’s bekijk die nichtje Pamela pas opstuurde die ze hier in Nederland maakte….. die zijn prachtig. Zij had ook een kleine camera. Maar inzoomen zal ze niet gedaan hebben, hoewel deze foto zal ze wel ingezoomd hebben en kijk eens hoe scherp die is.
Wim is er makkelijk in: Gewoon bestellen… en ik mag zeggen welke. Eigenlijk 'heb ik d'r toch wel gebrek an'. Ik mag eerst nog even studeren op de specificaties.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 14:01 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 13 augustus 2011

De Broken Circle

De Broken Circle in de winter.

De Broken Circle en de Spiral Hill bestaan al 40 jaar. Het is niet gemakkelijk er dichtbij te komen want het is verboden bij de zandafgraving te komen, te gevaarlijk. Er wordt nog steeds zand gewonnen. In 1971 kwam Robert Smithson naar Emmen om er een kunstwerk te maken. Zijn Land-Art project zou een link moeten zijn tussen ecologie en industrie. Dat werd de Broken Circle,die aan de noordzijde van de zandafgraving gemaakt is. Ik kende dit project alleen van plaatjes of heel uit de verte. Mede-Shanty zanger, ex-landbouwer uit Nieuw Schoonebeek en nu een begenadigd houtbewerker Herman Leveling, bood ons aan om er een kijkje te nemen. Zijn schoonzoon Gerard de Boer, die eigenlijk beeldend kunstenaar is, runt dit bedrijf en deze plek en Herman heeft de sleutel van het grote hek.
Zo kwam het dat we vanmiddag een date hadden met Herman. Susan, haar vriendin Sally, Wim en ik hebben een mooie middag doorgebracht met Herman en Diny Leveling. Herman maakt prachtige dingen die hij draait van allerlei soorten hout. Sally en Susan konden bijna niet kiezen uit alle moois. Met een paar plastic zakken vol gingen we na de koffie samen op weg naar de Broken Circle en ook nu konden we er niet heel dichtbij komen vanwege de regen, maar het hek kon open en de enorme gevaartes die werden gebruikt voor de zandwinning, stonden in de loods opgeslagen. Natuurlijk mochten we ook even in zo’n gevaarte, even voelen hoe het is. Sally, Susan en ook Wim lieten zich dat geen twee keer zeggen.

Geinteresseerd in het artistieke werk van Gerard de Boer? www.gerarddeboer.com Echt de moeite waard!

De Broken Circle in de winter

Lang geleden was dit het plaatje bij deze zandafgraving. Kan niet meer... te gevaarlijk.

Dit pronkstuk heeft alles te maken met de zandafgraving èn met de artistieke talenten van de eigenaar Gerard de Boer.

Sally op de enorme shovel... met losse handjes ook nog...! Herman r. geniet mee.

Met dank aan Herman en Diny Leveling r.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 16:49 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 12 augustus 2011

In de Lindese Molen

Aan het eind van een avond Zomercarroussel in de Lindese molen bedankt Josée van der Staak de medewerkers met een roos en de bezoekers met een bedankje. Wij zullen voorlopig niet meer een avond mee kunnen maken, maar wie de gelegenheid heeft is verzekerd van een prachtige afwisselende avond. Bij www.theateronderdemolen.nl kom je op de website van Theater onder de Molen.

Vakantie algemeen

Geschreven door hetty om 13:32 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 11 augustus 2011

Martha en Dine

We waren het allang van plan, Diny en ik, om een bezoekje aan tante Dine Kornegoor te brengen in het zorgcentrum in Ruurlo. Maar nu wilden we haar toch iets speciaals vragen.
Toen na de verhuizing van Johan en Joke een doos van pa boven water kwam vonden ze ook een oude foto van een tweeling in een prachtige oude kinderwagen, schatjes, maar wij hadden geen idee wie deze twee kinderen waren. We kennen geen tweelingen in de familie die dit zouden kunnen zijn. We hadden bedacht dat we dat nog aan tante Dine konden vragen. De achtergronden van de familie van pa’s eerste vrouw Hanna Kornegoor kennen wij wat minder. Tante Dine is opgewekt als altijd ondanks haar gebroken heup. We laten haar de bewuste foto zien. ‘O…’, zegt ze, 'dat bun ik met Martha'. En ze vertelt over haar tweelingzusje, dat op 2 jarige leeftijd overleden is. Beiden hadden longontsteking opgelopen. Martha redde het niet, Dine wel. Ze kon zich nog herinneren dat ze samen in het kippenhok waren en elkaar met eieren gooiden. Later werd er nog een jongen geboren in het gezin Kornegoor op ’t Hissink. Deze werd Martin genoemd, naar zijn overleden zusje Martha. Dezelfde foto van de tweeling heeft ze ook bij de foto van haar ouders staan. Raadsel opgelost.
We hopen maar dat ze gauw weer wat opknapt want ze is nu wel erg dunnetjes geworden.
De rest van de dag zwerven we langs onze vaste plekken… Intratuin voor een lekkere lunch en natuurlijk even bij Switch aan, de Kringloopwinkel in Lochem.
De avond wordt bijzonder gezellig, want we gaan met Johan en Joke en de vaste campingvrienden Fred en Edith naar de Zomercarroussel in de Lindese molen. En dit is opnieuw een verrassend leuke avond met veel muziek, zang, cabaret en een verhaal. Wat kan een mens zich nog meer wensen.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 10 augustus 2011

