Dinsdag 26 juli 2011

Leekster meer ...of Derwentwater?

Komen de Hondsdagen met veel regen, dan gaan we slechte tijden tegen, maar komen de Hondsdagen helder en klaar, verwacht dan maar een gunstig jaar.
We zitten er middenin. De hondsdagen zijn van 20 juli tot 20 augustus en zijn over het algemeen de warmste van het jaar. Het lijkt er nu nog niet op. Gerhard, Judith en Robin zijn vertrokken naar het Leekster meer. Ik wens ze toch iets warmer weer toe dan nu. Maar… het zijn echte die- hearts.
Het is gek dat wanneer je eenmaal op je vakantieplek bent je er gewoon iets van maakt.
Onze eerste kennismaking met Engeland was 14 dagen Lake District. De camping waar we met onze geleende caravan stonden was aan het Derwentwater. In die twee weken steeg het water met 1,5 m. De meeste dagen regende het tot ’s morgens 11 uur. Dan klaarde het op.
We maakten alle wandelingen in het Lake District die in het pakketje van Tom en Joan zaten. We waren onder de indruk van het landschap met de stenen muurtjes, de vriendelijke mensen, de rust in dit noordelijke deel en vanzelf de schapen. We zagen in de Yorkshire Dales, iets naar het oosten, voor het eerst een demonstratie schapen drijven. Schapenboer Richard Fawcett legde uit en liet zien wat zijn honden konden. Zijn kinderen inden de pond per persoon die hij er voor vroeg en knoopten de 5 honden met een touwtje aan een paal tot ze mochten laten zien wat ze konden.
Ondanks dit weer waren we meteen verknocht aan Engeland en toen we daarna nog een weekje Schotland er aan vast knoopten, bleek Groot Brittannië een liefde voor het leven..... en werd een bordercollie, Kim, onze volgende hond.
Dick en Anda zijn terug van hun 3 weekse huttentocht door Noorwegen. Nee het weer was niet waar Anda op hoopte… nee geen beau et chaud waar ze vroeger de krant op doorspitte. Maar ze vonden het een prachtig land. Zo zie je maar weer dat vakantie meer is dan zon en regen.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 12:35 Stuur door Reageer op dit bericht

1 reactie op dit bericht

Loewiesa27 juli 2011 om 09:21

Hoi Hetty

Hondsdagen, ja ik hoorde het van de week op de radio, nou het ziet er dan niet te best uit voor het komende h jaar. Het weer is maar pet. Gisteren was het 17° in mijn huis wanneer ik thuis kwam uit Gent. En even heb ik gedacht de verwarming aan te zetten. Ik kom later nog bijlezen, want ik heb mijn kleindochter Chloé hier momenteel en zij vraagt mijn aandacht;
Liefs
Loes

Reageer op dit bericht

Maandag 25 juli 2011

Medereizigers...

‘Daar word je niet goed van’, was het refrein van een van de liederen van Doe Maar… ja ik weet het… lang geleden. De kinderen plus buurt hadden er op ons 25 jarig huwelijk al een lied op gemaakt, kun je nagaan hoe vaak ze het hoorden, maar ook nu word ik er nog bijna dagelijks aan herinnerd. Tenminste als Wim het op de een of andere manier niet naar de zin is. En hij kan nogal kritisch zijn en laat het hardop merken. De steken die ik laat vallen worden al gecorrigeerd, maar in de auto is het altijd raak. Er zijn enorm veel ontaarde chauffeurs, zo blijkt.
Vanmorgen op weg vanuit Angelslo naar de Rietlanden was het weer raak:’Rie-jt noe effen deur, jonge’, net voor de stoplichten. Wim heeft nergens zo’n hekel aan dan staan te wachten voor stoplichten. Even later:’Ja… noe gif e weer een plodde gas… Ik wod d’r niet goed van. Zie-j dat…dat scheuriezer, den heb ik agee niet zien ankomm’n. Maor ie zult zien, straks stao wie-j achter um bie-j ‘t volgende stoplicht.' Ik heb het een tijdje geprobeerd met:’Den heurt oe niet Wim’, maar dat maakte niks uit. Hij moet het gewoon even kwijt.
Het gekke is wanneer we op de terugweg zijn vanuit de Achterhoek of Hattem en ik me even languit nestel met de ogen dicht, hoor ik niets meer. Daar snap ik nou helemaal niks van…
Nu heeft Jannie Bronda me de dvd beloofd: As it is in heaven. We hebben er een stukje uit gezien en gehoord tijdens de kerkdienst vanmorgen: Gabriela’s song. Zo mooi! De dvd moet erg de moeite waard zijn en je een andere kijk op het leven nu geven. Maar of het je ook een andere kijk op medereizigers geeft?

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 12:51 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 24 juli 2011

Thuis komen went snel...

Juni 2000. Henry verraste ons achteraf met een complete set foto's van het afscheid van Wim bij Holvrieka. Dit is er één van. Bram krijgt hier de volle aandacht van Tonny en mij.

