En dan...?

Natuurlijk moest teckel Franck er ook bij met de fotosessie. Die speelt op dit moment een grote rol in hun leven. Hij gaat zelfs mee op huwelijksreis met de caravan. De collega’s van Jaap hadden een geweldige act namens Franck in elkaar gezet over hoe het er over 12 jaar uit zou kunnen zien als er misschien meer  van die “puppies”in hun leven zouden zijn zoals Japie1 en Japie 2 en een Mirjammetje.
Voor tijdens en na het diner waarbij ik tussen Wouter en Ben mocht zitten werd er door pa Bram gemusiceerd en door pa Ben een toolbox aangeboden … een toolbox met 365 adviezen voor het huwelijk in de lente, zomer, herfst en winter van het huwelijk. Na het diner kwam er nog een verrassing door het nieuwgevormde koortje van Diny, José, Ben en Bram met Wouter aan de piano, dat nu een toepasselijk liefdeslied zong… zo mooi… ik hield het even niet droog!







Onze verrassing voor Jaap en Mirjam: Franck op een plak berkenstam.

De huwelijksinzegening werd buiten in de prachtige tuin gedaan onder een eeuwenoude boom door een dominee die ze op internet ontdekt hadden. Ze wilden niet in een kerk trouwen omdat een kerkgebouw ze weinig zegt. Dit werd een inzegening met mooie rituelen. De beide moeders staken een kaars aan als teken dat ze hun kind los konden laten… hoewel.. De kaarsen hebben maar één seconde gebrand doordat de wind roet in het eten gooide. Er werd prachtig gezongen door een religroepje : Pur Sang. Ze zongen prachtig. Aan het eind was er nog een verrassing. Ben, Diny, José en pa Bram vormden een koortje, begeleid door Wouter, en zongen het bruidspaar ook hun zegen toe. Ontroerend. Het bleek ook nog de vuurdoop voor José. Nou die mag vaker meedoen met haar mooie sopraantje




Reli- groep Pur Sang


José, Diny, pa Bram en pa Ben zongen een prachtig lied na de inzegening.


Sascha, de kleindochter van Ben en Diny stal de show.

Eindelijk kan ik wat over de voorbereidingen zeggen, de werkzaamheden vóór het feest van Jaap en Mirjam. Ik heb me ingehouden en er niets over gemeld. De vrijgezellenfeestjes bestonden uit karten met broers en vrienden voor Jaap en gezellig uit eten voor Mirjam. Natuurlijk had Jaap weer gewonnen of… lieten ze hem voor de gelegenheid….?
In de Achterhoek is het natuurlijk ook nog de gewoonte om een boog met roosjes te maken. Daarvoor ben ik met Judith deze week een avond bij Diny wezen knutselen. Judith is nu ook rozenexpert. Ben en Wouter hadden het geraamte voor de boog al bij buren opgehaald met de paardenkar en in de schuur gezet. Gisteren was de dag van de bloemversieringen. Er moesten een paar bloemstukken worden gemaakt voor beide kanten op de koets. Het bruidspaar gaat met de koets. Hoe kan het ook anders in zo’n peerdenfamilie. Diny had Dirkje al gecharterd. De vorige bruiloft was van Dirkjes zoon Herbert en toen hadden de dames zich ook al flink uitgesloofd met geweldige bloemstukken. Voor alle zekerheid werd vriendin Hannieke ook ingeschakeld. Zo waren we dan met z’n vieren aan het bloemschikken en vooral aan het overleggen hoe en wat er mooi zou zijn en vooral ook wat Mirjam mooi zou vinden. Zo werd het bloemstuk voor op de tafel waar de huwelijksakte getekend gaat worden helemaal wit met groen. Het bruidsboeket zou ook alleen deze kleuren hebben.
De grote giller kwam toen Mirjam en haar moeder gearriveerd waren en we alles zo hadden staan dat ze niets kon zien. Ze zou even later naar de schoonheidsspecialiste. Diny had brood en koffie en we zitten gezellig bij elkaar. Ben informeert naar Wim. Ja.. die ging niet mee omdat er niets te doen zou zijn, maar ik had met Dirkje ook net alle witte papieren roosjes op die boog zitten vastmaken en ik zeg… stom stom…:” Hij had natuurlijk best die boog… “ Het hele spul begint te proesten en te kuchen…. Volgens Diny en moeder heeft Mirjam niet door gehad waar het om ging, maar ik ben bang dat ik het nog lang te horen krijg. Vooral Wouter zat breed te grijnzen…….

