Naar de inhoud

hetty's site

of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
akke.beakke.be

Archief

Over honden en vriendschap

Als hondenliefhebber voel je je niet gauw alleen. Als je je hond uitlaat kom je altijd anderen tegen, ook met hond en gesprekstof is er dan genoeg. Meestal zit je op één lijn en uit deze liefhebberij komen vriendschappen voort. Ook met de familie waar Toska, nu Josca, naar toe ging hebben wij steeds contact en echt niet alleen over de honden. We hebben al eens fleslammeren van hen gehad en de adviezen kregen we er ook gratis bij.
Ons eerste bezoekje aan hen strandde aanvankelijk in de Groningse klei omdat we de verkeerde afslag richting wad namen. Met veel spektakel en een handdoek voor de achterwielen, die bedoeld was voor de lammeren, kwamen we al slippend weer los. De grijze spetters zaten tot boven m’n knieën. De handdoek hebben we maar achter gelaten in de klei.
Maar nog steeds houden we contact al is jammer genoeg vader Siebrand overleden.
Van Corrie kreeg ik een mooie pps, zo heet zoiets geloof ik. Ik had al eens eerder zoiets gelezen, maar in deze tijd van bezinning vond ik dit verhaal de moeite waard om het te laten lezen. Op de foto zie je Nienke met hun honden. Met de oudste hond is ze ook op behendigheid geweest en Jet, de kleine, is hun nieuwste aanwinst die veel belovend lijkt. Ze komt van de honden van Tjitse Terpstra, een grote naam in Bordercollieland. En met zoveel schapen ben je afhankelijk van een goede hond. 


 

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Bezinning en besoignes

Meteen word ik teruggefloten. Vanmorgen komt de post met meteen weer een stuk of 12 kerstkaarten en de balken om de opening naar de kamer worden zo al aardig gevuld. Fokje meldt dat Bowie, een pup uit het eerste nestje van Kim en Scott dit jaar overleden is. Ze heeft het er nog moeilijk mee. Het was de kleinste uit het nest, Fokje was er meteen weg van. Hij is 13 jaar geworden, mooie leeftijd toch?
Deze tijd is toch een tijd van bezinning, niet alleen vanwege kerst, maar ook doordat het echte winterweer met z’n gladheid èn de lange avonden je de tijd ervoor aanbiedt. De kerstgroeten wil je bovendien op de een of andere manier de deur uit hebben en daarbij kom je ineens vrienden van vroeger tegen waarmee je het hele jaar geen contact hebt gehad. Moet je die nu wel of niet… Natuurlijk wel.
Gistermiddag zijn we Emmen maar eens in geweest en hebben de nieuwe parkeergarage uitgeprobeerd. Ideaal gewoon. De mosterdsoep bij de Markant smaakte prima, maar hier zullen we niet vaak te vinden zijn. “’t Is hier meer een gelegenheid veur de jongeluu”, merkte Wim op. De bediening was behoorlijk hard aan het bijpraten om boven de zgn. achtergrondmuziek uit te komen. Wat een verschil met De Kamer of De Goede Luim.
Eenmaal weer thuis moet er nog één ding gebeuren en dat is het klaar maken van de kerstkrans die ik in deze kersttijd graag boven de eettafel zie hangen. Het is even lastig om de besneeuwde dennentakken en hulst te knippen en na een half uur is het binnen een waterballet van alle gesmolten sneeuw die er ondanks schudden aan was blijven zitten.
Maar het is gelukt, het versierde voormalig Hengelose fietswiel is klaar om opgehangen te worden. Het doet al 35 jaar dienst. Toen stond er achter op de Knip, ja toen naaide ik nog veel, dit voorbeeld om zo'n unieke kerstkrans te maken. Vier verhuizingen heeft het overleefd. De kaarsenhouders zijn stukjes afvoerpijp die met schroeven aan het wiel bevestigd zitten.
Toen ik vanmorgen beneden kwam lag de hele strook met kaarten, die ik gisteren zo goed dacht ik vastgeplakt had, weer op de grond. Het plakband van tegenwoordig is ook niet meer wat het geweest is.


