Naar de inhoud

hetty's site

of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
akke.beakke.be

Archief

Wiskunde is zien, jongelui...!

Wiskunde is zien jongelui…. Wiskunde houdt niet van kletspraatjes.
Robin heeft zijn eerste rapport te pakken en zoals verwacht en gehoopt zag dat er goed uit. Vooral wiskunde scoorde deze van der Kolk goed, wat Wim de bovenstaande kreet ontlokte die hij over had gehouden uit zijn eigen schooltijd.
Het was mijn vak in elk geval niet. Zolang het rekenkundig is… ja, maar wanneer er formules aan te pas komen is het al minder.
“Zo opa Wim daar moet toch wel een aanmoedigingspremie tegenover staan”, vind ik. Dat gaat tegenwoordig al anders dan vroeger, geen spaarpotje meer, maar een digitale spaarrekening. Met Robins nummer gaan we op huis aan. Agnes is ook mee. Ze leert zo de hele familie kennen.
We zijn even op verjaardagsbezoek geweest, want vanavond is Wim er niet. Hij gaat op pad met Valerius en het jongenskoor uit Poznan voor hun eerste kerstconcert in Dokkum.
De rest van de dag zijn we bezig met schaal takken uit de tuin en kaarsen. Even later heeft Agnes weer een idee. We gaan jampotjes versieren met verf en met een lichtje er in heb je zo weer iets leuks gemaakt in deze kersttijd.

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 16:08 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Onze gezamenlijke roots.....

Op de terug weg via Singapore hadden we nog een dag te besteden.



Onze gezamenlijke roots liggen in Nieuw Zeeland. Lief en leed hebben we daar gedeeld. Het klikte, dat kun je soms hebben als je met een groep op vakantie bent zoals wij dat waren met de ANWB op onze droomreis naar Nieuw Zeeland. Meestal zijn die vakantie kennissen maar tijdelijk , maar wij hebben de afgelopen drie jaar al heel wat met elkaar opgetrokken en wat zo typisch is… het is net of we elkaar altijd al gekend hebben.
Onze vakantievrienden Ben en Riet zijn er vandaag. Gewoon aan de keukentafel worden alle nieuwtjes van de laatste maanden uitgewisseld, terwijl de honden en katten om ons heen liggen. Queeny eist zelfs alle aandacht van Ben. Deed Scott dat ook niet vroeger dat hij steeds bij de nieuwe bezoekers ging zitten? Ben is een echte soepliefhebber en Wim z’n mosterdsoep gaat er goed in.
Vanmiddag gaan we samen Emmen in, vergeleken met Luttenberg een enorme plaats. We starten bij Het Goed, de bekende Kringloopwinkel waar de mannen allebei een paar Ludlums kopen… zo makkelijk voor als je op vakantie bent! We gaan daarna in Emmen winkel in en winkel uit. De mannen blijken geduldig. Bij schoenwinkel Ziengs zien we ineens: korting tot 50% en Riet neemt snel een besluit: Ben is aan nieuwe schoenen toe. En hoe hij ook tegenstribbelt… uiteindelijk geeft hij zich gewonnen en hij krijgt z’n schoenen. "Och...", zegt Riet, "meestal kope wi-j d'r dan maor dree paar tegelieke, want ik krieg 'em zo slech een schoewinkel in." Dit keer blijft het bij één paar.
Ben trakteert op cappuccino en chocolademelk bij De Kamer, een van onze favoriete gelegenheden. Vroeger was hier de Oudheidkamer in gevestigd, maar de toen aanwezige veenlijken, ooit gevonden in de buurt van Emmer Compas liggen nu in Assen in het Drents Museum. Maar de sfeer van vroeger hangt hier nog in dit mooie oude pand. Er hangen nu de schilderijen van Marjolijn van Ginkel, kleurig met zoals altijd wat menselijke vormen er in.
Vanavond tijdens onze zuurkoolschotel met banaan komen de nieuwe plannen boven water…. “Hebben jullie er al over gedacht…. Zouden jullie er voor voelen om deze winter nog…?”



