Naar de inhoud

hetty's site

of de belevenissen van een Achterhoekse in Drenthe
akke.beakke.be

Archief

Waarom leeuwen en beren....

Scotty, een pup van Kim en Scott uit 1997.

Die lammeren zitten nog steeds in mijn hoofd. Ik kan ze maar niet kwijt raken. Ik vond ze zó leuk die fleslammeren. Zeer tot verdriet van Wim. Ik heb al een verzoek om fleslammeren op Marktplaats staan, maar daar is hij het niet echt mee eens. “Straks heb je weer van die lammeren met bekschurft. Zitten je handen zo weer onder.”
Zonet zag ik Coburger Fuchsschapen en lammeren te koop staan hier in de buurt, dat zijn van die mooie voskleurige. Wim zag de bui al hangen van  ’s winters schapen verzorgen. Ik zie alleen de leuke kant voor me... van ’s avonds naar de stal en die gezellige tevreden hooivretende schapenbekjes op en neer zien gaan. Of aan het eind van de middag naar al die lammeren kijken die van die bokkensprongen maken in de wei. Toch weet ik dat hij het ook steeds leuk vond. Waarom altijd leeuwen en beren als je lammeren kunt zien?
“Waarom haal je er niet wat op bij Jannie en Corrie in Uithuizen?”, zegt hij dan ineens. “Dan heb je gezonde lammeren mèt oormerk èn vervoersbewijs.” Zou hij toch overstag gaan?
We gaan er nog maar een nachtje over slapen.
Vandaag heb ik er tenminste één blij gemaakt, en waarschijnlijk wel meer. Ik heb het schilderij van Scotty naar Liesbeth gebracht. We zijn het er over eens dat Scotty het meest op Kim lijkt. "Die oren hè... zei Lies, met dat lange haar... Die had Kim ook zo. Weet je nog wel dat Mark die altijd bijknipte bij Kim"?
Ze wil het schilderij aan Linda geven voor haar verjaardag.
Hij is ook goed gelukt… zeg nou zelf!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 19:46 Reageer op dit bericht Stuur door

Een bordje aan de weg?

Een knuffel voor de honden... Tessa en Queeny.

“Je moet een bordje aan de weg zetten: Scharreleieren te koop. Je zult zien dat loopt als een trein. Dat levert je tenminste wat op”. Mark heeft het doosje met eitjes van onze jonge kippetjes al in z’n hand.
“Zo levert het me toch ook wat op…. een brede glimlach van jou”!.
“Die kun je zo wel krijgen”.
Wie had dat vroeger kunnen denken dat onze puberende jongste zoon zo dicht in de buurt werk zou vinden dat hij het half uurtje middagpauze zou besteden bij ons aan het Schoolpad aan de krant, een knuffel voor de honden… nou ja en die glimlach voor ons dan.
Toen ik een jaar of 10 geleden het op de heupen kreeg en de één na het andere bloemstuk produceerde, kwam hij ook al met dat idee van: bordje bij het hek. Het bleef bij plannen.
Alleen toen ik met de dakpanrage begon- het was net tegen koninginnedag- namen Mark en Jennifer het voortouw en wilden met de hele handel op de Koninginnemarkt gaan staan. Jan Veen- nee niet dè, maar de schoonvader van Gerhard, had een serie dakpannen over na de verbouwing. Mooie geglazuurde nog wel en daar moest ik gewoon wat mee doen. M’n handen jeukten. Het werden een soort voorjaarstuintjes met mos, takjes, een bloemetje èn een vlinder of vogel boven in de tak. Het waren er minstens 20 en ik maakte er nog wat plantenbakjes bij. Het toeval wilde dat wijzelf met de caravan afdaalden naar camping Loreleyblick, want we waren nog afhankelijk van de schoolvakanties. Dat bleek voor mij heel handig, want Mark en Jennifer organiseerden de verkoop op de Koninginnemarkt. Vader Klaas had er nog wat leuke schilderijtjes bij gemaakt. Aan het eind van de middag namen ze contact op. “Die dakpannen gaan als warme broodjes over de toonbank”, was de boodschap.
Toen we aan het eind van de week thuis kwamen was het terras vol zomerbloeiers die van de winst aangeschaft waren.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 18:50 Reageer op dit bericht Stuur door

