Naar de inhoud

hetty's site

of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
akke.beakke.be

Archief

Stoere mannen...

De stoere mannen zijn weer weg, stratenmakers Erik en Johan. De verhalen bij de koffie ook. Dat varieerde van de ondeugden van Duitse herderspup Kyra tot en met de verhalen over de kinderen en recepten van mierikswortel. Daar wist de vriendin van Erik, afkomstig uit Polen, alles van. We hadden er nog eentje liggen en die nam hij dankbaar in ontvangst.
Het terras is klaar, helemaal opnieuw gelegd. Onvoorstelbaar snel hebben ze de laatste rondingen gelegd. Nu kan Wim straks weer sneeuw ruimen zonder telkens op een zijkant van een tegel te stoten.
Maar verder is het ene zandbende. Dat nieuw gelegde terras is namelijk helemaal bestrooid met geel zand. Dat moet, dat zand moet in de gleufjes tussen de tegels terecht komen. Dat wordt vegen en nog eens vegen. Verder loopt het verschrikkelijk in, ondanks rooster en schrobmat. Niet alleen door ons maar ook door de honden die soms voorbij stuiven naar het voorraam, tja… het blijft levendig soort, maar zo lief... Ach.... zandhazen zullen we nog wel een weekje blijven.
Straks is het familiereünie hier. Ben en Niesje, maar ook Henry en Tonny komen naar Emmen. Dan zullen er wel weer herinneringen opgehaald worden aan onze vakantie in Canada. Het lijkt wel lang geleden, maar zo'n twee maanden terug waren we net terug van onze camperreis en zaten we nog bij een ijshockeywedstrijd van Suze en Tom.
Arend en Amakka zijn intussen voor de wet getrouwd. Dat hebben Henry en Tonny in elk geval in Nederland al mee kunnen maken. Tegen koffietijd horen we meer.


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 20:28 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Natuurlijk mien jonge....

2006--Het eerste nest van Tessa en Scott

Ik beschouw het als pure luxe dat we in onze tegenwoordige levensfase niet echt voor geld meer hoeven te werken. Het eerste jaar was het even wennen. Ik had het gevoel dat ik me naar mezelf toe moest verantwoorden. Je moet vooral je tijd goed gebruiken. Ik breide er wat af, vooral sokken, zelfs voor de tv en al keuvelend met de binnenkomende vrienden en bekenden.
Natuurlijk vond ik ook wel dat we het verdienden. Jarenlang heb je immers meebetaald aan de AOW en pensioenen van anderen, maar toch…
Maar na zo’n 1,5 jaar kwam er rust in de tent, nou ja… rust? De schapen die we verkocht hadden maakten plaats voor fleslammeren. Die haalde ik op bij mensen die geen tijd of zin hadden om een lam aan de fles te hebben. Ik had Wim beloofd dat die dan in de herfst weer weg gingen. Daarom had hij het liefst rammen. Dan wist hij zeker dat ik daar afstand van zou kunnen doen. Maar beloofd is beloofd. Met pijn in het hart deed ik afstand aan het begin van de herfst. Tja en toen kwamen de pups, de pups van Tessa en Scott. Wim zag opnieuw leeuwen en beren. “Hoe rake wie-j ze weer kwiet?” Jullie weten intussen al dat dàt geen enkel probleem geweest is. Toen ze 4 weken waren gingen ze op Marktplaats met wat schattige fotootjes erbij en binnen een week waren ze alle 5 of het bij 2e nest alle 7 verzegd. Bijzonder vind ik dat iedere pup bij een nieuw gezin terecht kwam dat bij hen paste. De pittige bij een levendig gezin, de wat rustiger type bij de rustiger kinderen. De stoere pup bij mensen die al net zo’n bordercollie hadden. Je was er vooral de tweede 4 weken aardig druk mee, maar Wim timmerde nest en buitenren met liefde. Wie nog eens even na wil lezen hoe dat er aan toe ging scrollt even terug naar juni 2007 van weblog 1- even rechts op de rechthoek klikken-, aan het begin van mijn hettysite avontuur. Dat blijkt ook iets te zijn waar ik nog steeds veel plezier aan beleef. Wordt ook erg gestimuleerd door Wim. Hoe drukker ik me maak met schrijven óver, hoe minder ik het heb over schapen, fleslammeren of puppies willen hèbben.
Nu heeft Eva een plan. Wanneer Queeny weer loops wordt wil ze heel graag pups. Mark en Jennifer zien dat niet zitten vanwege hun drukke werkzaamheden.
Ooit trok Mark zijn vader over de streep door oma op de Boomgaard te bellen met de vraag of ze wel op ons hondje zouden willen passen in onze vakanties, want dàn mocht hij een hond. Ach… mama antwoordde ogenblikkelijk:”Natuurlijk mien jonge, dat hundjen kan d’r hier nog wel bie-j.” En kleine Laska kwam, een pup van de hond van nicht Gerrie uit Doornspijk.
Nu belde Eva afgelopen zomer heel slim:”Oma…. Als Queeny puppies zou krijgen, wil jij er dan wel voor zorgen?”
Tot schrik van Mark, Jennifer èn Wim zei ik:”Natuurlijk Eva, maar.... heb je eigenlijk al een mooie reu gezien?” Daar had ze nog niet aan gedacht.
De vorige loopsheid ging gewoon over, want we zouden in september in Canada zijn, maar een volgende keer…….??! Eva heeft al een leuke bordercollie reu op het oog!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 08:19 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