Het is even wennen. Er moet weer gewerkt, nou ja even opgeruimd, gewassen, was opgehangen, boodschappen in huis halen en even de stofzuiger er door gehaald. Wim neemt het terras en het gras voor zijn rekening. De kippen zijn er nog allemaal, inclusief de kuikens. Ze staan ons al op te wachten, want mensen op het erf betekent eten. De 10 kuikens passen niet meer allemaal onder de kriel, maar ze zijn stevig en zoeken dichtbij moeder de warmte.
Mark ruimt op en… of wij alsjeblieft even met de kar kunnen komen om groenafval op te halen. Dan staat Gerhard en Robin voor de deur. Die hebben nu vakantie en komen de vouwwagen ophalen. Het wordt voor hen opnieuw het Leekster meer. Robin heeft vorig jaar surfles gehad, maar toen was er weinig wind. Ik vermoed dat hij volgende week daar niet meer over te klagen heeft.
En dan is het tijd om de avond voor te bereiden, want Willem en Greet komen. Holvrieka is natuurlijk een van de onderwerpen. Het was een hecht stel, de collega’s van de Kwaliteitsdienst bij Holvrieka Ido. Willem was één van hen en wij memoreerden het cadeau dat Wim kreeg van zijn collega’s bij zijn afscheid. Bram de ram en wat voor één. Hij zorgde persoonlijk voor een overstroming toen hij vastgebonden stond aan de verwarming. Het was een lieverd en we hebben een paar jaar veel plezier van hem gehad èn een stel nakomelingen.
Willem heeft een overgrootvader die mooi kon dichten. Ik ben er benieuwd naar. Dit zijn vrienden waarbij je je altijd op je gemak voelt, al zie je elkaar niet eens zo vaak. We besluiten om elkaar eens vaker op te zoeken. De avond gaat snel.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 16:54 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 23 juli 2011

Het is mooi geweest...

En dan is het mooi geweest… Wie-j gaot weer op huus an.
Maar eerst brengen we een bezoekje aan het kerkhof in de bossen bij Vorden. Morgen is het mama’s verjaardag. We lopen langs de grafkelders van de jonkers en freules uit de omgeving naar het graf van pa en mama. We hebben net voor het onderhoud voor de komende 10 jaar met elkaar behoorlijk wat geld neer moeten tellen aan de gemeente Vorden, maar het graf ziet er niet uit. Groen uitgeslagen steen en hobbelig grind net als bij de meeste graven er omheen. Ik heb niets bij me om te gaan schoonmaken, maar daar moet een volgende keer maar wat aan gebeuren. Ook het graf van vader Hendrik Jan, ons babybroertje en opoe en opa Bijenhof ziet er verzakt uit.
De boom waar de bliksem in 2006 insloeg staat nog fier rechtop, een klein herinneringsteken met een vioolsleutel erop herinnert aan de klap, tijdens de begrafenis van ome Gert Kornegoor, die twee van de leden van het muziekcorps het leven kostte. Op het graf van de 14 jarige Sophie staat o.a de melodie die ze zelf componeerde: My song. We lopen langs de Harwigs waar ook Evert begraven is en dan langs het familiegraf van de Aartsens. Ja…hier komen veel herinneringen boven waar ik dankbaar aan denk.
We gaan verder naar Barchem om bij Henk en Gerrie Braakhekke een cd-rom met het photo-shop programma op te halen. Gerrie heeft groene vingers en is in haar bloemenschuurtje een paar bloemcreaties te maken. Ik probeer intussen hun teckel een beetje fatsoenlijk te fotograferen. Dat valt nog niet mee…
Na de instructie van Henk en de kop thee van Gerrie gaan we dan echt op huis aan. ‘Wacht effen…’, zegt Gerrie en drukt me meteen een van de bloemencreaties in de hand. Tja…. dat wordt een mooie eettafel aan het Schoolpad.

Vakantie 2011 met Ben en Riet

Geschreven door hetty om 15:48 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 22 juli 2011

Een leuke afsluiting...

’Jao wie-j doot vandage kalm an’, meldt Riet tijdens de koffie. We maken het plan om het Achterhoeks Museum 1949-45 te bezoeken in Hengelo G. Via smalle fietspaadjes komen we in Hengelo. Het blijkt dat er net een bijeenkomst is van Indie-veteranen die hier een rondleiding krijgen en speciale aandacht hebben voor het gedeelte over de oorlog met Japan in Indonesie. Ben heeft net een boek uit: Ik beken, geschreven door Else Lenkeek over het leven van een half Nederlands/ Indische jongen die Jappenkamp en gevangenis overleefd heeft maar op latere leeftijd met zijn verleden in de knoop kwam. Wat een unieke verzameling is hier. Het leven in oorlogstijd komt hier weer tot leven vanaf de mobilisatie tot en met de bevrijding.
Via Varssel en het Zelle gaat het weer richting Boomgaard. De lagere school in Varssel die Joke en haar broers bezochten, is er nog. Wat een mooi gebied is het toch rondom het Zelle met zijn bossen.
Vanavond gaan we naar het Praothuus. Johan en Joke en Ben en Riet gaan mee. En ook nu worden we verwend met prachtige schnitzels. Ze hebben hier zelfs 65+ ijs, een coupe ijs die wat minder van alles heeft maar wel heel lekker. Joke mag hem ook al. De avond wordt later voortgezet bij de camper van Ben en Riet. Het wordt een leuke afsluiting van een midweekje Boomgaard met Ben en Riet! Dat zal niet de laatste keer zijn.

