Zo... Hiawatha..!

Snap je het? Zesenveertig jaar samen ondanks totaal verschillende interesses. “Zet uut dat ding’, roep ik regelmatig als er een knokfilm op de TV is waar ik iemand in elkaar zie slaan.Ik wil het niet zien. Nou dan is het wel heel erg. Als ik naar Wim kijk beweegt hij gewoon mee met iedere klap, ik weet niet of hij de klap in gedachten geeft of krijgt… moet ik toch eens vragen. De sport is een andere zaak… hoef ik ook niet naar te kijken. Als Nederland nou voetbalt, gaat het nog, maar verder… De nieuwste interesse is darten… je weet wel… ons Barney. Nou voor mij is het net wat Joan Woodgate bij haar Tom beschreef als hij naar cricket zat te kijken…: 'It’s just waiting untill the paint is dry'. Het maakt Wim niet uit welke sport, alles vindt hij de moeite waard.
Ik kijk graag naar praatprogramma’s. Vroeger was er ’s middags om 5 uur de vijf uur show. Daar ging ik even voor zitten, vooral wanneer ik net uit school kwam. Nu is er een serie 'In therapie op de TV. Dat boeit me, vooral die waar Jeroen Krabbé zo’n wel heel hoge directeur met paniekaanvallen speelt. ‘Dat geleuter…’, is Wim’s reactie dan. Het was handig dat we twee televisies hebben, kon ik in de achterkamer naar mijn favoriet kijken terwijl Wim z’n voetbal keek,..dat moet je nu eenmaal wel op een groot scherm zien. Maar ja… je weet het, sinds de brand in de toren van Smilde doet de digitenne van die TV het niet meer in Emmen. Dus de kleine tv weigert nu dienst en de grote werkt op de schotel... gelukkig.
Toch zijn er nog een paar programma’s die we samen kunnen waarderen: Engelse detectives. Lewis is bv een waardige opvolger van Inspector Morse. Nee we blijven er niet voor op, maar die nemen we op om er later samen voor te gaan zitten. Je ziet het, we hebben het nog wel gezellig samen…. En als je zoals nu de avond doorbrengt bij het kampvuur heb je geen digitenne of schotel nodig om het goed te hebben.

Aan het Schoolpad

‘Ga je mee?’, vraagt Ben aan moeder die in haar rolstoel in de dagopvang ‘De Binnenplaats’ zit met een kopje koffie en een soesje waar ze maar iets van afgeknabbeld heeft. Ze hoort het niet maar met een kwinkslag maakt hij haar duidelijk dat ze bezoek heeft en we haar meenemen naar haar klein appartementje boven. Ze ziet slecht, zegt ze. ‘Maor as-t-er een stöffien op de vloere lig zie-j et wel’, merkt Ben op. Ben kwam net aanlopen om de was op te halen toen we bij de Bongerd aankwamen. ‘Horen en zien vergaat je’, merkt moeder slim op. En dat bedoelt ze letterlijk want ze kan ons niet volgen, zo weing ziet en hoort ze nu. Ben neemt haar gehoorapparaatjes onder handen en doet er nieuwe batterijtjes in. En ja dan gaat het beter. Er komen weer heel wat bekende liederen voorbij. Het lijkt wel of zingen haar een beetje wakker houdt. Terwijl ze vorig jaar alle kinderen met aanhang en kleinkinderen nog iedere keer oefende, werd dat steeds minder. De vorige keer waren het alleen haar jongens mèt aanhang, die ze benoemde. Vanmorgen was het:’Ja ik weet het wel. Wim Piet Henry en Ben… vier jongens heb ik’. En daar bleef het bij. Arend en Amaka waren gisteren ook even bij haar, en hoewel ze dat nu niet meer weet is het zeker dat ze het prettig vond om dat knulletje van vroeger even om haar heen te hebben.

