Mooi weekend...

Het was hier even paniek in de tent. Ik moest een geneeskundige verklaring hebben voor de verlenging van mijn rijbewijs omdat ik binnenkort 70 word en daarvoor ging ik laatst naar onze huisarts. ‘Nee, dat doen we niet zelf’, zei hij. ‘Hier in Emmen hebben we met elkaar als huisartsen afgesproken om dat niet zelf te doen’. Nou dat weer. Ik ben al zo gek op artsen… niet dus. Dus uiteindelijk maar een afspraak bij de andere huisarts die hij me aanraadde. Ik was al wat gespannen… zo van straks moet ik ook nog op de weegschaal… ik race erheen op mijn snelle fiets. Flesje ochtend urine meenemen, 50 euro en je paspoort. Het werd echt een ernstige zaak. Moest ik ook nog wachten. Eindelijk was het zover. Hij vroeg me het hemd van ’t gat, nam de ogen test af op verschillende manieren en mèt en ook nog zonder bril. Nou ik weet al dat ik niet zonder kan. Toen de bloeddruk werd gemeten, keek hij me aan en sprak de woorden: ’Hiermee krijg je je rijbewijs niet’. Dat leek ernstig. Ik schrok ervan maar ook de tweede meting bleek veel te hoog. Hij heeft het zolang op een kladje geschreven en ik mag maandag terugkomen. Toen Wim ervan hoorde zei die: ‘Morgen eerst naar je eigen huisarts’. Ik mopperde wat maar uiteindelijk ging ik naar Jantje, de assistente van onze eigen arts. Het bleek al lager en iets minder verontrustend. Maandag mag ik voor de meting bij de assistente van de andere arts de bloeddruk eerst nog even laten meten bij mijn eigen “Jantje” en kreeg wat aanwijzingen om de bloeddruk wat lager te krijgen.
Toen ik het dit weekend aan broer Johan vertelde kwam er een glimlach. ‘Bie-j mien is et ok aan de hoge kante. Toen ik vrogger ens biej veur iets biej dokter Sterringa kwam zei den: ’Zal ik je meteen de bloeddruk even meten?’ Hee deed het en zei: ’Het is wat aan de hoge kant, maar dat zit in ’t soort… Bijenhofje hè?’ Sterringa was de huisarts van onze ouders nadat de vertrouwde dokter Lulofs gestopt was. Toen mama jonger was kwam ze juist altijd trots thuis na haar bezoek aan Lulofs:’Een bloeddruk van een jonge meid’, schijnt die altijd gezegd te hebben. Maar ja bij het ouder worden verandert er wel eens het een en ander, want ook Diny en Henk kampen met dit euvel. Zou ik toch aan de medicijnen moeten?
Wordt straks vervolgd

Bennie in Gigi's Playhouse.

Sinds een aantal maanden ‘ben ik op Facebook’, zo zeg je dat toch? En zo blijf ik op de hoogte van de handel en wandel van héél veel FB vrienden. Er zijn er bij die alleen af en toe bij anderen meegenieten of mee mopperen, maar een groot aantal laat in één zin zijn of haar ziele-roerselen zien. Ik weet wie er een prachtige wandeling heeft gemaakt op een uniek plekje in de Achterhoek, wat een cache is, ik lees over pup Hitch die net als Storm zijn puppie tijd beleeft en waar net zo van genoten wordt. Ik lees over de fietstochten van Jaap, vakanties, over zwangerschappen, over de dingen die onze Amerikaanse familie bezig houdt, hoe goed Bennie zich ontwikkelt, over neef Nick die bij de Florida Panthers ijshockeyt en waar de hele familie bij zijn debuut aanwezig was. En het blijkt veel makkelijker even de like aan te klikken dan in een gastenboek te schrijven. Je kunt zelfs even kijken wat de vrienden van je vrienden doen. Vaak staat er een aardig videofilmpje op. Ik zoek de voor mij interessantste op. Zo blijf je op de hoogte van het leven van familie en vrienden. Toch blijft een gewone ontmoeting ver favoriet natuurlijk. Zo zullen we morgen weer een aardig stuk van de familie zien, want Anneke viert haar 60e verjaardag. En ook voor het weekend staan er weer persoonlijke ontmoetingen gepland. Altijd goed!