812615-606f352d200d79013038487ca6cca515.jpg

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 09:45 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Begin van het einde....?

Vorig jaar zag ik het aankomen… het begin van het einde van de nieuwjaarskaarten. Ik heb toen voor alle zekerheid nog een foto gemaakt van de balken waar de, toen nog, enorme hoeveelheid kaarten aan vastgeplakt zat.
Het begon nu begin december al met de digitale kerstkaarten. Ze zijn leuk, maar ja… ophangen kun je ze niet en eigenlijk horen kaarten toch tot de feestversiering van deze donkere wintertijd. Je ging vroeger samen met je bezoek de kaarten nog eens langs en de allermooiste bewaarde je dan. De rest ging half januari naar de bus voor de Creagroep in de Voorhof die ze weer gebruikte om nieuwe originele 3D kaarten mee te maken.
We hebben nu een stuk of 12 kaarten binnen. Het kan natuurlijk zijn dat de staking van de post hier debet aan is of misschien zijn we wat minder geliefd geworden dit jaar, maar ik denk zelf dat de pc met al die mooie digitale interactieve kerstkaarten met kerstwensen en allerlei verrassingen dit mede veroorzaakt. Of ik het erg vind? Och... ik vind die verrassingen wel leuk, vooral als er een berichtje bij is. Pas vroeg een van de schoondochters me zuchtend midden tussen de nieuw te schrijven kaarten om adressen van ooms en tantes. Ja ook die met die hondjes… en die nichtjes. Dat moeten dan Henk en Anneke zijn. Als het goed is hebben ze hun kerstkaart al. Tenminste als de post weer gewoon werkt, want op deze manier krijgen ze volgend jaar heel zeker nog minder klandizie en vallen er toch opnieuw ontslagen.
Ik denk dat we misschien later nog eens op oudejaarsavond tegen elkaar zeggen:"Wet iej nog wel ... vrogger kreeg iej van dee nie-jaorskaartjes met al die mooie plaatjes d'r op met de post. Die kon iej dan zo mooi ophangen. Wat ston dat toch gezellig."

Voor jullie allemaal een hele fijne tijd toegewenst met of zonder kinderen, maar vooral de rust die van het volgende digitale kaartje uitgaat wens ik jullie allemaal toe.

http://www.jacquielawson.com/preview.asp?cont=1&hdn=0&pv=3274600&path=83563
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 11:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Het Kerstconcert 2010

De jongsten van het Poznanski Chor Katedralny komen hier net binnen.

In de Grote Kerk in Emmen ging het gebeuren. Voor de tweede keer was het jongenskoor uit Poznan de gast van Valerius en samen gaven ze een prachtig concert. Twee jaar geleden waren ze samen in de hele oude kerk in Sleen. In de zomer er op waren wij, ja de vrouwen mochten ook mee, te gast in Poznan waar Valerius een paar mooie concerten weggaf.
En nu zijn de jongens weer een weekje in Nederland. Het blijft vertederend om die jonge kinderen te zien èn horen optreden. Stemmen als nachtegalen, zeggen ze wel eens. Nou dat hadden ze. Zo'n vier jongens zongen ook nog solo bij een kerstlied. Zó mooi! Maar vlak Valerius ook niet uit. Samen met Daniel Rouwkema en Jan de Roos op de piano zorgden zij voor een geweldige avond.
Ben en Niesje hadden de sneeuw getrotseerd en waren erbij. En nu ook nog, want ze blijven het weekend.... wie weet nog langer, want toen wij vanmorgen onze ogen open deden lag er weer nieuwe sneeuw. Wim is al druk bezig om ons erf beloop- en berijdbaar te maken. En omdat ze, net als wij, in de gelukkige omstandigheid zijn dat ze niet meer om half 8 op het werk aan hoeven te treden, kunnen ze eventueel betere tijden afwachten.
Maar eerst gaan we zo maar eens beddenrijden voor de kerkdienst in het Scheperziekenhuis.