Vakantie 2011 met Ben en Riet

Geschreven door hetty om 22:51 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 22 juli 2011

Een dag met een gouden randje....

Gezicht op de vijver bij kasteel de Wildenborch.

‘En meestal loop ik met Diny eerst hier een rondjen en dan gao’w naor boaven’, vertel ik net tegen Riet als we Kringloopwinkel Switch ingaan. Tot mijn stomme verbazing hoor ik zeggen:’Jao meestal wel…’ Diny komt daar net de trap af. We praten even bij en Diny gaat er dan al weer vlug vandoor.
We treffen het met het weer vandaag en zijn opnieuw op de fiets richting Lochem getogen. We treffen zelfs Henk en Anneke thuis en Monique onderweg als we bij Bakker Bart koffie met een broodje nuttigen. Natuurlijk moeten we even naar Etos waar Monique naast haar studie een centje bij verdient.
Ook Riet wil hierna graag het rondje om de kerk doen. Leuk hoor, maar wij vinden niks in de verschillende winkeltjes. We herinneren ons steeds Ben’s gevleugelde woorden:’He-j d’r gebrek an?’
Maar bij Switch vinden we in elk geval een paar boeken. We fietsen richting Almen en slaan af naar Vorden. Dan moeten we vanzelf even van de fiets af. De koffie de Rotonde is een aanrader: koffie met een klein glaasje Amaretto en chocola. Hè daar kom je weer van bij.
Terwijl Wim en broer Ben vorige week niet te bewegen waren om mee te gaan naar het vestzaktheater Onder de Molen, gingen Ben en Riet en ook Wim nu gezellig mee. Tja… de sfeer van vroeger hing er nog. Ook vanavond was het een voorstelling van verschillende zangers die klonk als een klok. 'Het was ontroerend mooi', schreef ik in het gastenboek. We haalden in de pauze nog herinneringen op met Henk Ruiterkamp, die deze molen in ere houdt, over de tijd dat ik samen met zijn broer Wim naar school in Zutphen fietste, 5 jaar lang. José van der Laak die deze avonden organiseert had het gehoord en rakelde het met haar lied over ‘les enfants’ extra op. Erg leuk. Wim en Ben konden het niet laten om mee te zingen. Het was een bijzondere avond. Ik hoop dat we het deze zomer nog eens een avond 'Zomercarroussel' mee kunnen maken in deze mij zo vertrouwde Lindese molen.

Opnieuw de Wildenborch, nu met Ben en Riet

Een mooi beeld met een gedicht van de dichter Staring die hier lang geleden woonde

Naast de oprijlaan bij kasteel de Wildenborch staat een bijzonder beeld van Toos Gipman uit 2005 met een inscriptie van de dichter ACW Staring die hier lang geleden woonde. ook nu nog wonen er nazaten van deze dichter.
Het is hier nog gemeente Vorden maar ook Lochem strijdt om de eer om Staring tot zijn ingezetenen te claimen. In Vorden staat een prachtig zittend standbeeld van deze beroemde inwoner in het centrum.
In Zutphen zijn nog de bokkepoten van de duivel te herkennen in de Librije van de St Walburgkerk waarover hij in zijn Jaromir schrijft.

Een gedichtje van deze Staring toont zijn liefde voor deze plek. Je krijgt wel een aparte foto als je zo'n spiegelend plaatje wilt fotograferen.

En nog even een impressie van deze creatieve duizendpoot Josée van de Laak die hier prachtige chansons vertolkt.

Vakantie 2011 met Ben en Riet

Geschreven door hetty om 11:11 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 21 juli 2011

Even terug....

Het was een kort verblijf voor ons aan het Schoolpad. Even op en neer zou je kunnen zeggen.
De maandag hebben we besteed aan de ZORGBRIEF aan de wethouder van de Gemeente Emmen die de Ruimtelijke Ordening in zijn portefeuille heeft. Ik wilde er nog wel Paradise lost? boven zetten, maar Wim leek dat nog geen goed plan.
We hebben hem meteen weggebracht- zie 7 juli Paradise lost?
Vanmorgen stond er een bezoekje gepland aan een orthopeed in het Scheper Ziekenhuis. Er moet toch maar eens gekeken worden naar mijn rechterknie die regelmatig last veroorzaakt. ‘Wel kritisch luisteren’, adviseerde huisarts Muilwijk. “Snijden ze graag?”, vroeg ik. Hij vond van wel. Natuurlijk ging Wim mee, twee horen meer dan één, makkelijk zat. Een nog jonge arts had de foto’s bekeken en bekeek mijn knie nog eens uitgebreid. Tja.. wat slijtage aan de linkerkant… Van alle mogelijkheden inspuitingen, oefenen of een nieuwe knie vond hij dit niet ernstig genoeg om een nieuwe knie te plaatsen. Daarvoor ben ik nog mobiel genoeg. Hij heeft me oefeningen gegeven- 30 keer het rechterbeen schuin naar voren optillen en 10 seconden in die positie laten. En dat drie keer per dag, eenvoudig maar zwaar. Ik kwam niet verder thuis dan 5 keer. En… zo sprak hij… een ‘goed’ gewicht is héél belangrijk.
Over drie maanden terug komen…. Daar kon ik het mee doen.
En... we zijn er weer... op onze vertrouwde plek.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 16:38 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 20 juli 2011

Terug op honk...