Ook het Aquarena, ons zwembad in Emmen, moest bezuinigen en kampte met reorganisatieproblemen. Bij de 12 maal aqua joggen-kaart werd het ineens 10 maal voor dezelfde prijs. Toen kwam de volgende stap. Het bad moet tijdens het aqua joggen gedeeld worden met de Kikker die met zijn leden o.a. waterpolo beoefent. We zwemmen nu overdwars en wordt er een net tussen gehangen. Maar de trainer van de waterpolo heeft zo’n keiharde stem dat we het aan onze kant ondanks een microfoon niet meer konden volgen. Bovendien vlogen de ballen je om de oren, wel met het net ertussen, maar toch… je schrikt je te blubber. Een aantal groepen ging volop in staking en kwam het bad uit. Dat er bezuinigd moet worden is tot daar aan toe maar dat we op deze manier moeten joggen is niet te doen. Er is veel onderhandeld en de trainer van de Kikker bond na een goed gesprek met de leiding van het bad uiteindelijk in. Degene die er echt last van blijft houden kan op dinsdagmorgen joggen. Dan is het hele wedstrijdbad beschikbaar. En dat doe ik sinds we met schilderen op zomerreces zijn. Wat een verademing. Ik blijf ook de donderdagochtend aanhouden, dus met mijn bewegen gaat het helemaal goed.

Het is zover. De voorbereidingen zijn begonnen. Wanneer we straks met Rick de oversteek willen maken naar Schotland moet z’n tentje eerst uitgeprobeerd worden. Dat gaat binnenkort gebeuren op de Boomgaard. Toch hebben we vanmiddag de nieuwe tent al uitgeprobeerd. Rick kwam al bijtijds en met vereende krachten met Storm erbij werd binnen- en buitentent vlug opgezet. Daarna het nieuwe luchtbed opgeblazen met een soort fietspomp en toen kon Rick even languit oefenen of hij er in past. We hebben er maar even op geproost en het Fringe Festival in Edinburgh opgezocht op de pc. Rick kon niet kiezen uit al de optredens. Hij besloot met de opmerking dat het vooral iets Schots moest zijn met doedelzakken. Ik weet zeker dat we die in Schotland tegen zullen komen.

Opa Ben met drie van de negen...

Twee verjaardagen te vieren op één dag. Zo kom je de week wel door. De opa van negen kleindochters, Ben, vierde zijn verjaardag. Die hoefde zich niet te vervelen. De een na de ander kwam binnenvallen, eerst Gerard die een papa-dag met zijn jongste dochter Rhode. Terwijl zij het op een gillen zette voor Storm wilde Storm juist naar haar toe om te spelen. Toch maar even naar zijn plekje in de auto. Even later kwam Isa uit school. Zoals alle vrijdagen eet ze tussen de middag bij opa Ben en oma Niesje. Storm had bij haar meer succes. Ik maakte een rondje met Isa èn Storm natuurlijk. Ze liet me de nieuwe van Heemstraschool zien en het lokaal waarin zij les heeft. Ik vertelde over de oorspronkelijke hoge van Heemstraschool waar ik mijn loopbaan ooit begon in 1962, meer dan 50 jaar geleden. Niesje verwende ons met heerlijk eten. Rick zou er jaloers op worden want die is gek op de aardappeltjes, vlees en jus van Nies. ’s Middags komt Paul Sietse met de drie meisjes, Julia, Eva en Anna. Annemarie werkt in het ziekenhuis als verpleegkundige en Paul Sietse heeft vanmiddag de oppas, want de meisjes hebben vrijdagsmiddags geen school.
Van de Hattemse van der Kolk familie gaan we naar de Emmense en vieren ’s avonds Robins 15e verjaardag. Altijd gezellig om op onze oude woonplek te zijn. Robin is echt jarig en de ene envelop na de ander kwomt binnen, want hij wil graag een echte surfplank voor hemzelf. Dat is geen wonder, na de vakanties aan het Leekstermeer en de Rietplas op loopafstand van z’n huis. Nu nog een fietskarretje om het geheel te vervoeren. De feestdag is voorbij en we zetten ons thuis voor de opgenomen serie van Commissaris Witse. Het wordt een latertje…. Ook eens lekker!

En dit was mijn creatie...

