Rust?

En ineens zijn we weer thuis en gaat het gewone leven weer z'n gang. Rick was afgelopen vrijdag 25 jaar in dienst bij de Emco, het werkvoorzieningsschap van Emmen en Coevorden. De eerste jaren werkte hij in de paprikakas en gelukkig kwam er daarna plaats voor hem in de plantsoenen in de Bargeres waar hij ook woont. En daar werkt hij met plezier om o.a. de zandkorreltjes recht te leggen zoals hij dat soms wat plastisch uitdrukt. 'Rick wat vind je van een receptie?, vroeg zijn voorman pas. 'Je bent 25 jaar in dienst bij de Emco'. Maar Rick voelde daar niks voor. Ik belde zijn voorman Gienus met het voorstel om dan maar even te komen koffiedrinken in hun keet met wat lekkers er bij. Gienus vond het een beter idee om dat bij het 'Drieluik' te komen doen. En zo gingen Wim en ik vanmiddag naar het Drieluik. De mannen van zijn ploeg in de bekende oranje werkjassen, inclusief Rick, stonden ons al op te wachten. Hier zijn de jassen al uit en wordt er gesmikkeld van [/b]de aardbeienvlaai met slagroom. Een mooi ploegje.

En dan is het zover. De voorman komt in de benen, een grote bos bloemen komt te voorschijn, een mooie envelop en wordt er officieel gefeliciteerd. Je ziet het. Dit kan Rick allemaal erg waarderen. Wat ook opvalt is dat hij het spul zomaar met een kleine opmerking aan het lachen krijgt. Het wordt nog een vrolijke boel deze middag. De Emco trakteerde zelf ook en zonder moeite werken de mannen een tweede stuk gebak weg. Wanneer de blikjes drinken te voorschijn komen gaan wij naar huis. De bloemen nemen we alvast mee en breng ik wat later naar Rick z'n huis. Hij is zeer te spreken over 'zijn' middag!

Hier zitten we dan of eigenlijk liggen we...... languit voor de tv. We zijn dan wel in Hotel de Zeebries in Middelkerke, maar Flikken Maastricht kunnen we zo toch zien. Rick kijkt er nooit naar maar wil zich voor deze gelegenheid wel opofferen. ' Hebben we niks vergeten?' ,vroeg Wim nog voor we vertrokken. ' Vast wel', vond ik. Nou... eenmaal aangekomen in Middelkerke wist Wim het al: pyjama vergeten. " Dan moet ik je maar warm houden', stelde ik nog voor, maar dat was hem niet genoeg. Dus combineerden we een wandelingetje over de boulevard met de jacht op een pyjama of T-shirt. Het werd een T-shirt met lange mouwen met boevenstrepen. Daar zal hij zich buiten ons bed of ons erf niet in vertonen. Daar zorg ik persoonlijk voor.
We hebben hier beneden in het restaurant heerlijk gegeten en samen geproost op een mooi weekend. In het voorbijgaan zag ik het evacuatieplan hier op de 4e verdieping, slechts een regel: verlaat het gebouw via de kortste weg...... Je kunt je misschien de reactie van Rick voorstellen:' Dat wordt dan uit het raam springen.....'

Het was zover. De dag waarnaar we uitkeken was aangebroken. Ben en Diny voorop en Wim en ik er achteraan in optocht naar het Magalhaenplein in Amsterdam. Curtis, Berdena en Janeen hadden  met Abbie een korte trip gemaakt naar Brugge en nu is het moment daar dat we elkaar na zoveel jaar terug gaan zien.
Het was of we elkaar  net nog gezien hadden. Gek is dat. Zo gewoon en hartelijk was het weerzien bij het appartement waar Abbie met haar roommates woont en waar ze na het Brugge avontuur overnachtten. We hadden met Ben en Diny al overlegd wat de plannen voor de rest van de dag zouden kunnen zijn. En wat is er een beter idee dan de Zaanse Schans die maar even ten noorden van Amsterdam te bezoeken is. Het bleek een schot in de roos. Heel even raakten we elkaar kwijt onderweg maar de mobieltjes zijn geduldig in zo’n geval. Het was of alle Zaanse huisjes en molens bij elkaar gebracht waren. Veel toeristen bij elkaar hier en de klompenmaker die ons liet zien hoe een klomp gemaakt werd deed dat net zo makkelijk in het Italiaans als het Engels. Ik wees nog even op het type klomp dat onze voorouders in de Achterhoek droegen, de gele èn de gewone blanke zonder verf.

