Opa.... en Rick

Toen Wim dus zelf de Schipholfoto nog eens goed bekeek, hij gebruikte zelfs het plusje om te vergroten, kwamen er zomaar allerlei herinneringen boven. "O kiek... Gaitie van Eikenhorst.. oo en dat mut Trijnie Roetman wezen. En dat was - ik zal geen namen noemen- zien moe kwam bie-j ons an de deure veur dee 25 gulden." Dat vergeet Wim van z'n leven niet.
In de tijd dat vader Gerard al ziek was had moeder Siet het niet breed met hun vier jongens. En laat Wim nou op een dag een verkreukeld stukje papier zien liggen. Hij is nieuwsgierig en wanneer hij het opraapt blijkt het 25 gulden te zijn. Helemaal over de rooie laat hij het moeder zien. Die stuurt hem meteen door naar het politiebureau om aangifte te doen. "En niks afgeven heur", krijgt hij als waarschuwing mee. Het is nl. zo dat wanneer een jaar lang niemand dat geld komt opeisen... dan mag je het houden.
Een paar dagen later laat Wim zich in de klas ontvallen dat hij zomaar 25 gulden gevonden heeft en dat hij dat opgegeven heeft bij het politiebureau.
Laat nu meteen de volgende dag de moeder van die jongen bij moeder Siet aan de deur komen:"Ik kom effen dee viefentwintig gulden ophaal'n die jullie Wim evunnen hef". Maar moeder Siet is niet van gisteren en vraagt :"Wanneer denk ie-j da'j 'm verleuren bunt?"
"Oo... gistermiddag.... dat wet ik zeker." "Dan kan et dissen niet wean", zei moeder gevat, "want Wim hef 'em eergisteren al evunnen."
De 25 gulden is een jaar lang goed bewaard en daarna was t-ie van hun.

Met Ben en Diny in het Kenmorehotel, het oudste hotel van Schotland.

Een paar dagen geleden toen we net de nieuwe expositie ingericht hadden in de Voorhof… dit keer de prachtige quilts van Bea van Arkel, kwam onze dominee Jan de Korte even kijken. ’s Zomers heeft hij een aantal zondagen die hij aan een bepaald onderwerp wijdt en daar ook door de week een middag of meer aan koppelt. Hij was zelf al terug van zijn vakantie samen met Margriet en dat bracht hem op het onderwerp reizen. Wij waren zijn eerste proefkonijnen geloof ik. Wat zegt het op reis zijn ons? Zelf nestelt hij zich het liefst 3 weken op één plek om er helemaal uit te zijn en ook om tot rust te komen. En vooral veel wandelen heb ik begrepen. Bij Tiny bleek vakantie het meest met reizen naar familie te maken te hebben. Co leek me een ondernemend type, maar door de kwetsbare rug van Roelie zit een echte reisvakantie er niet in.
“En jij dan”, vroeg Jan. “Jullie zijn ook regelmatig op pad, lees ik op je website. Wat betekent vakantie voor jullie?”
Moeilijk te zeggen. Het is zo verschillend. Onze eerste vakanties met het gezin waren naar Badenhard, de jachthut van de fam. Laborenz. Later volgde het Schwarzwald, Auvergne, Ventemiglia en Peschiera met Dick en Anda en hun jongens. Daarna heel wat vakanties met Klaas en Sanny naar de bergen. Maar toen de tijd kwam dat de jongens niet meer mee gingen, begon ons avontuur door Engeland en Schotland en is er een totaal gevoel van verwondering, de schoonheid van het Lake District en de Yorkshire Dales… en Scotland of course. Toch moet de caravan na 14 dagen weer richting zuiden gaan… naar de ferry. Dan heb ik geen haast meer, geniet van alles wat ik tegen kom. Het kijken alleen al naar de Engelse gewoontes, an awfully nice cup of tea in een tearoom… wel met een scone of ander lekkers, de fish and chips die we in elk geval één keer moeten proeven, maar eigenlijk is de jacked potatoe de topper op culinair gebied.
Eigenlijk vieren we 3 keer van een vakantie: het plannen van de route… zo ongeveer dan, want afspreken doen we niets, de reis zelf en na afloop zorgen de foto’s dat we de reis voor de derde keer beleven.
Gek is het wanneer we in Canada zijn bij Fred en Gera, al is het 6 weken, dat ik geen gevoel van heimwee ken. Het voelt een beetje als thuis. Ook tijdens de reis van 7 weken door Nieuw Zeeland had ik geen greintje heimwee. We hebben beiden genoten van alle avontuur en prachtige natuur èn ons gezelschap.
We hebben net weer prachtige dagen gehad bij Dick en Anda in Z Frankrijk, we hebben onze Vlaamse vriendin weer ontmoet in Brugge. En tot slot gaf ons bezoek aan Wim en Marjan in Vlissingen een mooi slot aan de 10-daagse.
Hebben jullie dat nou ook als je weer thuis komt… dat je ook dan weer verrast bent door de sfeer en schoonheid van onze eigen omgeving. Heel even hoef je helemaal niets meer.
 Oost west thuis best.
Maar zal ik eens wat vertellen? We hebben net een boek gekocht Camperreizen USA en Canada van Aad Struijk. De voorbereiding voor onze trip in september is dus al begonnen.