Een mooi beeld uit de tuin gisteren

Gisteravond kwam neef Gerrit bij ons buurten. Je kunt wel nagaan dat er heel wat sterke verhalen loskwamen. De vijf neven van oom Jan en tante Marie en de jongens van Gerard en Sietje groeiden samen op in het mooie oude stadje Hattem.
Oom Jan had een schoenenzaak en was tevens wethouder. Vader Gerard was huisschilder en kon ook mooie pentekeningen maken. Beide gezinnen woonden aanvankelijk in het binnenstadje...binnen de muren dus.
Tante Marie was een schat van een mens. Ze liet zich trouwens niet de kaas van het brood eten... ook niet door oom Jan. Ik kan haar nog zo uittekenen met haar witte jurk met blauwe stippen en haar witte sokjes. Ze had de gewoonte toen de jongens al voor een groot deel de deur uit waren om op zaterdagmiddag een hele pan met karbonades of gehaktballen klaar te maken. De jongens kwamen dan vanzelf wel langs... ook wel eens Wim en z'n broers. Wanneer oom Jan dan pruttelde dat dat eigenlijk allemaal onzin was... keek ze hem aan en zei: "Zolange iej nog een deuze van die dikke sigaren per dag rookt... maak ik die karbonades".
Toen we net getrouwd waren woonden we vlak achter hen. Ik was al snel zwanger van Gerhard en het zou een probleem zijn wanneer die 's nachts geboren zou worden. De kraamverpleegster kon er niet zo gauw zijn. Tante Marie bakerde wel meer in Hattem en toen we dat aan dokter van Haeringen voorstelden was die meteen akkoord. Natuurlijk meldde Gerhard zich 's nachts en om vier uur gooide Wim steentjes bij tante Marie tegen hun slaapkamerraam. Ze was geweldig.
Verdrietig was het toen ze 10 dagen later in haar slaap overleed. Zaterdags werd ze de kerk bij ons uitgedragen en zondags Gerhard er in om gedoopt te worden.

Vader en zoon.

“Doo’t die geite es in ’t hok”. Wim zit ontspannen in z’n luie stoel. Dicht bij ons staat een familie waarvan een kind zich aan het inzepen is en vader filmt dat. Moeder komt niet weer bij. En dat is te horen.
We hebben ons hier helemaal geïnstalleerd. De caravan is nu afgeladen vol. Ik moet onwillekeurig weer aan Mark denken met z’n ene koffertje. Maar ja… wij zijn dan ook minstens drie weken op pad.
Robin is al twee keer wezen melken. Hij had vannacht de wekker mee. Het schijnt behoorlijk geonweerd te hebben toen we al in bed lagen, maar Robin heeft niks gehoord en ik ook niet. Als ik twee glazen wijn heb gehad hoor ik sowieso niks meer.
“Wat kan dat zijn ?  Bij mij uit de uitlaat van de auto komt een hele lange sliert”. Waarschijnlijk komt die uit de demper beslissen Johan en Wim.”D’r zit vaste een vos in….trek ém mor es an de stat.” Er komt wel 10 meter sliert uit. De auto rijdt er wel om, maar er moet misschien wel wat aan gedaan worden deze week.
Johan kijkt naar de auto van Gerhard met z’n skikoffer op het dak. “In Duutsland zollen ze zeggen.. He’j oe oma ok met ebracht”?
Neef Gerrit van der Kolk zit hier ook op de camping. Hij heeft drie kleinkinderen bij zich. Die kunnen punten verdienen bij goed gedrag. Bij tien punten krijgen ze een ijsje. Gisteravond zagen we het drietal in pyjama voorbij rennen achter de caravans langs terwijl Gerrit rustig binnen zat. Even later zegt Judith:”Je kunt wel horen dat het familie van Wim is…. “. Gerrit had ineens geroepen “Daar wordt ik niet goed van”. En dat is nu net de standaard uitdrukking die Wim ook altijd gebruikt.
“Min vijf punten “, roept Gerrit er achteraan.
Toch gaat hij wat later even ijsjes halen.