Karel Appels

“Wat heeft ze dat leuk gedaan”. Vanmorgen overhandigde ik Ellen het bedankbriefje van Eva. Ze had hem helemaal in stijl versierd met een schildersezel voorop. Eva had het leuk gevonden om een echte schilderochtend mee te maken bij het atelier van een echte beeldend kunstenaar.
Vanmorgen werd er weer hard gewerkt. Marijke en Jantje werken als het ware in Karel Appel stijl. Tiny zoekt altijd naar iets mystieks, Jannie schildert geweldige portretten. De jonge meiden zijn nog met hun grote abstracten bezig. Agnes heeft haar "Met het voorjaar in de wolken" af. Margreet maakt een Herman Brood in eigen stijl. En ik? Ik ben gisteravond aan Scotty begonnen en die is al bijna af. Het ging als een speer. Raar is het dat ik met sommige schilderijen lang bezig ben voor ik ze goed vind en dat zo’n hondenkop er meteen op staat. Nu nog afwachten wat Liesbeth en Linda er van vinden.
Verder komt er een nieuwe uitdaging aan. Ellen heeft gevraagd of iedereen een doekje van 30 x 30cm wil schilderen met als thema Open Huis. Die komen dan allemaal op één wand te hangen op de Open Huis dag. Zo kun je straks beslist zien dat dit thema bij iedereen verschillende beelden oproept.
Verder zijn er al plannen voor de galeriedag op 25 april. De naam Maja Wildevuur is al gevallen en misschien theedrinken bij Imca Marina. Ook Borger heeft wat leuke galeries en natuurlijk gaan we samen eten aan het eind van de dag. Een waardige afsluiting van het seizoen.
Vorig jaar zouden we al richting Oost Groningen gaan, maar toen was Maja Wildevuur naar één of andere expositie net als meerdere kunstenaars uit die buurt. Maar nu zal het gebeuren. Leuk!


284249-eb28a4f3cec71924994ef3eb9ada8a8b.jpg
Jantje en Marijke: vandaag op z'n Appels

284249-c69f59f7e1c9235022d14f1c2b84b91f.jpg

284249-a55e46eb73f6062164044f30aad4c6d5.jpg
De jonge meiden "gaan abstract".
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 08:11 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Ik bun Hetty kwiet

Op de terugweg vanuit Schotland gaan we vast en zeker door de borders van Wales.

14 maart--“Ik bun Hetty kwiet” Ben je 44 jaar getrouwd en dan overkomt ‘em dit! Wim komt geheel van slag vanuit het dorp op de fiets bij de buren aan. Even later is hij gerustgesteld. “Hetty? Die zag ik net nog langs fietsen”, zegt de buurvrouw.
Zaterdagmiddag zijn we gezellig samen op de fiets naar het dorp. Je weet wel… bibliotheek, cadeautjes voor Eva, even bij de ANWB naar binnen enz.
We hebben de ferry naar Schotland nog niet geboekt en toevallig zat de juf van het reisbureau bij de ANWB net bij te komen na een drukke middag. We zijn helemaal in de mood en boeken meteen de overtocht. Ja… het wordt eindelijk weer eens Schotland. Heen nemen we de oversteek Rotterdam- Hull en terug Dover-Calais. Nog steeds geen reden om elkaar kwijt te raken.
We hebben onze fietsen in de fietsenkelder gestald. We kunnen nog net voor de bui binnen zijn, vindt Wim. Ik wacht even tot hij ook boven is. “Vooruit maar”, hoor ik hem nog zeggen. Ik stap op de fiets en rij de weg die ik meestal rijd. Bij de stoplichten kijk ik achterom waar Wim blijft. Geen Wim te bekennen. Ik wacht daar tot het stoplicht voor de tweede keer groen kleurt en ga dan maar op huis aan. Ik weet dat Wim vaak een andere weg neemt, maar hij zal toch wel gezien hebben dat ik deze kant op ging. Ik begin me ook al wat op te winden.
Wim wilde ook nog even bij buurman Jans aan voor oud brood. Nou daar heb ik geen zin meer in en zwaai even naar de buurvrouw als ik langs fiets.
Thuis gekomen… geen Wim. Als hij 10 minuten later aan komt zetten zie ik het al. Ook bij hem staat de pet verkeerd. Voor hij wat kan zeggen doe ik het maar vast: Aanval is soms de beste verdediging..… toch? ”Ik bun zo hellig as een spinnekop”. Daar heeft hij even niet van terug. Hij heeft me gewoon niet weg zien fietsen en dacht dat ik al vooruit was gegaan. Hij heeft nog wel een rondje gereden, maar zag me natuurlijk niet.
De lucht is in elk geval weer geklaard.
Vanmorgen wanneer ik klaar sta om even naar de buren te gaan. zegt Wim: "Jans zal wel zeggen: Zo... hef e oe weer evunnen?"
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 15:12 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Scotty

