Archief

Boris, de familiehond van Johan en Joke ligt voor de deur. Het is een enorme Duitse herder, maar een echte gezinshond. Het is wel een hond waar je niet omheen kunt, strak voor de deur van zijn baasjes. Hij meldt vol overtuiging dat ik er aan kom, maar daar hebben ze hem ook voor en als ik naar binnen wil gaat hij voor, daar hou je niets aan. Boris mag mee en ligt languit in de keuken. Ie könt merken dat e older wodt’, zegt Joke. Ik heb hem door de jaren heen zien opgroeien en nu we verleden weekend Hitch meegemaakt hebben denk ik dat die net zo’n forse hond gaat worden. Er gaat een groep van de camping klootschieten, georganiseerd door Johan. Het wordt een rondje Boomgaard, gevolgd door een ‘Amerikaanse barbecue’, d.w.z. zelf je vlees en drankjes meenemen. Vorig jaar bleek het heel gezellig. Wij trekken ons eigen plan. Na ons bezoek aan Lochem gisteren, gevolgd door Erve Brooks en Ben en Diny, gaan we vanmiddag naar de Kranenburg. Ben en Riet zijn R.K en kunnen ons vast veel vertellen over de Heiligenbeelden die daar in het Museum te zien zijn.
Toen ik even ging overleggen zei Riet prompt:
Sint Anthonius beste vrind
Zorg dat ik mijn sleuteltjes terug vindt’.
‘ Jao, ie mossen wel geld met brengen’, voegde ze er aan toe.
Ik vroeg nog of ze ook wisten waarom de H Anthonius vaak met een varken afgebeeld wordt. Volgens Ben W werd hij hier in de Achterhoek ook vaak Zwienen Tönnis genoemd.
Jullie hebben intussen door dat we opnieuw voor een kort verblijf in het Achterhoekse beland zijn. De wind is herfstig , de temperatuur is goed en camping de Boomgaard voelt als thuis.

Wim kreeg alleen toestemming van Marjan om van deze slechts de achterkant te versieren naar eigen goeddunken. Terwijl op de vorige voornamelijk titels van popgroepen te lezen waren gaat het nu meer om de inhoud. Bij het wegrijden kon ik nog net de achterkant op de foto zetten.

En hier is ie dan: Hitch. Natuurlijk moest Storm showen dat hij de Doggy Brain Trainer helemaal onder de knie had. Hij had succes, maar ook Hitch begon interesse te krijgen en deed al een succesvolle beginpoging.

De barbecue is geslaagd. Ook de brandnetel/ kruidensoep met balletjes bleek een schot in de roos. Laatst had ik heel veel brandneteltoppen geknipt voor Wim er met de bosmaaier op af ging om ze een kopje kleiner te maken. Ik kookte het kort en van een deel maakte ik porties om kleine stamppotjes te maken en een deel was voor soep. Daar ging dan nog wel maggie, tijm en selderie bij. Een deel van de soep had ik ingevroren en kreeg nu een gewaardeerde bestemming. Ik vroeg me van te voren af wat ik bij de zalmpakketjes kon doen en ik besloot de raad van Marjan op te volgen. Bij de kleine mootjes zalm ging alleen wat peper en bieslook, daarna maakte ik er met aluminiumfolie kleine pakketjes van om op de barbecue te leggen. Dat ga ik vaker doen.

Het was zo een bijzondere middag op vaderdag 2013. Niet alleen onze eigen kinderen met hun gezin maar ook Wim en Marjan uit Vlissingen waren van de partij. Hun camper stond geparkeerd op het grindpad naar de wei. En Hitch kon lekker los en rollebollen met Storm. Het was geweldig om die twee te zien. Ze raasden met z'n beiden tot ze niet meer konden, dan was het even rust en lagen ze uitgeteld. Even later ging het weer opnieuw.

Het was handiger om de camper op het grindpad te parkeren. Wim stuurde hem heel gemakkelijk achteruit op de goede plek. Toen ze de kleinere 'hippe camper' nog hadden, stonden ze meestal achter bij de wei. De laatste keer was het was nat en kwamen de wielen in een slip. Bij ons is dat niet onoverkomelijk want buurman Jans was er snel bij met de trekker om hem los te trekken. Maar op deze manier is dat niet meer nodig.
Zondag zijn we samen met de auto op ontdekkingstocht geweest. We hebben de buurt bekeken in oud Schoonebeek waar de overgrootouders van Marjan ooit vandaan kwamen: fam. Lamijer. Daarna zochten we het pas ontdekte nieuwe cafeetje op bij het nieuw aangelegde KWAK (Kon. Willem Alexander Kanaal) De sluizen waren volop in dienst. Het is een mooie nieuwe vaarverbinding zodat je vanaf Erica door kunt varen naar ter Apel en zo verder. Ook de omgeving van het kanaal is mooi opgeknapt met Drentse keien, prachtig fietspaden en een kudde Groninger Blaarkoppen.