Ik begin wel benieuwd te worden wat Jan de Korte gaat uitwerken over dit onderwerp.

Je kunt ook nooit even weggaan of precies dàn gebeurt er iets waar je wel bij had willen zijn. Zo’n 25 jaar al stond de blauwe gasbol, ooit bedoeld als opslag voor barre tijden, nutteloos te wezen. In 2005 is een groep kunstenaars in gesprek gegaan met voormalig eigenaar Essent om er een speciaal kunstwerk van te mogen maken.
Op 4 juni is, na bijna een jaar keihard werken, de opgepimpte gasbol onthuld. 17 Toyistische kunstenaars hebben ruim 6.000 manuren gestoken in de realisatie van het kunstwerk ‘Leven met energie', een mega- schilderij over de ontwikkeling van Emmen. Daarmee wordt het verhaal van de energie regio Zuidoost-Drenthe verteld: een prachtige en kleurrijke vertelling van turf en veen naar zon, wind en water.
Op 29 juli 2009 werd begonnen met de opbouw van de steiger rond de bol. Daarna werd hij helemaal wit geschilderd om zo een geschikte ondergrond te creëren voor het te schilderen kunstwerk.
Kunstenaars uit Nederland, België, Italië, IJsland, Zuid-Afrika, Maleisië, Thailand, Amerika en Mexico hebben een indrukwekkende teamprestatie geleverd door onder soms zeer moeilijke omstandigheden hun kunstwerk op de bol aan te brengen. De bol, met een oppervlak van 1.200 m2, is vijfmaal beschilderd.

Deze stalen bol is nu omgedoopt tot De Stip en staat symbool voor groene, duurzame energie. Zij laat zien dat Emmen vanaf 4 juni ‘bol staat van de energie'. Met de onthulling van De Stip door wethouder Mariet Thalens is Emmen een spectaculair kunstwerk rijker van maar liefst 22 meter hoog.
En… van de € 450.000 die dit project gekost heeft is al € 350.000 binnen. Er worden nu zeefdrukken van dit kunstwerk verkocht om de rest binnen te halen.

De queeny's van nu.

“Mijn zusje heeft de dag na ons feestje haar schoenen in de container gemikt”, zei een van de mede aquajogsters. “Ze stonden zo mooi maar ze kon er niet op lopen.” Het is mooi weer en we zitten na onze inspanningen voor het goede doel aan de koffie buiten op het terras bij ons zwembad Aquarena. Dat brengt de gesprekken op schoenen.. zitschoenen … chique schoenen. Onze herinneringen gaan terug naar de tijd dat queenyhakjes in de mode waren net als nu weer. Brabantse Ria weet nog dat ze ze net nieuw had en dat ze meteen de eerste dag de beide hakken er onder weg knapten. Eerst had ze er nog even op gelopen met één hak in haar zak, maar toen ze de andere hak terugvond had ze de moed om, al was het op zondag, bij de schoenmaker aan te bellen om hulp omdat ze er zo niet mee thuis durfde te komen. Er zou anders wat gezwaaid hebben bij ons moe. Die streek met de hand over z’n hart. Ze heeft een paar uur op blote voeten gelopen en ’s avonds kon ze haar schoenen met queenyhakjes weer aan. De volgende morgen ziet haar moeder de toch enigszins beschadigde schoenen onder de kapstok staan en zegt iets als:”Wat zie ik toch aan die schoenen van jou? Ze zien er heel anders uit”. “Nee niks hoor… ik heb er gisteravond gewoon op gedanst”. Ons moe heeft het nooit geweten.
Zo wist ik er ook nog wel één. In diezelfde tijd moest ik in Zutphen de trein halen op weg naar Hattem, ook op queenyhakjes. Ik ren het perron op als de conducteur die in de nog open goederenwagon net op z’n fluit blaast … Die grijpt me bij de hand en trekt me naar binnen met m’n weekendtas… en daar gaat de trein…… maar één van mijn schoenen op het perron achterlatend. Ogenblikkelijk roept die conducteur naar een perronmedewerker om de schoen met de volgende trein naar Deventer mee te geven. Daar zat ik dan… mèt tas en op één schoen. In Deventer werd ik opgevangen door een paar medewerkers van de NS en mocht bij hen in hun wachtruimte zitten en kreeg zelfs koffie voor de schrik. Met de volgende trein kwam mijn schoen mee en met een dikke grijns werd die overhandigd. Nee ...sinds die tijd kan de NS  bij mij geen kwaad meer doen.
Dan roept de plicht sommigen weer en we gaan nog nalachend uit elkaar.