My house has many rooms

Zondagavond--Sinds Agnes iedere maand een weekend bij ons logeert krijgen wij geheel automatisch onderricht in de verschillende jeugdzenders op de tv. TMF en Ked Ned, Spangas en Sponge Bob… het zijn allemaal kreten die voorbijkomen. Gisteravond was het natuurlijk helemaal feest, want het Junior Songfestival was er, vanuit Minsk. Daar moesten wij ook aan geloven. En op de nieuwe grote beeldbuis kwam alles hééél dichtbij. Wim zorgde er voor dat hij net na 8 uur  zoals elke zaterdag, in de sauna ging, maar ik heb samen met Agnes het hele festijn van begin tot eind gezien. Natuurlijk met drinken en een chipje erbij. België was ook een favoriet van haar, maar toen dat knulletje van Armenië won met zijn Mama was ze ook tevreden. Ze sliep daardoor lekker uit vanmorgen en pas toen Tessa even blafte om kwart over 9 werd ze wakker. Net op tijd om mee te gaan naar de kerk. Onze liturgische schikking was mooi blijven staan en vormde een mooi geheel met de herdenkingskaarsen voor de 21 overleden gemeenteleden en alle waxinelichtjes en steentjes die door de mensen waren neergezet om hun geliefde gestorven familie te gedenken. Het was een indrukwekkende dienst, met zorg voorbereid en uitgevoerd, waarbij vanzelf onze beide predikanten Jan de Korte en Janneke de Valk een hoofdrol vervulden. Gek is dat … mij blijven altijd bepaalde uitdrukkingen bij. Jan vertelde dat wanneer zij vroeger wat klaagden over hun wat krappe behuizing met 11 mensen, - opa was de enige met een eigen kamer-, zijn moeder vaak zei, en dan op z’n Nederlands uitgesproken: My house has many rooms, het enige engels wat ze kende net als zoveel moeders in die tijd. Het sloeg op de bijbeltekst waarin staat: In het huis van mijn Vader zijn vele woningen. Daar konden de kinderen de Korte het mee doen.
Verder was het vanmiddag mandala’s inkleuren en Agnes maakte er een mooi geheel van op een roze hart. Heel tevreden ging ze om half 5 naar huis en hadden we huis, hond en katten weer voor onszelf.



789841-61aadcef719cb3c9a2b196eadd281a04.JPG

789841-ff1b5bd09192f67b5a37146f7f67972f.JPG
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 12:27 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Mag ik bij jullie komen...?

De drie Timmertjes, Frank, Daan en Tim.

