Naar de inhoud

hetty's site

of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
akke.beakke.be

Archief

Meghan

Nadat Bonnie, de witte Labrador die ooit bij ons logeerde, overleden was duurde het even. Zullen we wel of geen nieuwe hond nemen? Ieder die z'n hond heeft moeten laten inslapen kent het. Maar dan is het duidelijk, er komt een nieuwe pup. Internet wordt er bij gepakt en op Marktplaats zien ze een nestje Labrador Retrievers, ergens in het zuiden van het land. De vader en moeder zijn beiden aanwezig en naast de bruine pups, allemaal reutjes is er één zwarte, een teefje. Dan besluiten Susan en Willem af te reizen en de pups te gaan zien. Ja natuurlijk wordt het de zwarte. De eigenaresse had haar al Mina genoemd en al bedacht om haar eventueel zelf te houden, zoals wij dat ook bij ieder nestje deden.
Zaterdag is Meghan, zoals ze nu heet, opgehaald. En… het gaat heel goed met zowel Meghan als de familie. Vandaag kon ik dan niet langer wachten. Ik ging er heen met een kraamcadeautje, een schoentje van dat spul waar honden zo graag op kauwen. Beter deze schoen dan die van de familie. En warempel…Meghan ging er ogenblikkelijk mee in een hoekje liggen knagen.
Morgen brengt Mark de bench van Queeny mee. Die kunnen ze de eerste tijd gebruiken. Zo’n uitvinding heeft al heel wat geld bespaard. De tanden van onze vroegere honden hebben hun afdrukken achtergelaten op onze meubels en dan heb ik het nog niet eens over de kleding die verinneweerd is door de beide Laska’s, Kim en later Scott. Nee, onze grote bench is tijdelijk mee naar de Duitse herderpup Kyra van stratenmaker Erik en de andere, een slagje kleinere gaat straks mee naar Meghan, want dan mag ik oppassen. Susan moet naar de tandarts en met tandartsen weet je nooit hoe lang het duurt voor je aan de beurt bent. Vandaar!

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 09:05 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Sint-memories

De eerste sinterklaasviering toen ik niet meer thuis woonde was in Hattem. Ik had een kamer bij de familie Sobering, met kost en inwoning heette dat. Ik had het er bijzonder gezellig. Mevrouw Sobering was weduwe, maar regeerde de boel met liefde èn vaste hand. Dineke was de jongste, toen een jaar of 15, Sietse was volwassen maar woonde nog thuis en Albert was in militaire dienst of op de binnenvaart; dat weet ik niet meer precies. Het huwelijk van de oudste dochter Tiny had ik ook al meegemaakt. En toen kwam dat sinterklaasgebeuren. Ook hier hadden we lootjes getrokken. Alles liep volgens plan en er werd wat afgelachen bij de gedichten. Toen was er voor mij nog een extra pakje. Het bleek een grote lichtblauwe onderbroek met pijpen tot op de knieën te wezen. Die had het thuisfront gestuurd, mama natuurlijk. Het was ook een berekoude winter, die winter van 62-’63. Ze dachten geloof ik dat ik zo’n beetje omkwam van de kou daar in Hattem. Ze kwamen daar niet meer bij van het lachen…
Daarna vierde ik het met de familie van der Kolk, ook goed voor wat lachsalvo’s. Marry van Piet was ook al in beeld.
Maar toen we eenmaal in Aalten woonden was er geen familie meer in de buurt en maakten we het zelf maar gezellig. We hadden zelf nog geen auto, zelfs nog geen tv. Ik had de familie op de Boomgaard wat kleine dingetjes gestuurd en op 5 december….daar zaten we dan 's avonds…. ,Wim met z’n nieuwe pijp en ik met nieuwe gele pantoffeltjes met pompon er op, achter de chocolademelk met speculaas. Gerhard had nog nergens benul van. Die moest nog een jaar worden. Toen nam ik me voor om wat er ook zou gebeuren… al moest ik de hele familie vragen, ik nooit meer zo’n saaie sinterklaasavond wilde hebben. En zo gebeurde het dan dat het jaar er op de familie bij ons kwam om sinterklaas te vieren. Dan maar geen wit paard door het grind naar de voordeur, maar een ferme bons op de kamerdeur, een zwartepietenhand met strooigoed en even later een mand met pakjes voor de deur. En zo bleef het niet alleen in Aalten, maar ook vele jaren in Hengelo tot Diny kleine kinderen had en de beurt naar haar ging.