Aan het Schoolpad

‘Ik mis er één, is het eerste wat Rick zegt’, wanneer hij de foto bekijkt, die we van Arend en Amaka kregen. Tja… Piet was er nu dit keer niet bij toen Arend en Amaka op 14 mei in de kerk in Amsterdam trouwden. Het had trouwens niet misstaan in dit internationale gezelschap. Dan zou Frankrijk ook nog vertegenwoordigd zijn. Het is net of Wim kleiner is dan Henry, want hij zat toevallig. En och...Henry zal er geen moeite mee hebben om eens niet de kleinere van de vier te zijn.
Arend en Amaka zijn op bezoek bij Mark en Jennifer. Wij gaan Queeny terugbrengen die een nachtje extra bij ons gelogeerd heeft en kunnen meteen onze neef met zijn nieuwbakken vrouw opnieuw ontmoeten. Het blijkt even paniek als blijkt dat er behalve kat Bella, die meteen buiten gedropt wordt, ook een hond in aantocht is. Queeny vindt het maar raar dat hij niet binnen mag en zit voor de grote deuren van de keuken naar binnen te kijken. Daar kan Amaka mee leven. Nee… ze heeft het niet op dieren. Geen idee waarom. Dat kan nog wat worden als ze hun belofte komen inlossen als ze een volgende keer bij ons aan het Schoolpad te komen. De sauna lijkt ze wel wat. We hebben nog maar niet verteld wat er hier allemaal loopt. Maak je niet ongerust Amaka. De kippen gaan achter slot en grendel, de katten en Tessa sluiten we zolang op, de pony kan niet uit de wei, net zo min als de schapen. We hebben een gezellig uurtje met elkaar. Ze vertellen over hun leven in Amsterdam en Amaka legt ons de achtergrond uit van de zin ‘Time telling a good story’, wat voor hen een bijzondere betekenis heeft en zelfs in hun ringen staat gegraveerd. Dan gaan wij weer op huis aan want Rick brengt ons zijn twee wekelijks bezoek. De vorige keer waren we op de Boomgaard en zorgde hij voor de dieren. Dat was achteraf een heel gemoster:’Dat gaat maar weg… en laat anderen maar voor de dieren zorgen.’ En even later:’ Nou kan het nog… moeten ze maar doen ook… over 10 jaar kunnen ze misschien niet meer auto rijden….’





Natuurlijk moet er voor we weggaan nog een foto gemaakt van twee neven met hun geliefden.

Aan het Schoolpad

Tijdens de vakantie in 2009 met Rick naar Normandie was er natuurlijk ook veel zee te zien.... ook aan de West-Vlaamse kust waaraan we mooie herinneringen hebben.
Ja ook nu weer... september.

De eerste keer dat ik de zee gezien heb moet met het schoolreisje geweest zijn toen we in de 6e klas op stap gingen naar Den Haag en Scheveningen. De zee was rustig en kalm en zo mooi! Vanuit het oosten van het land doe je dat niet zo vaak en zeker niet in die tijd.
Toen ik Wim leerde kennen kwam de zee opeens dichtbij. Ik mocht zelfs wel eens mee naar Hull. Dat was andere koek. Het waaide behoorlijk, het schip ging golf op en golf af, net een schommel die mooi hoog ging. Ik zat te genieten op een bolder. Wim heeft me daar snel afgesleurd. Levensgevaarlijk. Wist ik veel. Ik kreeg nog een lekkere kom soep van de kok en dat had ik nou niet moeten doen. De rest van de overtocht lag ik plat en hield me aan de rand van de kooi vast, zo slingerde het schip.
Toen we in Hengelo in 1974 net verhuisd waren naar de Marnixstraat brachten we onze eerste meivakantie door op Texel, opnieuw was ik en de jongens gek op strand en zee. Waarom in mei, zul je misschien denken. Nou dat is eenvoudig uit te leggen. Wim vindt het Nederlandse strand zeer gevaarlijk. Bij afgaand tij kun je met een mui meegezogen worden de branding in. En in mei is het dus nog geen zwemweer. Makkelijk zat.
We hebben ons best vermaakt, maar de caravan waarin we verbleven was geen succes. Wim bleef met stukje bil tussen de klep van een bank. Het was een Sprite. Daarom zullen we nooit aan een Sprite beginnen al zullen die van nu prima zijn… maar ja… je vergeet zoiets niet.
We zagen vanavond op TV een Amerikaanse kustwacht met wel meer dan 10 mensen in actie om een jongen te redden die meegezogen was in zo’n mui. Ze vonden hem maar hartmassage mocht niet meer baten. Toen dacht ik weer even aan Wim z’n angst voor vakantie met de kinderen aan het Nederlandse strand.

Met een klik op http://www.youtube.com/watch?v=1gqFEc0n4Uo&feature=fvwrel  zie en hoor je de mooie song van Rob de Nijs... 'Deze zee'.
Wim zingt de solo van dit lied ook bij het Shantykoor....

Aan het Schoolpad

‘Ben je donderdagmorgen thuis?’ Anja is op bezoek met de jongens. ‘Ik heb een afspraak bij de kapper. Kun je misschien nog even oppassen?’
Ze hebben al vakantie. Hoeft Anja niet meer 4 keer per dag op de fiets van en naar basis- en peuterschool te fietsen. Met een kind voor en een achterop en Frank op z’n fietsje ernaast is dat iedere keer een onderneming.. Toch moeten de kinderen nog wat bijkomen. Ze zijn gewoon nog moe nu de scholen in het noorden zo laat vakantie hebben gekregen.
Vanmorgen is het dan zover. Anja drinkt nog even een kopje koffie mee en dan gaan we met z’n vieren de dieren langs met brood, pony Amber en de Schoonebekers. Tessa en Queeny hebben een goede ochtend. Ze krijgen alle aandacht. Nog heerlijk spontaan zijn kinderen. Ik herinner me de eerste keer dat Robin, heel klein nog, op me af kwam rennen met z’n armen wijd om opgevangen te worden. Zo voelt dat met deze kinderen ook. We hadden er mooi weer bij en een puzzel met Mickey Mouse, Goofy en Pluto wordt buiten aan de picknicktafel samen gemaakt. Zelfs Daan van drie zoekt de stukjes van Mickey al bij elkaar. ‘Dan hebben we wel een ijsje verdiend, vindt Tim. ‘Dat mag je niet vragen’, corrigeert Frank. Nou hier mag dat wel en even later smikkelen ze al. Net als ze bezig zijn met planten water geven en Tim al een flinke scheut water over z’n voetbalshirtje heeft, komt Anja ze weer halen. ‘Kom je ook eens bij ons eten ?’, vraagt Tim als ze naar huis gaan en ik krijg van alledrie een dikke kus.