Scotty was op bezoek. Nee niet alleen… met Linda, z’n bazinnetje en haar moeder Liesbeth. Liesbeth was mijn hulp en toeverlaat aan de Kuifmees en ik had het idee dat ik het ook een beetje voor haar was. Linda heb ik zien opgroeien vanaf een jaar of 8. Lies ondersteunde me tijdens het puberen van onze jongens en ik deed het bij de hare. Liesbeth was het die Laska voor zich wist te winnen. Het duurde een jaar voor de enigzins verwaande Schotse collie Liesbeth accepteerde als horende bij de roedel, maar toen was het helemaal in orde.
Toen ik aan het werk ging was het Liesbeth die Laska en later Kim tussen de middag uit liet. Lies wilde zelf geen hond, die had aan een parkiet genoeg, maar was stapel op ònze hond. Toen Laska overleden was wilden Mark en ik dolgraag weer een hond. Wim ging ook overstag toen er een prachtige bordercollie van een half jaar aangeboden werd. Lies ging mee kijken en was meteen fan van Kim, die erg haar best deed om aardig gevonden te worden.
Toen we later verhuisden naar het Schoolpad kwam Scott er bij. Twee jaar later was daar het eerste nestje van Scott en Kim, 7 prachtige pups. Linda was één van de eersten die zich meldde en via hun werk kwam er meteen een tweede liefhebber voor een pup. Linda zocht juist die pup uit die het meest op Kim leek. En dat was Scotty.
Scotty is nu 12 jaar, nog zeer levendig en is sprekend Kim toen ze wat ouder was. Linda kreeg voor haar verjaardag van Ger en Lies een schilderij aangeboden van haar Scotty. Maar…. die moet nog wel geschilderd worden. De foto ligt klaar, het doek 40 x 40cm ook.
Aan het werk…..



282900-0f39f0155a9f8c3f6e23269c4a492690.JPG

282900-d3840abdfe974a5224dbb5092e73ec8e.jpg
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 21:52 Reageer op dit bericht Stuur door