Henk en de surprise barbecue

Het is ze gelukt. De surprise party voor Henk z’n 60e verjaardag bleef lang geheim voor de jarige. Pas vanmiddag toen de verschillende parasols opgezet moeste worden had de jarige in de gaten dat zijn verjaardag een bijzonder tintje kreeg. Anneke had samen met Yvonne een barbecue tot in de puntjes geregeld en vanaf een uur of 4 druppelde het bezoek binnen. De hele familie van beide kanten, buren en vrienden waren van de partij. Het weer deed niet erg mee, maar de parasols, een terrasverwarmer en warme vesten zorgden voor een aangename omgeving. Henk werd verwend met veel cadeaus. Ook voor hem had ik een Luna geschilderd.
Het was ons derde bezoek al vandaag, want na nichtje Ineke opgezocht te hebben gingen we ook nog naar Barchem om de ‘teckel voor Geert’ te brengen ( zie onder ‘schilderijen’) en een cd met vele foto’s mee terug te nemen. Intussen praatte Henk Braakhekke me helemaal bij over al die foto’s die voor mij van belang zouden kunnen zijn. Mijn nieuwe voorraad is dus weer helemaal aangevuld. De teckel werd dankbaar aanvaard en ik kreeg weer een pronkstuk met bloemen van Gerrie’s hand mee.
We zijn redelijk op tijd weer thuis, d.w.z. in de caravan, en maken er een rustig avondje van.

Henk met Luna

Luna

Boef, de teckel van Geert.

Familieperikelen

Geschreven door hetty om 16:30 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 9 augustus 2011

Over veiligheid en een houtzagerij

Er wordt gewerkt aan de Molendijk. Dat zien we meteen als we aan komen rijden. De workmate staat klaar met zaag en toebehoren. Zwager Ben is druk. Voor ze op vakantie kunnen staat er nog een karweitje te wachten. Vorige week had Josca de draad van de wasdroger doorgebeten en heeft het gelukkig overleefd. Dat kan dus niet langer. Voor de veiligheid van de honden wordt de apparatuur nu ingebouwd. Er wordt een heuse kast voor in elkaar gezet in de bijkeuken waar de honden ook hun slaapplek hebben.
Ja… we zijn weer in de Achterhoek aanbeland voor even. Wanneer we even later op Camping de Boomgaard aankomen staat ons vakantiehuisje op een bijveld. De zaken gaan goed ondanks het wat mindere weer. Er is intussen wel een plekje vrij op het grote veld zodat we ‘aan de stroom’ kunnen, want tv is toch handig en een laptop moet ook af en toe opgeladen.
Geen tijd voor tv vanavond. Diny komt nog even langs en even later Johan en Joke.. gezellig.
Ik heb intussen een leuke mail gekregen van een nazaat van de houtzager en meubelmaker BH Groot Bramel, een achterkleinzoon uit Brabant reageerde op de foto’s van de Lamito-film waarop hij zijn voorvader herkende. Leuk om te horen.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 8 augustus 2011