AJU







Vandaag vertrekken we naar de caravan op camping De Boomgaard in de Achterhoek
.Onderweg zullen we vast wel even oefenen op het lied van de Grolsche Hofzangers:
Den Achterhook Achterhook is de streek van mien hart.
Veur mien bu-j de parel van heel Gelderland.

Daarom voor jullie nog gauw een paar spreuken:

 

Wee ’s aovends ’t bedde neet kan vinden

Is ’s margens de klompe kwiet.

 

Uut ’n book leer i-j altied wat;

Al was ’t maor

Da-j better ’n ander hadden können kopen…

 

Wee één jaor ’t onkruud löt staon

Mot zeuven jaor uut wieden gaon.

 

’n Glimlach kost niks, maor is ’n hoop weerd.

 

De ene vult met de konte in ut geld,

En de ander in de brandnettels.

 

Veur geld verdeenen kö-j dom waen,

Maor veur ’t uutgeven he-j verstand neudig.

 

’n Kalf wodt nog een kere koo, maor ’n ezel blif ’n ezel.

De spreuk op de kalender luidt voor vandaag:

Zuuk toch in den vremden niet,
Wat oe eigen land oe biedt.

En dat net nu we onze spullen aan het pakken zijn.
Buurman Jans zou het hier helemaal mee eens zijn. Die gaat niet op vakantie. “Het is nergens zo mooi as hier”, zegt hij regelmatig. Nou vooruit …één dagje dan. Bij Ommen begint hij al wat sip te kijken. De hele dag is hij voor zijn doen vrij stil, maar zodra hij dan dichter bij huis komt begint hij weer praatjes te krijgen. De ouwe Jans, die we kennen, is er weer.
We willen met z’n vieren nog een keer naar Hattem naar Ben en Niesje. Maar Hattem komt eerst hier. Vanavond dus. En wij gaan alvast in de studio slapen. Zo hebben we in elk geval nog één avond om bij te kletsen. Morgenvroeg doet Wim even de ronde met Ben langs de dieren en dan begint ook voor hen een ontspannen vakantie. Geen pups dit keer… geen lammeren die je in de gaten moet houden. Alleen de katten Loedertje en Suze en Tessa natuurlijk. Wel komt 's morgens Queeny er bij. Die wordt gewoon achter het hek gezet en komt ze dan eerst enthousiast begroeten en racet vervolgens met Tessa een paar keer het erf rond. De pony's geven we zelf alleen een stukje brood om ze wat aanhaliger te krijgen. Verder mogen ze weinig extra hebben omdat Shetlandertjes gevoelig zijn voor hoefbevangenheid. Zelfs de kippen kunnen gewoon blijven lopen. Die zorgen voor zichzelf. 's Avonds gaan er drie in het hok… plus een nieuwe kloek die op één ei en twee kalkeieren zit te broeden... twee hanen in de boom… en de kloek met kuikens is aan het oefenen in de Viburnumstruiken. Ach… we worden ook steeds makkelijker. Als ze nou liever in een struik of boom zitten.
Ik weet zeker dat Ben en Niesje er ook dit keer weer van genieten.

Toen ik hiermee aan het schrijven was... zat ik in gedachten weer voorop de platte wagen bij pa op weg naar de mölle.

