Naar de inhoud

hetty's site

of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
akke.beakke.be

Archief

Het spel van onze dromen....

De schilderijen van Marc Chagall doen me altijd denken aan dromen. Deze heet Bella's wedding.

Ik las pas bij Natoken over een droom waarvan ze graag een uitleg had. Het was een beetje enge droom kan ik me zo voorstellen, wanneer je met allemaal wezenloze mensen en kinderen te maken hebt die je dan wilt gaan helpen. Ze vroeg of iemand een idee had wat dat zou kunnen betekenen.

Vaak weet je ’s morgens niet meer wat je gedroomd hebt. Wim beweert nog steeds dat hij nooit droomt.
Wanneer je echter met het idee al gaat slapen dat je je droom graag wilt onthouden lukt het vaak wel, vooral als je een potlood en papiertje bij de hand houdt om tijdens het wakker worden een paar steekwoorden op te schrijven.

Toen ik 11 jaar geleden een individuele therapie volgde, vanwege stress die me te veel werd, kreeg ik telkens als opdracht mee om m’n droom van die nacht te onthouden. Van die eerste nacht wist ik niet anders te melden dan dat ik langs allerlei dikke keien liep waar alleen het cijfer 7 op stond. Toen therapeut Fokke vroeg naar mijn droom wist ik alleen dit in mijn ogen onbelangrijke stukje herinnering te melden. Hij vroeg toen:”En wat deed je toen in die droom”? Ik zei dat ik gewoon voorbij liep. Die stenen waren immers te zwaar om mee te nemen. “Wat zou dat dan voor jou kunnen betekenen”? Ja zo werkt het. Op dat moment vond ik alles te zwaar om op te pakken.
Een paar dagen later droomde ik dat ik in een roeibootje in een snelstromend riviertje de berg af kwam. Ik roeide me een ongeluk en kwam helemaal afgepeigerd beneden bij de zee. Ik gooide me met laatste krachtsinspanning naast de boot en de roeispannen van me af. Het zweet gutste van me af. Terwijl ik terug keek naar de berg en het snel naar beneden stromende riviertje zag, werd ik wakker en besefte meteen dat ik dat het op dat moment op mezelf sloeg. Wat dom eigenlijk. Ik had niets anders hoeven te doen dan rustig blijven zitten en een beetje bijsturen.
Je dromen hebben blijkbaar vaak te maken met de dingen waar je mee bezig bent en leren je soms op een andere manier hiernaar te kijken. En een droom kun je daarom het beste zelf bekijken wat die voor jou op dat moment zou kunnen betekenen.

Er zijn al heel wat boeken over geschreven. En ben je hierin geïnteresseerd? Ann Faraday schreef hierover prettig lezende boeken bv Het spel van onze dromen. Ook het boek Droom bewust van Robert Moss vind ik de moeite waard.

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 20:51 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Een dagje op stap....

Het duo Jong Belegen. Het decor erachter is van hun oude school waarvoor ze zgn. een reunie gaan opganiseren.

Een dag op stap met de vrouwengroep van Passage Zuidbarge/ Rietlanden naar Hoogeveen voor een jaarlijkse ontmoetingsdag van Gewest Drenthe.
Ik had me lang geleden al opgegeven en wist allang niet meer waarover het zou gaan. Ik liet me dus maar verrassen.
Het grijze duif gehalte was weer hoog, zou Niesje zeggen en even dacht ik aan ome Wim van Essen uit Wezep met z’n vaste uitdrukking:”Ach mien lieve grieze köppies”, wanneer hij z’n schoonzussen begroette.
Maar het werd een flitsende dag. Er zat flink leven in dee grieze köppies. De ochtend kreeg haar hoogtepunt door de lezing van Leo Fijen van de KRO over “de reis van je hoofd naar je hart”. Niks saai! Hij sprak helemaal uit eigen ervaring. Wanneer je te lang bij de trauma’s in je leven blijft stilstaan word je daar niet gelukkig van. Zijn moeder moest op haar 17e van de kweekschool af om thuis te komen nadat haar moeder overleed en heeft haar hele leven getreurd omdat zij haar kansen gemist had. Hij was zó open over z’n eigen leven. Hij raadt iedereen aan om wat tijd te besteden iedere dag met even stil zijn.
Ik heb met wildvreemde vrouwen mooie gesprekken gehad. Na de middag kwam het duo Jong Belegen in actie: cabaret van de bovenste plank. Lachen…!!! Boordevol herkenning!