Shoppen

Ik zie twee mannen zitten op een steen bij de ingang van het nieuwe overdekte winkelcentrum in Emmen. Tussen hun knieën staan rijk gevulde plastic tassen van modezaken. Hun gezichten zijn somber. Af en toe kijken ze richting Albert Hein en zuchten diep. Ze zitten duidelijk te wachten op hun winkelende dames. Die zullen hen wel opgedragen hebben om goed op de eerder gescoorde spullen te letten. Het duurt nogal. Ik wacht er niet op en ga samen met Wim de supermarkt in om wat vergeten boodschappen voor het weekeind te doen. Wim houdt van supermarkten. Hij vindt zoveel lekkere dingen. Ik moet hem goed in de gaten houden want hij heeft zo het mandje vol. Het scheelt dat we met de fiets zijn, een fietstas is beperkt. We gaan eigenlijk alleen voor inpakpapier en koffiepads. Maar we komen een lekker appeltaartje tegen… ‘Zullen we die meenemen naar Rick morgen?’ En aardbeien… Vlak voor de kassa.. nog even een stuk leverworst. Nee die Wim doet graag boodschappen… bij de supermarkt dan… of bij het Turkse mannetje in Angelslo die zulk lekker fruit heeft. Wilde perziken zijn favoriet en als je vandaar naar buiten wilt in Angelslo kom je verplicht langs de slager. En o wee als ik daar even stop om vlees te halen. Hij staat meteen achter me om toch minstens een extra stuk leverworst of een paar stukken cowboyspek mee te krijgen.
Van mij mag hij.
Wanneer we buiten komen zijn de mannen weg. Zouden de dames ook aan leverworst gedacht hebben?

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 20:14 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 7 augustus 2011

Ik wete een mooi paadtien

Ons eigen Schoolpad weet ik wel te waarderen al was het op dit moment -oktober 2010- wat lastig fietsen.

Ik wete nog een mooi paadtien’, stelt Wim voor wanneer we op de terugweg zijn vanuit Emmen naar huis.’ ’t Is wel een beetien umme, maor wie-j hebt ja tied zat’.
Daar is t-ie goed in… weggetjes die om zijn. Wanneer we vroeger in de vakantie wandelden in de bergen wist hij ook altijd weggetjes die zo mooi waren. Ik zag daar het nut niet van in. Ik kon zo wel zien dat je dan een kilometer extra liep en extra zweet kostte. 'Wie-j könt net zo goed disse kante op’, placht ik dan te zeggen. ‘Ja ja… ik snap oe al… da’s kotter bie-j’.
Wim heeft vaak gelijk dat je dan een extra stukje natuur ziet, maar om daar nu voor om te moeten lopen…?
Vanuit Emmen heeft hij ook zo z’n eigen routes, meestal door het bos, de Emmerdennen, over smalle paadjes. Maar hij heeft gelijk, je hoort daar veel vogels. Soms heb ik het idee dat de jongen weer in hem boven komt als hij daar over die paadjes fietst, de plassen ontwijkend. En als ik niet beter wist zou het ook het Hattemer bos kunnen zijn.
Gisteren was het anders. Het werd een grindpad langs het kanaal tussen brandnetels en andere wilde planten. Het kanaal lijkt smerig en de planten zijn van het soort dat eerst komt als je de boel op de kop hebt gezet. Maar het is er rustig, zo rustig... ik hoor hier geen vogels. ‘Is dit nou geen mooi paadje', vroeg hij aan het eind? Het was dat ik op mijn E-bike zat, anders was het nog een heel geploeg geworden. Ik rij net zo lief op het brede betonpad… inderdaad… scheelt wel vijf minuten. Dan begrijp ik nog een reden voor deze unieke weggetjes. Je kunt zo alle verkeerslichten ontwijken. Want daar heeft Wim iets tegen. Hij rijdt liever om dan bij zo’n stoplicht te moeten staan.
Nou ja… ik heb weer een heel nieuw stukje 'natuur' in Emmen ervaren.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 18:38 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 6 augustus 2011

Abbie

'Brave little man, swimming with joy', had Pamela hierbij gezet. Will en zijn vader Tim genieten van het koele water. De temperatuur was op dit moment in Minneapolis boven de 40º.

Abbie is weer thuis. Haar half jaar studie aan de Internationale Hogeschool in Den Haag zit er op. Ik denk dat ze in dat half jaar meer van Europa gezien heeft dan ik. Heel wat culturele reisjes zijn er gemaakt en heeft zo het lijkt de liefde van haar leven ontmoet.
Haar liefste wens was om dat met de hele familie te vieren in het huisje van de familie Ackerman aan het meer. Dat hoefde ze tegen oma Berdena maar één keer te zeggen en zo gebeurde dat het afgelopen weekend. Pamela was zo attent om een serie foto’s te sturen van dit familie festijn. Zo te zien was het er warm, aan de verhitte gezichten te zien. Veel boot en water is er te zien op de foto’s. Curtis en Berdena zijn deze week nog gebleven en kwamen gisteravond weer thuis in Minneapolis.
Vandaag staat Abbie alweer in het middelpunt van de belangstelling, want dan wordt ze 21. En ook dat wordt feest, dit keer thuis bij moeder Janeen en vriend Tim, die overigens in september in het huwelijksbootje stappen. Daarna wordt het verjaardagsfeestje nog eens dunnetjes over gedaan met de girls, zo schreef Berdena.
Abbie, een fijne dag gewenst!