804443-1535acf46bbdab8e47200e5f51b0de11.jpg

804443-7fc69bbcebe65fb25ad1445e8b16ca01.jpg
December 2007 op het vliegveld van Christchurch
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 13:22 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Over appelgebak en een midlifecrisis...

Een echt oude dia. Gerhard, het eerste kleinkind èn neefje, is hier een maand of 4, 5. Bij ome Henry was het altijd spektakel.

Onze groep bij het aquajoggen was vanmorgen gehalveerd. We waren maar met z’n zessen. Ik denk dat het weer er debet aan was. Er komen er wat uit Oosterhesselen en Weerdinge en hoewel de grote wegen redelijk schoon waren was dat met de b wegen minder. We hadden vandaag de ruimte, ook lekker voor een keer. Volgende week drinken we koffie na het zwemmen. Het Aquarena verzorgt thermoskannen met koffie en thee en meestal neemt een van ons iets mee voor erbij. We hebben het er niet over gehad, misschien moet ik maar iets bedenken.
Ik ging daarna maar op de koffie bij Susan… èn Meghan. Je ziet haar groeien, wat een scheetje van een hond.
We hebben ons ook weer voorbereid op ons komend bezoek morgen. Ben en Riet uit Luttenberg zullen toch komen… als het weer meewerkt tenminste. Het appelgebak is uit de vriezer en ligt te ontdooien en de slagroom ligt klaar. We hebben nog meer te vieren, want Gerhard is jarig. Niet te geloven dat we al een zoon hebben van 45 jaar. Ja als ik in de spiegel kijk zie ik wel dat de tijd niet stil is blijven staan maar verder… de nieuwe generatie is nu ook van middelbare leeftijd. Ze kunnen zich gaan voorbereiden op hun midlife crisis.
Toch viert Gerhard z’n verjaardag pas zaterdag, hoeft hij zich niet zo uit z’n werk in het feestgewoel te storten. Dan loopt hij het liefste een flink rondje met Ziva. En hij heeft gelijk. Alleen…. Wim heeft wel zijn Valerius. Vandaag waren hun voorbereidingen voor de kerstconcerten samen met het jongenskoor uit Poznan op tv Drente. Leuk hoor! En morgen gaan ze al voor een soort kerstconcert naar Dokkum. En dat gaat voor…. .. deze keer. Agnes en ik zullen de honneurs waarnemen.

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 08:45 Reageer op dit bericht Stuur door

Bernard

“Ja… ik heb een holle rug..”, zegt Wim, ‘ ik kom net bij de chiropracter vandaan en die zei dat ook”, wanneer Gerald hem op z’n buik klopt met de mededeling dat hij zich goed gehouden heeft. Dan schieten ze beiden in de lach. Ja ja….
Het is alweer een jaar geleden dat onze ‘tuinadviseur’ Gerald bij ons was en we zaten al naar hem uit te kijken want ja wat doe je op de plek waar alle lavendel dood is gegaan en er groeit een rare tak boven uit de treurberk. “Die moet eraf”, is het advies. Als de vorst over is komt Gerald gewoon weer even helpen.
We praten weer helemaal bij… over hun vacantie in Zuid Frankrijk toen de camping door overvloedige regenval overstroomde. Nee Gerald en Henriette hadden er geen erg in. Ze stonden met hun caravan helemaal boven aan op de camping en pas de volgende morgen overzagen ze de ravage.
We bespreken alle dieren. “Hij kent me nog”, zegt Gerald wanneer hij op Queeny wijst… en..” de honden hebben hun wintervacht. Ik zag een dikke buizerd bij jullie in de boom. Wij krijgen nieuwe kippen. Marans… ken je die… ze namen ze vroeger mee op het schip..ze leggen eieren met een aparte dikke donkere eierschaal. Wat een plaatje”, vervolgt Gerald als hij naar buiten kijkt.
En wij vertellen over onze wederwaardigheden van het afgelopen jaar. Ik vertel over ons fietstochtje door Emmen op zoek naar een plekje waar we ooit zouden willen wonen, toen Wim eind september wat in de vernieling zat. “En?” “Dat konden we niet vinden, maar nu Wim weer helemaal de oude is, en zelfs beter dan dat, zoeken we niet verder. Het gaat ons straks net als dokter Harrie die ook ver in het veld woont. ‘Als ik niet meer kan… dan mag het van mij allemaal oerwoud worden om het huis, maar mij krijgen ze niet weg. Alleen mijn vrouw denkt er iets anders over.’ "
Wij hebben intussen het grindpad veranderd in een superglad tegelpaadje. Dan kunnen we, als het nodig mocht zijn, zelfs met de rollator gemakkelijk naar binnen.
Dan vertelt Gerald verder: “Er komt ook weer een kleine bij Harald. Ze hadden wel een originele manier om dat te vertellen. Hoe? Nou… ze kwamen met de oudste, nu 3 jaar. Die had een nieuw t-shirtje aan. Er stond op: Ik krijg een broertje! Toen hoefden ze niets meer te vertellen.” Ook over alle dieren die bij Harald ondergebracht zijn raakt hij nooit uitverteld. ” Ja… Bernard is er nog. Bernard is een grote St Bernard, maar wel een van het agressieve soort. Pas wilde iemand hem aanhalen. Ze zien er ook zo goedig uit. ‘Doe maar niet’ … werd geadviseerd, Bernard richtte zich naar de bezoeker en binnen een ogenblik had de beste man zich al achter de auto verschanst, want Bernard....?”

