Dokter Harry en de chiropractor

De Drentse uitvoering van de Palmpasenstok. In de Achterhoek was hij toch anders, maar de betekenissen waren dezelfde.

Ik herinner me dat ik één keer in een Palmpasenoptocht heb meegelopen, moet wel geweest zijn voor we naar de Boomgaard verhuisden. Zo’n mooie broodkrans met een haantje op een stokje in ’t midden en allerlei eitjes en rozijntjes aangeregen er onder. Gisteravond beleefde ik het weer een beetje. Henk Nijkeuter uit Gieten hield een lezing voor ons, de vrouwen van Passage Zuidbarge Rietlanden. Het was volle bak bij ons in het Hoefijzer, het gemeenschapshuis in Zuidbarge. Eerst hadden we al een gezamenlijke broodmaaltijd en aansluitend kwam dhr Nijkeuter. Met een beamer liet hij allerlei afbeeldingen zien om zijn verhaal nog mooier te laten overkomen. Van de rituelen in de oudheid, maar ook de Joodse traditie van het Pesachfeest, de herinnering aan de uittocht uit Egypte waarbij ongezuurde broden en bittere kruiden worden gegeten, en natuurlijk de christelijke traditie van het Paasfeest. Eigenlijk is er veel met elkaar verweven.
Door zijn verhaal werd er nog meer duidelijk over de betekenissen van de Palmpasenstok, de buxus- de palmtakken bij de intocht in Jeruzalem, het haantje- dat driemaal kraaide toen Petrus Jezus tot driemaal toe had verloochend, 30 rozijnen aangeregen- de 30 zilverlingen die Judas kreeg voor zijn verraad. Zijn verhaal eindigde natuurlijk met de gebruiken die er nog steeds zijn, de paasvuren die in het oosten van Nederland, en over de grens tot in de Harz, worden ontstoken. De foekepot waar mee gelopen werd, gemaakt van een varkensblaas, strak gespannen over een trommel en waarmee door een stok op en neer te halen een geluid werd gemaakt als foeke foeke foeke. Het eier gooien, eitjes tikken en neuties schieten is hier in Drenthe een vermaak dat nog steeds in ere wordt gehouden. Vanachter een lijn wordt geprobeerd het voorste nootje van een lange rij walnoten te raken. Lukt het dan is de rij voor jou. Lukt het niet dan leg je die van jou er achter.
Al met al een levendige lezing die veel herinneringen ophaalde.

De grote dag is aangebroken. Vriend Dick gaat z’n caravannetje installeren op SVR camping Boslust, in Elim. Dat is hem vorig jaar zo goed bevallen dat hij graag ook deze zomer regelmatig hier wil zijn. Samen gaan we op pad en worden heel hartelijk ontvangen door de campingbaas en zijn vrouw. Ze hebben wel plek voor 80 caravans maar meestal komen er niet meer dan 40 gasten vertelden ze. Ruimte genoeg dus. Voor Dick hebben ze een speciale plek gereserveerd. Johan zou het plaats 0 noemen, dichtbij de toiletten en met een tegelvloer voor de voortent. Met vereende krachten wordt de caravan op de plaats gezet en de elektra door de campingbaas aangesloten. ’As ie noe beide vingers in ’t stopcontact doet, gaot oe de heure recht aoverende staon’, meldt die als dat gelukt is. Hij heeft dezelfde humor als Dick. Geen wonder dat het hem hier zo goed bevalt. De meterstand wordt opgenomen en ook aan Dick doorgegeven zodat ze later niet voor verrassingen komen te staan bij het afrekenen. De hond wordt aan een lijn en in z’n mand op z’n plekje gezet. ‘Ja... wij hebben een asielzoeker en een dakloze onderdak gegeven’, zegt Dea. ‘Wij doen ons deel’. De hond is zo’n rescue-hond uit Spanje en de zwarte kat thuis is ooit aan komen lopen.
Dan gaan we aan de slag met de voortent. Wanneer het geraamte staat is Dick al zo blij dat we eerst aan de koffie gaan. Hij heeft er zo tegenop gezien om de boel op de plaats te krijgen. Wist hij veel dat wij dat vaker bij de hand hebben gehad. De voortent gaat er overheen en wordt vakkundig door Wim vastgezet. Het deurtje voor de scoot mobiel en een voor in en uitloop moet goed open en dicht geritst kunnen. De mannen redden zich nu verder prima, terwijl Dea en ik met de camera in aanslag klaar staan om de verrichtingen van die twee vast te leggen.
Met een grote fles wijn en een uitnodiging voor een barbecue op de camping gaan we wat later op huis aan. Dick en Dea zijn heel blij met hun tijdelijk onderkomen dat zo dichtbij is dat ze gemakkelijk op en neer naar huis kunnen. Ze hebben samen al heel wat van de wereld gezien, maar nu op camping Boslust wordt het vast een mooie zomer.

