12 januari

'Va hef iedere wekke wel een begraffenisse', zei Johan eens begin jaren 80. Het zal met leeftijd te maken hebben, want nu wij wat ouder worden gaat het ons ook al zo.
Gisteren nog waren we bij het afscheid van André, net als ik 72 jaar. We zagen in de toespraken van Nathalie en broers en zus van André zijn leven voorbij komen. André de broer van, als kwetsbaar oorlogskind, maar die al jong wist wat hij wilde, en de familieman André. Er werd prachtige klassieke muziek ten gehore gebracht.
Wij waren met een complete bank in de Dorpskerk van Sleen afgevaardigden van Holvrieka waar André uiteindelijk directeur was. Foppe, helemaal uit Friesland overgekomen, Willem Seldenthuis, Willem Dubbelhuis met Hilly, Dineke, Neely Molengraaf, allemaal hadden we onze  eigen herinneringen aan André. Natuurlijk waren wij ook privé bevriend met André en Friedel. Ooit verhuisden we samen in 1983 vanuit Hengelo naar Emmen. Terwijl wij als gasten na het klokgelui werden uitgenodigd naar De Deel bracht de naaste familie André naar zijn laatste rustplaats, het kerkhof achter de Dorpskerk en voegden ze zich later bij ons.
Een begrafenis en een verjaarsfeestje gaan hand in hand.
Vandaag vieren we nu de verjaardag van Jan Veen, Judiths vader. Hij mocht afgelopen week 84 worden. Je wordt er zo wel van doordrongen dat je je leven beter maar kunt vieren.
Vanmorgen zag ik een prachtig klein vogeltje door de struiken wippen. Hij vloog van de ene struik naar de andere. Zo mooi! Kleiner dan een mees of een mus. Ik heb de verrekijker er bij gepakt en daarna het vogelboekje. Het bleek de fluiter te zijn Het was een cadeautje op de vroege morgen.Ik ben hem lang blijven volgen....

Maandamorgen:

't Is vandaag de witte wereld,
veld en bos en boom ehen tak.
Alles ligt nu weggedoken,
in het witte winterpak.
Ik alleen loop blauw en bont
van de koude hier in 't rond
op de wit besneeuwde grond...
op de witbehesneeuwde grond, zong opoe Bijenhof me op de Haar al voor. En zoals je ziet is dat stevig blijven hangen.

Ook nu ik uit het raam kijk wil ik het zomaar weer gaan zingen zoals ik het voor mijn schoolklas deed en later voor onze jongens. Ik herinner me nog dat Rick het geen leuk liedje leek te vinden, vooral die regel met blauw en bont van de koude.
Ach... het zijn allemaal herinneringen, maar als je zoals ik hier in het noordelijk deel van Nederland woont en naar buiten kijkt, komen deze herinneringen vanzelf terug. Wim heeft de eerste laag sneeuw al weggeveegd, maar er ligt al weer een nieuwe. Toch echt winter.... eindelijk.

Nu: Al twee dagen aan huis gekluisterd in verband met code rood. Alle scholen zijn dicht in het noorden en de wegen zijn compleet beijzeld.

Geen Kerst zonder een Kerstconcert met Valerius, het Christelijk Mannenkoor waar Wim al zo'n 10 jaar zijn versterking aan biedt. Na het Jubileumconcert in de Goede Herderkerk in november hadden ze nu alweer een mooi Kerstprogramma voor elkaar. Er werd dan ook flink gerepeteerd door de mannen en wat een mooie bijkomstigheid is: ze kregen nieuwe kostuums. Een prachtig zwart pak met crème overhemd en een gouden vlinderdas met pochet. Het ontlokte meteen de uitdrukking: de golden boys.
Ben was ook dit jaar van de partij en met Susan en Ben toog ik 's avonds naar de Grote Kerk in het centrum, een heel oude kerk waar je nog over de oude grafstenen naar binnen wandelt.
Judith Petra, een prachtige sopraan zowel uiterlijk als qua stem, gaf een extra dimensie aan de avond. Aan het orgel zat Wietse Meinardi en oogste ook lof met o.a  zijn solo Go tell it on the mountain. Heel fijn was ook de combinatie samenzang met koor èn sopraan. Vooral het refrein samen Nowell, Nowell, Born is the King of Israël was indrukwekkend mooi.
En hier dan: 'Golden boy' Wim in zijn nieuwe kostuum!