Yesterday we went with the women of Passage Zuidbarge Rietlanden to Hoogeveen for a meeting.
Passage is a chr.organisation of women with heart for the community, an eye for their neighbour and feeling for culture.
Lots of grey pigeons, Niesje would say and for a moment ome Wim van Essen (- van der Kolk’s family-) came up in my mind who always said: ”Ach my dear grey little heady’s “, when he met his sisters in law.
The morning was a nice one. Leo Fijen from a TV program told about : the voyage from your head into your heart”. Not dull at all! He spoke out of his own life experience. When you are staying too long at the trauma’s of your life you won’t be happy at all. His mother had to come home from the school for teachers when on her 17th her mother died. She had to do the household on her father’s farm and all her life she was sad about it since she has had no chance to be a teacher. He was so open about his own life too and advised everybody to take time to be silent each day.
I’ve had wonderful conversations with complete strange women. So nice.
In the afternoon the duo Jong Belegen came: first rate cabaret. Laughing…! Recognizing of all things of life. A great day!



464149-15d23d86f50bf946a62cff55a5f30856.jpg

464149-916c7549a93ee2f1c6419e79ad285607.jpg

464149-79c6ca7e4211305e6fdeca38b1a9f960.jpg
De prachtige bloemstukken  gemaakt naar het thema van de lezing:
De reis van je hoofd naar je hart.
Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door hetty om 20:12 Reageer op dit bericht Stuur door

Van een tripje en een cd opname

Het wordt nog een druk weekje voor we op herfstvakantie gaan! Ja… we gaan een korte Schotland trip maken samen met Ben en Diny. Het had nog even wat voeten in aarde. Ben en Diny hadden in juni al geboekt n.a.v. een advertentie in de Stentor. Toen wij dat weekend kwamen zeiden ze:”Waorumme gaot jullie niet met ons met”? Ja waarom niet? Schotland is met stip onze favoriet en we zijn er al een paar jaar niet geweest.
Dus… achter de computer en meteen ook geboekt. Een paar dagen later ontdekt Ben dat we weliswaar dezelfde trip hebben geboekt, maar een ander hotel hebben. Gelukkig kan Ben hun hotel nog veranderen. Alleen jammer dat de cd opnames van Valerius in die week vallen, dacht ik…… Dat heb je ervan als je je agenda naast de telefoon laat liggen. Deze week bel ik Diny en het blijkt tot onze opluchting toch iets eerder te zijn dan ik dacht en Wim kan gewoon bij de cd opnames zijn. Een pak van z’n hart.
Nu nog de boel vakantie klaar maken, huis netjes achterlaten voor onze vaste oppas. Ja, Ben en Niesje komen die week hier. De buren rekenen er al op. “O, ik weet het zeker”, zei buurvrouw Wolterdina,” Die komen de eerste dag meteen al even op de koffie”.
Morgen ga ik met de Vrouwengroep Passage naar Hoogeveen voor een dagje cultuur èn Robin en Eva worden door Wim opgehaald uit school. Woensdag hebben we nog een vrije reisdag van de NS. Donderdag de boel in orde maken voor de reis en de logées. Vrijdag gaat Wim nog met een groep mannen van Valerius naar Bedum om aan een concert mee te werken en Ben en Niesje komen.
En dan…. op pad.