Aan het Schoolpad

‘Is dat tegenwoordig mode’, vraagt Wim als we bij een van onze favoriete cafeetjes op het terras achter een cappuccino zitten. Hij kijkt een jong meisje na dat met een kleiner zusje en moeder voorbij loopt. Alle drie dragen ze een legging tot net over de knie met een rokje er boven. ‘Alles te kort’, beslist hij. ‘te korte legging en ok nog zon vols te kort rökkien d’r boaven. Gien gezichte.’ Ik zeg nog:’Ie liekt onze opoe Bieënhof wel. Toen wie-j zommers veur ’t eerste sandalen kregen, schudden ze eur heufd. Wat…? Net zo duur as dichte schoene? En d’r zit völle minder leer an’. Bovendien schermde ze dagelijks met:’ Ie kriegt et nog an de blaoze en straks hef de rimmetiek oe te pakken’. Met dat eerste dreigement kreeg ze gelijk, maar de tweede gelukkig niet. Opa Bijenhof kon z’n arm niet verder dan z’n schouder omhoog krijgen en moest zich met z’n linkerhand redden met haar kammen. Dat kwam wel niet door de rimmetiek maar door een val van z’n kar toen z’n paard schrok van iets. Opa’s oren werden onder handen genomen door opoe of mama. Daar was opoe heel precies aan..
Qua kleding is er in de loop der tijd heel wat veranderd. Opoe vertelde wel dat ze vroeger een soort ruime onderbroek aanhadden die open was van onderen. Ze had het dan over haar tantes, eind 19e eeuw. Als die dan even nodig moesten ploften ze even neer in het gras. Met die wijde rokken was er geen bloot stukje been of bil te zien. Ze droegen in die tijd ook een naodzak, die ze in een plooi van de rok droegen. Dat was voor bv. een zakdoek bedoeld.
Nee ik zal me niet wagen aan die te korte legging en zeker niet aan een te kort rökkien d’r boven. Wim kan gerust zijn.
Of.....?

Aan het Schoolpad

‘Mo-j es kieken, dee kipp’n graaft oe hele gaten in de tuin’. Wim kijkt uit het zijraam in de keuken en heeft zicht op de oude buxus waaronder in het losse zand moeder kriel haar 10 kuikens instrueert hoe je een zandbad neemt. Het zand vliegt in het rond en de meeste kuikens hebben ook de slag al aardig te pakken. Het is een komiek gezicht al die zandspetterende kuikens. Het is goed dat ons erf zo groot is dat je de kippen ook een flink stuk van de dag los kunt laten lopen. Als ik een rondje loop en ik hoor wat geklok onder de struiken weet ik dat één van de kloeken er zit. De legkip met haar twee witte of de kriel met de tien. De kriel is er aanzienlijk drukker mee om het grut op te voeden. De haan houdt wel de supervisie. Het is mooi om te zien hoe de moeders met kuikens voorgaan als er gevoerd wordt. Daarna komen zijn twee andere hennetjes aan de beurt, dan de andere kriel en wanneer ze allemaal genoeg hebben mogen de vier opgeschoten teenerkuikens, die nu een maand of drie zijn, de restjes. De beide haantjes, van die vier, maken al flink lawaai, maar hebben niks in te brengen bij de grote witte haan. Het is niet hun vader. Dat was de haan van Wim uut Assen, de broer van buurman Jans. Een kraaiende haan in de buurt … dat kon niet langer. Het haantje is hier verdwenen, we weten niet wie de schuldige is, maar er zijn hier drie buizerds in de buurt en één stel haviken.
De beide kloeken kunnen nog niet in het hok met hun kuikens want het trapje naar boven vinden de kuikens nog te lastig. Ze zitten ’s nachts onder de winterjasmijn aan de voorkant van het huis. Het was vorige week even paniek want ik was de rozen aan het bijmesten en gooide de laatste mest uit de zak op de rode klimroos naast de winterjasmijn. Meteen kreeg ik de woedende kriel op me af want die had ik het hele zaakje precies op de kop gemikt. Ze zat er al met alle 10 kuikens onder zich. Zo zie je maar… moeders gaan voor hun kinderen door het vuur.