20-11  “Mag ik zo even bij jullie komen?” Frank, één van onze buurjongetjes belt. Hij heeft afgelopen donderdag zijn eerste diploma gehaald: zijn zwemdiploma A. Wij waren er een paar dagen niet, maar via sms kregen we wel alles mee. Even later komt Frank met z’n rugzakje met het kostbare diploma. Het is niet te geloven wat een kind tegenwoordig al voor z’n A moet doen, duiken, onder water zwemmen, met kleren aan. Nee die verdrinkt niet meer.
Frank zit nu al in groep 4 en laat me horen dat hij al goed kan lezen. Hij leest me een stuk uit ‘Ik ben Moniek’ voor. Als ik vertel hoe ik de illustraties maak wil hij dat wel eens zien en even later zitten we allebei te scheuren en te plakken, een vis met kwal en waterplanten. Gewoon uit reclameblaadjes gescheurd. Nu weet ik dan niet wat Karwei in de aanbieding heeft, maar dat maakt niets uit. Rick z’n badkamer is toch al klaar en klussen doen we gewoon deze week niet.
Dan gaat Agnes, het is weer logeerweekend, mee naar de Voorhof om mee te helpen met de schikking voor de laatste zondag van het kerkelijk jaar. Twintig mensen zijn er in onze gemeente overleden het afgelopen jaar. Morgen worden de 20 kaarsen aangestoken en wij hebben met een groepje de schikking voorbereid. Vanuit het jute, verbrand hout, spaanders wordt de schikking omgeven door rododendronknoppen, magnoliaknoppen er bovenuit als een belofte. Het is nog een hele toer om de tafels stabiel te krijgen, maar met een extra steun er onder lukt het.
“Zo…. weer op tijd terug uit Duitsland”, vraagt Jan de Korte, die ook even komt kijken. Ik denk even na. Hoe kan hij dat nou weten? Tja… hij leest de website.
Wim is aan de beurt om zaterdagkoster te zijn, klok luiden en andere voorbereidingen, en zou tussendoor even een foto van de schikking maken, dat was ik vergeten. Maar ja hij ook….

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 13:35 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Proost...

Het begon vanmorgen zo te miezeren dat onze stratenmaker Erik het maar een uurtje volhield, toen stroomde het water van de regenpijp hem zo in de nek in plaats van in de regenton die we hadden weggehaald. Maandag wordt het terras afgemaakt. Het is wel een vak apart. Johan heeft voor z’n nieuwe behuizing ook een prachtig terras gelegd, maar ik hoorde al dat hij er een tennisarm aan over heeft gehouden. Toen Wim met z’n broer Ben bij moeder een mooi terrasje aanlegden in haar tuin, een pronkstuk mag ik wel zeggen, heeft hij ook een jaar last gehad van een overbelaste elleboog.
Nauwelijks was Erik weg of het weer knapte op en nu schijnt de zon zelfs.
Net voor we uit gingen vorige week stuurde Joop een foto uit de beroemde doos met negatieven met de opmerking: Komt je deze bekend voor? En daarna: Proost!
Ik moest wel heel erg denken. Hoe zou ik dat kunnen zijn? Daar bij de Kapel in de Wildenborch? Zo vaak kwam ik daar niet. Meestal voor een kerkdienst, maar ja… daar lijkt het hier niet op…. toch? En bier lust ik niet eens. Maar ik had wel zo'n rok. Wim wierp er één blik op en zei:”Natuurlijk ben jij dat”.
Als ik goed mijn herinneringen ophaal denk ik aan het Wildenborchse feest waar ik eens met nichtje Gerrie Bijenhof naar toe ben geweest. Het eerste gedeelte speelde zich af bij kasteel de Wildenborch met allerlei oud-Hollandse spelen waaronder ringsteken vanaf een glijbaan. Als je de ring miste kreeg je een bak water over je heen. En daarna, denk ik, ging het richting Kapel dat ook als een soort buurthuis fungeerde. Een beetje donderjagen natuurlijk met de andere jongelui. Wel heel lang geleden…..

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 09:07 Reageer op dit bericht Stuur door

Over inpakken, een orgel en een Achterhoeker...

Het heel oude scheerdoosje van opa Bijenhof. Er staat J.W. Bijenhof in, terwijl opa voluit Johan Berend Willem heette. Toch is het handschrift duidelijk wèl van opa.