De kloek zet haar veren op als de andere kippen te dichtbij komen.

Amper terug op honk, net Tessa opgehaald, de katten weer met opgestreken zeilen binnengehaald of we missen Amber bij het hek. Meestal staat ze ons op te wachten. Ik kijk nog eens goed naar de stal en zie daar madam achter een losgeschoten deur staan. Ze wil nog wel eens tegen een paal schuren en nu is dan het onderdeurtje er uit gewipt en dwars gezakt. Ze kan niet langer dan één dag zo gestaan hebben want gisteren was Rick hier nog en daarvoor Mark. Maar je ziet maar weer dat je de boel wel goed moet regelen als je even op stap bent.
Met de kippen is het wat gemakkelijker. Ze worden eens per dag gevoerd en ’s middags gaat het hek van de ren open en scharrelen ze lekker los op het erf. ’s Avonds zitten de grote kippen netjes weer op stok en de kriel met z’n 10 multiculti kuikens zit ergens onder de struiken met het kroost onder zich.
De tweede verrassing gisteren was dat de legkip die op twee eieren zat—ach zo zielig om alles weg te halen bij een broedse kip— ook moeder is geworden van inderdaad twee kuikens.
Ook die scharrelde vandaag al rond. Het is zo’n mooi gezicht hoe de kuikens precies bij de moeder lopen te pikken in de grond die zij voor ze los gekrabd heeft. En niks geen kuikenlamp nodig. Af en toe gaat moeder zitten met de kleintjes onder zich. De natuur regelt zichzelf. Er lopen nu drie stel kuikens, 4 grote ( twee haantjes en twee hennetjes), 10 kleine bij de kriel en nu 2 bij de grote legkip.
Maar ja…. Straks! ‘Ie-j ziet maor da-j ze kwiet wodt’, is de gevleugelde uitdrukking van Wim. ‘Ze vret ons de oorne van de kop en ie-j zölt zien dat et weer allemaole hanen bunt’.
Tja… ik denk dat we buurman Jans straks weer nodig hebben.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 18:22 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 19 juli 2011

Fare well van Abby

We verlaten voor even onze tweede huisje op camping de Boomgaard na koffie op het terras met Johan en Joke. Dat is een van de voordelen nu ze aan deze kant van de boerderij wonen: het mooie uitzicht over de camping.
‘Hoe laat worden we verwacht’, mailde Abby naar Ben en Diny. Toen die antwoordden dat een uur of 11 een mooie tijd zou zijn, bleek dit aan de vroege kant want vriend en DJ Eduard, die meekomt, moest tot in de vroege uurtjes aan de bak in Harlingen… dj-ing heet dat.
Zo waren de hele familie Wagenvoort en Wim en ik verzameld toen Abby en Eduard tegen half 4 aankwamen. Het bleek een heel aardige knul te zijn , deze Eduard. “Hoe krijg je het voor elkaar om een vriendin tegen te komen op haar fare well party?’, vroeg ik hem. Dat had hij zichzelf ook al afgevraagd, maar zo zei hij:’Dan had ik dit ook niet meegemaakt’, terwijl hij een warme blik op Abby werpt. Het lijkt een serieuze zaak tussen deze twee. De plannen om een maand naar Minneapolis te gaan heeft hij al rond.
Het werd een mooie middag met groot en klein en een stralende Abby in ons midden. Volgende week maandag gaat ze via Brussel terug. “Wie brengt je weg?”, vroegen we. Tja… Eduard natuurlijk.
Simon is al bijna baby af en weet al hoe een autootje moet rollen. Olaf weet het speelgoed al te liggen en Sascha wil het liefst in het ‘speeltuintje’. Ben en Diny zijn maar wat blij met de uitbreiding van hun familie.

Fare well to Abby

Mirjam met Simon

Familieperikelen

Geschreven door hetty om 10:44 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 18 juli 2011

Je hebt honden en... teckels.