Snoeien van heggen en hagen moet je zo mogelijk doen voor de langste dag. We hebben het net gered met de hulst die aan weerskanten van het hek staat. De zijkanten heb ik bijgewerkt en de boven- en achterkant nam Wim voor zijn rekening. Hij nam tegelijk nog een extra stukje zijkant mee. “Dat ding nemt völs te völle ruumte in beslag”, was zijn redenatie. Net of we zo weinig plek hebben! Hij ruimde alle snoeisel meteen op, twee kruiwagens vol, en bracht het op onze groeiende geluidswal. Alle snoeihout van ons erf en dat van de Schaapstreek wordt hier opgebracht. Ik vind echt dat je het merken kunt… minder geluid van de weg èn minder zicht op de auto’s die langs komen. Vanaf de weg valt ons huis steeds minder op en dat willen we zo houden.
Wanneer mensen hier voor het eerst komen stel ik vaak voor om ballonnen op te hangen bij onze inrit. Dan is het wat duidelijker waar ze moeten zijn. Dat was meestal:”Ha ha…. Denk je dat we je niet kunnen vinden… we hebben een Tom tom hoor.” Maar als ze ons gevonden hebben na er toch langsgereden te zijn of van de verkeerde kant over onze hobbelige landweg te zijn gekomen vinden ze die ballonnen toch nog niet zo’n gek idee.
Ik hang ze nu gewoon op, zelfs na zo’n ha ha...!

nov. 2008- In de gezellige keuken bij Fred en Gera. De verjaardag van Tom wordt gevierd. Oma Jannie is er ook bij. Links Tom en rechts naast Gera staat Suze. En helemaal rechts vooraan vriendin Joan die dit jaar ook mee was naar Nederland.

Vorige week had ik Canada aan de lijn. In onze vakantie had schoonzusTonny haar verjaardag in den verre gevierd of zoals Rick het steeds plastisch uitdrukt: over de plas. Genoeg reden om de telefoon te pakken. Rick weet altijd ogenblikkelijk hoe laat het daar is, maar ik moet altijd rekenen voor ik de telefoon pak. Ik meen dat het daar in Alberta 9 uur vroeger dan hier. Als je te laat belt zijn ze ‘s morgens de deur soms al uit en bel je aan de vroege kant dan zijn ze nog niet wakker… nou ja wanneer Nederland ’s middags speelt in Zuid Afrika, zoals vorige week, zet Henry wel de wekker om daar om half 5 ’s ochtends voor de buis te kruipen om de bewegingen van het Nederlands voetbalteam te volgen in Zuid Afrika.. Tonny draait zich dan nog een keertje om. Tonny is druk met het helpen inrichten van een winkeltje/ gallery bij een pottenbakster dicht bij hen in Dickson. Daar kan zij ook haar glas-in-lood creaties exposeren. Ja die twee zijn al aardig ingeburgerd in Alberta, Canada. En duurt de winter wat lang... dan gaan ze een paar weken zuidelijker naar de USA om te golfen.
Gera is bezig met het praktische deel van haar opleiding tot ambulance- medewerkster en moet telkens twee dagen dienst doen. Na deze praktijkperiode zal ze gediplomeerd zijn.
Het is precies 5 jaar geleden dat we er de laatste keer met Henry en Tonny op bezoek waren. Intussen is Gera al een paar keer weer hier geweest, zowel met Suze als met vriendinnen. Oma van der Kolk is er nu nog. De afstand is er wel, maar is niet onoverkomelijk.
Straks, eind augustus, maken we de reis met ons vijven; Ben en Nies gaan voor het eerst, wij voor de derde keer en Rick…ik meen al wel een keer of 10.

Ja, wat doe je nu verder in zo'n logeerweekend? Ik moet eerlijk zeggen dat de mensen van de Logeerkring van MEE Drente uiterst zorgvuldig bezig zijn geweest om de juiste plek voor het juiste kind te kiezen. Agnes voelt zich hier vanaf het begin helemaal op haar gemak met de dieren en wat we haar kunnen bieden. Altijd krijgt pony Amber aandacht. Die is nu weer netjes bijgeknipt en moest er aan geloven om achter Agnes aan allerlei oefeningen te doen. Erg enthousiast was Amber dit keer niet, maar dat maakte Agnes niks uit.
"Zullen we de puzzeltocht van de jongens van vrijdag nog eens lopen met Tessa ?" "Jaaaaa..." Het was nog best een eind door na de tocht door het bos langs de lange sloot te lopen, die volgens mij alleen al een km lang is. Daarna via de Bargerweg weer terug naar het Schoolpad.
Natuurlijk is er weer geschilderd, paardehoofden dit keer. Ze vond het lastig om er horseland onder te zetten, maar kwam daar pas na twee enorme letters achter dat het nooit kon passen. Dan alleen maar Hors. Ze kan moeilijk schatten.
"Wat denk je ervan om appelflappen te gaan bakken?", stelde ik vanmorgen voor, "lekker voor bij de koffie." "Jaaaa....!" Ze gingen er goed in bij ons bezoek van vandaag: vader Bouma, die haar op kwam halen, en Rick, Mark, Jennifer en Eva.
Een kinderrijk weekend dus voor ons senioren. We hoeven ons nog lang niet te vervelen.