Eigenlijk is zo’n korte vakantie van 3 nachten ergens net ideaal. Je hebt twee volle dagen om rond te kijken en op de heenreis kun je ook van alles ondernemen.
De terugreis is andere koek. Gek is dat. Om half 9 bij het ontbijt hebben we alle vier ons kleine koffertje al gepakt. We eten nog wel op ons gemakje, maar dan moet het er van komen. We zijn best snel weer terug in Nederland, nog even een kopje koffie bij Ben en Diny en dan op naar de Boomgaard, want het orgel van vader Hendrik Jan krijgt een nieuwe bestemming.
Bij Johan en Joke wordt die voorzichtig op de aanhanger vastgezet en ook hier nog even een kop koffie in de nieuwe keuken. Boris is erg tevreden. In de keuken zijn twee ramen tot op de vloer, in de vorm van een deur. Zo kan hij ze altijd binnen zien zitten. En dan gaan we op weg, behalve met orgel nu ook met de lampetkan en zeepbakjes van opoe Bijenhof en het wel heel oude scheerdoosje van opa Bijenhof.
Dan gaat het naar Dennis en Joke in Valthe. De weg wordt ons precies uitgelegd en even na vier uur krijgt het orgel zijn nieuwe plek. Ze zijn er blij mee en wij vinden het fijn dat het orgel een gewaardeerde plek krijgt. We zijn welkom als het straks z’n definitieve plaats krijgt bij de andere muziekinstrumenten. Dennis blijkt ook een Achterhoeker te zijn, afkomstig uit Wehl. “Normaal kump al gauw naor de Muzeval. Gao-j d’r ok nog hen?”, vraagt hij. “Nee ik heb gien zin in um bier in de nekke te kriegen” , meld ik. Dennis stelt dat de liedjes tegenwoordig een rustig karakter hebben. Toch ga ik liever naar Boh Foi Toch…, een geweldige Achterhoekse groep met luisterliedjes. Vooral Hans Keuper, de leadzanger brengt het leuk.
Thuis is het koud, heel koud. Er is iets met de thermostaat. Maar nu brandt de verwarming weerr, de katten zijn weer binnen en Tessa krummelt om ons heen en met het houtkacheltje erbij is het hier weer aangenaam toeven.

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 14:29 Reageer op dit bericht Stuur door

Keulen

Heel hoog is-t-ie.

De Dom van Keulen… die moet je toch gezien hebben. Ooit ben ik er geweest in de eerste klas van het Baudartius , maar dat is wel 54 jaar geleden. Vandaag ging het weer gebeuren. Bovendien had Ben de wens om de toren te gaan beklimmen. Ben zoekt uit hoever we met de auto kunnen. Wim brengt ons er veilig heen en verder gaan we vanaf station Kletterberg met de Strassenbahn, een soort tram/ metro. Gaat prima en we komen precies bij de Dom uit.
We beginnen eerst maar eens met een rondgang in die enorme kerk. Wat een heiligen overal. Het doet me minder dan ik dacht. De NH Kerk in Vorden doet me meer. En zeker de kathedraal van Autun die we een paar jaar geleden bezochten op weg naar Piet en Marry in de Morvan. Wel bewonderen we de prachtige mozaïeken op de vloer. Wim vraagt zich af hoe het zou klinken als ze er met Valerius een concert zouden geven.
We zijn even later bij de Information aangeland. Ik krijg meteen de lucht in de neus van de witte zakdoek van opoe Bijenhof met een scheutje Boldoot eau de cologne. “Wie-j neumen dat altied: de bolle is dood", merkt Ben op. We proberen het testflesje uit en Diny en ik moeten gewoon zo’n klein flesje kopen. Ach… opoe.
Dan gaan we op weg naar het Walraf Museum. Ook hier op de eerste verdieping enorm veel afbeeldingen van bijbelse verhalen, maar ook van veel martelaren. Vooral de H Ursula speelt in Keulen een belangrijke rol, moet ik toch eens nalezen, liep slecht af met haar.
De verdieping met de impressionisten was voor mij het mooiste. Van Gogh, Renoir, Monet, Degas, Gaugin en nog veel meer zijn hier vertegenwoordigd. Er hangt wat verder zelfs een Rembrand, een nieuwsgierig kijkende Rembrand himself. En wanneer je een mooie wolkenlucht ziet, is het gegarandeerd een Nederlandse schilder.
We zijn hier een paar uur mee onder de pannen. Echt de moeite waard. Dan is het tijd voor een broodje in de Subway met iets lekkers na.
De kans om de toren van de Dom te beklimmen is er nu voor Ben terwijl wij met z’n drieen wat winkels in en uit gaan. Wim kiest voor de Mediamarkt en is nieuwsgierig naar de prijzen, maar vindt ze aan de hoge kant. We dachten steeds dat apparatuur in Duitsland goedkoper zou zijn. Nou in Keulen in elk geval niet. Terug op het Domplein belt Diny na 10 minuten toch maar eens met Ben, want 4 uur is 4 uur. Zit hij toch iets verderop op een bankje op ons te wachten….
De Strassenbahn en Wim brengen ons aan het eind van de middag weer veilig thuis in het Regina Hotel hier in Sankt Augustin. Wat gaan we straks eten? Weer een buffetje of worden we bediend? Jullie zien het… we zijn echt uit!