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 16:19 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

.... en nu nog dat gedicht!

Ja... toen onze jongens nog klein waren....
Hier op de NSU van Henk tijdens een vakantie in Badenhard.

De lootjes zijn verdeeld. Sinterklaas komt er aan en dit jaar wordt dat opnieuw samen gevierd en wel in Sleen. D.w.z. onze kinderen met aanhang, Robin en Eva natuurlijk en Judiths ouders Jan en Edith. Dit jaar worden de cadeautjes voor onze beide kleinkinderen afgeschaft. Ze doen gewoon mee net als de anderen. Hun cadeautjes liepen elk jaar weer de spuigaten uit. Iedereen had toch wat extra’s voor de kinderen in de mand gedaan. Niet meer dus.
Ik ben wel blij met mijn schoondochters. Als het aan die jongens van mij lag kwam er niet veel terecht van die hele sinterklaas. En voor Wim hoeft het al helemaal niet. Het is me een stelletje ongezellige kerels. Snap je dat nu? Bij onze familie op de Boomgaard was het een hoogtepunt met paard- onder een wit laken, maar dat zag je vanuit de keuken toch niet- en al. Bij moeder van der Kolk was het ook altijd een gezellige boel. Toen onze kinderen klein waren kwamen de Egginks naar Hengelo op 5 december. Ik herinner me de plek waar mama zat. De dag erna lag de vloer rond die stoel bezaaid met chipskruimels. Toen Ben en Diny de jongens klein hadden werd de verjaardag van sint gezamenlijk bij hen gevierd. De buurtsint en piet kwamen toen persoonlijk langs en Berend moest zelfs laten horen hoe goed hij al piano kon spelen. We zijn zelfs vanuit Emmen nog eens op de Boomgaard geweest toen Jos nog zo’n klein manneke was. Maar toen begon de afstand mee te spelen en was het gebeurd met de pret.
Maar …sinds Judith en later Jennifer ook een vinger in de pap hebben…, tja dan heb je weer steun, wordt de verjaardag van de goedheiligman weer gevierd. En… volgens mij vinden de mannen het best gezellig.
Vanmiddag hebben Wim en ik de inkopen al gedaan. We waren er vlot mee klaar en terwijl we bij de Goede Luim achter de chocolademelk zitten, hoor ik een zucht:”En nou nog dat gedicht…!”

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 09:25 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Neighbours

Afgelopen zondag stond er iets bijzonders op ons programma. Wim z’n nieuwe zanggroepje zou op deze eerste adventszondag in het kerkje in Twist, bij onze oosterburen dus, haar medewerking verlenen. Ikzelf had ze nog niet horen zingen. Een week of wat geleden hadden we al een lichtblauw overhemd en een zwarte broek gescoord. De dames zouden een blauwe sjaal dragen op hun zwarte outfit. Zes mannen van het Shantykoor hadden zich begin van het jaar laten strikken door dirigente Henriette en aangevuld met 3 vrouwen oefenen ze al een tijdje op woensdagochtend bij iemand thuis.
Wij gingen dus al bijtijds op weg naar Twist, want ze moesten natuurlijk nog wel inzingen.
Tijdens het inzingen had ik er even een zwaar hoofd in. De dames konden tegen die geoefende mannenstemmen niet op. Die zongen zo enthousiast. Dat werd even afwachten.
Pastor Hindorf heette iedereen welkom. Er waren nog een paar andere koren. Eén viel tegen wat zang betreft, maar ach de intentie was er. Maar het Marien Chor dat bestond uit een twaalftal meisjes zongen de sterren van de hemel.
Eigenlijk ben ik niet in voor Bach en het Präludium und Fuge c-moll op het orgel was aan mij niet besteed. Gelukkig moest ik mijn mening over Bach herzien toen de Russische Albina Rachmanin o.a. een Adagio van Bach op de piano ten gehore bracht. Een muziekblad woei van haar standaard op de grond, maar ze speelde gewoon door. Geen wonder want ze is een geoefend concertpianiste.
Toen was onze groep “Neighbours”aan de beurt om onder meer Am Heiligenabend en A la nanita nana, een Spaans kerstlied, te zingen. Het was een mooi clubje en ze brachten het er in mijn ogen goed van af. Henriette begeleidde ze prachtig op de piano. Over haar groep was zij echter niet tevreden. Zij hoort natuurlijk meer dan ik. Wim wacht nu met spanning de woensdagmorgen af.
In Duitsland wordt altijd goed voor de inwendige mens gezorgd. Ook nu was er na afloop Kaffee mit Kuchen und Torte binnen en buiten ook nog de Glühwein.



