De mensen van voorbij...

‘De familie geniet hier van hun vakantieplek met uitzicht op tuin en zee.

Als je toch oppast kun je misschien ook even die big bags met tuinafval wegwerken’, zo was het verzoek van Mark voor hij op vakantie ging. Och… dachten we, laten we dat maar meteen doen. We hadden net een opruimsessie achter de rug op ons eigen erf en dachten dit er even achteraan te doen. We passen immers op hun huis en have d.w.z. Queeny, huis, katten, vissen en tuin. We hoeven het niet alleen te doen want buurman Lammert aan de overkant houdt ook dag en nacht de wacht. Nova, de zwarte kat keek ons vernietigend aan toen we arriveerden, maar sprintte toch direct mee naar binnen. Toen was het de beurt aan de big bags. Ik wist wel dat Mark stevige benen had, maar dat hij zoveel prikkende tuinafval in één zak kon stampen had ik niet verwacht. Dat duurde even voor we de grote zakken op de kar hadden gehesen en hoewel Wim niet van stevige woorden houdt kwam er toch het een en ander uit dat ik nog niet van hem kende. Het moest en zou ook allemaal op één aanhanger. Maar… het is gelukt. Het groen uit de tuin heeft een nieuwe bestemming gevonden, de basis van een nieuwe geluidswal naast ons eigen erf. En terwijl de familie in het verre zuiden van zon, zee en brocante geniet, houden wij toezicht… mèt Lammert. Volgende week is het de beurt aan Anne en Tiny die er meteen een weekje vakantie van maken in ons mooie Drenthe.

Derde klas van de Kweekschool. Ik sta in het midden met het lichte vest en naast mij Grada die hier het praten niet kan laten. Aad is er niet bij, zeker vergeten....

Het stukje dat ik op 6-12-2009 plaatste.

Grada Bosch komt uit Bronckhorst, het kleinste stadje van Nederland. Nu is het een trekpleister voor heel Europa en Omstreken. En ... woont Grada op een woonboot in Amsterdam!
Toen was het gewoon …een heel klein stadje met een kerk èn een bakker: bakker Bosch, Grada’s vader. Haar moeder kan heel leuk dichten en wanneer ze de enthousiaste verhalen van Grada hoort stroomt er vanzelf weer een nieuw stuk Achterhoekse poëzie uit haar pen. Aad Dorst en Gert Jan Somsen zijn meestal een dankbaar onderwerp. Ik heb deze indertijd (1962) uit de krant geknipt!

‘t Jammer höltjen
-historisch-

Toontjen had et veurjaor weer te pakken.
De schoonmaakwoede sloeg eur in de bol.
Ze zei dat zi’j- as eur mevrouw et goed von-
Vandaag Joops kamer effen nemmen zol.

Wat “effen nemmen” is, hef Joop ervaren
Toen hi’j in huus kwam van de school- wat strop-
Toen dreef zien kamer- inclusief ook Toontjen-
Vanaf de vloer tot et plafond van ’t sop.

Hi’j ging die aovend bi’j zien vriend studeren
Mor biester lukken wol zien studie niet.
Want hi’j hef zenuwachtig uutgelaoten’
‘k Bun straks al mien eigendommen kwiet.

Hi’j had dat al zo vake ondervonnen
As Toontjen an et schoonmaakwoeden was.
De helft verdween rap in de vuulnisemmer
De rest op zolder in een olde kast.

Den andren dag is hi’j op school gekommen
Gehaost mor toch nog net precies op tied.
Zien vriend mos um effen de blokfluit lenen
Natuurlijk was hi’j ’t jammerhöltjen kwiet.

Ik bun beni’jd wat ik een volgend keertje
An Toontjens schoonmaakzin ten offer leg.
“ 'k Zol zeggen”- hef zien vriend um angeraojen
“Breng al oew eigendommen van te veuren weg.”