De laplanduil

 In de zaterdag editie van ons Dagblad van het Noorden las ik een stukje over een schrijver en columnist bij de Volkskrant, Martin Bril, die in het kader van het onderwerp voor de boekenweek “Dieren” in z’n nieuwe boek z’n hond laat vertellen wat die ziet en meemaakt met z’n baas die ziek. Het onderwerp is nou niet zo vrolijk en ook niet nieuw. Het is een verhalenbundel dat de sprekende titel draagt: Mijn leven als hond. Hij schreef het in een paar dagen en het was binnen een paar maanden aan z’n derde druk toe.
Ik heb al meerdere boeken gelezen over akelige ziektes, maar het feit dat hij z’n hond aan het woord laat boeit me.
Ik ken aardig wat mensen die zo goed met dieren overweg kunnen dat ze zich in zo’n dier kunnen verplaatsen. Bovendien heb ik immers hetzelfde gedaan in m’n boekjes Ik ben Moniek en Ik ben Scotty.
Soms komen er mensen bij ons die al bij het hek met Tessa en Queeny en vroeger Scott beginnen te praten. Onze honden…. nou ja daar kun je ook niet omheen. Ha! Het zijn wel niet in de eerste plaats waakhonden, maar drijvers. Toch willen ze contact of soms met bepaalde mensen juist niet. Ze hebben hun voorkeuren zal ik maar zeggen.
Gisteren was Gerald hier en Tessa ging ogenblikkelijk aan z’n voeten liggen. Tessa heeft niet eens geblaft en dat mag uniek zijn. Eva heeft het ook, niet alleen met Queeny, maar ook met Amber, onze Shetlander. Ze praat met haar, tuttelt wat en leert haar over kleine hindernisjes te stappen en rondjes aan de lounge te lopen en dat met zo’n eigenwijze Shetlander. Mij lachen ze uit. Wanneer ik er één heb vastgezet gaat de ander heel slim op een afstandje staan lachen en hoef ik niet eens te proberen die te pakken. Soms ben ik slimmer en dan lach ik terug. Bij Ben W. zie ik het ook wanneer hij met zijn paard bezig is of met Josca.
Ik heb voor mezelf ontdekt dat er drie soorten mensen zijn.
--Dat zijn diegene dus die zich echt in (sommige) dieren kunnen verplaatsen. Die blijken de sterkste band te hebben met alle of bepaalde dieren.
--Dan heb je die mensen die gewoon goed voor ze zorgen, want daar heb je toch een dier voor en die genieten gewoon van hun aanwezigheid.
--En je hebt mensen die om een of andere reden niets van ze moeten hebben. Die vinden dieren òf eng òf lastig. Al deze mensen heb ik in mijn omgeving Ha!
Vorig jaar had ik voor Gerald z’n Bernard geschilderd en, omdat hij zo gek op uilen is, ook de laplanduil op een stuk hout. Hij was er helemaal weg van.
“Raad eens wat ik nu heb?”, vroeg hij gisteren. Bij het hele dierenpark van 3 honden, kippen, kalkoenen, vissen en een Oehoe heeft hij nu… inderdaad een paar laplanduilen op de kop getikt, 80 cm hoog. Die ene had aan een lange ketting vast gezeten met beide poten vast aan elkaar. Die kon alleen maar hippen. Dat was dus eerst paniek toen hij bij hem in de grote kooi weer los mocht. Nu is hij gewend. Hij heeft met z’n zoon afgesproken dat ze nu wel dieren genoeg hebben. Het werd eigenlijk te gek.
Bij het weggaan gisteren vroeg Gerald:”Heb je misschien nog wat broedeieren voor me. Harald heeft een broedmachine en… zo leuk voor de kinderen op school”.
Hoezo dieren genoeg?
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 23:48 Reageer op dit bericht Stuur door

Heb je buissie to you...

Vorige week zaterdag met opa en Robin bij de schaapskooi.

Vandaag is een bijzondere dag. Eva is 11 jaar. “Dan ben ik ouder dan jij”, zei Eva afgelopen woensdag tegen Robin.”Maar ik ben groter”, gaf die als antwoord. Ze schelen elkaar maar 2,5 maand.
Het is lastig om iets voor haar te vinden want ze wil speciale lingerie … merk Björn Borg. Het wordt helemaal uitgelegd hoe het er uit ziet en waar je het kan kopen. Dan is er nog een moeilijk iets: Brads of zoiets. Nooit van gehoord. Ik legde Mark het probleempje al voor. Die zei het natuurlijk tegen Eva. Woensdag kwam ze met een oplossing:”Weet je….”, zegt ze met een ernstig gezicht. “Mark zegt dat je niet goed weet wat je voor cadeautje zult kopen voor m’n verjaardag. Hij zegt dat je toch niet weet wat Brads zijn, maar ik weet nog wel iets heel leuks: oorbellen. Die kun je overal kopen, bij de Hema of bij V en D….”. Ik stel haar gerust dat ik die vast wel kan vinden.
Ik vertel ze dat ik vroeger met Diny’s verjaardag ook steeds een klein cadeautje kreeg en als ik jarig was kreeg Diny ook iets. Tot we 10 jaar waren… toen was dat afgelopen. Robin en Eva vinden het altijd leuk wanneer ik iets vertel over hoe het vroeger was. Ook over sinterklaas vroeger met opa die met Jonita met een wit laken erover door het tuinhekje naar de voordeur kloste. Ik vertelde ook eens dat Diny en ik bij zo’n verjaardag niet konden slapen en precies om 12 uur bij pa en mama ons cadeautje gingen halen en daarna ook bij opoe en opa. “Breng haar niet op een idee”, zei Mark nog. Maar als Eva één keer in bed ligt is die zo vertrokken.
Gerhard als kleuter zong uit volle borst: Heb je buissie to you. Hij was verontwaardigd toen ik hem vertelde dat het bijna goed was, maar niet helemaal. Juf had het immers zo voorgezongen. Vanmorgen werd er bij Eva thuis gezongen, op school ook en dat feest vieren gaat nog wel een week door, want ze heeft een uitgebreide familie.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 08:40 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