786642-1337108c651da6880f5a4e8840dc88e1.jpg
Wel heel hoog....

786642-82c74787d29ba533c684716d9515e7ad.jpg
Het voorplein van de Dom in Keulen

786642-c49dc08f755fbfc1083fd0301cee8b0e.jpg
Eén van de prachtige mozaieken achter in de Dom

786642-c4a165b3514c28af3bb7e64adacffa91.jpg

De heel oude schilderingen hebben niet zozeer een artistieke functie, maar een vertellende, soms zelfs in de vorm van een stripverhaal.

786642-ed7860b9f2a6f86e827cc86f25750d28.jpg
Er hangt hier voor miljoenen in het Walraf Museum. Geen wonder dat er zoveel suppoosten staan.
Iedereen wordt goed in de gaten gehouden. Ik durf hier geen appeltje te eten. Jaren terug moest ik die in het Rijksmuseum in Amsterdam ook weggooien. Nee... appeltjes eten mag niet in een museum.

786642-06a4d40a55e6335969e9bc32520715ea.jpg
Hier moeten we toch even aan neef Wim denken. Die heeft ook zo'n speciale Quest en legt alle woon/werkverkeer er mee af. Zie: www.wimharwig.com

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 10:07 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Linz, de Petersberg en Siegburg

Zoveel te zien en te beleven hier. Vandaag gaan we opnieuw op pad. Linz moet zeer de moeite waard zijn. En dat is het. Wat een echt Duits stadje oude stijl. We rapen nog een dakloze van de straat op. Terwijl hij langzaam in de benen geholpen wordt valt er wel een modern mobieltje uit zijn zak. Hij zoekt eigenlijk het politiebureau, zegt hij.
Dan krummelt hij verder.
We bekijken het stadje van Kirche tot Laden. In deze laatste winkel vinden Diny en ik nog iets leuks om aan te trekken. Dan zijn we wel aan koffie toe en dat hebben ze hier. De mensen zijn bijzonder vriendelijk in deze streek.
Dan wordt het Konigswinter en de Drachenfels. We komen echter op de Petersberg uit, ook een prachtig uitzichtspunt. De zon schijnt. maar toch is het heiig wat een prachtige sfeer te voorschijn tovert. De Rijn ligt hier beneden ons en glinstert in de zon. Zo mooi!
Tot slot is Siegburg aan de beurt, ook mooi maar wat bouwstijl aangaat haalt het niet bij Linz. Ze hebben wel een Subway waar je goed terecht kunt voor een cappuccino en een lekker broodje. Wij hebben dat in de Mall in Edmonton al ontdekt net als Ben en Diny in de USA. Lekker makkelijk en betaalbaar.
We gaan ons even splitsen. Terwijl Ben en Wim de trappen gaan beklimmen van een Kloosterkerk gaan wij het hele plein rond en duiken overal maar een winkeltje in. Gewoon lekker rondneuzen. Alles wordt al in kerstsfeer gebracht. Op alle pleinen worden stalletjes ingericht voor de komende kerstmarkten.
En nu even bijkomen van de dag. Wim valt al snel in slaap bij de voetbal op de tv. Ik breng jullie even op de hoogte en straks… gaan Diny en ik onze nieuwe outfit inwijden aan het diner. Dag dag…


786385-bf0d93357934f57d608bb1fc6941633f.JPG

786385-bfc6097960deefe94e746ebc923742d8.JPG
Prachtig stadje , dat Linz

786385-f0e7594c29be89ba9c1efb289b69d43d.JPG
Ben en Diny met de Drachenfels op de achtergrond

786385-f8105b326d3f7c0b3817cb0a5c21e7ff.JPG
En wij tweeen.