Het was een klas met uiteenlopende figuren op de Kweekschool voor onderwijzers in Doetinchem, zoals het toen heette. Niet alleen wat betreft de karakters maar ook hun geografische achtergrond. Ze kwamen vanuit de hele Achterhoek en Liemers, van Gelselaar tot aan Velp. En Grada kwam uit Brockhorst, de dochter van bakker Bosch. We hebben samen heel wat afgelachen want Grada was een vrolijk type. Dat had ze niet van een vreemde. Haar moeder was net zo. Die hield wel van een geintje.
Toen Grada na haar Kweekschooltijd in Vorden aan de mij zo bekende School met den Bijbel kwam te staan, werden na een tijdje de collega’s in Bronckhorst uitgenodigd op de koffie. Juffr. Van de Hel, mijn eigen oude juffrouw van de eerste klas was er nog bij en waarschijnlijk ook de toen al oude meester Berenpas. Moeder Bosch had het een en ander gehoord over de stijlvolle collega’s natuurlijk en kon het niet laten.... Toen het gezelschap precies op het afgesproken tijdstip arriveerde, had moeder Willemien net alle stoelen op de kop op de tafel staan, een schort voor en een doek om het hoofd zodat het net leek of ze druk aan de schoonmaak was. Wat een consternatie. Toch stonden in een ogenblik alle stoelen recht, zag Willemien er pico bello uit en kwam de taart op tafel. Ze hebben nooit geweten of ze het misschien vergeten of dat het als grap bedoeld was.
Bovendien kon die erg aardige gedichtjes maken over alledaagse zaken die ze zag of haar ter ore kwamen. Ze maakte ze ook naar aanleiding van de verhalen die Grada vertelde als ze thuis kwam. Zo ook het gedicht over de kwijtgeraakte blokfluit van klasgenoot Aad. Die was trouwens wel vaker iets kwijt. Sommige kwamen in de krant terecht, zoals het Jammerhöltjen. .
Afgelopen weekend gingen we met Ben en Riet vanaf camping De Boomgaard naar Bronckhorst om even rond te kijken en een kop koffie te drinken in Herberg De Gouden Leeuw. Ik schoot met Riet ook even een winkeltje in, gewoon even kijken. Ik zag ineens dit boekje liggen: In en Umme Bronckhorst, waarin een aantal gedichtjes in het Achterhoeks van Willemien Bosch weergegeven worden. En dan gaat het verleden weer leven. Het is een heel dun boekje, uitgegeven in 1970. Ik kocht er een. ‘Vind u het niet erg dat er in geschreven is’, zei de dame achter de kassa. ‘Het geeft wat extra’s, gaf ik als antwoord, ’het is haar handtekening.’ Ik vroeg haar nog of zij de schrijfster gekend had. Ze had geen idee. Zo gaat het…

Het is wel eens goed dat je mensen over de vloer krijgt die verder komen dan je keuken en kamer. Een paar keer per jaar gaat de bezem er hier extra door. Volgende week dinsdag komt de taxateur die de gemeente geregeld heeft vanwege de perikelen omtrent Schoolpad 50, zoals hij dat zo mooi omschreef. De bedoeling is om het op twee manieren te taxeren, mèt en zonder woonbestemming. We zijn benieuwd of het ons nog wat oplevert. Je wilt er voor zo’n gelegenheid toch extra voordelig voor de dag komen. Het werd een rondje huis en schuur, tuin en erf. De tuin hebben we gehad, nu ben ik boven aan het opruimen. Er staan al stapels tijdschriften van 10 jaar geleden klaar om naar de Kringloop te brengen. Ik wist niet eens meer dat ik ze had. Dan nog wat oude schilderijen van toen ik pas begon en een paar vuilniszakken met kleren die me te klein zijn of toch niet staan. Ruimt lekker op moet ik bekennen. Gisteren zijn terras en tuinstoelen onder handen genomen met de hogedruk spuit.
Het is jammer dat de meeste rododendrons zijn uitgebloeid, alleen de roze naast het huis staan nog in volle bloei. Maar ook de witte rozen, Iceberg, staan er prachtig bij voor het huis. Per dag staat er weer iets anders in bloei. Juni is een mooie maand om thuis te zijn, hier in ons eigen paradijsje aan het Schoolpad.