795993-7996e0c3b3f1b2a0e0ab72f4c328fe0c.jpg
Neighbours- Wim 2e van r.

795993-cb849e86ae864ad9df4f3de09b2764e7.jpg

795993-7f7cd3bb5b1aa964ba540eec66c41f67.jpg
Albina Rachmanin

795993-ce79d39611e5a4d708aa3789bc4d7f2a.jpg
Het Marienchor



795993-1226e2664d7bae9153acb8021d5de58b.jpg
En voor iedereen een bloemetje -  links de pastor
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door hetty om 09:14 Reageer op dit bericht Stuur door

Wie nog zin in een harinkje heeft...

Als we terug zijn wordt er nog nagepraat.. jazeker onder het genot van een hapje en een drankje en de bemanning vertelt verder over hun werk, over de reddingen maar ook over de keren dat het spannend werd en ze met overledenen te maken kregen. Zelfs deze morgen was de kleine reddingsboot nog uitgevaren om een vermiste solozeiler te zoeken, die al een paar dagen zoek is terwijl zijn zeilboot wel gevonden was. Iemand had wat zien drijven en daarom kregen ze het verzoek om te kijken, maar dit was loos alarm.
Vol indrukken en respect voor deze mannen gaan we weer naar buiten en moeten gewoon naar dat visrestaurant vlakbij. Je proeft gewoon dat de vis niet verser kan. Heerlijk! We nemen ook een portie mee voor Rick èn een emmertje zoute haring.
Dus wie nog zin in zo’n harinkje heeft moet niet te lang wachten.
We moeten vanzelf Urk nog even verkennen. Door nauwe straatjes en langs heel veel kerken gaat het en we stoppen bij het monument van de Urker vrouw die uitkijkt over de zee en waar alle vissersmannen die in de loop der jaren niet teruggekomen zijn herdacht worden.



794897-c56072e449c5b669865e1ab6bddbcbbf.jpg

794897-0b84fe365c8a3e243a9c73d7922aa18c.jpg

De namen van de vissers die nooit terug kwamen met daar achter de leeftijd èn de boot waarop ze voeren zoals o.a. de UK 223, de UK 154 en de UK 204. Hierbij zijn meerdere namen vermeld zodat deze schepen waarschijnlijk gezonken zijn. Bij de UK 204 is het wel heel schrijnend. Hierop voeren Cornelis de Boer 48 jaar, Meindert de Boer 17 jaar en Jan Willem de Boer 15 jaar, vader en zonen uit één gezin, zoals de man vertelde die uitleg gaf.



794897-b576773927bec32a24c55fa23bd184f2.jpg
De vuurtoren van Urk

794897-d8e7dd82dcbbac677aed6060b9bb2c65.jpg

En dan toch... bij de vuurtoren moet Wim nog even over het water kijken. Wat een andere wereld dan bij ons aan ons Schoolpad.