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 12:50 Reageer op dit bericht Stuur door

De Ontdekking van het Gehemelte

Jantje en Marijke.

Het was voorlopig onze laatste schilderochtend. Meestal beginnen we met een kop koffie of thee en wordt er bijgepraat en krijgen we nieuwe uitleg. Nu kwamen natuurlijk de verhalen los over de sint met of zonder kinderen en kleinkinderen. Ook al weten de kinderen wie er voor de cadeautjes zorgt… wanneer de sinterklaas in beeld komt zingen ze weer de sterren van de hemel. Zelf vind ik het al een hele zorg om wat gedichten in elkaar te knutselen. Maar voor Jannie bestaat er geen sinterklaas zonder surprises. Die reed afgelopen zaterdag met manlief richting Utrecht met een lang pak van voor naar achter tussen hen in de auto gepropt. Het bevatte een gemuteerde vis- half vis en half sint. Haar zoon is nogal bezig met de veranderingen in de natuur èn is een fervent Noorwegen- ganger. Bovendien vergeet hij tijdens die vakantietochtjes van alles. Dat alles zat o.a in die lange vis verstopt… een lange lijn met onderbroek , zonnebril enz. Een ander had iets met boeken bedacht en had een stapel Mulischboeken nagemaakt, eentje genaamd De Ontdekking van het Gehemelte (sloeg op Jannie’s nieuwe bovengebit) van ene Harry Muesli. Je moet er maar op komen.
Marijke had een aantal schilderijen meegenomen, een herfst-, een winter en een voorjaarsschilderij, waaraan je kon zien hoe ze zich in de laatste 2 jaar ontwikkeld heeft.
Eind januari begint een nieuw stel ochtenden of avonden om samen te schilderen. Ik ga verder met een vijftal avonden, maar nu niet meer iedere week maar elke 14 dagen. Jammer dat ik dit groepje daardoor ga verlaten, want afscheid nemen voelt hier echt als: Partir , c’est mourir un peu. Oh…, want ook Greet die de eerste ochtend in een spagaat uitgleed en de site van camping De Boomgaard al bekeken heeft zal ik missen…. en Jantje uut Sleen, altijd vrolijk… en Liesbeth met haar verhalen van all over the world…. En de beide jonkies zoals ik ze noem….
Maar ik heb beloofd wanneer ik een keer een avond moet missen en die mag inhalen dat ik dat op de dinsdagochtend ga doen.



801996-eb28a4f3cec71924994ef3eb9ada8a8b.jpg

801996-6605e2ddbca9ba7a91e2651b1e860f32.jpg

801996-47effb4df537c789bc53f8ad3903d228.jpg
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 08:57 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Daor wo-j toch hielemaole gek van...