It will be a busy week before we go for a little autumn break to Scotland. When we came at Ben and Diny’s home in June they told about their short Scotland holiday they had booked for oktober. “Why don’t you go with us, knowing it’s our favourite holiday destination. Yes why not. So we made the decision and booked the same trip on the internet site. However a few days later Ben discovered we had booked for the same trip but….. we would stay in an different hotel 50 km further in the Highlands of Scotland. We were glad it could be changed. Coming home again I was anxious about Wim might been missing the recording of the new CD from Valerius. But… I thought wrong. He will be there when we are back from Scotland to join his choir on that important moment. It’s a load of his mind.
Yet we are going on with cleaning and packing. Ben and Niesje will come for a nice week over here to look after everything. Our neighbours are happy with them. ”Oh, I’m sure they will be here as soon as they arrive to have a nice cup of coffee with us”, our neighbour Wolterdina said this afternoon.
Friday Wim will go to Bedum in Groningen to sing with a couple of men from Valerius to join a great choir and sing in the beautiful church there.
And the coming Saturday morning we’ll go to Eefde to Ben and Diny and leave together for IJmuiden where the Prince of Scandinavia is waiting for us to bring us across the North Sea to New Castle.

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 00:45 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Wat is er nou mooier dan een kindertekening...?

Niets is er zo mooi als een kindertekening. Toen buurjongetje Frank - 6 jaar-laatst op z’n fietsje bij ons kwam had hij een mooie tekening voor me gemaakt van de wei met de schapen, de sloot aan de Bargerweg kant en de stal. Je kunt Bram, de bonte Texelaar, zelfs herkennen aan z’n gevlekte vacht. En zie je ook de kippen links onder met hun rode kammetjes?
Samen zijn we in het keetje aan het schilderen geslagen. Op een echt doekje. Eerst was hij onzeker en wilde alleen schilderen wanneer ik de contouren getekend had. Ik heb hem flink geprezen natuurlijk en de tweede durfde hij helemaal zelf. Toen Anja met Tim en Daantje hem weer kwam halen kon hij het vol trots laten zien. Ik heb een mand vol speelgoed in het halletje staan en meestal wordt die gezamenlijk naar de kamer gesleept en worden de favoriete auto’s er uit gehaald om mee te spelen. Tim is een motorfan net als vader Alle. Hij trekt ook erg naar Wim. Leuk om te zien.
En… Anja heeft het schilderij van hun boerderij helemaal goedgekeurd. Nu ga ik er de laatste hand aan leggen en kan hij naar de Timmertjes aan de Bargerweg, onze naaste buren op toch nog 400 meter bij ons vandaan.

Nothing is more beautiful than a child's drawing. This one little neighbour boy Frank-6 years- made it for me, even with the sheep, the stable and the ditch. Do you see Bram, the spotted Texeler and the chickens beneath on the left?
Together we went on with painting. Later on Mother Anja came with the other two little boys, Tim-3- and Daan- 1,5-. Tim is a motorfan just as his dad Alle. He loves it to be with Wim. So nice to see.
I’ve a bench full of play tools and together they drag it into the living room to play with all the cars and motors etc., all from former times with our own boys and grandchildren of course.
And I'm happy… Anja approved the painting of their farm house. I’ll finish it yet and in a short time you ‘ll see it at schilderijen( paintings)on the site.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 01:01 Reageer op dit bericht Stuur door

Samen het glas heffen...

Hoe bestaat het... niet eens een foto gemaakt. Deze is nog van 4 jaar geleden toen de Finse kota net gebouwd was.
-Kota is het Finse woord voor huisje-

Zondag--Scott is er nog zoals je ziet. Na vrijdag op de rechtbank onze lijfrente aanvraag te moeten verdedigen, begint de rust  weer te keren na zo’n spannende dag en vanmiddag hebben we de kinderen gevraagd om langs te komen en samen in de kota dat te vieren. We kunnen ons verhaal nog eens beeldend vertellen en samen heffen we het glas op het einde van een onzekere tijd en een nieuw begin. Gezellig met elkaar pratend om een houtvuur.
Jammer dat Gerhard en Judith naar dansles moeten. Judith wil al wel spijbelen, maar Gerhard toont zich standvastig: Hup we zitten op dansen… we gaan dansen. Robin mag nog wel blijven en samen met Eva worden er weer allerlei spelletjes gespeeld. Dinsdagmiddag komen ze allebei weer. Wat gaan we doen? Sjoelen?
De Chinees is een uitkomst op zulke middagen. Niemand maakt zulke lekkere loempia’s als Da Xin aan de Ermerweg!