De ondergang van de familie Sanders

11 maart--Vanavond in Netwerk zag je oom Bram en de schrijver en journalist Dick Verkijk. Deze Dick Verkijk heeft zich verdiept in de ondergang van de Joodse familie Sanders en het boek dat hij daarover schreef draagt die titel. In Jeruzalem worden nl de mensen, die zich ingezet hebben voor Joden met gevaar voor eigen leven, posthuum geëerd met een foto aan een beroemde muur en zoldering. Ook de mensen die de kinderen Sanders onderdak verleenden werden daarvoor aangemeld. Opa en opoe Eggink hebben twee jaar Elly Sanders opgevangen-1942-43. In het boek van Dick Verkijk staan heel wat familiefoto’s waaronder de trouwfoto van papa Hendrik Jan met mama Coba met de hele familie inclusief Elly in sept. 1942. Ze ging gewoon naar de kleine 2-mansschool in De Wildenborch samen met nichtje Ineke die even oud was. De buurt wist er van, maar niemand heeft haar verraden. Pas nadat haar vader en moeder opgepakt waren en naar de Hollandsche Schouwburg in Amsterdam gebracht en bij vader alle tanden uit de mond geslagen waren, vertelde hij waar zijn kinderen waren. Op 27 augustus 1943, één dag nadat ik werd geboren, is Elly opgehaald en 2 weken later met de hele familie vergast in Duitsland. Mama heeft vaak verteld hoe aangeslagen opoe en opa waren toen ze op kraamvisite kwamen.
Tot verbijstering van Dick Verkijk èn oom Bram is dat verzoek afgewezen omdat de Joodse fam. Sanders zich tot het protestantisme bekeerd zou hebben. Ze vinden dit onbegrijpelijk. Oom Bram liet de foto zien van het hele gezin Eggink- opoe nog met knipmuts- en ook een foto van boerderij De Boschkamp.
Er is blijkbaar een verzoek om herziening van dit besluit aangevraagd door de CIDI, de vertegenwoordiging van de Joodse gemeenschap hier in Nederland.
Natuurlijk zou dit een terecht eerbetoon zijn, maar ik kan je vertellen dat het opa, met of zonder eerbetoon, niets zou hebben uitgemaakt.



279496-88a9107ef83fcd1ae5f1f66f6563077b.JPG
De familie Eggink omstreeks 1925

279496-a719020e54dac20a115fcae166d2617b.JPG
Ome Jan en tante Jantje bij de oogst voor  boerderij De Boskamp

279496-e3ea3cae19bb1aa8a3e73a1261e24b47.JPG
De Boskamp, geschilderd door een vriendin.
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door hetty om 23:32 Reageer op dit bericht Stuur door

Zomaar een woensdagmiddag....