Wij zijn niet de enige Engelandfans. Ben en Diny zijn net terug van een midweek tuinen kijken in Zuid Engeland. Ze hadden een strak programma zoals meestal, maar ineens hadden ze het idee dat ze hier vlakbij al eens eerder geweest waren en stopten bij een huis met hoptorens dat wat leek op de B en B van 10 jaar geleden. Toen hij een foto maakte van het huis kwam de bewoner op hem af en vroeg naar het waarom van hun interesse voor hun huis. Toen Ben het vertelde en tevens een compliment maakte over zijn tuin, nodigde deze gastvrije Engelsman hen uit voor a nice cup of tea. Z’n vrouw keek er niet van op en zette meteen the kettle on. Het bleken geroutineerde fietsers te zijn, maar waren niet weg van het fietsen in Engeland of net over het Kanaal, te heuvelachtig! Natuurlijk vertelden Ben en Diny over Nederland als fietsland en ik heb het idee dat ze dat wellicht gaan uit proberen.
Londen was afgelopen week ook hun doel en met bus, dubbeldekker en metro maakten ze hun ontdekkingstocht door heel Londen. Een aardige meneer waarschuwde Ben om zijn fototoestel niet zo zichtbaar te dragen.
Ze hadden bovendien geluk met het weer. De regen die wij hadden is hun bespaard gebleven. Nu zijn ze al weer terug in het leven van alle dag en bereiden zich voor op het bezoek van Abby die morgen afscheid komt nemen. Ze gaat binnenkort terug naar Minneapolis. Haar half jaar internationale Hogeschool zit er op. We zullen haar morgen heel veel groeten meegeven voor onze Amerikaanse neven en nichten.
Terwijl Diny even een kop koffie maakt maken de honden gebruik van de aandacht van Ben. Josca wordt geprezen als bijzonder intelligent. Ben is een beetje doof en wanneer Josca tijdens een wandeling vlakbij hem komt lopen weet Ben dat er een fietser hen achterop komt. Ze weet n.l. dat ze dan naast hem moet lopen. Teckel Jippe is onder en boven de wet. Die hoeft niks te kunnen en gaat meestal gewoon zijn gang. Tja… je hebt honden… en teckels.

Vakantie algemeen

Geschreven door hetty om 12:19 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 16 juli 2011

't Harnas...

Ken je dat..? Ben je samen met vrienden of familie op vakantie en dan gaat het ene stel naar huis. Het maakt niet uit of dat vanwege ziekte is of dat het afgesproken is. Je blijft wat ontheemd achter en je moet eerst weer je eigen nieuwe plan trekken. We weten het nog van Ben en Riet die vanuit Spanje naar huis moesten. Dit keer zijn het Ben en Niesje die geheel volgens afspraak hun midweekje Boomgaard er op hebben zitten.
Héééél lang geleden gingen we voor het eerst naar Badenhard, vakantie vieren in de jachthut van Laborenz. Henk en Anneke gingen mee. Het was al een heftige reis. Henk en Anneke raakten we kwijt vanwege een lekke band, het was nogal zoeken naar de weg naar boven die onder een grote koekoeksklok in Sankt Goar begon, maar het lukte en we hadden een erg leuke week. Jammer, vanwege ziekte moesten Henk en Anneke op huis aan en ik herinner me nog hoe kaal dat voelde terwijl we toch alle drie jongens mee hadden. Ach… het duurde niet lang voor we weer op gang waren. Er werd frambozen geplukt, melk gehaald bij boer Steeg, een kasteel bezocht en Kaffeekuchen uitgeprobeerd. Tot we op een middag vanaf de Hohe Stein terug kwamen bij ons huisje en pa, mama, en Henk en Anneke vonden. Ze hadden een kip meegebracht want Henk en Anneke zullen wel verteld hebben dat er geen winkel in de buurt was. Nee het was niet voor een middagje uit. Samen maakten we een mooie wandeling. Pa moest beslist naar de boer die met koeien voor de wagen klaver aan het opladen was. Nee... ze bleven slapen en nadat de Rijnwijn geproefd was werden de slaapplaatsen in orde gebracht. Henk en Anneke hadden hun tentje weer meegebracht maar pa en mama zouden op onze slaapbanken in de kamer slapen en wij schoven de jongens bij elkaar en gingen er bij in het piepkleine slaapkamertje. Wij hadden ons al teruggetrokken toen we pa hoorden zeggen:’Zo moder do noe’t harnas maor uut’. Het was nog in de tijd dat dames een korset droegen. Hij heeft het nog lang moeten horen.
Wim is intussen bij het melken in de melkstal gaan kijken en doet een rondje camping. En ik…? Och… ik schrijf maar even wat in me op komt…

Vakantie algemeen

Geschreven door hetty om 22:01 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 16 juli 2011

Spanning en sensatie...

Doesburg in de regen.