Lekker wanneer je de ruimte hebt om even te voetballen. Gerhard had zelfs pionnen meegebracht die fungeerden als doelpalen. Drie van deze jongens gaan straks naar Het Carmelcollege waar ze de Sportstroom gaan volgen, de specialiteit van deze school die 20 jaar lang ook mijn school was.
De leerlingen krijgen de tijd om te trainen, niet alleen voetballers in de dop, zoals deze drie, maar ook voor tennis, paardrijden, handbal enz. wordt volop gelegenheid gegeven om te trainen. De lessen die ze noodgedwongen moeten missen worden door extra lessen en begeleiding opgevangen.
Robin gaat naar het Hondsrug omdat die een zgn Technasium afdeling heeft.
Maar nu nog eerst nog heel even samen in groep 8 van het Anker.

De laatste verjaardag op de basisschool voor Robin. Die moest natuurlijk gevierd worden. Als ze een keer gaan puberen is het voorlopig over weten we uit ervaring.
Wat kun je beter doen dan zo’n stel jongens eens flink aan het werk te zetten. Bas, Siem, Remco, Mark, Leroy, Kevin, Yoery en Robin kwamen op de fiets geflankeerd door Gerhard en Judith. “We hebben nog nooit zo snel dit stuk gefietst", hijgde Judith nog wat na. Ze hadden er zin in.
Een puzzeltocht met opdrachten hier achter door het Oeverse bos, hout zagen voor het kampvuur, een potje voetbal waarbij Tessa de winnaar bleek , zelf je stokbroodje bakken en tot slot nog moppen vertellen. En natuurlijk zelf de barbecue helpen verzorgen. Rick was er bij om samen met Gerhard en Wim de route van de jongens tijdens de puzzeltocht te bewaken en wat drinken uit te delen.
Het bleek een schot in de roos. Ik moet zeggen dat Gerhard en Judith de boel goed voorbereid hadden. Het brooddeeg was zelfs in porties verpakt meegebracht. Aan het eind toen het brooddeeg op was gingen we over op marshmallows aan een stokje om in het vuur te laten smelten en op te smikkelen.
En wij hadden gisteren de boodschappen voor de barbecue al gedaan.
De acht jongens èn Agnes, die zo met haar neusje in de boter viel aan het begin van haar logeerweekend, vermaakten zich uit de kunst. En wij ook. Mooi om dit mee te maken. Dit zijn de krenten in de pap… toch?
Tegen tienen was het feestje op en vertrok de stoet weer op de fiets richting Kuifmees.

Dit vereist nog wel wat inzicht. Als je de stok met deeg te dicht in de vlammen houdt wordt het brood zwart. Dicht bij de hete as is de beste plek.

Nog even een plaatje. Sfeertje hè...?

Als je dieren hebt is er altijd wat te beleven. Op dit moment loopt Shetlander Amber alleen in de wei. Het hengstje is even weer opgehaald om ergens anders zijn kunsten te vertonen, maar hij komt nog weer terug om te zien of de dekking gelukt is. Als de hengst nog aan het werk wil straks is dat een teken dat Amber weer hengstig is en nog niet goed gedekt. Afwachten dus. Hector is dus even weer bij Jans en Geesje die er zo ongeveer een stoeterij op na houden. Ze hebben al een logeer pony waar de eigenaar geen plek meer voor had, maar die er nu ook niet meer naar omkijkt. Daarnaast nog een pony die bij hen de oude dag mag beleven, eigenlijk net als Hector. En dan nog de zwarte Kitty en 't Broenegie zoals Mariska meestal genoemd wordt.
Elke doordeweekse dag is Queeny er en het is mooi om te zien hoe deze toch steeds Tessa als haar meerdere blijft zien. Daar zorgt Tessa ook wel voor.
En verder?.... Onze laatste haan is dood. Liep zomaar één dag zielig te doen… helemaal alleen en de volgende dag was hij er niet meer. Met het snoeien van de oude rododendron vond ik hem terug. Maar wel heeft hij nog op de valreep voor nageslacht gezorgd. Er loopt een trotse kloek met 4 kuikens rond. Die waren we al een tijdje kwijt en dan weet je het wel. De andere drie hennetjes leveren ook al niks. Twee zitten broeds te wezen in het hok en worden door Wim iedere dag van een kunstei af gejaagd. En nummer drie zijn we kwijt… ergens verstopt denk ik… weer op een paar eieren die mag ik hopen…. Ik wilde schrijven niet bevrucht zijn… maar ach ik vind dat jonge gescharrel zo leuk.
Hoe we nu aan eieren komen? Anja voorziet ons regelmatig van eieren en gisteren kreeg ik van Susan een mandje eieren van haar, uit een legbatterij geredde, Wendy, Tilly en Barney.
Dan hebben we onze Loeder en Suze nog. Ze hebben beiden de neiging om stiekem boven in een hoekje van een kast te kruipen. Je krijgt ze zo niet te pakken, maar ja…. we zijn allang slimmer dan die twee. We roepen ze gewoon en trekken de la in de keuken met hun voorraad blikjes, open. Binnen een halve minuut staan ze naast je te miauwen….
Spectaculair is het hier allemaal niet maar vanmiddag...... komt Robin hier bij ons verjaardag vieren met z'n schoolvriendjes... Dat kan nog wat worden.