Ach… de cappuccino met appeltaart was meer dan een lunch. We kregen er een kleintje likeur met slagroom bij. Terwijl de klompenmaker liet horen dat hij ook de accordeon beheerste liepen we verder langs de verschillende typische groene en zwarte Zaanse huisjes. Even later werden de molens bewonderd. Janeen en Curtis waagden zich enthousiast naar boven in een verfmolen en kwamen nog enthousiaster beneden.

Annabelle Birnie, directeur van het Drents Museum in Assen, heeft met zichtbaar veel plezier de opening verricht van de expositie ‘Dichtbij’ van Ellen Kroeze in ‘De Fabriek’, het Centrum voor Beeldende Kunst in Emmen. Het is de voormalige melkfabriek in Noordbarge die op deze manier een tweede leven krijgt. De hoge schoorsteen staat er nog steeds.
Ellen zelf vertelde na de opening over haar drijfveer om tot dit resultaat te komen. Een deel van de expo geeft een algemeen beeld van haar werk, een ander deel haar dochter Babet in alle facetten. Ze werkt figuratief, maar met een diepere emotie wat goed te ontdekken is in haar verschillende werken. Een onderwerp ontstaat bij haar soms onverwacht zoals het liedje  ‘de Mallemolen van het leven’ dat ze hoorde tijdens een vakantierit en haar  inspiratie werd voor een prachtig werk met een stevig gewortelde boom en daardoorheen teksten.
Naast haar schilderijen is er het stoofjesproject.  De stoofjes op ‘hoge poten’ bevatten een dierbaar  voorwerp van een oma, tante of oma van een van haar cursisten en hierbij is dat weergegeven in een verhaal. Al met al een prachtige expositie die de moeite waard is om vaker te gaan zien. We zullen er zeker straks met Curtis en Berdena heen gaan.

Vorige week vertelde de Belg Damiaan Denis in Zomergasten iets over angsten. Als wetenschapper wil hij ons anders naar angst laten kijken. Hij verwonderde zich dat in het waterrijke Nederland zo weinig hekjes staan bij water. In Nederland leren de kinderen al jong zwemmen, dat is hier de oplossing, vond hij. Bij dat ‘hekjes’ moest ik ogenblikkelijk aan de angst van opoe Bijenhof voor water en heel veel andere gevaren denken. Toen Diny en ik met mama meegingen naar de Boomgaard moest vader Hein eerst latten voor ons slaapkamerraam timmeren. ‘Foi as de kinder toch an den draod griept of uut et raam valt’, was de redenatie van opoe. Toen ik de eerste schooldag vanuit Linde onder de hoede van  buurjongen Henk Antink naar school fietste, duurde het opoe veel te lang voor ik weer thuis kwam. ‘As dat kind toch in de laoke valt!’ De laoke was een diepe sloot iets verder dan de ‘Kruusdiek’. Opoe had het niet meer en kwam me de eerste dag al een eind tegemoet lopen. Vader Hein moest alweer timmeren en er kwam een degelijk hek langs die sloot. Wij kregen daarnaast de waarschuwing om vooral niet dicht langs die laoke te fietsen. ‘Want pas maor op… as de bollebak oew toch grip’. Ik heb later wel eens in dat donkere water staan kijken of ik hem kon ontdekken. Vandaag was Dick bij ons vanuit Apeldoorn. We hebben heerlijk gefietst langs het Koning Willem Alexander kanaal, de nieuwe vaarverbinding die sinds een paar jaar zorgt voor een doorvaart naar Groningen. Dick is mijn buurjongen vanuit Linde en we haalden herinneringen op van onze eerste ontmoeting. Na de trouwerij van mama en vader Hein op 10 februari 1950 kwamen we elkaar tegen halverwege de afstand tussen onze boerderijen de Boomgaard en het Lieferink. Hij was daar met zus Annie en Diny en ik waren ook die kant opgegaan. Wij waren denk ik allemaal nieuwsgierig naar elkaar, nieuwe buurkinderen. Tja…. 65 jaar geleden.