'Hetty waor zit je? Ze wachten allemaole op je bi'j 't Dorpshuus". Willem Dubbelhuis belde gisteren tussen de middag op. Tja... vroeger had ik een kop als een almanak, maar nu had ik twee uur geprogrammeerd staan en het bleek 1 uur te zijn, het uur van vertrek met de dames van Passage Zuidbarge Rietlanden. Ze hadden mijn telefoonnummer niet paraat, daarom maar Willem gebeld. En zo kwam het dat we aangescheurd kwamen over het modderige Schoolpad, over het Industrieterrein, naar Zuidbarge. Ik schreeuwde onderweg nog wel een keer van: Niet zo hard... niet zo hard, maar dat had geen effect. 'De dames hadden trouw op me gewacht en gingen we voor ons middaguitje richting Nieuw Buinen. Daar is de bekende aardewerkfabriek Goedewagen. Het bleek dat we mooi op tijd waren en werden ontvangen in een soort atelier en mochten we meteen aan de slag met een eigen schaaltje of schoteltje. Dat was al mat geglazuurd en was geschikt om te beschilderen.Thuis mag je het afbakken, een half uur op 140 graden in de oven en klaar is kees.

Op de voorgrond: Robin.

Het weekend stond in het teken van voetbal, honden en kunst en weer voetbal. Terwijl heel voetbalminnend Nederland Arjan Robben op een voetstuk zet werd Frank met zijn E-tjes van SVBO voorjaarskampioen en na de festiviteiten na afloop met bloemen en medaille ging het op de kar al toeterend door het dorp. Frank had ons uitgenodigd om te komen kijken wat we dus mèt hond èn Agnes graag deden. Die middag gingen Agnes en ik naar ‘De Fabriek’ om kunst te zien. De grote cirkel zomaar op de grond van een zaal gelegd bestond uit heel wat kleinere cirkels, allemaal spiegeltjes en frutseltjes, maar een prachtig geheel. Boven was de expositie te zien van de cursisten van Edith Stoel. Ook mooi! De kunst is om er een geheel van te maken met zoveel verschillende stijlen. Maar dat was hier goed gelukt en net als bij de expositie van Ellen Kroeze met ons als cursisten verleden jaar was er verschil in creativiteit en kleurkeuze.
En toen kwam het filmpje van de bellydance binnen waarin Rea en Marjan optraden. Het was een feest om te zien en voor mij stal Rea de show. Met een klik op http://www.youtube.com/watch?v=NgeIOSKkvfg kun je even meegenieten!
Het weekend werd besloten met een voetbal mail van Gerhard over de komende week. Ik had om die mails gevraagd, zodat we op de hoogte zijn wanneer Robin moet voetballen. Dit keer was er een nieuwe serie foto’s bij van de vader van een van de spelertjes, Norman Hess. Hij maakt niet alleen mooie actiefoto’s maar weet leuke momenten te treffen. Kijk maar!

filmpje Bellydance in Vlissingen: Wim Harwig

‘Wat een onbevangen hondje’, merkte dokter Harry op toen we met Storm bij hem kwamen. Hij kreeg zijn, voorlopig laatste, inenting en als het goed is kan hij er voor een jaar weer tegen. De worm kuur heeft hij al gehad en nu nog de bescherming tegen teken en vlooien. We hebben al heel wat teken uit z’n vacht geplukt, want hier op het erf mag Storm graag tussen de struiken door sprinten.

En inderdaad, hij ontdekt de wereld op een onbevangen manier, nieuwsgierig naar alle nieuwe dingen. Vandaag zat hij voor het eerst in de achterbak van de auto achter de klep en hij vond het prachtig. Heel trots zat hij over de rand te kijken. Morgenvroeg komt Susan met Megan hier langs en na de thee gaan we samen met Queeny en Storm ons rondje bos doen. Afgelopen zondag hebben Wim en ik het met hem geoefend. Toen hij eenmaal los mocht lopen hebben we meteen geoefend in terugkomen. Op Wim z’n fluitje kwam hij gehoorzaam terug en ook op het commando: Storm kom hier’, keerde hij zich ogenblikkelijk om. We houden de beloningssnoepjes er nog maar even in maar ook zonder die luistert hij goed al kijkt hij verbaasd naar je hand waar dus niet altijd wat in zal zitten.