Tijdens ons verblijf bij Dick en Anda kwam de Julianatoren ter sprake, een pretpark waar je ook met jonge kinderen nog steeds terecht kunt. Met hun kleindochters Britt en Lynn hebben ze dat al ontdekt, ook niet moeilijk want ze wonen er dicht in de buurt.
Toen Pa en mama nog niet zolang getrouwd waren gingen we, pa mama Diny en ik,  die eerste zomer ook op pad. Was de rogge binnen, de knollen in de grond en de haver los ... dan gingen we een dagje uit. Dat was meestal omstreeks 10 augustus. In die tijd was ook altijd de paardenmarkt in Hengelo gepland.
Maar in 1950 gingen we dus met z'n vieren al een dagje naar de Julianatoren. Op de fiets reden we naar Vorden, daarna met de stoomtrein naar Apeldoorn en dan nog een stukje met de bus. We mochten overal zelf in, maar in het bootje gingen we samen met pa.

Van Wim Harwig kreeg ik een boekje mee met korte Achterhoekse verhaaltjes in 1991 uitgegeven in eigen beheer door Herman Peppelman. Het zijn zomaar van die alledaagse gebeurtenissen die je een glimlach bezorgen omdat het van vroeger zo herkenbaar is. Eén ervan wil ik jullie niet onthouden. Dat werd meer dan een glimlach. Ik kwam gewoon niet meer bij..!

Met ’t huusken - wc- in zicht.

’t Was waterkold, dage was dat al zo. Völle mensen wazzen slech in odder. Veural hoesten en diarree was een völle veurkommende ziekte of kwaol.
’t Was begin december en veur ’t zelfde geld had et al können vriezen en sunterklaos hadde ok van et dak können slieren.
Alie van Lensinkboer hadde schik. Margen hadden ze brulfte- bruiloft- in de buurte. Vanaovend mooimaken- versieren- en margenaovend feest bi-j zaal “’t Snufken”. Ze zong en vlaog ’t huus deur. ’t Gebeur’n ok niet zo vake dat ze brulfte hadden. Zi-j van eur kante hadde de familie niet zo groot en van Willem zien kante was alles al etrouwd.
Willem ston disse margen een betjen vervelend te kieken achter zien boerderi-jken. Hie vulen zich helemaols niet lekker.. Koppiene en neulderi’je in de boek. Eigenlijk mos e bouwen- ploegen- met den broenen-paard- op de kamp maor hi’j waogen zich niet zo wied van huus af te gaon. Stel ow veur dat e ’t huusken niet zo gauw kon halen. Wat za’k gaon doen. ’t Liefste krop e in bedde, eigenlijk liep e zichzelf in de wège.. Hie ging maor an’t varkensschötte uutmesten. At e dan mos was e dicht bi’j ’t huusken. De koppiene wier erger en met de middag krop e in bedde. “Blief daor maor effen een paar uur in”, zei Alie, “dan bu’j vanaovend weer fit”. Ze zag ’t mooimaken en nog arger de brulfte al an eur neuze veurbi’j gaon. Tegen de aovend was Willem al zeker twintig keer naor ’t huusken ewes. Hi’j waogen ga niet te gaon slaopen. Dat versieren ging veur Willem althans niet deur. Alie had wel zin um te gaon en kon zodoende nog es wat gewaar wodden in de buurte. Tegen een uur of achte sprong ze op de fietse en ree weg nao Willem nog effen verzörgd te hemmen. “Hold ow warm, dan bu’j margen weer fit”, zei Alie.
De dag van de brulfte brok an en Willem ston de normale tied op en ging an ’t melken. Tussen de tweede en derde koe mos e rap nao ’t huusken. De hele nach hadde ’t d’r goed af ebrach, maor now mos e toch weer. Koppiene hadde niet meer en met de diarree wier ’t ok wel wat better. Etten de’j e haost niet, allene thee en beschuut.
Tegen de aovend ston e nog in twiefel of e zol gaon of niet, maor Alie hielp um wel aover de strepe. “Allo gaot met. At niet geet, de wc’s bunt daor dichte bi’j”. Hoe of e zich wieters vulen schen eur weinig te interesseren. Willem ging zich wassen en scheren en trok zien beste pak an en zo gingen ze naor ’t feest. De hele buurte ston al veur de ingang te wachten met een naogemaakte koe op rullekes, die ’t bruidspaar an ebaoden wier. Tot een uur of negen hadde Willem weinig las. Ik denke dat toe ’t kolde bier begon te warken. Hie dansen net met Grade van Stoevenkamp. “Grade ik mot effen weg” en metene rennen e naor de wc. Maor halverweage, daor ging ’t hen, in de bokse- broek-. Keal wat een narigheid. Rap schot e de wc in en trok zich de boaven- en onderbokse uut. Hè hè dat luchten op.
De onderbokse pakken e in wc papier en stoppen e achter zien jas en zo leep Willem met onderbokse en al weer naor ’t taofeltjen, waor op dat moment gien mense zat umdat de muziek net de polonaise had in ezet. Gauw stoppen Willem de onderbokse bi’j Alie in de tasse en zo feesten Willem zo goed en kwaod as ’t ging wieter, hoppende dat e niet weer zon aanval kreeg, want dan was ’t beroerder.. ’t Is goed egaon, Willem hadde zelfs nog schik die aovend, maor ’t hardste heb ze elachen toe ze met eur beiden in bedde leien. Willem vroog an Alie of ze de onderbokse nog in de tasse evonnen hadde. “Underbokse”, vroog Alie, “in de tasse? Keal ik hebbe jao ga gin tasse bi’j mien ehad vanaovend”.