811099-953d7c70fb28ea62510fe6f2c2f6c2b8.jpg

811099-238fb760fefa0252f632acb7207be774.jpg
Mannenkoor Valerius, opgericht 1945

811099-afc29682bb23100b969a772c802f9b19.jpg
En de gezamenlijke afsluiting van beide koren met het Ere zij God
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 17:41 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Als je naam maar genoemd wordt....

‘Zullen we naar de Gouden Loekie verkiezing kijken vanavond’, stel ik Wim voor. Zo na 8 uur is het toch gezellig om samen naar iets te kijken. ‘Nou mij lijkt the Lord of the Rings wel wat’, zegt Wim. Het is me wat met ons. Er is niet veel wat we allebei echt kunnen waarderen. Vanwege de gezelligheid doen we allebei wat water bij de wijn. We beginnen bij de Loekie,  een hele zaal vol met reclamemakers die allemaal betaald worden van ons geld, tenminste als we hun producten kopen of er gebruik van maken. Ja hoor… de ING is er bij, wel een mooie reclame… dat wel… met die oranje leeuwen in Afrika. Maar wat zal die een geld gekost hebben. De muis, achtervolgd door massa’s dun beton kende ik amper. Die van  Pietertje  in de rol van zo’n onbeholpen voetballertje waarvan er in ieder F-jes team er wel eentje zit. Die is het voor mij.

Dan schakelen we over naar the Lord of the Rings en zien meteen dat akelige gluiperige onderkruipertje. Ik vind die film helemaal niks. Toen we in Nieuw Zeeland in Queenstown de gelegenheid hadden om een excursie naar de woeste streek te maken waar die film opgenomen was, heb ik zelfs die kans laten schieten. Daar heb ik achteraf wel spijt van. Maar diezelfde dag maakten we in een Bird Centre kennis met een Maorie vrouw die mee had mogen dansen bij de begrafenis van de hoofdrolspeler in the Brides Flight. Dat was Rutger Hauer en ook Willeke van Ammelrooy vervulde een rol van een van die bruiden. De zomer erop in 2008 kwam de film uit en hebben Wim en ik hem meteen gezien in Utopolis, onze nieuwste bioscoop. Daar was ook veel te herkennen van onze trip. Nu komt hij binnenkort  voor het eerst op de tv.  

We zijn weer even geswitchst naar de Loekie’s en och het is wel gezellig om wat meer reclames te zien en vooral de achtergronden er bij. Wim is intussen toch verhuisd naar de achterkamer waar hij naar Wegmisbruikers kijkt.”Daor he-j teminste wat an”, zegt hij vaak.

Pietertje is wel de winnaar geworden van de gouden Loekie. De loden Loekie is er ook nog, daar kon je ook op stemmen. Ik vind die vent van Mediamarkt zo afschuwelijk, ik moet nog wel eens aan Mark denken toen hij  vroeger genoemd werd in de maandagkrant bij de Sport. Vaak kwam hij er goed van af. Een enkele keer maakte hij een blunder en werd ook dat gemeld. “Och”, relativeerde hij dan,”als je naam maar genoemd wordt”. En zo schijnt dat ook bij de reclames te werken.

 



809932-ef44f4e14f1218df1bd26634a525a19b.jpg

809932-60449ffcbde98b8eadb58de8ec62d5cd.jpg
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 11:02 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Toe maar papa... toe maar papa...!

Het uitzicht vanuit de kamer vanmorgen.