794897-5287a91226ebc8c579f35005a4a27bdc.jpg
Een straatje op Urk

794897-2c2352d40e77c6b7d287099926c88c07.jpg
En nog een...
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 12:28 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Het IJsselmeer op....

Zo doe je een overlevingspak aan.

De jongens komen allemaal in de benen, de pakken gaan aan, wij worden in een zwemvest gehesen en stuk voor stuk aan boord geholpen van de grootste reddingboot, die al klaar ligt in de haven. Dan gaan we het IJsselmeer op en de bemanning legt uit waar de apparatuur voor dient. Het is een geweldige gewaarwording. De kleine boot gaat ook mee en de mannen laten zien hoe snel die kan. Midden op het IJsselmeer wordt een van de jongens over boord gezet in het koude water, wel met overlevingspak aan natuurlijk en door de bemanning van de kleine boot weer opgevist en op onze boot afgezet. Wist je dat zo’n overlevingspak een kleine €1400 kost en ongeveer 5 jaar mee gaat? De KNRM krijgt geen subsidie, maar kan bestaan door giften en gaven van het bedrijfsleven en door de donateurs. Raar is het eigenlijk dat 9 van de 10 mensen met pleziervaartuigen nog geen donateur zijn. En juist die roepen vaak in paniek hun hulp in.



794396-0cb2ec47d6e879dc363734bf45b169fc.jpg
De mevrouw uit Eibergen, ook 50 jaar lid, met zoon en kleinzoon

794396-7ab1784f3723de971fea0ad184f2141f.jpg
Wim met zwemvest

794396-c890e82c1bf284b0c766215b76f89928.jpg

794396-de5d6f351a64eb823404be86e5c8fac4.jpg

In de kleine reddingsboot moet je overlevingspakken aan. De mannen laten even zien wat dat ding kan. "Even een speelkwartiertje", mompelt een van de gasten.



794396-2a831d159e3b2570d73a647a6232e438.jpg

794396-a6ec709ee0738e9a8452c0c2c3f37e87.jpg

794396-273452e1cb44554a6b147694c891dcf3.jpg
Man over boord.....

794396-db6cc5e9ae6c67c6f00b9bd98ffa9df1.jpg
Zo doe je dat!

794396-5ceb4d551ad2a1394e79db767ddd25fc.jpg
Weer van boord na een indrukwekkend tochtje.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 09:32 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Een bijzonder uitje

Uitzicht vanuit het restaurant op de haven van Urk.

De wekker staat op 7 uur en voor die tijd ben ik al wakker. Wim en ik gaan uit. We zijn uitgenodigd om naar Urk te komen omdat Wim al 50 jaar de KNRM steunt, de Koninklijke Nederlandse Reddings Maatschappij. En… er is een verzoek om vooral sportieve kleding aan te doen. Dat is voor ons niet zo moeilijk.
Het is spierwit buiten als we om kwart over 8 wegrijden, de mist is rijp geworden en het is koud. Op Urk is het misschien iets minder koud, maar in Restaurant Het Achterhuis aan de haven worden we warm onthaald. Er zijn behalve Wim nog een man en drie andere dames die al 50 jaar lid zijn. Zij zijn met zonen en dochter èn een kleinzoon naar Urk afgereisd. Wanneer ik de mevrouw uit Eibergen vraag hoe zij op het idee kwam om donateur van de KNRM te worden zonder water in de buurt, nou ja…. de Berkel, schiet ze in de lach. Ze vertelt hoe ze als teener Sil de Strandjutter las en zo geboeid raakte door wat die mannen riskeerden om anderen te redden dat ze besloot om 'redder aan de wal' te worden, zoals dat zo mooi heet. Niks geen zeevarende man. De mevrouw uit Enschede net zo:"Ja, mijn man had wel een bootje en is zelfs een keer gered, maar ik was zelf allang donateur van de KNRM." Wim vertelt over zijn diploma uitreiking, toen hij lid werd èn nu dus al 50 jaar is gebleven.
Al gauw wordt de ruimte verder gevuld met een volledige bemanning van de kleine èn grote reddingboot van Urk en worden stuk voor stuk aan ons voorgesteld. Het zijn stoere jongens, bouwvakkers, een fietsenmaker en een paar met een visserij gerelateerde baan, maar allemaal vrijwilligers die een grondige opleiding kregen en iedere week bij elkaar komen om dingen door te spreken of te oefenen.