Van ons nichtje Erna hoor ik dat ze een vruchtbaar voorjaar hebben. Bij hun vier ooien hebben ze 10 lammeren, waarvan twee drielingen. Eén daarvan was eerst een vierling, maar een lammetje werd dood geboren. Volgens mij hebben ze Texelaars.
Vandaag was het lammetjesdag in Drenthe. Bij een aantal schaapskooien kon je komen kijken en veel informatie krijgen en producten kopen om de schaapskuddes te steunen. Je kunt ook een lammetje adopteren. Onze lammeren zijn er nog niet. Dus togen wij nog even naar de schaapskooi in het centrum van Exloo om ons tussen de gezinnen met kinderen te begeven. Ook hier was het geboorteaantal hoog dit jaar. Vaak is het één lam bij de Drentse heideschapen, maar nu waren er veel tweelingen en zelfs drie drielingen geboren. Wat opbrengst betreft is dit geen goed ras, want veel vlees zit er niet aan en de wol is ook niet geweldig om mee te spinnen. Toch is dit net als de Schoonebekers een oerras dat gebruikt werd om de heide af te grazen en waarvan de mest gebruikt werd op het land. En ik vind ze toch wel aandoenlijk met hun horens. Ook hier zag ik een geit tussen de schapen. Die vreten nog wat de schapen laten staan en er wordt gezegd dat wanneer er een geit bij de kudde loopt er minder ziekte is bij de schapen. Tinus Kaspers, de voormalig herder zag ik niet, zal waarschijnlijk al met de VUT zijn, maar de vervangster die ons de lammetjes van dichtbij toonde was net zo gek op die kleintjes als ik. Dat zag je zo!

Hier zullen we in Drenthe geen last van hebben.

‘U spreekt met de man van mevr. Jense’, klinkt het wanneer ik de telefoon opneem. Die man heeft ook altijd wat bijzonders om je op het verkeerde been te zetten. Wim heeft Dick vorig jaar al aangeboden om te helpen met het plaatsen van zijn caravan op een boerencamping hier in de buurt. Hij is niet meer zo mobiel en geniet op deze manier van het buitenleven. De scoot mobiel gaat gewoon mee. Een paar jaar terug raakt hij behoorlijk gehandicapt door een fout bij een operatie en later krijgt hij met zijn gezondheid opnieuw tegenslag op tegenslag. Hij raakt behoorlijk in de put…..
Maar dan komt er een voorjaar en hij bedenkt dit om er op uit te kunnen. Een caravannetje en een plekje op een boerencamping. Hij bloeit er helemaal van op. Het blijkt een kleine camping waar hij zich helemaal thuis voelt. Regelmatig komt hij even thuis en af en toe gaat Dea een dagje op bezoek. ‘Nee.. het is niks voor mij om er langer te blijven’, zei ze. ’Ik verveel me te pletter’.
Hij kan er volgende week al weer terecht en Wim gaat hem brengen. Vanmorgen zag ik Dea bij een overleg van de Expo-groep en vroeg haar of ze ook meegaat de caravan wegbrengen. Dat wist ze nog niet. ‘Als jij meegaat, ga ik ook mee’, zei ik toen.'Joh, dan nemen we een pot koffie mee...!' Dus gaan we met z’n vieren maandag al op pad want er wordt dan goed weer verwacht. Nee ik hoef geen pot koffie mee te nemen, ‘maar wel gebak’, zo sprak ‘de man van mevr. Jense’.

