Niet te bevatten....

Moeder van der Kolk was er op mijn 65e verjaardag in 2008 nog bij.

Alles op één dag… Net het tragische gebeuren van gisteravond, wordt Judiths vader vandaag 80 jaar. Iedereen is uitgenodigd. Hoogtepunten en dieptepunten allemaal tegelijk. We willen ons net aan gaan kleden voor de jarige, komt er een telefoontje van de Bongerd, het zorgcentrum waar moeder van der Kolk al sinds haar 90e woont. Moeder is niet goed geworden en of wij willen komen.
Even later zitten we al in de auto en krijgen onderweg al te horen dat ze is overleden, zomaar ingeslapen. Net nog een rondje gemaakt achter de rollator, even in de stoel en weg was ze. Tegen 5 uur zijn we op haar kamer waar Ben en Niesje al zijn met Gerard en Paul Sietse. Henry in Canada en Piet in Frankrijk zijn al gebeld. Moeder ligt in haar bed en als de dame van De Laatste Eer komt wordt ze door haar en Niesje afgelegd en in een van haar mooie pakjes gekleed. Intussen bezoeken wij haar vroegere buurvrouw Stobbink, die ook in de Bongerd woont om haar over moeder te vertellen. ‘Ach…’, zei die met tranen in de ogen ,’ze neumen mie altied Wiechien’.
De uitvaartverzorger Henniphof (echt een naam van hier) blijkt de vader van de Henniphof uit het schoolbestuur dat mij indertijd benoemde als juf op de van Heemstraschool, bijns 50 jaar geleden.
Er moet gelijk alles geregeld worden: kist, rouwbrief, graf, gemeentehuis, kerk, dominee, koster, bloemen. Al was ze 98, moeder wilde nooit over de dood praten. ‘Lao’w et noe maor aover de laevenden hebb’n’, had ze gisteren nog gezegd tegen Ben toen er over iemand gepraat werd die overleden was. Morgen gaan we opnieuw naar Hattem om samen met de dominee de afscheidsdienst te bespreken. Een ding weten we al zeker... er zal flink gezongen moeten worden want daar hield ze van.

We zijn al een paar dagen van plan om eens lekker te shoppen. Dat doen we altijd ergens tussen kerst en oud en nieuw. Gewoon gezellig even er uit in deze donkere dagen. Maar het is zo gek. ’s Morgens is het pas laat licht, helemaal als het zulk triestig en regenachtig weer is, en al vroeg weer donker. De ene keer doen we even de supermarkt en dan blijkt de post aan de deur te zijn geweest met een pakketje. Een dagje bezoek is erg leuk maar shoppen ga je dan ook niet. Dus morgen maar. Opnieuw laat wakker en het is zomaar oudjaarsdag. Frank en Tim komen ons helpen met de appelflappen. Ze brengen al kniepertjes mee, platte ronde wafels… het jaar is uit. Op nieuwjaarsdag worden hier dezelfde wafels gegeten maar dan opgerold. Het jaar moet immers nog beginnen. Richting Groningen hebben ze nog een andere lekkernij: spekdikken, ronde wat dikkere koeken waar plakjes worst en stroop in verwerkt worden. Buurvrouw Geesje bakt die altijd.
Maar ik hou het bij appelflappen, genoeg voor de hele familie.
Het wordt een gezamenlijk project. Wim schilt de appels, snijdt ze in plakken van 1 cm. Tim roert de kaneel en suiker door elkaar op een bord. Frank zorgt dat de appelplakken aan beide kanten met het mengsel bedekt worden en dat ze mijn kant op komen. En ik bak. Tim zorgt weer voor de poedersuiker die er op mag.
Om half een komt Anja de boys weer halen en drinken we samen een kop koffie mèt appelflap natuurlijk. En vanzelf nemen ze ook een schaal met flappen mee, eerlijk verdiend.
Dan moet Wim eerst even op de bank want vanavond zal het ook niet vroeg zijn. De middag is al een eind op streek wanneer we op pad gaan. We komen niet verder dan Nieuw Dordrecht, want daar kan onze bon van de Winterprijs van de Postcodeloterij ingeruild worden voor biologische soep en een rookworst. Nee de winkels in Emmen hebben we niet gezien. Zo houden we nog geld over….

De Tiffany broche- een toppertje.

'Tussen Kunst en Kitsch' kwam deze week uit Ostende. Vanuit Nederland waren er mensen met hun spullen gekomen maar net zoveel uit Vlaanderen zo te horen. Mooie taal. Eén dame had het over haar floppertje die ze weer in de tas had, maar ik zag een mooie Tiffany broche voorbij komen die 3000 euro waard was. Veel van de spullen die getoond werden vonden de eigenaars zelf lang niet altijd mooi, maar ze glommen als ze flink wat waard bleken te zijn.
Wij hebben niet veel van waarde in geld in huis. Het enige wat echt waardevol was op de Boomgaard was de oude Zaanse klok uit 1649, een erfstuk uit de familie van pa. Hij had het gewoon achter op de bagagedrager meegebracht van de boerderij op het Medler.
Er bleek in de jaren 70 belangstelling voor te zijn en toen er ineens zomaar een vremde kearl in de kamer had gestaan om naar de klok te kijken, besloot pa het bod van 10000 gulden te incasseren, dat hem geboden was, voor die klok op een gegeven moment verdwenen zou zijn. Er kwam een aardige Franse klok voor in de plaats, mama kreeg een gouden horloge en wij kregen alle vier een bedrag.

Hier hopen we weer op....