Ook dit kun je tegenkomen op camping De Boomgaard.

Het was gisteren even flink afzien. Het onkruid was zo hard gegroeid dat een rigoureuze aanpak vereist was. Dat werd handschoenen aan en brandnetels trekken, grassen en ander onkruid plukken, taxus en coniferen snoeien, rododendron intomen, klimop bijwerken , klimplanten fatsoeneren. Met tussenpozen… ja het voetballend oranjeteam moest ook bijgehouden…ging ik met grof geschut te werk. Wim ruimt op, dat scheelt al weer. Ik ben even uitgeteld. Morgen verder. Ik heb niet het ideaalbeeld van een onkruidvrij erf voor ogen hoor, want een hoekje met brandnetels mag ook blijven, maar enige orde mag wel.
Robin hebben we gestrikt. Die komt in het vervolg hier gras maaien. Handig hè.. zo’n grote kleinzoon die dan ook nog in de buurt woont.
Eigenlijk vind ik dat we weer een weekendje Boomgaard verdiend hebben, maar ja.. Robins feestje hier op het erf en Wim z’n optreden met de Shanty’s zijn eerst aan de beurt.
Wisten jullie al dat Vekabo Camping De Boomgaard de Zoover Award 2010 gekregen heeft. Zoover is een beoordelingssite en vond dat de camping van Johan en Joke de Award verdiend heeft. Gefeliciteerd!
Je kunt de Award aanklikken op hun site:  www.campingboomgaard.nl

Mark heeft de tuin en de plantenbakken in onze afwezigheid geen water hoeven te geven. Alles is flink gegroeid, dus ook het onkruid. Deze week hoeven we ons dan ook niet te vervelen.
Tot mijn verrassing staan ook de baardirissen in bloei. Deze zijn uiteindelijk nog afkomstig van de Boomgaard. In de oorspronkelijke geheel in symmetrie door de vader van pa aangelegde tuin daar stonden twee vakken met deze geel-blauwe baardirissen. We kregen er voor de tuin in de Marnixstraat in Hengelo een paar mee. Ze zijn meeverhuisd naar Emmen, eerst naar de Emmerhout, daarna naar de Kuifmees en nu staan ze mooi te wezen aan het Schoolpad. Ze waren eigenlijk bijna verdwenen, maar omdat ze ook naar Ben en Niesje in Hattem waren gegaan en daar pronkstukken geworden waren, konden we ze hier weer aanvullen.
Nu er geen koi meer in de vijver is groeien de waterplanten geweldig. Nu maar hopen dat het water helder wordt.
Er staat op de site Too old to die young van Wim Harwig een foto die hij stiekem nam torn we bij hen waren terwijl de eerste voetbalwedstrijd om de Worldcup aan de gang was. We konden nog net getuige zijn van de uitslag van de wedstrijd Mexico- Zd Afrika 1-1, voor we aan de reis naar huis begonnen. Neef Wim heeft er op zijn site een paar prachtige liederen bij gezocht voor mijn Wim die dat echt kan waarderen. www.wimharwig.com

Gisteren was het volle bak aan het Schoolpad. Jennifer kwam met nicht en een heel koor kinderen langs. De kids konden zich uitleven en wij hadden tijd om bij te praten. De Retro-pop-party bij de Rietplas zaterdag bleek een succesformule te zijn.
Daarna kwamen de Kuifmezen aan om de puzzeltocht en het feestje voor Robins verjaardag door te praten. Het wordt kampvuur en broodjes bakken. We zullen zien. Gerhard en Judith hebben de puzzeltocht vast gelopen.
Gerhard meldde tussen neus en lippen:" En... morgenmiddag ben ik vrij." “Vrij”, zeg ik, “heb jij zomaar een middag vrij?” Dat gebeurt niet gauw. “Wat is er aan de hand dat jij maar zo vrij hebt?” Dat bleek een zeer domme vraag. “Wat is er morgenmiddag… dat weet je toch zeker wel?” Ik kon er zo gauw niet op komen. Dom dom dom.....! Voetbal natuurlijk. De wedstrijd Nederland – Denemarken in Zuid Afrika wordt gespeeld en rechtstreeks uitgezonden. Op z’n werk mag de rest het volgen op de computer, want ze verwachten weinig telefonische vragen aan de helpdesk. “Behalve wanneer er daardoor de boel op tilt slaat ”, lacht Gerhard. “Dan wordt het even afzien voor de collega’s.”