Daar zitten we dan. Het blijkt nog steeds lastig converseren met de Marokkaanse Keltoum. Ze woont al zolang in Nederland maar heeft zich nooit kunnen aanpassen. Wanneer ik alleen met haar ben probeert ze met twee- of driewoordzinnen met me te praten. Vanmorgen keek ze naar haar favoriete Marokkaanse zender, een soort soap zou je het kunnen noemen. Dankzij de Franse ondertiteling en Keltoums uitleg kon ik het volgen. Het is wel komisch om de verschillen te zien tussen de Franse en Marokkaanse cultuur.
Wat later komt haar jongste kleinkind uit bed, Melek. Ze past op maar is het er eigenlijk niet mee eens, want schoondochter gaat uit. Het is wel een schatje en oma Keltoums oogappeltje.
Ik heb me teruggetrokken uit het Taalmaatjesproject. Ik heb geen zin meer in vergaderen, cursussen enz., maar Keltoum blijf ik bezoeken zolang we het beiden prettig vinden. Af en toe maakt ze cous cous met echte Marokkaanse kruiden. Dat eten we samen en krijg ik een portie mee: ’Voor man’, zegt ze dan. Ik vraag altijd even naar haar zuster Fatna die afgelopen zomer bij haar logeerde en ook een keer bij ons was. Keltoum vertelt dat ze gevallen is en nu een dikke knie heeft.
En zijn er straks bij ons weer lammetjes, dan komt ze kijken. Vanaf 30 maart kunnen ze geboren worden. Bij Schoonebekers moet dat geen problemen geven volgens onze schapenman Rob. Ik kan haast niet wachten…

Ken je dat? Wanneer je Intratuin binnenstapt dat je dan zo hebberig wordt. Je komt er voor iets heel anders, maar de aanbieding violen van 6 voor een euro kun je toch niet zomaar voorbij lopen. Potgrond is ook goedkoop, komt altijd van pas. Vlakbij de kassa is een tafel met boeken die voor de helft van het geld opgeruimd worden. Er is er een bij over kruiden en onkruiden, wat je er mee doen kunt en ook hoe je er af komt. Bovendien vertellen ze over woekerplanten die je in de gaten moet houden. Die gaat ook mee.
Wat later komen we bij het winkelcentrum en ik zie in het voorbijgaan ineens kerstrozen in de aanbieding: 3 stuks voor 6 euro. Ik sta meteen stokstijf. Wim is intussen al bij de auto en kijkt om waar ik blijf. Ik wijs naar de kerstrozen en hij heeft hem al door. Die gaan dus ook mee.
Nog even gaan we bij buurman Jans en Geesje langs om brood voor de dieren te scoren. Ze krijgen meestal een behoorlijke portie overgebleven brood van de bakker en daar profiteert de hele buurt van. En ook Geesje heeft een paar rozen in de aanbieding die ze over heeft. ’Ik heb daor liever struken waor a-j wat an hebt’, zegt ze. Daar komen nu bessenstruiken. Och ik heb vast nog wel een plekje voor die rozen. Ik had voor Geesje een dienblad beschilderd. Ze had zo’n blank houten blad gekregen en dat vond ze maar niks… zo kaal. Ik heb er een persoonlijk tintje aan gegeven en dat wordt gewaardeerd.
Intussen staan de rozen al in de tuin, hebben meteen alle rozen gemest en de brandnetels uit de border gerooid met de greep.
Dan is de dag voorbij, een echte voorjaarsdag waar je energie van krijgt. Ken je dat?

De terrasset van steigerhout is al schoongemaakt. Nu moet er nog even een laagje beits op om het wat op te frissen. Tot mijn spijt had ik al gezien dat de pot met beits die ik over had gehouden verleden jaar een rare kring vertoonde. Ik had die netjes, zoals aangeraden wordt, op de kop weggezet in de kast in de schuur, maar blijkbaar zat de deksel niet vast genoeg en was er wat beits uitgelopen. Ik sta net met een paar stevige messen klaar om de boel los te steken als buurvrouw Anja met Daan en Tim aan komt fietsen. ’Och, ik was op de markt en heb voor jou ook maar wat tulpen meegebracht’. En even later zitten we aan de koffie en de jongens spelen lekker buiten.
Nu na het eten vraag ik Wim:'Wil ie efkes die pot beits in de schure löstrekken. Den is mien lös egaon'. Ik zeg nog: ’En nem dan effen een mes met um de boel lös te stekken'. Nee daar gunt hij zich geen tijd voor en met gezwinde spoed loopt hij naar de bewuste plank in de schuur en wordt de bus losgetrokken. Zie je het voor je? Een stroom blauwe beits verspreidt zich over de plank en.. over de rand. We hebben gered wat er nog te redden was, maar je snapt dat er veel keukenrol, terpentine en gesop op volgt. De emmer met sop gaat me ook nog over de vloer. Die wordt in elk geval meteen goed schoon. We hebben er geen van tweeën veel woorden aan vuil gemaakt, maar weet je wat die slimmerd nog wel even kwijt wil voor we ons in postuur voor de tv zetten? ‘Ie hadden dat van dat mes wel effen ‘met wat meer naodruk’ können zeggen!’