Abbie met haar grote broer en twee neefjes

Opa Curtis met kleinzoon Will

Vader Tim met Will

Familieperikelen

Geschreven door hetty om 20:21 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 5 augustus 2011

Eindelijk...

‘Zo jammer… Alle wil geen geitjes’, zei Anja een poosje terug. Ze heeft al heel wat dieren in en om het huis. Behalve haar oude paard heeft ze twee Welsh pony’s, gewone blauwe pauwen, witte pauwen, gewone legkippen, sierkippen, konijnen, een paar herdershonden en een stel katten. En allemaal zijn ze leuk. In het voorjaar zorgt ze dat ze vlak voor Pasen kuikens heeft. Ze bestelt gewoon wat broedeieren en doet ze in de broedmachine. Als de kuikens na 3 weken uitkomen zien de kinderen het hele gebeuren. En dan mag het hele spul mee naar school om te laten zien. De eieren die ze over had gingen in een kastje aan de weg in de verkoop. Maar ja … geitjes zou toch het einde zijn…! Lang houdt Alle voet bij stuk. Voor geiten moet er heel wat werk verzet worden.. die breken uit, vreten alles op enz. Dan moet er eerst een stevige hoge ren komen en een fatsoenlijk hok. Anja en de jongens geven het nog niet op. Ze stelt voor om de kippen op te ruimen, te verkopen en van het grootste kippenhok een hok voor de geitjes te maken. Alle heeft gouden handjes. Vorig jaar bouwde hij nog die enorme boomhut voor de jongens. Eindelijk gaat Alle over stag. Maar dan moet het eerst goed voor elkaar zijn. Eerder komen er geen geitjes. Via Marktplaats vinden ze een enorm stevig hekwerk, goed genoeg om wilde varkens binnen te houden. De kippen ruilt ze in Bargeroosterveld voor een paar jonge geitjes, maar die mogen pas komen als de boel klaar was. Wekenlang gaat ze met de jongens kijken naar hun Saartje en Sientje. Gisteren is er ineens de mail van Anja: ‘De geitjes zijn er… kom maar eens kijken.’
Vanmorgen gingen we. Het hok zou op een grote kinderboerderij niet misstaan. Als je binnenkomt is er eerst een plek voor de kinderen die komen kijken, zodat de geitjes niet meteen naar buiten kunnen. Dan heeft Alle ook nog het schrikdraad doorgetrokken binnen in de ren. En Saartje en Sientje zijn prachtig en gek op brokjes. Iedereen blij!

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 12:35 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 4 augustus 2011

Bij de Lidl...

“Kijk is dat niks voor jullie?’ Er loopt een hondje vlak langs ons heen, voor een Jack Russell is het een rustig bezadigd soort. En heeft niet zo’n glad velletje, maar een echte vacht. Susan heeft me net toevertrouwd dat ze er misschien een tweede hond bij willen.
We zijn op de jaarmarkt op de Brink in Sellingen, een aardige plaats in het Westerwolde, in het Z.O. van de provincie Groningen. Wim gaat er met de Eemslander Shanty’s die markt mede opvrolijken. En Susan is met mij mee om een gezellige avond te hebben. We hebben een plekje veroverd onder een tent want het weer begint hier bar. Gek is dat nu… steeds zien we overal het meisje in het roze lopen met haar hondje. Gelukkig trekt het weer later bij en doen we een rondje over de markt en luisteren naar onze Shanty’s. Dit keer vind ik de solo van het koppel Wim en Leen goed klinken. Met een patatje in een pauze tussen twee optredens wordt het echt een uitje. Dan ineens staat het meisje met haar hondje vlakbij ons. Ik probeer haar te fotograferen en we maken een praatje. Ja met honden bij je heb je zomaar contact. Het blijken man en kinderen van dirigente Henriette te zijn. En het hondje is niet zomaar een hondje, het is een hondje met een verhaal. Twee weken geleden liep dit hondje helemaal verlaten bij de Lidl in Twist. Politie ingelicht, advertentie, dierenarts enz. Niemand miste een hondje. Toch uit de auto gezet?
Het blijkt een enorm aardig dier te zijn, ze denken een jaar of acht, en ze kunnen het niet over hun hart verkrijgen om het naar een asiel te brengen. Nu is Lady al bij hen gewend en ook hun eigen herder heeft er geen moeite mee. Tja….
Wat later in de auto terug denken we nog steeds aan het hondje met een verhaal en ik zeg tegen Susan:’Zullen we bij de Lidl in Emmen ook eens gaan kijken… je weet het maar nooit’?