Daan is jarig…1 jaar! Wie Daan is? Dat is ons kleinste buurjongetje. Ze hebben er drie: Frank, Tim en Daan, net als wij vroeger. Vader Alle rijdt motor en dat was goed te merken aan het geboortekaartje van Tim: een baby op de motor. Samen met Eva ga ik vanmiddag een knuffelhondje brengen. Net als vroeger bij ons zitten hier ook de tantes en vriendinnen. Daan ontgaat niets. Het is een heel rustig jongetje die wel alles om zich heen in zich opneemt.
Eva wordt al gauw door Frank meegetroond naar z’n speelkamer vol Lego. Bij het speelgoed dat Daan krijgt zitten dingen waar muziek in zit. Klinkt leuk, maar doet me even denken aan de bromtol die Rick ooit kreeg en die bij het eerste het beste bezoek aan Gerard en Paul Sietse verkwanseld werd. Nee… toen hield Wim ook al niet van lawaai an de kop!
Moeder Anja gaat mee naar de veulens, want daar is Eva ook heel benieuwd naar. Het zijn Welsh pony’s en de ene is een Palomino met hele lichte manen en staart. Ze zijn nieuwsgierig en laten zich lekker aaien. Binnenkort komt Anja met de jongens weer bij ons op de koffie en liggen de boys met het speelgoed uit de kist van vroeger op de grond te spelen.
Robin helpt Wim intussen mee met het opruimen van een stukje tuin en als we thuiskomen zitten ze beiden een spelletje op de computer te spelen. Dit keer kost het weinig moeite opa Wim mee te krijgen voor een paar potjes pesten. Robin meldt telkens wat er moet gebeuren bij een bepaalde kaart: 7 :beurt overslaan en een kaart pakken; 2: heb je geen joker of een twee… 2 kaarten pakken enz. En zo vindt Jennifer ons. Ze neemt ze allebei mee.. Robin moet naar voetbaltraining en Eva eerst naar school en dan door naar de manege. Eva’s klas op De Vlonder heeft het hele systeem van het maken van een krant doorlopen en de krant is klaar. Iedereen heeft mee mogen doen om een naam te bedenken, maar uiteindelijk werd haar idee: De Vlonderflits gekozen. Eva’s groepje is ingeschakeld voor het onderdeel: Het weer en een interview. Daarom mogen de ouders die tijd hebben vanmiddag komen kijken.



278495-db12639d158f6901e734542f897143fa.jpg
Eva houdt van paarden

278495-2b6f270cc860a386161966416bc84c66.jpg
Ook de 20 jaar oude merrie van Anja wordt niet vergeten
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 10:07 Reageer op dit bericht Stuur door

www.helderrood.nl

De verhuis- en tevens nieuwjaarskaart van Ellen en Dick, een feestelijke ontmoeting 2008.
Het schilderij is van Ellen. Dick schildert ook, maar maakt meer buitenprojecten.

Ellen is blij. Hun oude huis is verkocht. Ze wonen nu sinds 10 januari in hun nieuwe huis mèt atelier aan het Waanderveld, maar hun andere huis aan het water waren ze toen nog niet kwijt. We zijn allemaal blij voor haar.
En Greet onze nieuwe cursiste is weer terug. Ze had haar beenspieren flink verrekt toen ze een schuiver maakte tijdens de eerste les en in een spagaat belandde. Ze tracteert meteen op taart omdat iedereen zo zorgzaam voor haar is geweest.
Jantje komt met een heel stapeltje dierenfoto’s voor me aanzetten. Dat is nog eens meedenken. Ze is alleen zelf erg enthousiast over een prachtige foto van een vreselijke kalkoen met ontzettend rode kop. Ik moet er niet aan denken om daar tegenaan te moeten kijken. Ik ben al bang voor hanen, nee niet die van ons natuurlijk, maar die kalkoenen die vroeger bij buurman Lenselink van ’t Spekop liepen kwamen ook al kalle kalle kalle… roepend achter me aan als ik er op m’n fietsje langs moest naar bakker van Asselt. Huuuuh…! Een grote ijsbeer lijkt me veel beter al moet je die natuurlijk helemaal niet tegenkomen.
Ik hou me eerst maar bij m’n ezels. Ze zijn bijna af.
De beide jongsten in de groep zijn er pas bij en schilderen allebei abstract. Ze kwakken allerlei materiaal op het doek, zetten er dik een paar kleuren op, maken een lange slinger met een soort zilververf er doorheen en mooi dat het is! Je moet het gewoon durven.
Agnes schildert heel vrolijk. De titel van haar nieuwste creatie is: Het voorjaar hangt in de lucht en dan zie je onderaan wat koeienkoppen en bovenin de lucht hangen tulpen. Erg mooi! Kijk maar eens op www.agneshoekman.nl . 
Ook Ingrid schildert in die stijl: www.vaningrid.nl .
Wanneer je benieuwd bent naar de site van Ellen zelf en van haar man Dick, beiden beeldend kunstenaar? www.helderrood.nl



Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door hetty om 14:54 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van hetty's site

↑ Terug naar de berichten