Aan het Schoolpad

Komen de Hondsdagen met veel regen, dan gaan we slechte tijden tegen, maar komen de Hondsdagen helder en klaar, verwacht dan maar een gunstig jaar.
We zitten er middenin. De hondsdagen zijn van 20 juli tot 20 augustus en zijn over het algemeen de warmste van het jaar. Het lijkt er nu nog niet op. Gerhard, Judith en Robin zijn vertrokken naar het Leekster meer. Ik wens ze toch iets warmer weer toe dan nu. Maar… het zijn echte die- hearts.
Het is gek dat wanneer je eenmaal op je vakantieplek bent je er gewoon iets van maakt.
Onze eerste kennismaking met Engeland was 14 dagen Lake District. De camping waar we met onze geleende caravan stonden was aan het Derwentwater. In die twee weken steeg het water met 1,5 m. De meeste dagen regende het tot ’s morgens 11 uur. Dan klaarde het op.
We maakten alle wandelingen in het Lake District die in het pakketje van Tom en Joan zaten. We waren onder de indruk van het landschap met de stenen muurtjes, de vriendelijke mensen, de rust in dit noordelijke deel en vanzelf de schapen. We zagen in de Yorkshire Dales, iets naar het oosten, voor het eerst een demonstratie schapen drijven. Schapenboer Richard Fawcett legde uit en liet zien wat zijn honden konden. Zijn kinderen inden de pond per persoon die hij er voor vroeg en knoopten de 5 honden met een touwtje aan een paal tot ze mochten laten zien wat ze konden.
Ondanks dit weer waren we meteen verknocht aan Engeland en toen we daarna nog een weekje Schotland er aan vast knoopten, bleek Groot Brittannië een liefde voor het leven..... en werd een bordercollie, Kim, onze volgende hond.
Dick en Anda zijn terug van hun 3 weekse huttentocht door Noorwegen. Nee het weer was niet waar Anda op hoopte… nee geen beau et chaud waar ze vroeger de krant op doorspitte. Maar ze vonden het een prachtig land. Zo zie je maar weer dat vakantie meer is dan zon en regen.

Aan het Schoolpad

‘Daar word je niet goed van’, was het refrein van een van de liederen van Doe Maar… ja ik weet het… lang geleden. De kinderen plus buurt hadden er op ons 25 jarig huwelijk al een lied op gemaakt, kun je nagaan hoe vaak ze het hoorden, maar ook nu word ik er nog bijna dagelijks aan herinnerd. Tenminste als Wim het op de een of andere manier niet naar de zin is. En hij kan nogal kritisch zijn en laat het hardop merken. De steken die ik laat vallen worden al gecorrigeerd, maar in de auto is het altijd raak. Er zijn enorm veel ontaarde chauffeurs, zo blijkt.
Vanmorgen op weg vanuit Angelslo naar de Rietlanden was het weer raak:’Rie-jt noe effen deur, jonge’, net voor de stoplichten. Wim heeft nergens zo’n hekel aan dan staan te wachten voor stoplichten. Even later:’Ja… noe gif e weer een plodde gas… Ik wod d’r niet goed van. Zie-j dat…dat scheuriezer, den heb ik agee niet zien ankomm’n. Maor ie zult zien, straks stao wie-j achter um bie-j ‘t volgende stoplicht.' Ik heb het een tijdje geprobeerd met:’Den heurt oe niet Wim’, maar dat maakte niks uit. Hij moet het gewoon even kwijt.
Het gekke is wanneer we op de terugweg zijn vanuit de Achterhoek of Hattem en ik me even languit nestel met de ogen dicht, hoor ik niets meer. Daar snap ik nou helemaal niks van…
Nu heeft Jannie Bronda me de dvd beloofd: As it is in heaven. We hebben er een stukje uit gezien en gehoord tijdens de kerkdienst vanmorgen: Gabriela’s song. Zo mooi! De dvd moet erg de moeite waard zijn en je een andere kijk op het leven nu geven. Maar of het je ook een andere kijk op medereizigers geeft?

Aan het Schoolpad

Juni 2000. Henry verraste ons achteraf met een complete set foto's van het afscheid van Wim bij Holvrieka. Dit is er één van. Bram krijgt hier de volle aandacht van Tonny en mij.

Het is even wennen. Er moet weer gewerkt, nou ja even opgeruimd, gewassen, was opgehangen, boodschappen in huis halen en even de stofzuiger er door gehaald. Wim neemt het terras en het gras voor zijn rekening. De kippen zijn er nog allemaal, inclusief de kuikens. Ze staan ons al op te wachten, want mensen op het erf betekent eten. De 10 kuikens passen niet meer allemaal onder de kriel, maar ze zijn stevig en zoeken dichtbij moeder de warmte.
Mark ruimt op en… of wij alsjeblieft even met de kar kunnen komen om groenafval op te halen. Dan staat Gerhard en Robin voor de deur. Die hebben nu vakantie en komen de vouwwagen ophalen. Het wordt voor hen opnieuw het Leekster meer. Robin heeft vorig jaar surfles gehad, maar toen was er weinig wind. Ik vermoed dat hij volgende week daar niet meer over te klagen heeft.
En dan is het tijd om de avond voor te bereiden, want Willem en Greet komen. Holvrieka is natuurlijk een van de onderwerpen. Het was een hecht stel, de collega’s van de Kwaliteitsdienst bij Holvrieka Ido. Willem was één van hen en wij memoreerden het cadeau dat Wim kreeg van zijn collega’s bij zijn afscheid. Bram de ram en wat voor één. Hij zorgde persoonlijk voor een overstroming toen hij vastgebonden stond aan de verwarming. Het was een lieverd en we hebben een paar jaar veel plezier van hem gehad èn een stel nakomelingen.
Willem heeft een overgrootvader die mooi kon dichten. Ik ben er benieuwd naar. Dit zijn vrienden waarbij je je altijd op je gemak voelt, al zie je elkaar niet eens zo vaak. We besluiten om elkaar eens vaker op te zoeken. De avond gaat snel.