Vanmorgen zat ik in de stoel voor het grote achterraam en kwam een roodborstje heel dichtbij en keek me met een schuin koppie een hele tijd aan. Ik zat onbeweeglijk en dacht meteen aan opoe’s favoriete versje: Roodborstje tikt tegen ’t venstertje aan… Laat mij er in… Laat mij er in.
Hebben jullie dat nu ook? Wanneer je naar iets kijkt of iets ruikt dat er gelijk een associatie met iets van vroeger boven komt drijven. Soms is dat heel prettig, maar het kan ook minder.
Als ik in de schemering langs een sloot loop denk ik meteen aan de bollebak waarvoor we door opoe gewaarschuwd werden. Dat moest wel een verschrikkelijk monster zijn en opoe kon daar beeldend over vertellen. Opoe die, de eerste schooldag nadat mama en vader Hein getrouwd waren, me lopend tegemoet kwam omdat er nog geen stevig hekwerk voor de laoke( smal stroompje) zat.
Ik had net in Monaco in het Museum van Jean Cousteau een sidderaal op sterk water gezien,
Toen ik in de Middellandse zee bij Menton, de topper onder onze gezinsvakanties, een kronkelend iets onder me zag. Ik zwom voor m’n leven, Anda verwonderd achterlatend en viel uitgeput op het strand. en durf na die tijd geen open water meer in.
En is buurman Jans aan het hooien  en ik ruik die lekkere lucht  dan ik doe ik even m’n ogen dicht en zie ik me weer boven op de hooiwagen liggen.
Ik was een jaar of vier en ik had de mazelen gehad en bronchitis er achteraan. Tante Mien bracht beschuit met aardbeien en slagroom voor me mee, maar ik was zo ziek dat ik het niet lustte.  Ik lag in bed en ik zie zo een muis de gordijnen inklimmen tot bovenaan. Wat heb ik geschreeuwd! Niemand wou me geloven. Ze zeiden…:”Dat he ‘j vast en zeker edreumd”. Mooi niet!
Wanneer ik later de bekende trippelpootjes op het zeil van de slaapkamer hoorde schreeuwde ik net zo lang tot pa  met z’n pantoffel kwam en de muis doodsloeg.  Ben had nog niet zo lang verkering met Diny en we zaten op de Boomgaard in de kamer en ineens…..  zag ik een muis door de kamer racen. In paniek vluchtte ik boven op een stoel. Ik zie nog het verbaasde gezicht van Ben voor me. Een muusken…. Wee is daor noe bange veur? ..…..Ikke!

Wim is vanavond naar Valerius, z’n Mannenkoor. Hij is op mijn fiets. Ja…. dat wonder op twee wielen -de E-bike. We waren vanmiddag er even op uit gegaan..tandarts, boodschapje, cappucinootje bij de Kamer. Dat is het einde. Wie Emmen bezoekt moet behalve in de Dierentuin ook eens gaan kijken bij de Kamer in het centrum van Emmen. Vroeger was het de Oudheidkamer, een soort museum waar je behalve een vleug nostalgie proeven ook een paar echte veenlijken kon bewonderen. Daar moet je nu voor naar het Drents Museum in Assen. Nee…  nu is de oude boerderij in gebruik als galerie-restaurant. Je krijgt er standaard bij je koffie niet alleen een lekker bakkerskoekje, maar ook een klein glaasje water en een chocoladecupje met slagroom bij. Daarna gaan we nog  bij de fietsenmaker langs om m’n fiets even te laten nakijken. Er kraakt wat. De ketting moet gelukkig alleen gesmeerd.
Wim vraagt zo tussen neus en lippen of ze ook herenmodellen hebben in de E-bike uitvoering. Ze hadden er ooit één verkocht aan een meneer van 80 jaar die beslist een herenmodel wilde ondanks dat ze het hem afgeraden hadden. Een jaar later ruilde hij hem in voor één met een lage instap want hij kon z’n been niet meer over het zadel krijgen.
En Wim begint ook schouder en spierklachten te krijgen. “Neem die van mij dan eens mee…. Dan kun je zien of het je bevalt”, zei ik vanavond. Ik zag hem zonet wegrijden. Het zadel had hij maar laag laten staan. Het was een komisch gezicht, maar ik denk ….. dat hij binnen nu en een jaar ook zo’n apparaat onder z’n gat heeft. Het is voor mij een uitkomst. Ik beweeg nu tenminste  veel meer en misschien daardoor heb ik nog maar weinig klachten.

ps.  Wim kwam terug en meldde dat hij 35 km per uur had gehaald op de terugweg. Hij gebruikt hem als racemonster!....