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Over aquajoggen en seniorenfats

En soms mogen we na die tijd even bubbelen.

Kennen jullie dat… aquajoggen. Het is voor mij de manier om op een leuke manier te bewegen. In het water gaat alles gemakkelijker en met zwemmen gebruik je al je spieren wordt verteld. In ons mooie zwembad Aquarena gingen we vanmorgen met zo’n schuimrubberen slang aan de gang. Die wordt liefkozend zoiets als wellabee genoemd. Het is een leuk hulpmiddel om verschillende oefeningen te doen. De laatste 10 minuten doen we zelfs met z’n tweeën een oefening. We moeten elkaar aan de wellabee al joggend door het water slepen. We voelen ons helemaal weer kind worden en er wordt flink gegiebeld.
Er is één echtpaar bij onze groep, Jenny en Ko Dekker die we nog vanuit onze Rietlanden tijd kennen. Ze wonen nu in de Angelinoflat, een grote ovale flat, wel 12 hoog, die gebouwd is op de plaats waar de Angelino Stichting stond vlakbij het centrum van Emmen. Daar dichtbij is ook de Bosflat waar de ouders van Jennifer nu wonen, genoemd naar de vroegere patatzaak van de familie Bos.
Ja…. Emmen gaat langzamerhand helemaal op de schop. Vééél appartementen voor senioren. Alleen vanwege de crisis is de bouw van een volgende flat gestopt en hebben we al bijna een jaar tegen een bouwput midden in het centrum aangekeken. Jammer. Nu wordt alleen de ondergrondse parkeergarage op die plek afgebouwd. Wij hopen in elk gaval voorlopig nog niet in zo’n appartement te wonen. Ander uitzicht hè.
Misschien moet ik Wim ook maar eens opporren om mee te gaan aquajoggen. Alle beetjes helpen. Toch?

Do you know it… aqua joggen. For me is it the way to keep moving on a nice way. In the water you move easier and to swim is a training for all your muscles, is been said. This morning we were training with a snake of foam, caressing called: wellabee. It’s a nice help to do the several exercises. The last 10 minutes we had to tow each other through the water with two wellabees. That gave a lot of fun and laughing. We felt like kids.
We have one married couple in our group, Ko and Jenny Dekker. We know them from the years we lived in the Rietlanden. They moved from there to the Angelinoflat in the centre of Emmen, a huge oval building at least 12 high. It has been built on the place where the Angelino building used to be ( care centre). Near to that flat is also another building,the same, called the Bosflat after the chips corner of the Bos family.
Yes Emmen is getting new. Lots of apartments for seniors. It’s only they stopped building on an other place in the centre of Emmen thanks to the crisis . Now we have a huge trench. What a pity. Only the parking cellar will be finished yet.
All we hope is not to go there in such an apartment. Different view, isn’t it?
Perhaps I might stimulate Wim to go aqua joggen with me to form the second couple ànd stay healthy.

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 08:29 Reageer op dit bericht Stuur door

Computerspelletjes... of... sjoelen?

“Die kinderen van tegenwoordig doen niks anders meer dan computerspelletjes”, hoor ik vaak. En inderdaad als je er op gaat letten… zijn ze er ook wel gek op. Wanneer ze alleen zijn staat al gauw speeleiland.nl op de computer of zitten ze op de bank met Nintendo.
Maar wanneer ze wat te doen hebben komt er geen computer aan te pas.
Vanmiddag had Robin wat huiswerk bij zich. Na die tijd gingen we lekker naar buiten walnoten rapen. Hij kroop naar de moeilijkste plekjes tussen de struiken om ze bij elkaar te rapen. Overal lagen van die donkere schillen van de walnoten. Die hebben we ook maar meteen opgeruimd.
“Heb je zin in sjoelen”, vroeg ik hem toen. “Weet je wel dat we een sjoelbak hier hebben staan die Gerhard op z’n 11e verjaardag gekregen heeft?” Ik haalde de bak uit de schuur te voorschijn. Werkelijk… minstens 3 jaar hebben we die niet gebruikt. We hebben hem samen schoongemaakt en glad gepoetst met toiletpoeder. We deden vijf spelletjes en hoewel Wim eerst wat op gang moest komen ging hij toch met de eer strijken. Gefeliciteerd!
En dan….? Kijk maar eens of er nog een leuke video of dvd is die je graag wilt zien”, vroeg ik Robin. Hij had hem gauw gevonden: Harry Potter en de Geheime Kamer. Voor mij was het griezelen, maar Robin waarschuwde telkens als er iets engs aankwam. “Het eind is het spannends hoor”! Samen op de bank met wat te drinken en een zakje chips. Wat is er nou mooier dan zo’n middag samen met je kleinzoon?