En… heb je er al zin in?’ Gerhard belt nog even de avond voor mijn verjaardag. Het woord verjaardag is een hot item bij mij. Ik ben niet zo’n verzorgend typje als er bezoek is. Ik wil er liever bij zitten dan telkens naar de keuken afzakken om weer iets op te halen. Daarom ben ik de dag ervoor druk om zoveel mogelijk klaar te hebben. ‘Och Gerhard… meestal vraagt Wim achteraf hoe het was en dan kan ik altijd volmondig zeggen dat het geweldig was’.
Nu is het de day after en ik kan je vertellen dat er belangstelling genoeg was. Veel telefoontjes en kaarten en Fb felicitaties. Ik ben  verwend met erg leuke cadeautjes  en Wim verleende alle hand- en spandiensten die nodig waren. Erg leuk was ook dat de Hattemers en Ben en Diny elkaar weer eens zagen. Natuurlijk misten we Niesje…. Tja… Ik voel echt wel dat ik ouder wordt, 72 nu. Dat hebben mijn ouders en Wims vader lang niet gehaald. En dan mag ik er wel blij om zijn, weer een jaar er bij gekregen. Frank, Tim en Daan kwamen me met Anja ook nog verwennen. ’s Avonds waren we met onze eigen kinderen en Robin natuurlijk. Wim is van de kaarsen op tafel en zo werd mijn verjaardag in besloten kring afgerond in romantische sferen.

Gezellig op het terras.

Frank, Daan en Tim lusten best een stuk taart

Hoe maak je zelf een foto van je nieuwe sjaal?

Mijn allereerste selfie.

Ach... dan maakt Wim er maar eentje van me.....

’t Is geen best weer voor mij, je zou het afleggen bij deze temperatuur. Maar vanmiddag werd er gehooid bij buurman Jans. Wim reed de tractor en Jans en buurman Alle laadden de balen. ‘Kom maor effen kieken’, zei Wim even later voor de telefoon,’  ’t duurt nog wel tot 7 uur. De helfte is pas weg’.
Nee na de boodschappen in een lekkere koele supermarkt installeerde ik mij voor de ventilator en kwam zo de rest van de middag in ruste door. Maar tegen 8 uur vanavond ging ik even poolshoogte nemen bij de buren. De heren waren er net klaar mee, de laatste wagen met hooibalen kon er niet meer bij in de schuur en werd nog netjes afgedekt. Er werd nagepraat en Geesje schonk nog even wat fris. Woda de Labrador zat te loeren op Floris de kat die zich boven op de wagen met balen verschanst had. Die keek heel slim, net of hij zeggen wilde: 'Lekker puh...'! En wat later ging ieder heel tevreden zijns weegs.

Zo was ze in het begin, onze Pippie. En zo is ze nu. Mooi grijs geworden zoals het een Gotland pels schaapje betaamt.

…en we noemen haar Pippie’, vonden we toen het kleine verstoten Gotland pelslammetje bij ons kwam. Moeder ooi had wel haar broertje geaccepteerd, maar deze niet. Ze kon er nog wel bij. Ze dronk alleen zo weinig. ’Het is ook wel een klein soort schaap hoor’, stelde Rob mij aanvankelijk gerust. Toch zat er weinig vooruitgang in. Ze kon niet meer dan 170 ml per keer op. Ze dronk de helft van Stien, het Drentse heide lam, dat toch ook een vrij klein soort schaap is.
Toen Rob haar eens bekeek zei hij meteen: ’Dat ding is niet goed’. En zo was het. Maar wat doe je er aan. Gewoon doorgaan met wat er in kan. Tot ze op een keer niet meer wilde drinken, het kopje scheef en het buikje strak. Ik masseerde haar lekker en kreeg er ’s avonds nog een beetje verdunde melk in. Maar ook de volgende dag werd het niks. Het anders zo enthousiaste ding kwam nu  achteraan en onderweg naar het hek viel ze gewoon wel drie keer om. Ik belde Rob. ‘Laat maar gaan’, was zijn advies. Ik verwachtte eigenlijk niet anders dan dat ze de volgende morgen dood in het hok of de wei zou liggen. Een beetje verdrietig ging ik die morgen richting wei. Tot mijn verbazing stond ze met de anderen te wachten. En, wonder o wonder, begon ze weer te drinken en ook gras en brokjes te eten, zij het met mate. Begin van deze week verbaasde ze me door een hele fles leeg te drinken, bijna de hoeveelheid die ze anders per dag dronk. En ze blijft drinken, het stemmetje wordt sterker en ze draaft weer voorop als het etenstijd is. Pippie is een taaie…. Ze blijft nog even.