 

Uitzicht vanuit de badkamer.

Het is lang geleden dat ik me zo in het zweet gewerkt heb. De boer die z’n land naast ons grondstuk heeft  is gaan snoeien aan de overhangende takken van onze bomen en heeft die toen aan onze kant weer neergegooid. We hebben ze in drie etappes met de aanhanger naar de takkenwal gebracht. Nu kun je ons vanaf de weg niet meer bij de wei zien zitten…. Zo hoog is die wal al. Het houdt ook al lekker veel geluid tegen. De voorbijrijdende auto’s hoor je nu minder. Mooi!
Daarna waren m’n buxusheggetjes aan de beurt  bij m’n keetje. Er bleek nog veel meer werk te zitten in dat tuintje. Er zit overal hop tussen geslingerd. Hop is mooi als het hoog in de boom groeit met al die mooie hopbellen, maar tussen de planten is het een lelijke woekeraar. M’n handen tintelen en branden van de brandnetels. Daar heb ik een goed middeltje tegen: brandnetelzalf. Susan heeft die gemaakt van onze eigen brandnetels. Het helpt echt!
Tussendoor drinken we even koffie en ik verzucht:"Ik kan me er nu al op verheugen.... straks lekker onderuit voor James Herriot".
Ik had vanavond de snoeischaar nog in m’n handen toen ik voorbij een taxus en een conifeer kwam. Die kregen gelijk een beurt. Wim haalde de trap er zelfs bij.
Enigszins uitgeblust kijken we nu naar Tv makelaar. Wim had alle gras onder handen genomen en heeft z’n zweet er al af gespoeld. Dat ga ik nu doen… Lekker!

Dit stukje tuin bij het terras is opnieuw ingeplant. Er staan nu Rosa Queen Elisabeth met lavendel. Langs de rand wat sedum en kruiden.

Er moet nog heel wat gebeuren deze week. Vrijdag komen Ben en Niesje om zich hier voor bijna drie weken te installeren. Zaterdag zullen we vertrekken…. Tussendoor nog even weer thuiskomen.. kleren ophalen voor de bruiloft… naar Henry’s verjaardag.. en dan naar de Achterhoek om na de bruiloft ons boeltje te pakken en twee weken naar zuidelijker streken af te zakken.
Tussen de middag zien we ineens Gerald door de tuin rondstruinen. Die is benieuwd hoe het er bij staat en of er nog wat verpieterd is. Hij is behoorlijk enthousiast. De honden duiken gelijk op hem af. Net of ze hem nog kennen.
We gaan aan de koffie en alle drie honden liggen aan z’n voeten.
Gerald ziet dat het water in de vijver niet optimaal is. Het water uit de bron waarmee we de vijver bijvullen is de boosdoener. Hij stelt voor om daarvoor regenwater te gebruiken. Dan komt er meer leven in. Wim legt meteen de tuinslang tussen regenton en vijver en ja….de ton loopt zo leeg.
Gerald is ziek geweest, maar dat kon niet want hij was aan het oppassen bij Harald en daar moeten al die kalkoenen, kippen, uilen en honden gevoerd. Die grote Sint Bernards.. ja Bernard ook… moesten ook uitgelaten.
Hij belt dus de huisarts om een kuurtje. Eerst kon het niet, maar hij kreeg het uiteindelijk toch voor elkaar. Zo kon hij in elk geval voor de dieren zorgen.
Hij hoestte anders nog raar. Zegt ie:”Ja ik dacht dat het over was en toen ben ik met die kuur gestopt”. Ik had hem toch verstandiger gedacht. Weet alles van dieren en planten….
De rest van de dag klungel ik tussen de buien door wat verder in de tuin. Bonnie volgt me overal… heel tevreden.