Those children nowadays… nothing more than computer games! I often hear it. En when you pay attention on it … you see that they are fond of it. If they are alone Speeleiland.nl has nice games or they are sitting on a couch with Nintendo.
But… when children can do something it’s quite different.
This afternoon Robin was with us and at first he made some homework. Later on we went outside to pick up the walnuts in the garden between the bushes and cleaned afterwards the terrace.
“Do you like sjoelen( gameboard with sliding discs and 4 gates), I asked him. A little bit old fashioned in this modern time, but we played it often with the boys. “And do you know that Gerhard got this sjoelbak at his 11th birthday?” And I showed him our sjoelbak which we left in the shed for several years. We cleaned it and made it smooth with toilet powder. We played 5 games and however Wim took his time to get under way he won after all Congratulations!
And then…? “Take a look if you can find a nice video or dvd you would like to see”, I asked Robin. He found it immediately: Harry Potter and the secret chamber. For me.. it gave me the creeps, but Robin warned me when something scary was coming. “The end is the most tense, oma ”, he said! Together on the coach with something to drink and chips. What is nicer than such an afternoon with your grandson?

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 09:29 Reageer op dit bericht Stuur door

Altijd een uitdaging

Deze foto was de aanleiding zonder de boom op de voorgrond.

Ziezo, de boerderij van Alle en Anja is af. Nu maar hopen dat ze hem mooi vinden. Ik ben zelf tevreden. Ook hun oude paard en de beide Welsh pony’s staan er op. Het blijft altijd weer een uitdaging wanneer je iets schildert dat ècht moet lijken wat het is.
Vaak heb ik na een eerste opzet het gevoel: dit wordt het em niet. Dan na een tweede sessie denk ik: Mwahhh! Ik ga nog één keer aan de gang en dan is het of : het wordt goed, of: ik ga er met een grote kwast met verf overheen en begin opnieuw.
Meestal zie ik het na zo’n derde keer helemaal zitten en hoeft het alleen nog afgewerkt te worden.
Met dieren is het iets gemakkelijker. Ha! Dan zie ik het na de tweede keer al.

So the painting of Alle and Anja’s farmhouse is ready. And now I’m so curious about it if they will like it too. Even their pony’s are on it. I’m content myself. It always is a challenge when you have to paint something that has to look like the real animal or home.
After the first try I often think: that’s not what it has to be. Then after the second session: Mwahhh! After the third time it is whether: this is what it has to be, or: I take a big brush and paint it over and try again.
After the third try I’m often happy with the result and only have to finish it.
With animals and special with dogs it’s easier. Ha! After the second try I see it will be a good one.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 23:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Het goudhaantje

Het is blijkbaar de tijd dat veel vogels nog moeten ontdekken dat ze beter niet in de buurt van ramen kunnen vliegen. Deze week zijn er al wel vier botsingen geweest. Susan heeft pas een merel opgelapt die bij haar tegen het raam vloog en vanmorgen waren een paar goudhaantjes, zo te zien, tikkertje aan het spelen bij de vijver en scheerden vlak langs het grote raam. Eentje pats er tegen aan . Hij dook onder het rieten dak en bleef naar lucht happend in de rand van het kozijn zitten. Hij bleef daar zo lang hangen dat ik dacht dat hij met z’n ene pootje vast zat tussen het lood en het kozijn. Terwijl ik een foto maakte bleef hij tenminste roerloos hangen.
Afijn… Wim er bij geroepen. Die pakte de trap en wilde hem pakken en hem voorzichtig los maken, maar toen die Wim z’n zorgzame handen dichtbij zag komen vloog ons goudhaantje tegen z’n bril en… foets weg was -ie.