Wat ga je doen als je nog een volle dag hebt op het eilend Texel.Wim zet zich klaar achter het stuur. ' Zeg maor waor a'j hen wilt!' Ik heb intussen de krant met Texeler info er bij gepakt. We beginnen maar eens in Den Burg, zo'n beetje de hoofdstad van het eiland. Het blijkt een aardig dorpje te zijn met veel gezellige winkeltjes, Maar ja... de kreet van Ben Veldkamp die hij Riet voorhield komt telkens weer in mijn  geheugen boven:' He'j der gebrek an?' Zo ook hier, maar een enkele keer is het toch duidelijk: Soms even wel. Maar deze dag gaat het ons meer om het ontdekken van het eiland. We zitten al gauw weer in de auto en nu zet Wim het einddoel op het noorden. Dat heeft nu bij hem de prioriteit. Ooit waren we met onze jongens hier een weekje in de voorjaarsvakantie, in een gehuurde caravan op camping De Krim. Hij had een behoorlijk ontzag voor de zee aan de Nederlandse kust, vandaar een vakantie aan zee zonder dat er gezwommen werd.
Bij de vuurtoren nabij De Kocksdorp maken we een wandeling over het strand dat bij eb heeeeel breed is. Storm begint zich helemaal uit te leven.

'Where are you from?’. Ik vroeg het de enige vluchteling die donderdagavond uit een trein stapte. ‘From Albany’, zei hij. Hij zag er verzorgd uit en blij dat hij al zover was gekomen en nu in Nederland, zijn reisdoel. Och.. arme, dacht ik, hij mag niet blijven of er moet al heel iets bijzonders aan de hand zijn. Even later stapte hij op de bus naar het AZC in Ter Apel waar hij zich aan moet melden. Wim en ik hielpen mee met de opvang van vluchtelingen in de Stationshal in Emmen. Alle mensen die zich moeten melden in het AZC in Ter Apel komen hierlangs. Soms ook terug als ze eenmaal aangemeld en geregistreerd zijn. Dan zijn ze op weg naar een eerste opvang ergens in Nederland.
Een trein later kwam er een hele groep Syriërs, allemaal jongelui van om de 20 jaar. Zij zagen er ook heel verzorgd uit. De een had een bril met een gebroken glas dat provisorisch met een plakbandje was geplakt. Hoe lang zij onderweg waren geweest, vroeg ik. ‘Seventeen days’, overgestoken van Turkije naar Lesbos, Griekenland. Een kwam uit Damaskus, een ander uit Raqqa maar onderweg vonden ze elkaar en gingen samen op weg naar een veilig land, weg van Assad en de oorlog, naar een land met meer toekomst.
De buschauffeur van zo’n AZC bus kwam nog even bij ons en raadde ons aan om de vluchtelingen geen geld voor de bus te geven. De meesten hebben gewoon een vervoersbewijs gekregen en hebben ze dat niet, dan hebben ze zelf genoeg geld bij zich. Het zijn geen arme sloebers die zich deze vlucht kunnen veroorloven.
‘Alleen de gezinnen met kinderen neem ik altijd mee’, vertelde de chauffeur nog.
Je merkt wel dat er al minder grote aantallen richting Ter Apel gaan. Eerder waren het er minstens 200 per dag, nu schat ik 100. Misschien is het nu doorgedrongen dat alleen Syriers, Irakezen en Afghanen kans maken om te blijven. Opnieuw waren er drie tolken die helpen bij het opvangen van de vluchtelingen. Doordat zij Arabisch spreken wordt de communicatie gemakkelijker. Geweldige jongens!

Van alle honden waarmee we ons leven hebben gedeeld was Scott wel heel speciaal voor mij. Ik was gek op allemaal maar met Scott bleek de band het sterkst.
Kleine Laska was onze gezinshond, de eerste in de rij. Ze werd voornamelijk opgevoed door Mark en wij deden allemaal mee. Eenmaal in Emmen was het grote Laska, de Schotse collie, een eigenzinnig type, maar lief voor ons en Liesbeth. Ze hield eens Jehova's getuigen op afstand die met een zwart tasje zwaaiden en beet een man in zijn been die onverwacht aan de voordeur belde, toen we door de achterdeur naar buiten gingen,. Gelukkig slechts een kleine afdruk.
Daarna was het Kim, een bordercollie die een verleden had. Ze kon niet tegen een kleine ruimte en mocht daarom gewoon in de kamer als we weg waren.
En toen kwam Scott er bij na de verhuizing naar het Schoolpad. De jongens waren intussen de deur uit op Rick na. Scott werd een echte schapendrijver en de lieveling van ons allebei. Hij kon op commando de schapen in en uit de wei halen. Ook Tessa van Mark  kwam er bij omdat die niet overweg kon met Ollie, de West Highland terriër van Jennifer.
Nadat Kim, Scott en wat later Tessa overleden waren besloten we toch om een laatste keer naar een hond te zoeken, een bordercolliepup. En jullie weten het.... dat werd Storm. Door onze vorige ervaringen met honden was de opvoeding gemakkelijk. Het werd een superhond die de band van mij met Scott evenaart en dat zegt wat. We waren bij het uitzoeken ook uitgegaan van een band die we meteen zouden hebben. Het mooiste reutje had ik al op de arm gehad, daarna Wim. Ik had al foto's gemaakt in alle standen, maar dat pupje wilde me maar niet aankijken. Het andere reutje lag lekker bij fokster Corrie op de arm. Toen ik deze ook even overnam nestelde die zich lekker tegen me aan en ja hoor... contact. Dat werd dus Storm. Iets minder duidelijke tekening dan broer Rusty, maar een hond voor het leven. Rusty heeft klaarblijkelijk gewacht op zijn nieuwe bazin Nanneke, want daar is hij helemaal op z'n plaats in het Brabantse.
Wij hopen samen met elkaar èn Storm oud te worden.