donderdag--Een paar dagen er op uit is hartstikke leuk, zelfs als het spannend wordt. Ben en Nies hadden een slecht nachtje. De voortent van hun caravan kreeg door de wind nogal te verduren. Het bonkte en flapperde er op los en de volgende morgen moet het een en ander vastgezet worden. Dat gaat de hele dag zo door. Ben en Wim en buurman Gerben hangen regelmatig aan de scheerlijnen van de voortent omdat bij Ben en Niesje de wind er precies onder komt.
Toch besluiten we er op uit te gaan naar Doesburg. Amper aangekomen blijken alle feestelijkheden van de Zomerweek voor vandaag alles afgelast te worden.. te harde wind. ‘Jullie kompt veur niks… alles is af’elast… windkracht 7 en 8 wodt verwacht’, krijgen we overal te horen en terwijl alle stands en tentjes afgebroken worden lopen we toch Doesburg even door. Wat een mooi stadje met veel oude gebouwen. In een oud drogisterijtje annex museum en koffiehuis De Rozebottel drinken we koffie. De waarzegster, uitgedost in felle kleuren en veel bling bling zit naast ons. We laten ons niet kisten en gaan toch lopend Doesburg door maar als de wind aantrekt en paraplu’s de lucht in gaan denken we aan de luifels en gaan weer op camping Boomgaard aan. De boel moet opnieuw vastgezet.
We melden ons bij het Praothuus voor een dikke boerenschnitzel met bijbehoren en samen zitten we even later in onze caravan languit voor de Reunie en Inspector Frost. Toch lekker om met dit weer een tv bij je te hebben. Frost is nog niet lang bezig of Ben en Nies die heerlijk achterover zitten, vallen in slaap, geluidloos... dat wel.. Ze hebben nog wat in te halen.
Vandaag beginnen we met koffie bij Johan en Joke…. Niet gek….!

Mooi Doesburg

Een oud drogisterijtje/ tearoom

Er is nog wel wat vertier

Vakantie algemeen

Geschreven door hetty om 10:58 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 15 juli 2011

Het is goed rusten in Barchem...

Spannende doorkijkjes in Gerrie's tuin.

Dinsdag...-Ach wat is Lochem toch mooi, een gezellig oud stadje. We proberen eerst of Henk of Anneke misschien thuis zijn, maar nee… er moet natuurlijk overdag gewerkt worden.
We vinden een heerlijk terrasje en doen daarna een rondje om de kerk, d.w.z. Niesje en ik want de beide broers zetten zich op een bankje in de schaduw en komen er pas weer af wanneer we uitgewinkeld zijn. De kerk is van binnen ook de moeite waard, leuk dat hij gewoon open is. Ik koop een paar pockets in de tweedehands boekenstand en na een leuk gesprekje met één van de vrijwilligers gaan we op pad naar Barchem om het boek van de fam. Tjoonk- Groot Nuelend te gaan bekijken bij Henk en Gerrie Braakhekke. We halen hem even uit z’n middagdutje maar desondanks worden we met ons clubje hartelijk ontvangen en bewonderen de prachtige tuin met doorkijkjes. De oude mispelboom heeft een mooie plek naast het terras. Ik weet dat op de Boskamp ook een mispelboom was en wie weet nog is. Er moet eerst even de vorst over zijn gegaan voor je ze kunt eten.
Het familieboek is inderdaad mooi opgezet, zit goed in elkaar en ziet er zeer verzorgd uit. Wie weet ga ik nog eens aan de slag, maar er zullen meer verhalen in moeten en daar zal de familie zelf aan kunnen bijdragen. Of….. schrijf ik onder een pseudoniem en andere namen een familieroman met…. ie wet wel…en met veel van heuren zeggen…. Daar zou onze familie heel geschikt voor zijn…. toch? Ach zo mijmer ik maar wat….
Gerrie geeft ons tijdens de thee de tip om eens bij het Koetshuis in Hackfort te gaan koffie drinken en vraagt ons eens op te letten of er bij de Boomgaard nog leeuweriken te bespeuren zijn. Doordat er tegenwoordig minder wilde bloemen langs de weg staan, zou dat veel minder zijn. Henk wijst ons een mooie weg binnendoor richting Medler. Toch gaan we nog even bij de Boskamp langs om ook Ben en Niesje te laten zien waar de 10 kinderen van het gezin van opa en opoe Eggink opgroeiden.
Tja... deze streek... hier liggen gewoon mijn roots.

Dit zijn de mispels...

Vakantie algemeen

Geschreven door hetty om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 14 juli 2011

Op stap met Ben en Niesje...

Voor het kasteel de Wildenborch. Nog steeds wonen er nazaten van de familie Staring.

Meteen maar op stap met elkaar want vandaag is het nog prachtig weer. Op weg naar Lochem komen we natuurlijk langs veel voor mij bekende plekken en vertel erover. De zandweg waar we als kind de koe mossen anjagen as den naor de bolle mos bie-j Koning. De plek waar we verjaagd werden aan de Hissinkbeek door vader zwaan die met moeder en 10 jongen in zijn kielzog op ons plekje wilde landen. De spoorwegovergang waar opa Bijenhof net voor een aanstormende trein overstak, de Wientjesvoort en dan de Wildenborchseweg met het Lange End waar tante Dina, toen die boerderij gebouwd werd in de jaren 30, zo'n aardig gedicht over maakte. De Kapel die zo'n sociale functie heeft in de Wildenborch. En dan maken we een stop bij kasteel de Wildenborch.

Vakantie algemeen

Geschreven door hetty om 11:15 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 14 juli 2011

Raad eens...