Onze laatste dag van onze tiendaagse brengen we door in Zeeland. Ons doel is via de Westerscheldetunnel naar Vlissingen- Wim en Marjan. Bijpraten, boeken en muziek ruilen, genieten van de warmte, de nostalgie en de Zeeuwse bolussen in huize Harwig- Wijngaarden. Marjan heeft nog Shanty-muziek van haar vader die het Scheldeloodsenkoor nog heeft helpen oprichten.Henriette, de dirigente van de Eemslander Shanty's kan hier straks uit putten.
Er is geen plekje zonder een verhaal in dit huis... zoveel mooie foto's en voorwerpen. Wim had nog een oude blikopener met zo'n houten handvat. Toen hij die op zijn website liet zien werd vanuit Engeland gevraagd om die aan een museum te schenken, maar nee Rea en Jes hebben zelf belangstelling en dat ging dus mooi niet door. De divan die ooit bij tante Riek en oom Jaap stond heeft rechtopstaand in een hoekje de tijd overbrugd tot de beide dochters het huis uit zijn en zal nu beslist een mooi plekje krijgen. De afgelopen maanden heeft deze familie geverfd en geklust want beide dochters wonen nu in een leuk appartementje in de binnenstad van Vlissingen èn wij mochten het resultaat van hun noeste arbeid bewonderen. Het was net of ze er al jaren woonden. Rea's kleine tuintje was al helemaal volgroeid en de inrichting was al helemaal compleet en gezellig. Ze wonen zo dicht bij elkaar dat ze alleen een kopje omhoog hoeven te steken buiten om elkaar op de koffie te vragen. Marjan en ik zagen al voor ons hoe ze een touwtje met een belletje zouden kunnen spannen.
Ach ... al met al een ontspannen bezoek. Mo was erg rustig... een beetje ziek geweest, maar als Wim in de buurt is is het helemaal goed voor Mo, een hond van de baas.
Natuurlijk ga ik weer naar huis met Achterhoeks leesvoer.ie-j wet wel... Herman van Velzen en zo.... : Achterhoekse metwöskes en 't Uutstapjen maakten mij nieuwsgierig. Hun bibliotheek puilt uit, maar ja... wegdoen kan niet. Overal zit immers een verhaal achter. Heerlijk en herkenbaar.

Ik zeg nog... "Er kan niets meer bij geloof ik... misschien nog een klein plankje onderop..." "O", zegt Marjan, "dan moet je maar even meekomen". Haar verzameling boeken uit haar kinder- en teenertijd is er ook nog. Daar is bij de trap naar boven ruimte voor gemaakt.

Het tramstationnetje in De Haan.

“ Die dubbele golven..… daor he-j gien las van, maor die enkelen daor mo-j veur oppassen… dan he-j zo de vuute nat”, zei Wim vanmorgen op het strand van De Haan. En meteen ging er een golf over z’n schoenen. We maakten een wandeling over het strand precies bij waterlijn. Ik was gewaarschuwd en sprong op tijd aan de kant. Het was bijna vloed. Net als in Blankenberge staan hier een soort strandhuisjes op wielen die je kunt huren. We hebben op aanraden van onze West-Vlaamse vriendin de kusttram- bedankt Ani- naar De Haan genomen. Hier kun je, net als voor de trein naar Brugge gisteren, nog gewoon een kaartje aan het loket kopen bij een stationschef in uniform en je wordt zeer vriendelijk te woord gestaan. Het ding ging vreselijk te keer.. het bonkte van links naar rechts, maar we kwamen heel over. We hebben al een rondje De Haan gedaan en hebben verbaasd naar de etalages staan kijken. Nee niet vanwege moderne outfits, maar door de bijgaande mededeling van bv slaapjurk als er een nachthemd bedoeld wordt. Je tramkaartje moet je op de terugweg ook ontwaarden ipv afstempelen. Verder vind je in het Vlaams niet veel Franse of Engelse woorden zoals in ons Nederlands. En dan zie je hier naast veel grote stijlvolle huizen enorme rijen luxe flats aan de kust. Er zijn veel echt oude echtparen die voetje voor voetje over de boulevard wandelen en op de terrasjes neerstrijken. We hebben nog een aardig gesprek met een ouder echtpaar uit de buurt van Manchester. Zo vol echte Engelse humor.... 
Het regent pijpenstelen wanneer we wat later in Blankenberge op pad gaan. Een tas koffie met een advocaatje doet er weer goed aan. . Ook hier lijkt het in deze tijd of er een grijze golf losgelaten is. Toch zijn in ons hotel meer mensen van een iets jongere generatie.
En vanavond besluiten we de dag met een vispannetje met zalm, kabeljauw en garnalen in een heerlijke saus.
Morgen wordt onze laatste vakantiedag. We zullen door de Westerscheldetunnel naar Vlissingen reizen waar Wim en Marjan met Mo in hun gezellige rode houten huis wonen, een plekje puur natuur in een nieuwbouwwijk… hun paradijsje. En dan…. dwars door Nederland naar ons eigen plekje. Ik denk dat Suze en Loeder ons beledigd staan op te wachten. Die mochten de afgelopen 10 dagen niet binnen. De schuur was even alleen hun domein. Ze kijken ons dan een halve dag gewoon niet aan, maar ik weet het zeker… als de deur open gaat zijn zij wel het eerst binnen en nemen ogenblikkelijk hun lievelingsplekjes weer in beslag.