Het zat er al een tijdje aan te komen. De lamp boven onze werkplek vertoonde slijtage. De koorden waaraan de buislamp was opgehangen waren aan beide kanten al eens geknapt en opnieuw vastgeknoopt zodat de lamp al een hele tijd wat scheef hing, maar hij brandde nog. Totdat hij ineens begon te flikkeren en dat hield niet op. “Daor wo-j toch hielemaole gek van”, sprak Wim. Toen werd het tijd om hem te vervangen. Een leuk klusje voor een winterse middag. Genoeg bouwmarkten op het industrie terrein vlakbij. Bovendien is er Barco, een speciale lampenwinkel. We beginnen bij de Praxis en zien een vergelijkbare buislamp, nee de chiquere soorten kosten drie- en vijfhonderd en nog wat. Die van € 89 lijkt wel wat. Toch eerst maar even langs Karwei, die shop staat er naast. O ja dan naar Barco, die heeft er misschien nog wel meer die geschikt zijn. Nee hoor, er is niks dat beter lijkt. Dan toch nog even bij Kwantum langs, daar hebben ze een wat chiquere lamp met 4 losse gestreepte kapjes, wel voor half geld, maar ik zie daar het licht al irritant door de open strookjes heen schijnen. Nee, het wordt één streep terug naar de Praxis. Ja...zo kom je de middag wel door.
Nu hangt die nieuwe buislamp al al mooi te wezen .... en een licht dat er af komt!!
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 13:55 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

De Sint in Sleen

Wat kun je allemaal met een boom doen, begon ds de Korte zijn overdenking. Hij had niet gedacht dat de eerste de beste zou roepen : affikken. Hij dacht meer aan in de schaduw zitten of appeltjes plukken, maar de goegemeente was er wel bij op deze manier. Hij wilde er naar toe: wat is jouw boom, jouw veilige plek? Er waren er niet veel die het strand noemden, meer de natuur, de bank thuis of zelf het veilige bed. Als ik eerlijk ben is de rest weggezakt want we hadden nog meer te doen gisteren.
Om 3 uur werden we bij Mark en Jennifer verwacht. Dit keer hoefde je niet stiekem met cadeautjes te goochelen want Robin en Eva doen met hun 12 jaar volwaardig mee in het sintgebeuren. Rick een beetje. We moeten vooral heel blij zijn dat hij er bij is en dat zijn we. Zijn broers verzorgden voor hem voor een hééél lang gedicht waarin zijn interesse in Google Earth naar voren kwam. Hij is nl in de Bargeres op veel plekken gesignaleerd met dit aardrijkskundig wereldwonder. En iedere dag is hij van alles aan het opzoeken.
In een namaak Ug, je weet wel zo’n laars, had Eva briefjes met alle namen gestopt en wie ze trok mocht een cadeautje pakken voor een ander. Het werd een gezellige boel daar in Sleen.. De cadeautjes vielen in de smaak, van scheerkwast tot boek: Wat doe ik met mijn puber, after shave, een toiletborstel, een Youpie en een Mart Smeets en…. chocoladeletters. Nadat Gerhard een keer na het sint festijn opmerkte:”Ik heb niet eens een chocoladeletter”, hebben we daar verandering in gebracht.
Je bent zo een paar uurtjes verder en toen mochten we aanvallen op alle lekkers wat iedereen had meegebracht. Eigenlijk wordt nooit hardop gevraagd wie wie had, maar Eva kon het niet laten. Iedereen werd ondervraagd: “Wie had jij?” Intussen was het gezelschap om precies 7 uur in twee kampen verdeeld. De heren zaten in de keuken. Raad eens??? Natuurlijk de voetbal. En de dames in de kamer. Heel voldaan ging iedereen daarna huiswaarts.... juist op tijd om Boer zoekt Vrouw te zien.
’s Avonds ging de telefoon. Rick. “Ik ben mijn gedichten vergeten…” en “Volgend jaar doe ik het toch anders!” Hij moet er nog even over denken, maar….. hij wil toch helemaal mee gaan doen. Ik moet mezelf maar even een schop geven. Geweldig plan!
Ehhhh.... mìjn veilige plek..? In de stoel bij het achterraam met zicht op de vogels, het land van de boer en het Oeverse bos.


foto's: impressies van 'een  heerlijk avondje'
800330-8bbc0bb61a2a64617b0afb08570749db.jpg

800330-36b64f7586820f69230f86d98ae7fc92.jpg

Jan met z'n nieuwe scheergerei.... en z'n glas wijn.
Het schilderij boven de schoorsteenmantel is van Klaas Kraak, de vader van Jennifer.