Het uitzicht vanuit de Church of the Good Shepherd over het Tekapo Lake in Nieuw Zeeland.

Er zijn veel zieken om ons heen. Ariëns moeder werd  geopereerd net als Jennifers moeder. Haar vader is herstellend. Klaas in Hengelo is ernstig ziek. Toska's baas Siebrand is al niet meer bij ons en we denken veel aan zijn vrouw en kinderen. Mary Anne in Capelle a/d Ijssel heeft net de bestralingen achter de rug en begint gelukkig weer sterker te worden.  Dit weekend kregen we weer een nieuw bericht van een vriendin die ongeneeslijk ziek blijkt te zijn. We leven met allemaal intens mee al zeg je dat niet elke dag. Daarom wens ik iedereen de zegen van de Ierse St Patrick toe:

De Heer zij voor u om de juiste weg te wijzen
De Heer zij achter u om u in de armen te sluiten en om u te beschermen tegen gevaar.
De Heer zij onder u om u op te vangen als u dreigt te vallen.
De Heer zij in u, om u te troosten als u verdriet hebt.
Hij omgeve u als een beschermende muur, wanneer anderen over u heen vallen.
De Heer zij boven u om u te zegenen.
Zo zegene u God, vandaag, morgen en in der eeuwigheid.

De ziekenhuis predikant Wim de Groot gebruikt hem altijd aan het eind van de dienst en het ontroert me iedere keer weer!

 

De laatste aanhanger vol oude klimop

“De hond doet niks hoor”. Wat hoor je dat vaak! Ik zeg het zelf ook wanneer Tessa even komt snuffelen bij de nieuwkomers. Toen Anda vroeger als kind bij haar buren kwam.. zei de buurvrouw dat ook. Maar die hond heeft haar wel de schrik van haar leven bezorgd waardoor ze voor alle honden bang is.
En altijd willen de honden juist bij haar zijn. Vandaag was Tessa ook in één streep bij haar. De schrik sprong er van af. Even later deed Bonnie ook een wat voorzichtiger poging. Nee  o nee….
Er is één hond waar ze niet bang voor is en dat is de Labrador van Ernst en Cora. Die heeft ze als pup meegemaakt…. Nee ze past er niet op. Dat is net één straat te ver.
Ernst en Cora hebben twee meisjes: Britt en Lynn. Anda vertelde over de verschillende karakters. Britt is voorzichtig en lief. Ze is wat terughoudend met dieren, zelfs met hun eigen hond. Lynn is pas 1,5 jaar, maar wat driester. Die loopt juist op alle dieren af en rollebolt met hun eigen hond. Ze zijn pas met de kinderen naar de Julianatoren geweest, een leuk pretpark voor jongere kinderen. Daar is ook een soort achtbaan. Nee Anda ging daar echt niet in, maar Britt durfde wèl met opa. Ze had het al goed bebeken. “Als we dan naar beneden gaan moeten we gillen hè opa?”
We hebben weer heerlijk bijgepraat, zijn samen naar Mark en Jennifer geweest en hebben hun sfeervolle mooie huis bewonderd. Die hebben hun vakantie goed besteed en de puntjes zijn op de i gezet in en om het huis. Mark heeft de garage ontdaan van een laag klimop die daar minstens 40 jaar opgezeten heeft. Dat heeft heel wat tijd en zweetdruppeltjes gekost.De laatste kar met resten van de klimop staat nog op ons erf. Straks gaat Wim daar onze takkenwal mee ophogen.
Hun vakantie zit erop en zo te zien kunnen ze er weer even tegen.
En…. eind september gaan Wim en ik logeren bij Dick en Anda in Les Issambres en kunnen we ook flaneren langs de haven van St Tropez.