Aan het Schoolpad

En dan is het mooi geweest… Wie-j gaot weer op huus an.
Maar eerst brengen we een bezoekje aan het kerkhof in de bossen bij Vorden. Morgen is het mama’s verjaardag. We lopen langs de grafkelders van de jonkers en freules uit de omgeving naar het graf van pa en mama. We hebben net voor het onderhoud voor de komende 10 jaar met elkaar behoorlijk wat geld neer moeten tellen aan de gemeente Vorden, maar het graf ziet er niet uit. Groen uitgeslagen steen en hobbelig grind net als bij de meeste graven er omheen. Ik heb niets bij me om te gaan schoonmaken, maar daar moet een volgende keer maar wat aan gebeuren. Ook het graf van vader Hendrik Jan, ons babybroertje en opoe en opa Bijenhof ziet er verzakt uit.
De boom waar de bliksem in 2006 insloeg staat nog fier rechtop, een klein herinneringsteken met een vioolsleutel erop herinnert aan de klap, tijdens de begrafenis van ome Gert Kornegoor, die twee van de leden van het muziekcorps het leven kostte. Op het graf van de 14 jarige Sophie staat o.a de melodie die ze zelf componeerde: My song. We lopen langs de Harwigs waar ook Evert begraven is en dan langs het familiegraf van de Aartsens. Ja…hier komen veel herinneringen boven waar ik dankbaar aan denk.
We gaan verder naar Barchem om bij Henk en Gerrie Braakhekke een cd-rom met het photo-shop programma op te halen. Gerrie heeft groene vingers en is in haar bloemenschuurtje een paar bloemcreaties te maken. Ik probeer intussen hun teckel een beetje fatsoenlijk te fotograferen. Dat valt nog niet mee…
Na de instructie van Henk en de kop thee van Gerrie gaan we dan echt op huis aan. ‘Wacht effen…’, zegt Gerrie en drukt me meteen een van de bloemencreaties in de hand. Tja…. dat wordt een mooie eettafel aan het Schoolpad.

Vakantie 2011 met Ben en Riet

’Jao wie-j doot vandage kalm an’, meldt Riet tijdens de koffie. We maken het plan om het Achterhoeks Museum 1949-45 te bezoeken in Hengelo G. Via smalle fietspaadjes komen we in Hengelo. Het blijkt dat er net een bijeenkomst is van Indie-veteranen die hier een rondleiding krijgen en speciale aandacht hebben voor het gedeelte over de oorlog met Japan in Indonesie. Ben heeft net een boek uit: Ik beken, geschreven door Else Lenkeek over het leven van een half Nederlands/ Indische jongen die Jappenkamp en gevangenis overleefd heeft maar op latere leeftijd met zijn verleden in de knoop kwam. Wat een unieke verzameling is hier. Het leven in oorlogstijd komt hier weer tot leven vanaf de mobilisatie tot en met de bevrijding.
Via Varssel en het Zelle gaat het weer richting Boomgaard. De lagere school in Varssel die Joke en haar broers bezochten, is er nog. Wat een mooi gebied is het toch rondom het Zelle met zijn bossen.
Vanavond gaan we naar het Praothuus. Johan en Joke en Ben en Riet gaan mee. En ook nu worden we verwend met prachtige schnitzels. Ze hebben hier zelfs 65+ ijs, een coupe ijs die wat minder van alles heeft maar wel heel lekker. Joke mag hem ook al. De avond wordt later voortgezet bij de camper van Ben en Riet. Het wordt een leuke afsluiting van een midweekje Boomgaard met Ben en Riet! Dat zal niet de laatste keer zijn.

Vakantie 2011 met Ben en Riet

Gezicht op de vijver bij kasteel de Wildenborch.