It seems to be the time of the year that a lot of young birds have to learn better not to fly close to the windows of houses. This week we’ve had already 4 bumps against the window. Susan just patched up a blackbird who flew against her’s and this morning a couple of gold crests were playing tag, I guess, near the pond and flew very close to the roof. And… one bumped against the window. It flew into the thatched roof, fell a bit and than hung on one leg at the window frame gasping for breath. It was hanging there for such a long time that I thought it might be fastened with that little leg. When I took a picture it stayed hanging there.
So I asked Wim for help. He took a ladder and tried to catch the little gold crest carefully but then... it flew against his spectacles and …. Foets!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 09:35 Reageer op dit bericht Stuur door

Drive not faster than your guardian angel can fly

Drive not faster than your guardian angel can fly! Nee de auto die voor ons reed met deze spreuk op de achter numerplaat reed keurig. Wim maakte me attent op de tekst. Dat mag in de krant. Meestal vallen de naughty drivers hem meer op. “ ’t Zal wel weer zon jonge knul wean”, als d’r één aan komt racen of “Opa schiet is op” of “Weer zon zundagsrieer”, “Jao jao gaot ‘r maor veur langs”. “Heur ie-j dat…. minstens 160”. En Rick heeft dezelfde opmerkingsgave. Die kan net zo foeteren.
Nu gaat het dus veranderen. Er zijn ook keurige rijders die netjes met het verkeer meegaan.
En dat begint gelukkig ook op te vallen.
Deze week was Robin een middag bij ons. Hij trof het want de bieten van de boer op het land voor ons waren gerooid en moesten opgeladen. De grote vrachtwagen die dat zou doen moest even keren op het land en kwam vast te zitten. Boer Bloemink moest er met de tractor aan te pas komen om hem los te trekken.
Robin is nu elf. We vroegen hem of hij wist wat hij wilde worden. “Nog niet precies, maar wel iets met techniek” Dat verbaasde ons niet. Hij was drie toen we met z’n allen naar het voederen van de zeeleeuwen gingen kijken in de dierentuin. Even later zagen we Robin niet meer. Hij stond helemaal achteraan, achterstevoren, te kijken naar het werk met een grote kraan die een nieuw stuk van de dierentuin, het Wilde Westen, aan het bewerken was. En wanneer je hem als kleuter ophaalde van school en naar huis reed zag hij alle maai- en schraap- en asfalteermachines, hijskranen en heftrucks langs de weg.
Volgens mij wordt het weg- en waterbouw!

Drive not faster than your guardian angel can fly.
O no the car before us was a decent driver. Wim called attention to that sentence on the back screen. Otherwise he’ll only notice the naughty drivers .
O that will be a young driver, Opa hurry up, again a Sunday driver, o yes go first, do you hear that… at least 160. And Rick… he is the same. He is grumbling the same way.
But now it seems to be changed. Ha!
This week Robin was with us on Thursday afternoon. He was lucky. On the farmland before our house the sugar beet lifting was done and a huge truck had to load the beets. But at first he had to make a turn on the wet land and was fastened in the mud. So the farmer came with his tractor to pull him out.
Robin is eleven yet and we asked him what he would like to do when he’s grown up.
Ï don’t know exactly”, he answered, “but I’m sure it will be something with technique”.
We were not surprised at all. When he was only three years old we went all together to the zoo and were looking at the feeding of sea lions. At once Robin was missing and we found him far behind looking at the other side to all the lifting tackle and other big mechanical stuff. That part of the zoo was being renewed: The Wild West.
When we kept him as a 4 year old boy from school he was looking at all the mowers etc near the road.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 21:26 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van hetty's site

↑ Terug naar de berichten