We hebben ons best gedaan. De ladder en de waterslang kwamen er aan te pas, maar de caravan is schoon. Zelfs de vloerbedekking die 12 jaar dienst heeft gedaan is er uit en zal in het voorjaar vervangen worden door een couponnetje  hoogpolig tapijt van Carpetland. De caravanhoes zat er snel overheen en we hebben onder de caravan een paar banden stevig aangesnoerd. Afscheid van een zomer en uitkijken naar een nieuw seizoen... Wat gaat het worden? We hebben wel wilde plannen. Wordt het toch Schotland dit keer met Storm? Of blijven we in ons eigen afwisselende landje. We komen op een leeftijd dat je moet gaan uitvoeren wat je echt nog graag zou willen zien. Met het postbootje langs de Noorse fjorden of Zuid Frankrijk naar Dick?
Gek om dit te gaan bedenken terwijl Europa in shock is door de aanslagen in Parijs. Onvoorstelbaar wat een leed! Meer dan 100 mensen kunnen niks meer plannen net als hun achterblijvers die wel wat anders aan hun hoofd hebben. Heel even is het nieuws over de vluchtelingenstroom op het tweede plan geraakt. Toch zal het een met het ander te maken hebben
Ik heb het nieuws op de tv voor even afgezet, het wordt teveel.

'Wat dacht je Rick? Heb jij zin om donderdagavond met me mee naar de film te gaan?’, vroeg ik hem aan het begin van de week. Rick heeft vakantie maar dit jaar gebeurt er weinig spannends. ‘Er draait een leuke film in Utopolis’, voegde ik er aan toe. ‘Vacation heet die en hier gaat een familie op vakantie dwars door de Verenigde Staten en ik dacht dat het ook wel iets voor jou is.’
Rick denkt er even over en besluit dan spontaan dat hij dat wel met me aandurft. Zo kwam hij gistermiddag al aan op zijn E- bike, at gezellig mee en gingen we samen op pad met de bioscoopbon die ik voor m’n verjaardag van Gerhard en Judith had gekregen.
Zaal 5 was het waar ‘Vacation’ draaide. We hadden alle ruimte in die prachtige zaal met z’n comfortabele stoelen. We zaten er met z’n vieren. Ik had het goed ingeschat. Er gebeurden tijdens die reis onverwachte dingen waar ik dan van schrok en me niet kon inhouden en allerlei kreten slaakte. Dat deed Rick weer grinniken. Het viel hem mee dat ik zijn smaak van films goed had ingeschat. Want behalve van geschiedenis houdt Rick van deze grappige comedy’s. Het grootste compliment voor mij was het moment dat we buiten Utopolis kwamen en Rick zei: ’Ik wil kijken of ik hier een DVD van kan krijgen’.

Zo las ik deze week wat sommige mensen aan het eind van hun leven anders hadden willen doen. Het bleek te zijn waar de meesten al doende al achter gekomen zijn. Het klinkt mij tenminste bekend in de oren.

-- Het eerste was: ik zou meer trouw willen zijn aan mezelf i.p.v. te doen wat anderen van me verwachten.
-- Ik zou niet zo hard gewerkt hebben, veel gemist van hun kinderen en partner.
-- ik zou meer mijn  gevoelens willen uiten.
-- ik zou meer aandacht aan vrienden willen besteden
-- en tenslotte mezelf gelukkiger laten zijn door meer uit de comfortzone te durven gaan. Meer lachen en onnozele dingen doen.
Ik ga er van uit dat ik nog niet aan het eind van mijn leven ben en kan nog aan een paar dingen werken. De eerste twee van dit rijtje heb ik al gehad, geleerd in de loop der jaren.
De derde ben ik ook redelijk goed in, tenminste als er tranen geplengd gaan worden.
Maar aan die laatste twee kan nog wel gewerkt worden.

Net terug van een bezoekje aan Berlijn. Veel gezien in twee volle dagen. Een indrukwekkende stad met veel historie. Op www.hettysite.nl weblog 1 is een verslag te lezen van onze reis.