Je kunt niet zeggen dat we niet gewaarschuwd zijn. De NS mailde al dat je vooral de reisplanner moet consulteren voor je op weg gaat. Het weerbericht zelf liegt er ook niet om en als we gistermorgen wakker worden ligt het eerste laagje sneeuw er al.
“Zal ik je straks maar even wegbrengen?”, vraagt Wim die mijn rijstijl bij gladde wegen niet vertrouwt. Zelf heeft hij een paar keer een slipcursus gevolgd, de laatste keer zelfs samen met de drie jongens, toen vlak bij een slipschool geopend werd.
En zo kom ik gemakkelijk zonder stress bij het Aquarenabad voor mijn wekelijkse aquajoggen. We zwemmen 5 minuten korter omdat we voor het kerstreces samen koffie gaan drinken. Tegelijk worden wat nieuwtjes uitgewisseld. Een van de mede-jogsters is alleen met de kerst, wel met dochter, maar haar man die gezagvoerder is ziet ze pas eind maart weer terug en haar zoon die ook in de voetsporen van zijn ouders bezig is, is stagiair op een ander schip. Zelf was ze stuurman op de grote vaart, maar na een lelijke val kwam er de klad in en na de geboorte van haar kinderen is ze thuis gebleven en is overgestapt op vrijwilligerswerk. Wanneer haar man thuis is, is hij ook echt thuis. Na 3,5 maand op zee is hij daarna 3,5 maand thuis. “Hij denkt altijd dat het huishouden bij ons een zootje is”, zei ze. “Als hij thuis is, is meteen alles ontregelt. Dan wil hij ineens fietsen… Alles is dan anders. Maar wanneer hij weg is, is er tenminste regel.” Ik denk vanzelf aan de tijd in het begin van ons huwelijk dat Wim 6-8 weken weg was als scheepswerktuigkundige en maar een week thuis kon blijven. Nee op den duur was dat niks voor ons.
Als Wim me precies op tijd weer ophaalt, kan hij het niet laten en maakt op de parkeerplaats een flinke slip en rechtvaardigt dat met:”Ja dat moet je toch regelmatig blijven oefenen!” Volgens mij kan hij het gewoon niet laten. Toen de jongens nog klein waren was er aan het begin van de Marnixstraat in Hengelo ook zo’n plek waar hij bij gladheid niet voorbij kon komen zonder een paar keer op de rem te gaan staan om ons kevertje rond te laten draaien. Ik kon protesteren wat ik wou, de jongens riepen net zo hard:”Toe maar papa, toe maar papa..!” En daar luisterde hij natuurlijk naar.
En 's middags is Eva er een paar uurtjes. Gezellig. Ze had al van te voren bedacht dat ze een soort kubus wilde beschilderen. Nee die zal zich nooit vervelen. Jammer, vanwege het weer, het is intussen witter dan wit buiten, gaat de wedstrijd behendigheid met Queeny niet door. Dat wordt dan januari.



809177-53d9a454967c7019415a9db05f81b445.jpg
Uitzicht vóór

809177-72ad0f9975512811ebaf102b0a4e4d13.jpg
uitzicht achter.
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door hetty om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Als een vorstin...

Loeder.

Onze katten hebben een goed leven bij ons, al zeg ik het zelf. Ze hebben alle ruimte om het huis en bij de boer op het land en altijd voer in ’t bakkie in de schuur. ‘s Morgens krijgen ze een half kuipje kattenvoer van kwaliteit Lidl waar ze gek op zijn. Ze kunnen zelfs kiezen uit zalm, paté of gevogelte. De portie wordt in tweeën gedeeld en dan maar smikkelen in de keuken. Daarna zoeken ze hun plekje op om een dutje te doen.
De rest van de dag zijn ze afwisselend buiten en binnen. Wanneer Suze naar binnen wil gaat ze gewoon voor het raam zitten en aan het bekje kun je zien dat ze even mauwt, terwijl ze smachtend naar binnen kijkt. Loeder heeft een strategisch plekje onder het afdak bij de fietsen en wanneer de deur open gaat is ze meteen al binnen, Ze is gek op de achterste slaapkamer boven. Wanneer ik per ongeluk de deur open laat wanneer ik er iets te zoeken heb… sprint ze mij voorbij en verstopt zich in of achter de kast onder het raam of achter het logeerbed. Je kunt roepen wat je wilt.. dat helpt niet. De grote truc is.. slimmer zijn dan de kat...gewoon weggaan, de deur op een kier laten en in de keuken even met de la schuiven. Voor je die dicht hebt staat ze achter je.
Nu met deze kou mogen ze allebei ’s nachts binnen in huis, maar als Wim ze gisteravond binnen wil laten staat Loeder met een muis in de bek voor de deur, een nog levende. “Vot ieje… zo kom ie-j d’r niet in”, commandeert Wim en even later krult alleen Suze zich tevreden op haar kussentje in een stoel.