Deze winter zijn we weer even zonder schapen. Schapenman Rob heeft de vijf Drentse heideschapen opgehaald. Ze gingen eerst in de ponystal en daarna één voor één er uitgehaald, de pedicure verzorgd en kregen door z’n grote hulp een anti- wormmiddel toegediend. Dan pas gingen ze in de aanhanger.
De bedoeling is dat ze tot eind februari bij een boer mogen lopen. Daarna krijgen we een aantal Schoonebeker ooien weer hier. Ze mogen hier aflammeren. Dat doen ze blijkbaar gemakkelijk en gewoon buiten. Maar wij hebben natuurlijk nog wel een stal achter de hand. Ik vroeg Rob wat hij deed wanneer er een moederloos -, verstoten lam of een drieling werd geboren. ‘Die zet ik meteen op Marktplaats’, zei hij. ‘Gratis af te halen Daar heb ik geen tijd voor’. ‘Doe dat maar niet meer. Als je even belt haal ik hem wel op.’
En zo gaat het gebeuren. Ik hoop niet op teveel, Rob ook niet, want een flessenlam bij Drentse heideschapen wordt nooit zo goed als een lam bij de moeder en daar gaat Rob ook niet verder mee fokken.
‘Nee… jij hoeft ze niet te halen… die breng ik je’, was het antwoord op mijn voorstel.

De winkel van Sinkel. Al de lekkernijen van Alie hebben een origineel opschrift op hun etiket:
Uit tuin en kelder van Alie van Gelder. De mensen kunnen zelf hun lekkers uitzoeken en het geld in een klein soort melkbus deponeren. En...nee, Alie wordt er niet rijk van. De winst gaat naar de kerk.

reactie Henry:
De kromme benen van Hofmeijer: Hofmeijer was een slager die in Hattem zijn slagerij in de Ridderstraat had.( Nu zit Bennie v.d. Berg daar met zijn zaak)
Hofmeijer had extreme O-benen, naar sommigen zeiden, door het vaak tussen zijn knieën vastklemmen van de te slachten varkens. Voor het waarheidsgehalte van dit laatste kan ik niet instaan, voor de rest van het verhaal wel.Is Wim toch wat vergeetachtig (seniormoments noemen ze dat hier)aan het worden?
Is ons kerstbericht wel aangekomen? Laat dat even weten svp.
Groeten vanuit een stralend en wit Alberta

Misschien hebben jullie de reactie gelezen van Henry uit Canada. ja.. die houdt me wel in de gaten. Hij had mijn stukje eerder gelezen dan Wim. 'Natuurlijk', zegt Wim ,'weet ik wel wie Hofmeier was. Een visboer vroeger in Hattem of e...?'

Dirk en Alie.

Rick staat op tijd klaar. We gaan alweer op pad. Dit keer gaan we oma weer eens opzoeken. Het is even oefenen voor haar voor ze precies weet wie we zijn, maar dan is het er weer. Het hart met rode bloemen blijft bij de dagopvang, want daar is ze de meeste tijd. Ze vindt het fijn dat we er zijn. Rick heeft het altijd goed kunnen vinden met zijn oma. Met haar ‘alles sal reg kom’, brengen we haar weer terug voor het middageten en ze vult het ogenblikkelijk aan met ‘behalve de kromme benen van Hofmeier’. Wie dat was zullen we nooit weten of Ben moet het zich kunnen herinneren.
Voor we bij Ben en Niesje binnen zijn kijken we even bij Alie aan de overkant. Die maakt verschrikkelijk lekkere dingen van bramen, meloen, pruimen en al wat de natuur biedt en nu had ze ook heel wat kerstbakjes in de aanbieding. Er staat altijd genoeg uitgestald om een leuk cadeautje uit te zoeken of een lekkere jam voor onszelf.
Bij Ben en Nies is het al net als vroeger bij moeder van der Kolk, de zoete inval. Kleindochter Isa is er om tussen de middag over te blijven en even later verschijnen Paul Sietse en Annemarie met de beide jongste dochters. Ik krijg meteen de kleine 3 weken oude Anna in mijn armen. Dat is wel even geleden dat me dat gebeurde, maar opnieuw besef ik: wat een wonder, zo’n kleintje.

Het Amnesty kerstverhaal maakte indruk. Janny vertelde het met verve en wij waren als muisjes zo stil.
Vanavond hadden we onze jaarlijkse Kerstavond van Passage Zuidbarge Rietlanden. Het is altijd een viering die door een groepje samengesteld wordt compleet met het verhaal van Jezus’geboorte, gedichten en na de pauze een echt kerstverhaal. Het laat meteen nog eens zien dat Amnesty belangrijk werk doet.
Het leuke van zo'n viering van Passage is altijd dat praktisch iedereen een taak heeft. Behalve het kerstgedicht van Toon Hermans dat ik gevonden had om voor te dragen had ik de schone taak om mee te helpen de boel klaar te zetten en koffie en thee te helpen schenken. Er wordt ook erg meegeleefd met leden die ziek zijn of moeilijkheden hebben. Dat geeft een band.
Ze hebben het in het buurtcentrum van Zuidbarge, het Hoefijzer, goed voor elkaar. Er wordt gewerkt met een hele groep vrijwilligers zodat er altijd iemand aanwezig is die de koffie en thee zet en alles opruimt in de keuken.
Vroeger was dit de kleuterschool van Zuidbarge. Op de plek van de lagere school staan nu huizen, want sinds de Rietlanden gebouwd is staan daar de scholen. Toen wij nog in de Rietlanden woonden was er nog een bakker/ kruidenier, maar ook die is verdwenen en is er in de Rietlanden een aardig winkelcentrum. Het kleine 'groen'centrum is nu een groot tuincentrum geworden mèt diervoeders. Wij komen er nog steeds voor de honden-, katten- en paardenbrok. Het is er gemoedelijk en dàt stellen wij op prijs.