Soms komt er iets boven water waarvan je vergeten was dat je het had. Toen Jos en Margo op de Boomgaard hun huis aan het inrichten waren kwamen er na 55 jaar een paar schoolschriftjes van mij te voorschijn. En als ik in de grote hutkoffer van Wim kijk vind ik van onze kinderen het een en ander. Maar ik ben niet de enige die dingen bewaart. Toen ik in Hattem begon aan mijn onderwijzersloopbaan was het de tijd van Pinkeltje en ik heb in die tijd de kinderen heel wat verhalen voorgelezen. Eén van de ouders zocht een model om te schilderen en vroeg, ik denk via zijn dochter, of ik wel zou willen. Och waarom ook niet. Ik had een kamer bij de fam. Sobering en had behalve mijn schoolwerk weinig meer te doen. Het werd een aardig schilderij dat jarenlang bij mijn ouders heeft gehangen en nu boven ons bureau een plekje heeft gekregen. Dochter Hannie vond het niet echt lijken, ik sta er wat ernstig op en enigszins geflatteerd. Als dank voor het meegekregen schilderij gaf ik toen een boek van Pinkeltje. Dat werd zo gewaardeerd, dat ze het nog steeds als een soort relikwie bewaart. 'Mijn zolder is net een museum', meldde ze, en stuurde de foto van het 50 jaar oude boek. 'Van juffr. Eggink 1963', staat er voorin. Zo kun je lekker mijmeren als je eens op de zolder rondstruint. Toch erg leuk om te horen.

De H. Antonius met een varkentje aan zijn voet in Hallein, Oostenrijk.

Het is leuk om meer informatie te krijgen als je je over iets verwondert. Waarom is de H. Antonius vaak afgebeeld met een varken. Op ons reisje naar Oostenrijk met Ben, Diny en Eppie en Dirkje kwamen we zijn afbeelding ook al tegen met een varken aan zijn voet, in Hallein, bij een kerk die ook al aan Antonius gewijd is, wat Ben de opmerking ontlokte die in de Achterhoek vaak gezegd werd als ze iets kwijt waren:'Dat mo-j maor an Zwienen Tönnis vraogen'. In het heiligenbeelden Museum in de Sint Antonius kerk op de Kranenburg was hij alleen afgebeeld met het Christuskind.
Marijke uit het Belgische weet er meer over te vertellen:

Ja, die heiligen hebben soms rare atributen en zo!
Verhalen over Antonius:
Zijn bijnaam Antonius met het varken ontstond in de Middeleeuwen. De Antonieten, leden van de naar hem vernoemde verpleegorde, mochten hun varkens vrij laten rondlopen als vergoeding voor de verpleging die zij verstrekten. Op 17 januari werden deze varkens geslacht en het vlees verdeeld onder de armen, zo is vermeld op Wikipedia.
https://nl.wikipedia.org/wiki/Antonius_van_Egypte
Of misschien is dit juist: http://www.huisvanalijn.be/product/beeld-sint-antonius-met-varken

Met dank aan Marijke!

Boris, de familiehond van Johan en Joke ligt voor de deur. Het is een enorme Duitse herder, maar een echte gezinshond. Het is wel een hond waar je niet omheen kunt, strak voor de deur van zijn baasjes. Hij meldt vol overtuiging dat ik er aan kom, maar daar hebben ze hem ook voor en als ik naar binnen wil gaat hij voor, daar hou je niets aan. Boris mag mee en ligt languit in de keuken. Ie könt merken dat e older wodt’, zegt Joke. Ik heb hem door de jaren heen zien opgroeien en nu we verleden weekend Hitch meegemaakt hebben denk ik dat die net zo’n forse hond gaat worden. Er gaat een groep van de camping klootschieten, georganiseerd door Johan. Het wordt een rondje Boomgaard, gevolgd door een ‘Amerikaanse barbecue’, d.w.z. zelf je vlees en drankjes meenemen. Vorig jaar bleek het heel gezellig. Wij trekken ons eigen plan. Na ons bezoek aan Lochem gisteren, gevolgd door Erve Brooks en Ben en Diny, gaan we vanmiddag naar de Kranenburg. Ben en Riet zijn R.K en kunnen ons vast veel vertellen over de Heiligenbeelden die daar in het Museum te zien zijn.
Toen ik even ging overleggen zei Riet prompt:
Sint Anthonius beste vrind
Zorg dat ik mijn sleuteltjes terug vindt’.
‘ Jao, ie mossen wel geld met brengen’, voegde ze er aan toe.
Ik vroeg nog of ze ook wisten waarom de H Anthonius vaak met een varken afgebeeld wordt. Volgens Ben W werd hij hier in de Achterhoek ook vaak Zwienen Tönnis genoemd.
Jullie hebben intussen door dat we opnieuw voor een kort verblijf in het Achterhoekse beland zijn. De wind is herfstig , de temperatuur is goed en camping de Boomgaard voelt als thuis.