800330-c8a95a989656f93eb8020e7a645082fd.jpg

800330-0a38f470b96a35392d4120c8b064f57b.jpg

800330-3ae07c05079b4904f475bcb36d2c9b79.jpg

800330-f15378d32e7ddadb846c407906eb1bd0.jpg
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door hetty om 11:41 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zelfs Rick heeft er zin in....

Er viel vandaag wel niet zoveel sneeuw als in het westen van het land maar vanmiddag viel er hele fijne sneeuw, een soort jachtsneeuw. De katten wilden maar wat graag binnen zijn en Tessa net zo. We hadden een afspraak met rietdekker Kocks die ons rieten dak onderhoudt. Hij vroeg zich af waarom de rieten daken in het Gooi allemaal zo mooi blijven Hij vroeg er daar gewoon naar. Het blijkt dat ze daar niet wachten tot het dak helemaal versleten is, maar laten het renoveren. Alleen het vergane riet wordt er afgehaald en er wordt een nieuwe laag op de goede onderlaag gewerkt.
" ’t Uutzicht hier is net een schilderieje”, merkt Cor Kocks op als hij door het grote achterraam naar buiten kijkt en terwijl we samen de mogelijkheden bespreken voor verder ondehoud van ons dak, zien we onze wintergast bij de vijver water drinken, de kramsvogel. De andere vogels behelpen zich zo te zien met sneeuw maar de kramsvogel houdt het bij water bij de vijverpomp. De grote bonte specht heeft ook ontdekt dat er weer gevoerd wordt en hangt regelmatig aan het pindanet. Bij Cor Kocks hebben ze kerkuilen, zo vertelde hij. De jongen van afgelopen jaar zitten pontificaal in de speciale nestkast en de ouders boven in het huis. Afgelopen winter waren er bij ons ook reeën, maar tot nu toe heb ik ze nog niet gezien.
En ik kan jullie melden dat de gedichten klaar zijn. Van ons moet je geen grote surprises verwachten, maar vooruit… een gedicht moet kunnen. Het wordt morgen een soort Amerikaanse sinterklaas. Iedereen neemt wat mee. Ons aandeel wordt mijn specialiteit, een kip-kerriesalade met veel vruchten, hebben we net samen gemaakt. Wordt altijd om gevraagd.
Om drie uur gaat het feest beginnen. Zelfs Rick heeft er zin in.

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 11:31 Reageer op dit bericht Stuur door

Dee luu zult wel niet völle vesite kriegen hier....

Met Riet op de meest noordelijke punt van Nieuw Zeeland.