Het was hier even paniek in de tent. Ik moest een geneeskundige verklaring hebben voor de verlenging van mijn rijbewijs omdat ik binnenkort 70 word en daarvoor ging ik laatst naar onze huisarts. ‘Nee, dat doen we niet zelf’, zei hij. ‘Hier in Emmen hebben we met elkaar als huisartsen afgesproken om dat niet zelf te doen’. Nou dat weer. Ik ben al zo gek op artsen… niet dus. Dus uiteindelijk maar een afspraak bij de andere huisarts die hij me aanraadde. Ik was al wat gespannen… zo van straks moet ik ook nog op de weegschaal… ik race erheen op mijn snelle fiets. Flesje ochtend urine meenemen, 50 euro en je paspoort. Het werd echt een ernstige zaak. Moest ik ook nog wachten. Eindelijk was het zover. Hij vroeg me het hemd van ’t gat, nam de ogen test af op verschillende manieren en mèt en ook nog zonder bril. Nou ik weet al dat ik niet zonder kan. Toen de bloeddruk werd gemeten, keek hij me aan en sprak de woorden: ’Hiermee krijg je je rijbewijs niet’. Dat leek ernstig. Ik schrok ervan maar ook de tweede meting bleek veel te hoog. Hij heeft het zolang op een kladje geschreven en ik mag maandag terugkomen. Toen Wim ervan hoorde zei die: ‘Morgen eerst naar je eigen huisarts’. Ik mopperde wat maar uiteindelijk ging ik naar Jantje, de assistente van onze eigen arts. Het bleek al lager en iets minder verontrustend. Maandag mag ik voor de meting bij de assistente van de andere arts de bloeddruk eerst nog even laten meten bij mijn eigen “Jantje” en kreeg wat aanwijzingen om de bloeddruk wat lager te krijgen.
Toen ik het dit weekend aan broer Johan vertelde kwam er een glimlach. ‘Bie-j mien is et ok aan de hoge kante. Toen ik vrogger ens biej veur iets biej dokter Sterringa kwam zei den: ’Zal ik je meteen de bloeddruk even meten?’ Hee deed het en zei: ’Het is wat aan de hoge kant, maar dat zit in ’t soort… Bijenhofje hè?’ Sterringa was de huisarts van onze ouders nadat de vertrouwde dokter Lulofs gestopt was. Toen mama jonger was kwam ze juist altijd trots thuis na haar bezoek aan Lulofs:’Een bloeddruk van een jonge meid’, schijnt die altijd gezegd te hebben. Maar ja bij het ouder worden verandert er wel eens het een en ander, want ook Diny en Henk kampen met dit euvel. Zou ik toch aan de medicijnen moeten?
Wordt straks vervolgd

Bennie in Gigi's Playhouse.

Sinds een aantal maanden ‘ben ik op Facebook’, zo zeg je dat toch? En zo blijf ik op de hoogte van de handel en wandel van héél veel FB vrienden. Er zijn er bij die alleen af en toe bij anderen meegenieten of mee mopperen, maar een groot aantal laat in één zin zijn of haar ziele-roerselen zien. Ik weet wie er een prachtige wandeling heeft gemaakt op een uniek plekje in de Achterhoek, wat een cache is, ik lees over pup Hitch die net als Storm zijn puppie tijd beleeft en waar net zo van genoten wordt. Ik lees over de fietstochten van Jaap, vakanties, over zwangerschappen, over de dingen die onze Amerikaanse familie bezig houdt, hoe goed Bennie zich ontwikkelt, over neef Nick die bij de Florida Panthers ijshockeyt en waar de hele familie bij zijn debuut aanwezig was. En het blijkt veel makkelijker even de like aan te klikken dan in een gastenboek te schrijven. Je kunt zelfs even kijken wat de vrienden van je vrienden doen. Vaak staat er een aardig videofilmpje op. Ik zoek de voor mij interessantste op. Zo blijf je op de hoogte van het leven van familie en vrienden. Toch blijft een gewone ontmoeting ver favoriet natuurlijk. Zo zullen we morgen weer een aardig stuk van de familie zien, want Anneke viert haar 60e verjaardag. En ook voor het weekend staan er weer persoonlijke ontmoetingen gepland. Altijd goed!

Ook het Aquarena, ons zwembad in Emmen, moest bezuinigen en kampte met reorganisatieproblemen. Bij de 12 maal aqua joggen-kaart werd het ineens 10 maal voor dezelfde prijs. Toen kwam de volgende stap. Het bad moet tijdens het aqua joggen gedeeld worden met de Kikker die met zijn leden o.a. waterpolo beoefent. We zwemmen nu overdwars en wordt er een net tussen gehangen. Maar de trainer van de waterpolo heeft zo’n keiharde stem dat we het aan onze kant ondanks een microfoon niet meer konden volgen. Bovendien vlogen de ballen je om de oren, wel met het net ertussen, maar toch… je schrikt je te blubber. Een aantal groepen ging volop in staking en kwam het bad uit. Dat er bezuinigd moet worden is tot daar aan toe maar dat we op deze manier moeten joggen is niet te doen. Er is veel onderhandeld en de trainer van de Kikker bond na een goed gesprek met de leiding van het bad uiteindelijk in. Degene die er echt last van blijft houden kan op dinsdagmorgen joggen. Dan is het hele wedstrijdbad beschikbaar. En dat doe ik sinds we met schilderen op zomerreces zijn. Wat een verademing. Ik blijf ook de donderdagochtend aanhouden, dus met mijn bewegen gaat het helemaal goed.