Raad eens waar we zijn... voor je verder leest.
Kan nooit moeilijk zijn.
We zijn samen met Ben en Niesje een midweek op de Boomgaard. Huis en haard worden goed verzorgd, we zijn echt uit! We hebben intussen de verjaardag van Margo al dunnetjes... nou ja dunnetjes.. over gedaan, kennis gemaakt met nieuwe buren voor even en oude bekenden gegroet.
Er is hier één stel dat al vanaf het begin hier de zomer doorbrengt: Ton en Joke. Ze verrichten bovendien hand- en spandiensten. Dat bestaat uit maaien rondom de caravans en ze houden een oogje in het zeil wanneer Johan en Joke er even niet zijn. Dat wordt gewaardeerd en zelfs zozeer dat Ton een petje kreeg met Camping de Boomgaard er op en er onder Parkwacht. Joke kreeg bij die gelegenheid een T-shirt met Camping de Boomgaard en P.R er op.
Straks gaan we fietsen: Lochem gaat het worden.

Vakantie algemeen

Geschreven door hetty om 11:12 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 12 juli 2011

De Grote Dag

Eva r. en Annemay.

Zondagmiddag was het zover. Eva en Annemey moesten er aan geloven tijdens de eindpresentatie door de leerlingen van zangdocent en jazz zangeres Christel Peters. 'O... ik ben zo zenuwachtig', klonk het al een paar dagen in huize van de Kolk/ Kraak. Ze mocht 6 gasten uitnodigen... nou ja zeven, met Agnes er bij. Het was al spannend of we er wel in konden want door het zoeken naar parkeergelegenheid in Coevorden zat de deur al dicht en moesten we door het Grand Café er naast de weg zoeken.
En het was niet voor niets. Een prachtige middag in een zaal van het gemeentehuis van Coevorden. Het peil was hoog. Troubadour Berjan opende de middag vol zang. Prachtig want ik hou van dit soort liederen. Hidde, een jongen van 12, is wel een bijzonder muzikaal talent. Wat een stem en gevoel voor ritme. Mike en Inge staken er wat mij betreft ook bovenuit. Oh.. en Veerle en Kelly.... En dan die twee, Eva en Annemey, ze maakten er een echte show van met hun nummer Don't stop believing. Heel origineel. Zenuwachtig? Niks van gemerkt. En heel mooi gezongen.
Nee de middag was een succes niet alleen voor de leerlingen maar ook voor hun docente Christel Peters. Die kan er ook wat van. Op verzoek zong zij een lied uit Fame, heel geweldig!
En... ook Agnes heeft genoten. Die is gek op muziek. Ze heeft ook dit keer heel wat te vertellen thuis.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 11 juli 2011

Zondagsgroet

zondagmorgen--We zeggen telkens tegen elkaar dat we er tegenop zien om de Zondagsgroet rond te brengen langs de ziekenhuisbedden. Eens in de 8 weken zijn we aan de beurt met onze ploeg beddenrijders om de mensen die graag de oecumenische kerkdienst in het Scheperziekenhuis willen meemaken, op te halen voor die kerkdienst en na de koffie weer terug te brengen. Het beddenrijden zelf is redelijk ontspannen, vaak bijzonder zelfs. Maar het rondbrengen van die Zondagsgroet kan soms moeilijke momenten hebben. Je kunt geconfronteerd worden met heftige situaties. We vragen dan ook altijd of er kamers zijn die we beter niet kunnen ingaan. Dit weekend is Agnes weer bij ons en ging ook mee om de Zondagsgroeten uit te delen. Als we uitgelegd hebben waar we voor komen vragen we vaak ook of er mensen zijn die gehaald willen worden, met rolstoel of met bed, alles kan.
Agnes vindt het leuk om mee te helpen. Simon en Coby namen ook een deel van de kamers voor hun rekening. Soms kom je goede bekenden tegen. Dit keer krijgen we een hartelijke ontvangst van een goede bekende… Valerius, Voedselbank en de schapen, zijn onze connecties. Op onze vraag hoe het met hem gaat is zijn antwoord gewoon direct op de man af:’Slecht… ik word niet weer beter’. En toch vol belangstelling voor ons. Ja, hij wil ook gehaald worden. Ondanks zijn slechte vooruitzichten vertrouwt hij ons toe dat dit ook een bijzondere tijd voor hem en zijn gezin is.
Het kan wel eens druk worden straks. Er zijn heel wat mensen in bedden en een paar rolstoelen die we met onze groep gaan halen.
Wim had even afleiding gistermiddag bij de voetbalwedstrijd FC Emmen- Ajax. Het werd 0-1... Heeft Johan in elk geval weer een goeie avond gehad!

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 14:16 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 9 juli 2011

Paradise lost...?