Wim kreeg alleen toestemming van Marjan om van deze slechts de achterkant te versieren naar eigen goeddunken. Terwijl op de vorige voornamelijk titels van popgroepen te lezen waren gaat het nu meer om de inhoud. Bij het wegrijden kon ik nog net de achterkant op de foto zetten.

En hier is ie dan: Hitch. Natuurlijk moest Storm showen dat hij de Doggy Brain Trainer helemaal onder de knie had. Hij had succes, maar ook Hitch begon interesse te krijgen en deed al een succesvolle beginpoging.

De barbecue is geslaagd. Ook de brandnetel/ kruidensoep met balletjes bleek een schot in de roos. Laatst had ik heel veel brandneteltoppen geknipt voor Wim er met de bosmaaier op af ging om ze een kopje kleiner te maken. Ik kookte het kort en van een deel maakte ik porties om kleine stamppotjes te maken en een deel was voor soep. Daar ging dan nog wel maggie, tijm en selderie bij. Een deel van de soep had ik ingevroren en kreeg nu een gewaardeerde bestemming. Ik vroeg me van te voren af wat ik bij de zalmpakketjes kon doen en ik besloot de raad van Marjan op te volgen. Bij de kleine mootjes zalm ging alleen wat peper en bieslook, daarna maakte ik er met aluminiumfolie kleine pakketjes van om op de barbecue te leggen. Dat ga ik vaker doen.

Het was zo een bijzondere middag op vaderdag 2013. Niet alleen onze eigen kinderen met hun gezin maar ook Wim en Marjan uit Vlissingen waren van de partij. Hun camper stond geparkeerd op het grindpad naar de wei. En Hitch kon lekker los en rollebollen met Storm. Het was geweldig om die twee te zien. Ze raasden met z'n beiden tot ze niet meer konden, dan was het even rust en lagen ze uitgeteld. Even later ging het weer opnieuw.

Het was handiger om de camper op het grindpad te parkeren. Wim stuurde hem heel gemakkelijk achteruit op de goede plek. Toen ze de kleinere 'hippe camper' nog hadden, stonden ze meestal achter bij de wei. De laatste keer was het was nat en kwamen de wielen in een slip. Bij ons is dat niet onoverkomelijk want buurman Jans was er snel bij met de trekker om hem los te trekken. Maar op deze manier is dat niet meer nodig.
Zondag zijn we samen met de auto op ontdekkingstocht geweest. We hebben de buurt bekeken in oud Schoonebeek waar de overgrootouders van Marjan ooit vandaan kwamen: fam. Lamijer. Daarna zochten we het pas ontdekte nieuwe cafeetje op bij het nieuw aangelegde KWAK (Kon. Willem Alexander Kanaal) De sluizen waren volop in dienst. Het is een mooie nieuwe vaarverbinding zodat je vanaf Erica door kunt varen naar ter Apel en zo verder. Ook de omgeving van het kanaal is mooi opgeknapt met Drentse keien, prachtig fietspaden en een kudde Groninger Blaarkoppen.