794389-5240477089d741b2a423e1c6d6c19110.jpg
Uitzicht op de haven van Urk vanuit het restaurent.

794389-5dd2fd1bfa9453a3e4f9f4595c172437.jpg

En dan na de koffie met een speciaal KNRM gebakje krijgen we een speech van de oud-burgemeester van Urk, tevens de voorzitter hier. Hij vertelt over het werk van de KNRM. We zijn echt hun ere-gasten. De donateurs die hier geëerd worden krijgen een speldje en een brief met een bedankje en dan.... is het zover. ......



794389-f2942473601629581ebdd5ffa2f828af.jpg
Wim krijgt z'n speldje voor 50 jaar trouw

794389-948796625e7973fae633095b4be76ada.jpg
De oudere dame aan de overkant is ook zo'n trouw lid en zit tussen de bemanning.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 09:19 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Too old to die young...

Elke dag kijk ik wel even op de site van Wim Harwig, net zoals hij regelmatig even mijn site aanklikt. Hoewel ik zijn Quest en de stukjes over zijn fietsen ook waardeer, is er nog veel meer interessants te vinden.
Hij heeft pas een oud boek uit de familie teruggevonden: Oogst der Tijden. Het bevat een keur uit de werken van schrijvers en dichters aller volken en eeuwen, samengesteld- let wel- onder redactie van Johan Winkler in 1940. Dit was de man van de redactie van het Deventer Dagblad die na opa Eggink’s overlijden in 1973 een stukje over hem in de krant schreef waaruit bleek dat ze penvrienden waren. Dit boek behoorde aan JF Harwig sr, ik denk dat dit de zogenoemde opa Baard was van de Harwigs.
Natuurlijk volg ik neef Wims bezoekjes aan de Achterhoek. Hij was er met zijn Marjan, Mo en de hippe camper in de herfst op bezoek bij zus Hennie en heeft weer de prachtigste foto’s van Vorden in de herfst op Flickr gezet. Kun je ook gewoon aanklikken op zijn site: Too old to die young.
Gisteren kwam ik er een speciaal lied voor de kersttijd tegen, dat hij op Youtube gevonden had, zo zuiver en mooi gezongen, beetje melancholiek eigenlijk. Luister maar eens. White wine in the sun klinkt wel niet echt nederlands, maar wie weet krijgen we nog snow in the sun.
Bij Hennie lag blijkbaar ook een oude bijbel, nog een Statenvertaling met daarin wat krantenknipsels. Eén er van bevatte een kerstwens van drie jonge mariniers op het schip de Noordam in december 1945, waarschijnlijk op weg naar Indonesië. En één van die jongens was…. Wims oudste broer Henk Harwig. Ja …. Zoiets bewaar je wel als ouders. En ook nu wordt het als een kostbare herinnering bewaard.
Tja… en hoe kom je op die site van neef Wim:  www.wimharwig.com
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 12:17 Reageer op dit bericht Stuur door

Emmen, ons dorp met stadsallures...

Onze vrijheid... of moet ik zeggen leefruimte, is ons zeer lief.