‘En meestal loop ik met Diny eerst hier een rondjen en dan gao’w naor boaven’, vertel ik net tegen Riet als we Kringloopwinkel Switch ingaan. Tot mijn stomme verbazing hoor ik zeggen:’Jao meestal wel…’ Diny komt daar net de trap af. We praten even bij en Diny gaat er dan al weer vlug vandoor.
We treffen het met het weer vandaag en zijn opnieuw op de fiets richting Lochem getogen. We treffen zelfs Henk en Anneke thuis en Monique onderweg als we bij Bakker Bart koffie met een broodje nuttigen. Natuurlijk moeten we even naar Etos waar Monique naast haar studie een centje bij verdient.
Ook Riet wil hierna graag het rondje om de kerk doen. Leuk hoor, maar wij vinden niks in de verschillende winkeltjes. We herinneren ons steeds Ben’s gevleugelde woorden:’He-j d’r gebrek an?’
Maar bij Switch vinden we in elk geval een paar boeken. We fietsen richting Almen en slaan af naar Vorden. Dan moeten we vanzelf even van de fiets af. De koffie de Rotonde is een aanrader: koffie met een klein glaasje Amaretto en chocola. Hè daar kom je weer van bij.
Terwijl Wim en broer Ben vorige week niet te bewegen waren om mee te gaan naar het vestzaktheater Onder de Molen, gingen Ben en Riet en ook Wim nu gezellig mee. Tja… de sfeer van vroeger hing er nog. Ook vanavond was het een voorstelling van verschillende zangers die klonk als een klok. 'Het was ontroerend mooi', schreef ik in het gastenboek. We haalden in de pauze nog herinneringen op met Henk Ruiterkamp, die deze molen in ere houdt, over de tijd dat ik samen met zijn broer Wim naar school in Zutphen fietste, 5 jaar lang. José van der Laak die deze avonden organiseert had het gehoord en rakelde het met haar lied over ‘les enfants’ extra op. Erg leuk. Wim en Ben konden het niet laten om mee te zingen. Het was een bijzondere avond. Ik hoop dat we het deze zomer nog eens een avond 'Zomercarroussel' mee kunnen maken in deze mij zo vertrouwde Lindese molen.




Opnieuw de Wildenborch, nu met Ben en Riet


Een mooi beeld met een gedicht van de dichter Staring die hier lang geleden woonde


Naast de oprijlaan bij kasteel de Wildenborch staat een bijzonder beeld van Toos Gipman uit 2005 met een inscriptie van de dichter ACW Staring die hier lang geleden woonde. ook nu nog wonen er nazaten van deze dichter.
Het is hier nog gemeente Vorden maar ook Lochem strijdt om de eer om Staring tot zijn ingezetenen te claimen. In Vorden staat een prachtig zittend standbeeld van deze beroemde inwoner in het centrum.
In Zutphen zijn nog de bokkepoten van de duivel te herkennen in de Librije van de St Walburgkerk waarover hij in zijn Jaromir schrijft.




Een gedichtje van deze Staring toont zijn liefde voor deze plek. Je krijgt wel een aparte foto als je zo'n spiegelend plaatje wilt fotograferen.




En nog even een impressie van deze creatieve duizendpoot Josée van de Laak die hier prachtige chansons vertolkt.

Vakantie 2011 met Ben en Riet

Het was een kort verblijf voor ons aan het Schoolpad. Even op en neer zou je kunnen zeggen.
De maandag hebben we besteed aan de ZORGBRIEF aan de wethouder van de Gemeente Emmen die de Ruimtelijke Ordening in zijn portefeuille heeft. Ik wilde er nog wel Paradise lost? boven zetten, maar Wim leek dat nog geen goed plan.
We hebben hem meteen weggebracht- zie 7 juli Paradise lost?
Vanmorgen stond er een bezoekje gepland aan een orthopeed in het Scheper Ziekenhuis. Er moet toch maar eens gekeken worden naar mijn rechterknie die regelmatig last veroorzaakt. ‘Wel kritisch luisteren’, adviseerde huisarts Muilwijk. “Snijden ze graag?”, vroeg ik. Hij vond van wel. Natuurlijk ging Wim mee, twee horen meer dan één, makkelijk zat. Een nog jonge arts had de foto’s bekeken en bekeek mijn knie nog eens uitgebreid. Tja.. wat slijtage aan de linkerkant… Van alle mogelijkheden inspuitingen, oefenen of een nieuwe knie vond hij dit niet ernstig genoeg om een nieuwe knie te plaatsen. Daarvoor ben ik nog mobiel genoeg. Hij heeft me oefeningen gegeven- 30 keer het rechterbeen schuin naar voren optillen en 10 seconden in die positie laten. En dat drie keer per dag, eenvoudig maar zwaar. Ik kwam niet verder thuis dan 5 keer. En… zo sprak hij… een ‘goed’ gewicht is héél belangrijk.
Over drie maanden terug komen…. Daar kon ik het mee doen.
En... we zijn er weer... op onze vertrouwde plek.

Aan het Schoolpad

De kloek zet haar veren op als de andere kippen te dichtbij komen.