‘En dan zeg ik Aju tegen dat Trillemientje’. Hij heeft het over een voorman die wat gestresst lijkt. Rick zit aardig op de preekstoel op de verjaardag van Eva. Hij beleeft op z’n werk van alles en zijn cryptische omschrijvingen doen het goed. Klaas en Boukje vermaken zich best. Wim heeft Rick en mij afgezet bij Mark en Jennifer en gaat zelf nog even zingen bij Valerius, kan niet gemist worden. Maar na de pauze komt hij Eva’s verjaardag meevieren. Judith en Robin zijn inmiddels ook gearriveerd en voor het eerst is ook Eva’s vriendje Patrick van de partij. Van ons mag hij blijven!
Wim is nog steeds niet helemaal in zijn knollentuin. Bij het opstaan zegt hij dat dat hij helemaal beter is. Halverwege de dag is hij moe en dat blijft de dag door. Natuurlijk gaat hij wel naar z'n zang. Hij voelde zich gistermiddag zo vervelend dat hij van ellende een eind ging fietsen. Hij dacht dat het beter zou gaan, maar niks ervan. Hij gunt zich geen tijd om even niks te doen en naar zijn eigen lichaam te luisteren.

‘Ik ga geloof ik toch donderdag even naar Muilwijk’, zegt hij dan. Maar ja….. vanmorgen lijkt hij weer top fit.

Eigenlijk is het helemaal niet erg om een kleine keuken te hebben. Gelukkig is die van ons wel open naar het eetgedeelte zodat je altijd contact houdt met degene die aan de tafel lekker z’n krantje zit te lezen of zit te genieten van het spektakel der vogels buiten bij de vijver. Wanneer Wim in die keuken bezig is, wat ik uitermate waardeer, werkt hij me meteen met z’n ellebogen uit het werkgedeelte.
In onze vorige huizen toen Wim nog later thuis kwam als ik viel niemand me in de keuken lastig, zeker onze jongens niet. Ze wilden best van alles doen maar nee… de gewone pot was voor moeders. Wat ze wel deden was de verzorging van het bezoek bij verjaardagen en dergelijke feestelijkheden. Gerhard was expert in het maken van die kant en klare tompoezen. De eerste keer waren ze wel erg dun uitgevallen toen hij dat met vriend Ipe verzorgde, maar ja… die vulling was ook wel erg lekker, vonden ze. Daarna kwamen de frikandellen speciaal, met een uitje en curry. Ook dat viel in goede aarde.
De tijden zijn veranderd. Tegenwoordig is het op zondag ‘mannendag’ bij Gerhard en Judith. D.w.z. de mannen verzorgen het diner. Judith vond het tijd worden dat ook Robin wat basisvaardigheden onder de knie kreeg en wilde zelf ook wel eens een vrije dag. Ik heb nog niet geïnformeerd hoe de eerste keren uitgevallen zijn. Wij houden ons in elk geval beschikbaar als proefkonijnen.

Nee zover is het nog niet....

Gisteravond begon Wim zich steeds zieker te voelen. De pittenzak werd opgewarmd in de magnetron en ging mee naar bed. De muts ging ook bij op en zo kwam hij de nacht door. Veel koorts leek hij niet te hebben en vanmorgen ging het al aardig beter. Hij heeft dan ook een griepspuit gehad.
Tegen de middag gaat hij weer het bed in met de pittenzak èn muts. Terwijl ik wat boodschappen doe slaapt hij als een os. Als ik weer thuiskom zo tegen een uur of vier komt hij aangekleed weer beneden, wel met muts op en sjaal om. ‘Hè a-j anekleed bunt vuul ie oe al een stuk better’. Hij lijkt het ergste gehad te hebben.
Toen hij nog volop aan het werk was bij Holvrieka had Wim ook minstens eens per winter griep. Hij kwam dan in de loop van de dag thuis, kroop in bed met aspirine en een groc, zweette zich de hele nacht door een slag in de rondte en ging de volgende morgen weer gewoon aan het werk.
Ik heb eigenlijk nooit griep en heb ook geen griepspuit gehaald.
Ludovicus haalde het  spreekwoord al aan: Als je met de hond slaapt, krijg je zijn vlooien. Ik wacht maar af.