We zouden gisteren bezoek krijgen. Ben en Riet, onze mede vakantievierders van onze Nieuw Zeelandreis wilden een dagje naar Emmen komen om weer eens ouderwets bij te praten. Nee de weg wisten ze nog wel. Toen ze een paar jaar geleden voor het eerst bij ons kwamen volgde Ben de Tom tom in plaats van mijn aanwijzingen en kwamen ze vanaf Jonky Heine het Schoolpad onze kant op, helemaal de landweg langs het bos. Die was in januari heel erg slecht. Al hobbelend door kuilen en gaten merkte Riet toen al op : “Dee luu zult wel niet völle vesite kriegen hier.”
Deze zomer hebben we samen nog een dag of wat op camping De Boomgaard gestaan. We hebben de tuinen van De Wiersse bewonderd en zijn nog naar Ben en Diny gefietst. Omdat het weer ook niet prettig leek te worden hebben we gisteren maar eens flink ingeslagen zodat we rustig ingesneeuwd kunnen raken zonder te verhongeren. Wim maakte de avond er voor alvast zijn bekende mosterdsoepje en de koelkast en vriezer zaten barstens vol met allerlei niet te versmaden lekkers. Ik wil 's morgen net de stofzuiger pakken om de laatste honden- en kattenharen weg te werken als de telefoon gaat: Ben uut Luttenberg. Ik hoor het al, zijn stem klinkt als iemand die zwaar de griep te pakken heeft. Nee, vannacht had hij het al te pakken en het wordt nu alleen maar erger. Dat wordt ‘em niet vandaag. We maken meteen maar een afspraak voor eind volgende week want als je je verheugt om oude vrienden weer te spreken dan moet je het niet te lang uitstellen.
Daar zittten we met onze mosterdsoep en appelgebak met slagroom. Die stofzuiger heb ik maar op z'n plek gelaten. Dat kan nu wel een dagje wachten. We zijn samen voor een oude aflevering van Dalziel gaan zitten. Vanmiddag moesten we even voor de reddende engel spelen voor Eva. Die moet beslist vandaag nog geld afgeven op school voor de kerstactiviteiten en…. dat is ze vergeten. We knopen er meteen maar een bezoek aan de bibliotheek aan vast. Daar kun je ook lekker zitten met koffie en een tijdschrift. Ooit heb ik gezegd dat wanneer we toch een keer gaan verhuizen het wel in de buurt van de bieb zal moeten zijn. Wim zoekt zich intussen nog een film uit die hij graag wil zien. Het klinkt gezellig: Valkyrie. Thuis wordt die meteen in het apparaat bij het grote scherm geplaatst. Ik heb al gauw door dat het over de mislukte aanslag op Hitler gaat. Dat hoef ik dus niet. Het is af en toe een hels kabaal met aan het eind veel schieten. Dan weet je het wel. Maar met het eten hebben we het gemakkelijk. Wat denk je? Mosterdsoep met een snelle salade en appeltaart met een toefje slagroom.

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 23:37 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Over voetbal en Krimi's



Sinds een tijdje hebben we twee tv’s. Eén in de achterkamer bij de keuken. Die hangt zo dat we al kokend toch een gezellig of informatief namiddagprogramma kunnen volgen. En sinds kort hebben we daar ontvangst via een digitenne plus card waarmee we enorm veel zenders kunnen ontvangen. De andere en nu flink uit de kluiten gewassen tv staat in het voorste gedeelte waar je onderuitgezakt alles via de schotel kunt volgen. Jammer genoeg geen BBC want die kun je alleen via de kabel krijgen en ja…. je kunt niet alles hebben. We mogen al blij zijn dat we nu een goed werkende riolering hebben.
Vroeger waren er niet veel programma’s te zien, dus keek je samen wat je het leukste leek. Maar nu er zoveel sport- lees: vooral voetbal, schaatsen en tennis- te ontvangen is, is de lol van samen kijken er een beetje af voor mij. In de tijd van Ard en Keessie zaten we beiden aan de buis gekluisterd en tijdens de wereldkampioenschappen voetbal net zo, maar tegenwoordig is het iedere avond bal… voetbalbal dan. Tussendoor wil hij nog wel eens knippen met de afstandsbediening… even in een pauze, maar net als ik me weer bij hem gevoegd heb… hup daar heb je die bal weer. Dan zijn er nog al die praatprogramma’s over sport met Mart Smeets en consorten.
Als ik iets anders zien wil ga ik achter zitten of Wim kijkt daar. Het gaat in goede harmonie daar niet van, maar is dat nou gezellig…? Het scheelt natuurlijk dat we overdag andere gezamenlijke bezigheden hebben.
Alleen de Engelse krimi’s daar houden we beiden van. Dalziel, Frost, Morse, Inspector Barnaby, Inspector Lynley en Silent Witness. Wanneer het te bloederig wordt trek ik me even terug, maar verder zitten we er samen voor met iets te drinken en te knabbelen onder handbereik. En…. ik kan me nu al verheugen op Boer zoekt Vrouw as zondag. Ik hoop voor Wim dat de voetbal dan achter de rug is, want ik zit dan gegarandeerd voor het grote scherm.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:02 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van hetty's site

↑ Terug naar de berichten