Amper terug op honk, net Tessa opgehaald, de katten weer met opgestreken zeilen binnengehaald of we missen Amber bij het hek. Meestal staat ze ons op te wachten. Ik kijk nog eens goed naar de stal en zie daar madam achter een losgeschoten deur staan. Ze wil nog wel eens tegen een paal schuren en nu is dan het onderdeurtje er uit gewipt en dwars gezakt. Ze kan niet langer dan één dag zo gestaan hebben want gisteren was Rick hier nog en daarvoor Mark. Maar je ziet maar weer dat je de boel wel goed moet regelen als je even op stap bent.
Met de kippen is het wat gemakkelijker. Ze worden eens per dag gevoerd en ’s middags gaat het hek van de ren open en scharrelen ze lekker los op het erf. ’s Avonds zitten de grote kippen netjes weer op stok en de kriel met z’n 10 multiculti kuikens zit ergens onder de struiken met het kroost onder zich.
De tweede verrassing gisteren was dat de legkip die op twee eieren zat—ach zo zielig om alles weg te halen bij een broedse kip— ook moeder is geworden van inderdaad twee kuikens.
Ook die scharrelde vandaag al rond. Het is zo’n mooi gezicht hoe de kuikens precies bij de moeder lopen te pikken in de grond die zij voor ze los gekrabd heeft. En niks geen kuikenlamp nodig. Af en toe gaat moeder zitten met de kleintjes onder zich. De natuur regelt zichzelf. Er lopen nu drie stel kuikens, 4 grote ( twee haantjes en twee hennetjes), 10 kleine bij de kriel en nu 2 bij de grote legkip.
Maar ja…. Straks! ‘Ie-j ziet maor da-j ze kwiet wodt’, is de gevleugelde uitdrukking van Wim. ‘Ze vret ons de oorne van de kop en ie-j zölt zien dat et weer allemaole hanen bunt’.
Tja… ik denk dat we buurman Jans straks weer nodig hebben.

Aan het Schoolpad

We verlaten voor even onze tweede huisje op camping de Boomgaard na koffie op het terras met Johan en Joke. Dat is een van de voordelen nu ze aan deze kant van de boerderij wonen: het mooie uitzicht over de camping.
‘Hoe laat worden we verwacht’, mailde Abby naar Ben en Diny. Toen die antwoordden dat een uur of 11 een mooie tijd zou zijn, bleek dit aan de vroege kant want vriend en DJ Eduard, die meekomt, moest tot in de vroege uurtjes aan de bak in Harlingen… dj-ing heet dat.
Zo waren de hele familie Wagenvoort en Wim en ik verzameld toen Abby en Eduard tegen half 4 aankwamen. Het bleek een heel aardige knul te zijn , deze Eduard. “Hoe krijg je het voor elkaar om een vriendin tegen te komen op haar fare well party?’, vroeg ik hem. Dat had hij zichzelf ook al afgevraagd, maar zo zei hij:’Dan had ik dit ook niet meegemaakt’, terwijl hij een warme blik op Abby werpt. Het lijkt een serieuze zaak tussen deze twee. De plannen om een maand naar Minneapolis te gaan heeft hij al rond.
Het werd een mooie middag met groot en klein en een stralende Abby in ons midden. Volgende week maandag gaat ze via Brussel terug. “Wie brengt je weg?”, vroegen we. Tja… Eduard natuurlijk.
Simon is al bijna baby af en weet al hoe een autootje moet rollen. Olaf weet het speelgoed al te liggen en Sascha wil het liefst in het ‘speeltuintje’. Ben en Diny zijn maar wat blij met de uitbreiding van hun familie.



Fare well to Abby




Mirjam met Simon

Familieperikelen

Wij zijn niet de enige Engelandfans. Ben en Diny zijn net terug van een midweek tuinen kijken in Zuid Engeland. Ze hadden een strak programma zoals meestal, maar ineens hadden ze het idee dat ze hier vlakbij al eens eerder geweest waren en stopten bij een huis met hoptorens dat wat leek op de B en B van 10 jaar geleden. Toen hij een foto maakte van het huis kwam de bewoner op hem af en vroeg naar het waarom van hun interesse voor hun huis. Toen Ben het vertelde en tevens een compliment maakte over zijn tuin, nodigde deze gastvrije Engelsman hen uit voor a nice cup of tea. Z’n vrouw keek er niet van op en zette meteen the kettle on. Het bleken geroutineerde fietsers te zijn, maar waren niet weg van het fietsen in Engeland of net over het Kanaal, te heuvelachtig! Natuurlijk vertelden Ben en Diny over Nederland als fietsland en ik heb het idee dat ze dat wellicht gaan uit proberen.
Londen was afgelopen week ook hun doel en met bus, dubbeldekker en metro maakten ze hun ontdekkingstocht door heel Londen. Een aardige meneer waarschuwde Ben om zijn fototoestel niet zo zichtbaar te dragen.
Ze hadden bovendien geluk met het weer. De regen die wij hadden is hun bespaard gebleven. Nu zijn ze al weer terug in het leven van alle dag en bereiden zich voor op het bezoek van Abby die morgen afscheid komt nemen. Ze gaat binnenkort terug naar Minneapolis. Haar half jaar internationale Hogeschool zit er op. We zullen haar morgen heel veel groeten meegeven voor onze Amerikaanse neven en nichten.
Terwijl Diny even een kop koffie maakt maken de honden gebruik van de aandacht van Ben. Josca wordt geprezen als bijzonder intelligent. Ben is een beetje doof en wanneer Josca tijdens een wandeling vlakbij hem komt lopen weet Ben dat er een fietser hen achterop komt. Ze weet n.l. dat ze dan naast hem moet lopen. Teckel Jippe is onder en boven de wet. Die hoeft niks te kunnen en gaat meestal gewoon zijn gang. Tja… je hebt honden… en teckels.