Het typisch Belgische strand bij Blankenberge. Dit is het stukje van Eric waar je badhuisjes en strandstoelen kunt huren.
Bij Eric altijd zon, staat er op het bordje dat we ontdekken tijdens onze laatste avondwandeling in Blankenberge.... nou ja...

Onze hotelier is bijzonder vriendelijk en vertelt dat we Brugge het best per trein kunnen bezoeken. Zo heb je geen gedoe met parkeren. En zo doen we dat. In 11 minuten zijn we in Brugge, het stadje dat ik ooit met Diny bezocht. Onze vriendin staat al te wachten. Zo mooi om elkaar weer terug te zien. Ze brengt ons naar een minder toeristisch gedeelte dat ze Het Zand noemt en daar is inderdaad geen toerist te bekennen. Bij een kopje koffie praten we weer helemaal bij en ze vertelt over haar geliefde stadje waar haar grootouders woonden en waar ze veel mooie herinneringen aan heeft. Ze zag bij wijze van spreken haar grootmoeder zo door een straatje naar de vismarkt lopen. Een officiële gids had het niet beter en mooier kunnen verwoorden. O we stoppen vaak bij terrasjes, we eten een soort Bretons appelgebak dat ze als Bretoens uitspreekt. We komen erachter dat Vlaams toch anders uitgesproken wordt dan Nederlands. De studenten gaan hier ook niet op kamers maar op kot. We hebben een bijzondere dag op deze manier. Ze neemt ons stiekem mee naar de kelders van het prachtig nieuwe Crown Plaza Hotel. Daar blijken bij de bouw oude gewelven ontdekt te zijn van een heel oud klooster. Ook de Stoofstraat, het Begijnhof en het Minnewater kregen een uitgebreide aandacht. Wisten jullie dat Begijnen ongetrouwde jongedames waren die hier bij elkaar op het Begijnhof woonden? En ze liepen hier nog echt met hun eigen dracht met witte sluier. Je bent nooit te oud om te leren…! Ook het voormalige ziekenhuis had meer weg van een kerk dan een ziekenhuis. Onze vriendin vraagt:”Hoe lang zijn jullie getrouwd?” Ze pakt m’n fototoestel en maakt een foto van ons beiden voor een prachtig beeld van een bruidspaar. Over het Minnewater gaat het verhaal dat ooit twee gelieven die qua stand niet met elkaar mochten trouwen zich daar in gestort hebben en samen de dood verkozen. Heel voldaan nemen we afscheid maar we zullen zeker contact blijven houden.
De avond staat ook hier in Belgie voor ons in het teken van de verkiezingen. De verwachtingen komen uit. We hebben Gerhard geïnstrueerd. Die zou voor ons gaan stemmen. Stemmen is een goed recht in ons democratisch landje, maar dat dit zo uit moet pakken? Wij hadden dit keer ons vertrouwen gezet op Jan Kees de Jager. Het heeft het CDA niet geholpen. We zullen zien wat deze uitslag gaat opleveren.
En verder vandaag? We nemen straks de strandtram naar De Haan. Blankenberge biedt zomers veel mensen uit Antwerpen hun ontspanning en De Haan zou meer mensen van de meer gegoede stand trekken. Ons uitje loopt nu op z’n eind, maar we nemen er nog even van. Dag… dag!

Brugge, oude koopmanshuizen.

Daar zaten we dan gisteravond.... in 't Zwienekotje van de zusjes Stefanie en Marischka. Wim vond dat hij z'n pilsje wel weer verdiend had. We hadden net onze kamer in een gezellig hotelletje betrokken en hebben de auto naar een parkeerplek gebracht. Echt ... we moesten wel lachen om de bwaakte parkeerplaats met touwtjes met handgeverfde nummers er op. Maar de jonge beheerder was uiterst vriendelijk.
Stefanie trouwens ook.. leuk zo'n Belgisch caféetje. Je kon hier blijkbaar sparen voor de grote uitgaven met Carnaval want er hing een soort handvervaardigde spaarpot aan de muur met wel 40 gleufjes. We hebben prima geslapen. nee Anda onze kamer was precies zoals op de site van Hotel Commerce... helemaal prima. Alleen het liftje naar boven was klein en even oud als het hotel.
Dick en Anda hadden ons in Nice uitgezwaaid na deze prachtige gezellige dagen. We werden in de watten gelegd en hebben het zo mooi gehad. Geweldig! Dank... dank...
Hier gaan we nog even door...
Onze vlucht gisteren was ook rustig. Easy Jet is geslaagd voor de proef.
Maar ja ik ben altijd blij wanneer ik weer veilig aan de grond sta.

Dit wordt vandaag een dagje Brugge.