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 3 augustus 2011

Zo... Hiawatha..!

‘Zo…. Hiawatha’, begroet Ben Wim die net z’n kampvuur van deze dag opgestookt heeft. Wim is gek op een kampvuurtje en kan er eindeloos bij zitten. Op deze manier stookt hij alle afvalhout mooi op. Toen we voor het eerst bij Fred en Gera in Canada waren viel het daar al op. Iedere avond begon Wim met hout te slepen bijgestaan door broer Henry die dezelfde tick heeft. Als Fred dan even naar buiten keek en de toestand overzag kon hij dan opmerken:”O… de Indiaan is ook weer bezig”. Die bijnaam heeft hij meegenomen en hij wordt er regelmatig aan herinnerd.
Ben en Diny zijn een dagje uit en na een bezoekje aan de fokker van hun paard Cassandra komen ze de rest van de dag bij ons. Altijd gezellig en er is genoeg om bij te praten.
Natuurlijk moeten Diny en ik even naar onze kringloopwinkel, gewoon even een rondje doen. Onze mannen maken er gebruik van met een middagdutje. We gaan op de fiets. Diny op de E-bike van Wim. Ze ontdekt dat die toch wel heel lekker rijdt.
Als we terug zijn zitten de heren net op de schommelbank bij de wei, helemaal uitgerust en met een kop thee. Het is er best uit te houden met dit warme weer, een lekkere schaduwplek.
Wim laat opnieuw z’n kookkunst zien en wordt flink geprezen. Ik mag het toetje verzorgen… ijs uit de vriezer… makkelijk zat!
De koffie drinken we daarna bij het vuur en dat was het moment dat Wim begroet werd met… ‘Zo….Hiawatha…’!

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 16:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 2 augustus 2011

TV of... Kampvuurtje

Snap je het? Zesenveertig jaar samen ondanks totaal verschillende interesses. “Zet uut dat ding’, roep ik regelmatig als er een knokfilm op de TV is waar ik iemand in elkaar zie slaan.Ik wil het niet zien. Nou dan is het wel heel erg. Als ik naar Wim kijk beweegt hij gewoon mee met iedere klap, ik weet niet of hij de klap in gedachten geeft of krijgt… moet ik toch eens vragen. De sport is een andere zaak… hoef ik ook niet naar te kijken. Als Nederland nou voetbalt, gaat het nog, maar verder… De nieuwste interesse is darten… je weet wel… ons Barney. Nou voor mij is het net wat Joan Woodgate bij haar Tom beschreef als hij naar cricket zat te kijken…: 'It’s just waiting untill the paint is dry'. Het maakt Wim niet uit welke sport, alles vindt hij de moeite waard.
Ik kijk graag naar praatprogramma’s. Vroeger was er ’s middags om 5 uur de vijf uur show. Daar ging ik even voor zitten, vooral wanneer ik net uit school kwam. Nu is er een serie 'In therapie op de TV. Dat boeit me, vooral die waar Jeroen Krabbé zo’n wel heel hoge directeur met paniekaanvallen speelt. ‘Dat geleuter…’, is Wim’s reactie dan. Het was handig dat we twee televisies hebben, kon ik in de achterkamer naar mijn favoriet kijken terwijl Wim z’n voetbal keek,..dat moet je nu eenmaal wel op een groot scherm zien. Maar ja… je weet het, sinds de brand in de toren van Smilde doet de digitenne van die TV het niet meer in Emmen. Dus de kleine tv weigert nu dienst en de grote werkt op de schotel... gelukkig.
Toch zijn er nog een paar programma’s die we samen kunnen waarderen: Engelse detectives. Lewis is bv een waardige opvolger van Inspector Morse. Nee we blijven er niet voor op, maar die nemen we op om er later samen voor te gaan zitten. Je ziet het, we hebben het nog wel gezellig samen…. En als je zoals nu de avond doorbrengt bij het kampvuur heb je geen digitenne of schotel nodig om het goed te hebben.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 13:56 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 1 augustus 2011

Horen en zien vergaat je..