Vakantie algemeen

Ken je dat..? Ben je samen met vrienden of familie op vakantie en dan gaat het ene stel naar huis. Het maakt niet uit of dat vanwege ziekte is of dat het afgesproken is. Je blijft wat ontheemd achter en je moet eerst weer je eigen nieuwe plan trekken. We weten het nog van Ben en Riet die vanuit Spanje naar huis moesten. Dit keer zijn het Ben en Niesje die geheel volgens afspraak hun midweekje Boomgaard er op hebben zitten.
Héééél lang geleden gingen we voor het eerst naar Badenhard, vakantie vieren in de jachthut van Laborenz. Henk en Anneke gingen mee. Het was al een heftige reis. Henk en Anneke raakten we kwijt vanwege een lekke band, het was nogal zoeken naar de weg naar boven die onder een grote koekoeksklok in Sankt Goar begon, maar het lukte en we hadden een erg leuke week. Jammer, vanwege ziekte moesten Henk en Anneke op huis aan en ik herinner me nog hoe kaal dat voelde terwijl we toch alle drie jongens mee hadden. Ach… het duurde niet lang voor we weer op gang waren. Er werd frambozen geplukt, melk gehaald bij boer Steeg, een kasteel bezocht en Kaffeekuchen uitgeprobeerd. Tot we op een middag vanaf de Hohe Stein terug kwamen bij ons huisje en pa, mama, en Henk en Anneke vonden. Ze hadden een kip meegebracht want Henk en Anneke zullen wel verteld hebben dat er geen winkel in de buurt was. Nee het was niet voor een middagje uit. Samen maakten we een mooie wandeling. Pa moest beslist naar de boer die met koeien voor de wagen klaver aan het opladen was. Nee... ze bleven slapen en nadat de Rijnwijn geproefd was werden de slaapplaatsen in orde gebracht. Henk en Anneke hadden hun tentje weer meegebracht maar pa en mama zouden op onze slaapbanken in de kamer slapen en wij schoven de jongens bij elkaar en gingen er bij in het piepkleine slaapkamertje. Wij hadden ons al teruggetrokken toen we pa hoorden zeggen:’Zo moder do noe’t harnas maor uut’. Het was nog in de tijd dat dames een korset droegen. Hij heeft het nog lang moeten horen.
Wim is intussen bij het melken in de melkstal gaan kijken en doet een rondje camping. En ik…? Och… ik schrijf maar even wat in me op komt…

Vakantie algemeen

Doesburg in de regen.

donderdag--Een paar dagen er op uit is hartstikke leuk, zelfs als het spannend wordt. Ben en Nies hadden een slecht nachtje. De voortent van hun caravan kreeg door de wind nogal te verduren. Het bonkte en flapperde er op los en de volgende morgen moet het een en ander vastgezet worden. Dat gaat de hele dag zo door. Ben en Wim en buurman Gerben hangen regelmatig aan de scheerlijnen van de voortent omdat bij Ben en Niesje de wind er precies onder komt.
Toch besluiten we er op uit te gaan naar Doesburg. Amper aangekomen blijken alle feestelijkheden van de Zomerweek voor vandaag alles afgelast te worden.. te harde wind. ‘Jullie kompt veur niks… alles is af’elast… windkracht 7 en 8 wodt verwacht’, krijgen we overal te horen en terwijl alle stands en tentjes afgebroken worden lopen we toch Doesburg even door. Wat een mooi stadje met veel oude gebouwen. In een oud drogisterijtje annex museum en koffiehuis De Rozebottel drinken we koffie. De waarzegster, uitgedost in felle kleuren en veel bling bling zit naast ons. We laten ons niet kisten en gaan toch lopend Doesburg door maar als de wind aantrekt en paraplu’s de lucht in gaan denken we aan de luifels en gaan weer op camping Boomgaard aan. De boel moet opnieuw vastgezet.
We melden ons bij het Praothuus voor een dikke boerenschnitzel met bijbehoren en samen zitten we even later in onze caravan languit voor de Reunie en Inspector Frost. Toch lekker om met dit weer een tv bij je te hebben. Frost is nog niet lang bezig of Ben en Nies die heerlijk achterover zitten, vallen in slaap, geluidloos... dat wel.. Ze hebben nog wat in te halen.
Vandaag beginnen we met koffie bij Johan en Joke…. Niet gek….!




Mooi Doesburg


Een oud drogisterijtje/ tearoom




Er is nog wel wat vertier

Vakantie algemeen