786385-4ecc1b8c5e4768d9a747307fa559ff69.JPG
Het terras op de Petersberg

786385-4c6b22ca737aaa2f4f369b7d2d196aee.JPG
Overal zijn de voorbereidingen voor de Kerstmarkten in volle gang. Dit is nog Linz.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 20:12 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Cassandra

De nieuwe aanwinst van Ben en Wouter: Cassandra.

Vanmorgen nam Ben uitgebreid de tijd om een uur met Josca en Jippe te wandelen. Jippe was er aanzienlijk eerder weer, die nam het kleine rondje. Ja... en dan moet eerst Cassandra gelongeerd worden. Het ging niet gek voor zo'n eerste keer.
Maar dan is het zover en gaan we op pad. Ben pakte gehaast z'n spullen en moet het nu zonder pyjama stellen, maar daar zit hij niet mee. Denk niet dat je met Ben in een keer doorrijdt naar de bestemming. "Hoezo spitsuur... ie-j wilt toch ok wat zien." Het Neandertheler Museum ... wie-j komt d'r zowat langs... moest bezocht. Jammer, op Montag geschlossen. Dan het Schloss Burg, een prachtige plek, maar ook... inderdaad... alles op Montag geschlossen. Maakte niet uit, ze hadden wel lekkere cappuccino met een Bergische Waffel. Die prachtige Dom in Altenberg moeten we toch ook gezien hebben, De Dom van Keulen is t'r niks bie-j. Het was ook echt de moeite waard.Onze reisleider had goed z'n voorwerk gedaan en onze chauffeur deed de rest. Diny en ik deden het goed als backseatdrivers
.



784940-c63c7b912cc16ffce488c87b11fae01a.JPG

784940-d15f787b607c54b588120c81e0a7ebec.JPG
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Op de valreep...

Zo nieuwsgierig hè, die koeien op de Boomgaard.

Even op de valreep...
Soms zie je een paar weken niemand van de familie en soms een heleboel op één dag.
Nadat we Tessa gistermorgen hadden afgeleverd bij Mark en Jennifer ging het eerst naar Apeldoorn, naar Dick en Anda. "Hebben jullie zondag wat?", vroeg Anda van de week al. "jawel... Johan en Joke... kar brengen, huis kijken, Ben en Diny... slapen en dan maandag morgen richting Duitsland". Alweer...., zou Rick zeggen. Ja alweer, dat heb je met die Vutters, nou je pensionado's. Die doen maar.
"Maar we kunnen wel even koffie komen drinken!".
En zo gebeurde dat. Erg gezellig natuurlijk en bij Johan en Joke net zo.Joanne was net het sinterklaaspakketje aan het verzorgen voor haar Bram in Afganistan. Een eigenhandig gemaakte schort met het opschrift Chef kok Bram. En verder natuurlijk het gewone assortiment sinterklaas spulletjes. Ik moet zeggen... we voelden ons op Lieferinkweg 4a helemaal thuis, vooral nadat we de bouwput aan de andere kant gezien hadden. We kregen nog spulletjes van opoe en opa Bijenhof mee, want dat kon in hun nieuwe huis er echt niet meer bij in. Johan dook voor mij nog even onderin een container om een oud scheerdoosje met J W Bijenhof er in, op te duiken. het was een armoedig ding met 3 verroeste scheermesjes er in, maar ja wel van opa Bijenhof.
Uiteindelijk komen we bij Ben en Diny aan en niet te vergeten Wouter. die staan met z'n drieen te glimmen bij hun nieuwe paard Cassandra. Een prachtige merrie, 3 jaar oud, die nog alles moet leren. het kostte ze meteen al een wasmachine vol vuile kleren want Wouter dook de eerste de beste keer al in de modder toen onze Cassandra overeind kwam. Maakte niks....zon lief peerd.
En nu zit ik achter de cappuccino jullie allemaal goeiendag te zeggen en reken op een wifi aansluiting in ons hotel in St Augustin in de buurt van Bonn. Het ga jullie allemaal goed
...

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 23:56 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van hetty's site

↑ Terug naar de berichten