Via via hoorden we pas dat de verdubbeling van de weg naar Klazienaveen die vlak naast ons is inderdaad doorgaat. Het zou door de gemeenteraad zijn goedgekeurd. Drie jaar geleden zijn we al eens naar een bijeenkomst geweest om de nieuwe structuurplannen van de gemeente Emmen te bekijken. Het zou volgens de plannen een allee worden. Wij hebben onze zorgen toen al middels een brief getoond en voorgesteld als het toch door moet gaan dat ze die extra baan aan de westzijde van de weg aan te leggen. Netjes een brief gehad dat het ontvangen is, netjes staan we vermeld in de antwoorden op het structuurplan. Er wordt geadviseerd om de verdubbeling aan de westkant te maken, voor een geluidswal te zorgen en aan een aan- en afvoerweg zou gedacht worden. Bovendien zal tijdig met omwonenden het een en ander besproken worden.
Nu blijkt de verdubbeling toch aan onze kant te komen. Hoe ze het willen doen is mij een raadsel. Het is te laat voor een bezwaarschrift, had in november al gemoeten, maar een “zorgbrief” zal het dus worden. Wanneer er al geen rekening gehouden wordt met ons door de weg dichter bij ons huis aan te leggen moeten we ook maar afwachten hoe het met geluid en aan- en afvoer zal worden. De Zorgbrief is in de maak. Nee... ik sliep niet lekker vannacht. Zucht…

De Nota van beantwoording die ons indertijd geruststelde.

Een stukje van ons paradijsje

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 21:56 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 9 juli 2011

Met de Shanty's op pad...

Soms heb je dat… zomaar een leuk gesprekje met voor jou geheel onbekende mensen. We zijn in Wolvega, nooit eerder geweest, het Friesland waar Stellingwerfs wordt gesproken. Dat kunnen we goed verstaan. We zijn op pad met de Eemslander Shanty’s. In Wolvega wordt de fiets 4 –daagse gereden en dan wordt er tijdens die dagen van alles georganiseerd. Dit keer een soort markt met vertier door verschillende Shantykoren. Onze bus is vol met zangers en hun aanhang. Na een paar optredens van onze mannen gehoord te hebben gaan mijn vaste maatje Johanna en ik op verder onderzoek uit. We kijken en luisteren en komen bij een terrasje waar nog een paar plekken vrij zijn aan een tafeltje. “Mogen we er bij komen zitten?’, vraag ik. Dat vinden ze alleen maar gezellig en al spoedig zijn we volop in gesprek met deze zuiderlingen, nou ja hij dan. Zij komt oorspronkelijk uit Heerenveen. Misschien dat daarom dit noorden blijft trekken… je roots hè? Het gaat er niet eens zozeer om waarover je het hebt maar soms is een gesprekje over fietsen, e-bikes, vakantie en Andre Rieu voldoende om een aangenaam kwartiertje te hebben. Ik hoop dat ze nog een fijne fietsdag hebben daar in de omgeving van Wolvega. Onze mannen zingen prachtig, ik mis Wim z’n solo maar ik krijg vast meer kansen om die nog eens te horen.
De dag eindigt met het feit dat Wim z’n telefoontje kwijt is. Hij slaapt er slecht van, maar gelukkig vinden ze hem terug door hem vanmorgen terug door hem af te laten gaan. Hij is op de achterbank van de bus tussen de zittingen gegleden.
Deze nieuwe dag begint dus weer goed.

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 00:48 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 8 juli 2011

Geert Hanken

Geert Hanken is zijn pseudoniem. Hij schrijft regelmatig over wat hem bezig houdt en wat hij in zijn leven al meemaakte. Zijn leven lang was hij boer in Zuidbarge en de Hankenberghoeve was zijn plek, maar nadat zijn zoon het overnam, verhuisde hij met zijn Annie naar een appartement. Ik heb me laten vertellen dat hij daar in de Emmerhout goed werk deed door het winkelcentrum netjes te helpen houden. Dat was niet genoeg. Henk Siebring moest de buitenlucht en de natuur voelen. Hij heeft nu al jaren een volkstuin, wat zeg ik… hij heeft 7 van die stukken aaneen. Vandaag ging ik bij hem kijken. Ik vroeg aan een buurman tuinier of Siebring hier zijn tuin had. ‘O… die oude boer? Daar bij die bloemen. Hij is er net’. Ik vond hem druk bezig met de schoffel.
’Het is gebeurd met hazen vangen’ zei de voormalig boer en jager. Dat mag ook wel als je 88 bent. Overal in zijn tuin staan stoelen om even te gaan zitten uitrusten en mijmeren. Hij liet me zijn kunstwerk zien, zijn kruizenveld, allemaal van buxussen, want Henk is een gelovig mens. De kruizen wezen allemaal naar een blauwe winde die zich naar de boven kringelde, naar de hemel. Een paar oude schuurtjes heeft hij namen gegeven als Erica’s kas en loods Zuidbarge en hij heeft er een oude cabine van een vrachtauto staan waar hij Rij maar an op heeft gezet.
Och… we hadden een aangenaam half uurtje. Rick heeft ooit stage bij hem gelopen op de Hankenberghoeve en hij herinnerde zich hoe ik een keer in hun buurt bramen ging plukken, eigenlijk om te zien hoe ze samen aan het aardappels rapen waren. Hij had me door.
Er staat een heel veld met mooie kerstdennen. Eind november kun je er voor €5 een uitzoeken en er je naamkaartje zolang aan ophangen. Dat gaan we doen!

Aan het Schoolpad

Geschreven door hetty om 08:24 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

1 reactie op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van hetty's site