Ik ben niet echt een fan van winkelen, maar als ik eenmaal in Emmen, ons dorp met stadsallures, loop, kan ik toch best een middag vol maken. Niet dat ik veel koop, maar lekker overal rondneuzen kan ik lang volhouden. En bij zulke gelegenheden moet ik Wim niet bij me hebben. Rondneuzen… daar houdt hij niet van, wel boodschappen doen met een doel. Elke week hebben we wel zo’n uitje. Wim wil overal mee naar binnen, behalve bij kledingzaken als ik gewoon even wil kijken…Miss Etam, Promiss, H en M…ja dat is rondneuzen. Dan staat hij lijdzaam- zo zie ik dat- te wachten tot ik klaar ben en dat ben ik dan al heel vlot. In het nieuwe stuk van de Weiert, dat helemaal overdekt is, is het wat aangenamer, voor ons allebei. Daar is nl een plek met bankjes. Daar zitten heel wat mannen te wachten tot hun vrouwen weer op komen dagen. Ook goed voor de sociale contacten. Wim ziet altijd bekenden. Dan vraag ik alleen maar:”Holvrieka, Shanty’s of Valerius?”
We eindigen vaak ergens op een terrasje of in een restaurant. De Kamer is een goeie. Daar krijg je bij je cappuccino een chocoladekuipje met een dotje slagroom. De Goede Luim is ook een prettige, want de entourage doet ook wat net als bij De Heren de Wit, maar verder is onze vaste plek bij Mickey. Daar kwam ik al toen ik in 1983 op huizenjacht was toen Wim bij Holvrieka Ido ging werken. Ik viel op dat moment in op een basisschool in Hengelo en had één vrije dag. De fiets ging mee en vanaf Holvrieka ging ik op pad. Eerst haalde ik een krant bij de, toen nog, Emmer Courant voor de advertenties, ploos die uit bij een kopje koffie en ging daarna bij makelaar Span verder kijken.
Toen Wim een tijdje terug in de lappenmand zat en begonnen wij ernstig te denken aan een andere woonplek, maar ja..waar….? We zijn heel Emmen toen rondgefietst, maar nergens zagen we ons wonen. Toen kwam Mark met de volgende tip. “Waarom gaan jullie niet iets totaal anders zoeken dan je nu hebt.. Zoek een leuk appartementje in het centrum. Kun je elke middag een terrasje pakken.”
Dat was even schrikken en leek ons toch te veel van het goeie. Wim is bovendien weer helemaal het heertje en voorlopig is onze vrijheid hier ons zeer lief!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 23:04 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Ja, straks gaan we echt naar huis...

Wat kan een mens druk zijn als je in 3 weken al je sociale contacten in Nederland bij wilt houden. Vandaag zijn wij aan de beurt. Henry en Tonny zijn al op de helft van die tijd. Hun huis aan de Zuidwal is nu helemaal klaar voor de verkoop of eventueel opnieuw voor de verhuur. Bij de koffie vanmorgen horen we alles over de zeer internationale trouwpartij op het Amsterdamse stadhuis. Arend en Amakka zijn nu wel officieel getrouwd, maar volgend jaar mei doen we het samen met hen over in de kerk. Nu waren er alleen vrienden bij en Henry en Tonny vanzelf. Een gezellig etentje na maakte hun dag compleet.
Inderdaad het wordt vandaag een echte familie reünie. Ben en Niesje zijn er al bijtijds bij ons en even later Henry en Tonny. Wim moet nog even oefenen in Zwartemeer voor hun optreden a.s zondag in een kerk in Twist, net over de Duitse grens. Ik ben benieuwd hoe het klinkt want dit kleine koortje van een man/vrouw of acht heb ik nog niet eerder gehoord.
De mosterdsoep die Wim vanmorgen om 8 uur al stond te maken, nu met gebakken spekjes en bieslook er op doet het goed. Al met al wordt het een hele gezellige dag. De broers laten regelmatig hun zangstemmen horen, Henry kan het hoogst,de tenor, Ben is een echte bas en Wim de bariton.
December wordt een drukke maand want er zijn met het mannenkoor Valerius ook een aantal optredens met het jongenskoor van Poznan. Op 18 december is zo’n kerstconcert in de Grote kerk in Emmen. Ben en Niesje zullen er ook bij zijn.
“Heb je het gevoel dat je echt naar huis gaat als je straks weer op het vliegtuig stapt naar Canada”, vraag ik Tonny. “Ja, we gaan echt naar huis!” Ach ja … Fred en Gera zijn er en hun gezin en wat te denken van retriever Tonca.

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van hetty's site

↑ Terug naar de berichten