We liggen iets meer dan een half uur in bed en zijn net in de eerste slaap wanneer ik een geluidje hoor bij het dakraam en ja hoor… even later een miauw van onze Loeder. Die vindt het in huis blijkbaar toch aangenamer met dit weer. En omdat we een rieten dak hebben moet je zo’n kat niet te lang om dat raam laten krabbelen. Wim uit bed en zet het raam verder open. Dan springt ze met een bons, nu zonder muis, op de grond en gaat als een vorstin de trap af op weg naar haar eigen plekje.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 22:21 Reageer op dit bericht Stuur door

As iele den schosteen d'r nog es uut gaot brekken...

Ik hoor net in zo’n woonprogramma dat ruwe muren helemaal uit zijn… dat is volgens de interieur stylist 1980 stijl.
Onze muren zijn al zo ruw gestuukt in 1975. Toen heeft er in dit van origine keuterijtje, zoals de makelaar het indertijd noemde, een verbouwing plaats gevonden. Wat vroeger de kleine deel met stallen was is veranderd in een keuken met eetgedeelte en de badkamer kwam in de voormalige geitenstal. Er werden flagstones op de vloer gelegd die je ook wel in de tuin ziet liggen. Boven dat eetgedeelte, de vroegere hilde, is een tweede slaapkamer gemaakt. De open wenteltrap naar boven neemt zo weinig mogelijk plaats in. Alles is eenvoudig, maar functioneel. De voormalige ouderslaapkamer beneden, 2x 4m, is nu werk/ logeerkamertje.
Verder is hier weinig antiek of ander waardevols in huis te vinden… misschien alleen de oude typemachine die nog van vader Hendrik Jan was en waar opa Eggink nog zoveel brieven op getypt heeft tot hij de kracht niet meer had om die toetsen flink te raken. Maar die heeft ook vooral emotionele waarde.
Zwager Ben Wagenvoort is wel van antiek en origineel. Hij keek in het begin dat hij hier kwam peinzend rond en zijn blik bleef even gevestigd op dit tegelplateau dat in de schoorsteenmantel vast gemetseld zit. Hij is niet alleen van het antiek maar ook van de paarden. “A-j ooit den schosteen d’r uut zollen brekken mag ie mien die tegels wel doen”, zei Ben. Waarschijnlijk dateren die uit de 19e eeuw. Ze zaten vroeger in een boerderijtje verderop maar alle behuizing verder is weg. Alleen ons huis staat er nog. Bij de verbouwing in 1975 hebben ze dit tegelplateau verwerkt in de, inderdaad ook heel ruw gestuukte, schoorsteenmantel.

Maar om nu alle muren glad te maken omdat zo’n woonprogramma dat zegt… Ik hou eigenlijk wel van een beetje ruw…. ook wel van erg ruw. We laten het mooi zitten.



807498-a6897d8249b45bce055aa658ac724acf.jpg

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Nee... ik hoef niks...

Z'n huidige toestelletje bewees tijdens de vacantie in Canada nog goede diensten.