‘Ga je mee?’, vraagt Ben aan moeder die in haar rolstoel in de dagopvang ‘De Binnenplaats’ zit met een kopje koffie en een soesje waar ze maar iets van afgeknabbeld heeft. Ze hoort het niet maar met een kwinkslag maakt hij haar duidelijk dat ze bezoek heeft en we haar meenemen naar haar klein appartementje boven. Ze ziet slecht, zegt ze. ‘Maor as-t-er een stöffien op de vloere lig zie-j et wel’, merkt Ben op. Ben kwam net aanlopen om de was op te halen toen we bij de Bongerd aankwamen. ‘Horen en zien vergaat je’, merkt moeder slim op. En dat bedoelt ze letterlijk want ze kan ons niet volgen, zo weing ziet en hoort ze nu. Ben neemt haar gehoorapparaatjes onder handen en doet er nieuwe batterijtjes in. En ja dan gaat het beter. Er komen weer heel wat bekende liederen voorbij. Het lijkt wel of zingen haar een beetje wakker houdt. Terwijl ze vorig jaar alle kinderen met aanhang en kleinkinderen nog iedere keer oefende, werd dat steeds minder. De vorige keer waren het alleen haar jongens mèt aanhang, die ze benoemde. Vanmorgen was het:’Ja ik weet het wel. Wim Piet Henry en Ben… vier jongens heb ik’. En daar bleef het bij. Arend en Amaka waren gisteren ook even bij haar, en hoewel ze dat nu niet meer weet is het zeker dat ze het prettig vond om dat knulletje van vroeger even om haar heen te hebben.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 12:13 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 31 juli 2011

Over drie broers en een huwelijk...

‘Ik mis er één, is het eerste wat Rick zegt’, wanneer hij de foto bekijkt, die we van Arend en Amaka kregen. Tja… Piet was er nu dit keer niet bij toen Arend en Amaka op 14 mei in de kerk in Amsterdam trouwden. Het had trouwens niet misstaan in dit internationale gezelschap. Dan zou Frankrijk ook nog vertegenwoordigd zijn. Het is net of Wim kleiner is dan Henry, want hij zat toevallig. En och...Henry zal er geen moeite mee hebben om eens niet de kleinere van de vier te zijn.
Arend en Amaka zijn op bezoek bij Mark en Jennifer. Wij gaan Queeny terugbrengen die een nachtje extra bij ons gelogeerd heeft en kunnen meteen onze neef met zijn nieuwbakken vrouw opnieuw ontmoeten. Het blijkt even paniek als blijkt dat er behalve kat Bella, die meteen buiten gedropt wordt, ook een hond in aantocht is. Queeny vindt het maar raar dat hij niet binnen mag en zit voor de grote deuren van de keuken naar binnen te kijken. Daar kan Amaka mee leven. Nee… ze heeft het niet op dieren. Geen idee waarom. Dat kan nog wat worden als ze hun belofte komen inlossen als ze een volgende keer bij ons aan het Schoolpad te komen. De sauna lijkt ze wel wat. We hebben nog maar niet verteld wat er hier allemaal loopt. Maak je niet ongerust Amaka. De kippen gaan achter slot en grendel, de katten en Tessa sluiten we zolang op, de pony kan niet uit de wei, net zo min als de schapen. We hebben een gezellig uurtje met elkaar. Ze vertellen over hun leven in Amsterdam en Amaka legt ons de achtergrond uit van de zin ‘Time telling a good story’, wat voor hen een bijzondere betekenis heeft en zelfs in hun ringen staat gegraveerd. Dan gaan wij weer op huis aan want Rick brengt ons zijn twee wekelijks bezoek. De vorige keer waren we op de Boomgaard en zorgde hij voor de dieren. Dat was achteraf een heel gemoster:’Dat gaat maar weg… en laat anderen maar voor de dieren zorgen.’ En even later:’ Nou kan het nog… moeten ze maar doen ook… over 10 jaar kunnen ze misschien niet meer auto rijden….’

Natuurlijk moet er voor we weggaan nog een foto gemaakt van twee neven met hun geliefden.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 16:23 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van hetty's site

↑ Terug naar de berichten