Het was hier even paniek in de tent. Ik moest een geneeskundige verklaring hebben voor de verlenging van mijn rijbewijs omdat ik binnenkort 70 word en daarvoor ging ik laatst naar onze huisarts. ‘Nee, dat doen we niet zelf’, zei hij. ‘Hier in Emmen hebben we met elkaar als huisartsen afgesproken om dat niet zelf te doen’. Nou dat weer. Ik ben al zo gek op artsen… niet dus. Dus uiteindelijk maar een afspraak bij de andere huisarts die hij me aanraadde. Ik was al wat gespannen… zo van straks moet ik ook nog op de weegschaal… ik race erheen op mijn snelle fiets. Flesje ochtend urine meenemen, 50 euro en je paspoort. Het werd echt een ernstige zaak. Moest ik ook nog wachten. Eindelijk was het zover. Hij vroeg me het hemd van ’t gat, nam de ogen test af op verschillende manieren en mèt en ook nog zonder bril. Nou ik weet al dat ik niet zonder kan. Toen de bloeddruk werd gemeten, keek hij me aan en sprak de woorden: ’Hiermee krijg je je rijbewijs niet’. Dat leek ernstig. Ik schrok ervan maar ook de tweede meting bleek veel te hoog. Hij heeft het zolang op een kladje geschreven en ik mag maandag terugkomen. Toen Wim ervan hoorde zei die: ‘Morgen eerst naar je eigen huisarts’. Ik mopperde wat maar uiteindelijk ging ik naar Jantje, de assistente van onze eigen arts. Het bleek al lager en iets minder verontrustend. Maandag mag ik voor de meting bij de assistente van de andere arts de bloeddruk eerst nog even laten meten bij mijn eigen “Jantje” en kreeg wat aanwijzingen om de bloeddruk wat lager te krijgen.
Toen ik het dit weekend aan broer Johan vertelde kwam er een glimlach. ‘Bie-j mien is et ok aan de hoge kante. Toen ik vrogger ens biej veur iets biej dokter Sterringa kwam zei den: ’Zal ik je meteen de bloeddruk even meten?’ Hee deed het en zei: ’Het is wat aan de hoge kant, maar dat zit in ’t soort… Bijenhofje hè?’ Sterringa was de huisarts van onze ouders nadat de vertrouwde dokter Lulofs gestopt was. Toen mama jonger was kwam ze juist altijd trots thuis na haar bezoek aan Lulofs:’Een bloeddruk van een jonge meid’, schijnt die altijd gezegd te hebben. Maar ja bij het ouder worden verandert er wel eens het een en ander, want ook Diny en Henk kampen met dit euvel. Zou ik toch aan de medicijnen moeten?
Wordt straks vervolgd

Bennie in Gigi's Playhouse.

Sinds een aantal maanden ‘ben ik op Facebook’, zo zeg je dat toch? En zo blijf ik op de hoogte van de handel en wandel van héél veel FB vrienden. Er zijn er bij die alleen af en toe bij anderen meegenieten of mee mopperen, maar een groot aantal laat in één zin zijn of haar ziele-roerselen zien. Ik weet wie er een prachtige wandeling heeft gemaakt op een uniek plekje in de Achterhoek, wat een cache is, ik lees over pup Hitch die net als Storm zijn puppie tijd beleeft en waar net zo van genoten wordt. Ik lees over de fietstochten van Jaap, vakanties, over zwangerschappen, over de dingen die onze Amerikaanse familie bezig houdt, hoe goed Bennie zich ontwikkelt, over neef Nick die bij de Florida Panthers ijshockeyt en waar de hele familie bij zijn debuut aanwezig was. En het blijkt veel makkelijker even de like aan te klikken dan in een gastenboek te schrijven. Je kunt zelfs even kijken wat de vrienden van je vrienden doen. Vaak staat er een aardig videofilmpje op. Ik zoek de voor mij interessantste op. Zo blijf je op de hoogte van het leven van familie en vrienden. Toch blijft een gewone ontmoeting ver favoriet natuurlijk. Zo zullen we morgen weer een aardig stuk van de familie zien, want Anneke viert haar 60e verjaardag. En ook voor het weekend staan er weer persoonlijke ontmoetingen gepland. Altijd goed!

Ook het Aquarena, ons zwembad in Emmen, moest bezuinigen en kampte met reorganisatieproblemen. Bij de 12 maal aqua joggen-kaart werd het ineens 10 maal voor dezelfde prijs. Toen kwam de volgende stap. Het bad moet tijdens het aqua joggen gedeeld worden met de Kikker die met zijn leden o.a. waterpolo beoefent. We zwemmen nu overdwars en wordt er een net tussen gehangen. Maar de trainer van de waterpolo heeft zo’n keiharde stem dat we het aan onze kant ondanks een microfoon niet meer konden volgen. Bovendien vlogen de ballen je om de oren, wel met het net ertussen, maar toch… je schrikt je te blubber. Een aantal groepen ging volop in staking en kwam het bad uit. Dat er bezuinigd moet worden is tot daar aan toe maar dat we op deze manier moeten joggen is niet te doen. Er is veel onderhandeld en de trainer van de Kikker bond na een goed gesprek met de leiding van het bad uiteindelijk in. Degene die er echt last van blijft houden kan op dinsdagmorgen joggen. Dan is het hele wedstrijdbad beschikbaar. En dat doe ik sinds we met schilderen op zomerreces zijn. Wat een verademing. Ik blijf ook de donderdagochtend aanhouden, dus met mijn bewegen gaat het helemaal goed.