"Wat denk je Rick… zullen we het dorp eens ingaan vanmiddag? Heb je nog iets nodig?" Nee Rick heeft niets nodig, maar het dorp even in.. nja! “Dat was ik toch al van plan."
Rick heeft een paar weken vakantie opgenomen. Dat doet hij altijd in deze tijd.
“Wat denk je… om twee uur bij Mickey?”, stel ik voor. “Half drie kan ook”, antwoordt Rick. Zo stap ik op m’n fiets om ook even wat rond te neuzen. Rick is precies op tijd en neemt alle tijd om koffie te drinken. Ouderwets gezellig is het in ons stamcafétje. Hier zwaait Wies, een buurvrouw van Rick, de scepter en maakt ook altijd even een praatje.
Ik probeer nog even.... “Nee. Ik hoef niks… geen schoenen, trui en ook geen broek.” Het begint intussen te sneeuwen, wat eerder dan de weerman voorspelde, en ik maak me op om naar huis te gaan. Rick gaat nog even het dorp in:”Ik ben er net…!”, vindt hij. Wat het gaat worden weet ik niet, maar in elk geval geen kleren…
Ik rij heeeel voorzichtig zonder te remmen naar huis via buurvrouw Wolterdina waar ik als een sneeuwpop aankom. Ik zet mijn fiets op de deel en schud mijn jas even goed uit en kom daar weer een beetje bij met een kopje koffie. Het is hier een beetje thuiskomen voor mij.
Thuis gekomen is Wim al aan het sneeuwschuiven. Vanwege die sneeuw gaat de Shanty-avond niet door en we zijn eens een maandagavond samen thuis.
Midden onder mijn favoriete “Memories” belt Rick, de tweede keer al vandaag. Dat betekent vast iets. Ja hoor… hij steekt van wal: “Ik heb een nieuw fototoestel gekocht”. Hij begint alle voordelen van dit nieuwe wonder op te noemen, ik ben alle bijzonderheden al weer kwijt, maar ik meen dat het een Olympus is met heel veel zoom. Hij heeft hem ook al uitgeprobeerd en …. in het weekend krijgen we de nieuwe aanwinst te zien.



807108-2d23485e5182ea8897ec068d3d453e1e.jpg
Rick bij de kei in Apeldoorn

807108-30d5abd06d15d4f12a29b02b2a236c61.jpg
Rick maakte deze foto van ons bij het grote hotel aan het Lake Louise in Canada

807108-0c0cbf6fe77b63975855c1312a0ba826.JPG
Zijn eigen plekje
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 16:53 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Over honden en opvoeding...

Met een pup ben je in het begin bijna net zo druk als met een baby. Zindelijkheidstraining is natuurlijk een eerste waar je aan denkt. Meghan gaat om het uur even met Susan naar buiten en doet meteen wat er van haar verwacht wordt.
Ik moet meteen aan onze eerste kleine Laska denken die we bij nicht Gerrie uit Doornspijk hadden opgehaald. Het was een echte gezinshond, maar Mark verzorgde trouw die zindelijkheidstraining en nam haar mee naar de schooltuin aan de overkant waar ze onder de struiken haar behoefte leerde doen. Dat was zo gepiept. En de rest ging vanzelf. Door de jongens èn de kinderen uit de buurt werd het een heel sociaal hondje. Zelfs Gera memoreerde eens dat ze toen ze als kind bij ons logeerde op de logeermatras sliep in de boekenhoek met de koptelefoon van Wim onder handbereik èn met Laska naast zich.
Meghan komt ook stap voor stap met de buitenwereld in aanraking. Bij ons en ook in de buurt maakt ze kennis met andere honden en ze gaat mee naar een gezin met kinderen. Nee met Meghan gaat het helemaal goed komen.
Ze is erg speels als we komen kijken, helemaal dol dat Tessa mee is. Tessa vindt zo'n pup die meteen op haar af komt minder en snauwt meteen. Meghan begrijpt de hint en blijft de rest van ons bezoek op minstens een halve meter afstand. Agnes vindt het helemaal geweldig, zo'n pup, en is er niet bij weg te slaan. Zo blijven de mannen bij computer, I-pad en Tom tom en wij bij het dierengebeuren.
Arme Buffy! Buffy, de 8 jaar oude degoe, houdt niet zo van veel drukte. Die krijgt z'n rust als we weer weg zijn. En zo is het weekend met ons logeermeisje Agnes alweer voorbij. En ze gaat heel tevreden met haar zelfgeverfde kerstlampjes en het samen in elkaar geknutselde kerststuk naar huis.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 17:28 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van hetty's site

↑ Terug naar de berichten