Ik kwam bij de passies niet verder dan de honden in de familie en ik wilde het juist hebben over andere passies. Passies die er iets toe doen voor je nageslacht of de mensen die na jou komen bijvoorbeeld. Zo was er afgelopen zaterdag bij Kringloop Het Goed een lezing : Het bewaren waard. Het zou interessant kunnen zijn voor de vaste bezoekers van kringloopwinkels om eens meer over achtergronden te horen van oude spullen. En dat was ons op het lijf geschreven, vonden wij. Dus togen Susan en ik om 11 uur naar Het Goed.
Daar wachtte Carolina Verhoeven ons op met een stand met oude spullen met een verhaal. Zo hoorden we dat de gewoonte van de beschuit met muisjes bij geboortes stamde uit 1890. Bij de geboorte van Koningin Wilhelmina werd heel Nederland getrakteerd…. op beschuit- redelijk goedkoop- en muisjes. Die bestaan uit anijszaadjes- goed voor het zog- met een laagje suiker er omheen. En dat is gebleven. Het waren voornamelijk artikelen die met voeding te maken hadden: een snijbonenmolen, zelf gemaakt van een Blue Band kistje. Een klein weckketeltje, gebruikt om kinderen te leren wecken. Carolina kon er zo bevlogen over vertellen dat we aan haar lippen hingen. Ze is al jaren geïnteresseerd in alles wat met het bereiden van voedsel te maken heeft. Ze is van de Landskeuken in Roden, ze is culinair etnoloog en als zodanig heeft ze de wereld over gezworven om te ervaren hoe er in andere culturen met voedsel werd omgegaan en hoe ze het bewaarden. Nu is ze eigenaar van de Academie Culinaire Historie en veel van haar artikelen zijn te zien in het Landskeuken museum in Havezathe Mensinge in Roden
Dus wanneer je het hebt over passie…. die had Carolina. We gaan toch maar eens in Roden kijken.

Zo'n 25 jaar geleden was de Boxer nog favoriet bij Henry en Tonny, maar het karakter van de Labrador Retriever bleek toch wat gemakkelijker in de omgang.Volgens mij was dit Boy. De foto is genomen tijdens een gezamenlijke herfstvakantie met hen in Luxemburg.

Ik denk dat bijna iedereen wel iets heeft waardoor hij of zij enthousiast wordt en er met verve over uit kan wijden. Jullie hebben al door dat het bij mij over lammeren en honden gaat. En dan niet zozeer over de prestaties als meer het omgaan met. Toen Rob onze haan en ene kip zag vroeg hij of ik belang had bij meer. Dat heb ik wel want onze kippenschaar wordt vanzelf uitgedund door marter en kiekendief. Maar ik vind het zo mooi om de kippen gewoon op het erf te hebben dat ik de natuur ook wat gun. ‘Dan krijg je wel van alles wat, maar dat vind jij geloof ik niet erg hè?’ Hij kent me ook al. Nu vallen wij wel echt op bordercollies, maar anderen zoals Anja gaan helemaal voor herders. Johan en Joke hebben na Sacha die ze geërfd hadden van pa ook alleen herders gehad en nòg. Onze vriend Boris mag er zijn en is het lievelingetje van de familie. Ben en Diny zijn na de beginperiode met Arno, de Duitse staande korthaar overgestapt op teckels, hoewel ook bordercollie Josca erg gewaardeerd wordt. Henk en Anneke zijn het soort trouw gebleven, de Korthaar, nou ja op de Jack Russell na dan, want één hond is geen hond vinden Henk en Anneke. En… Henry en Tonny hebben in Canada opnieuw voor een zwarte Labrador gekozen.
Hier is het net een uitdragerij. De speeltjes liggen overal. Ik verstop ze vaak, maar Storm weet ze altijd weer te vinden. De eerste badslippers heb ik al weg kunnen gooien en Wim z’n pantoffels nog net kunnen redden. Als de buurjongens hier zijn wordt alles keurig opgeruimd voor ze naar huis gaan, maar een jonge hond…… ! Behalve zijn ontwapenende aanhankelijkheid heeft Storm nog een bijzondere eigenschap. Hij heeft altijd honger en is erop gespitst wanneer je iets in je hand hebt. Dat wil hij ook, volgt je op de voet, gaat er zelfs netjes voor zitten, maar dan wil hij aan de beurt zijn. En tot mijn eigen schrik blijk ik vaak iets eetbaars in mijn hand te hebben, al is het een appel, een biscuitje, plak koek of een mandarijn. Bewustwording is een goede zaak. Wie weet scheelt het straks een paar kilo!