Archief

Ik kwam bij de passies niet verder dan de honden in de familie en ik wilde het juist hebben over andere passies. Passies die er iets toe doen voor je nageslacht of de mensen die na jou komen bijvoorbeeld. Zo was er afgelopen zaterdag bij Kringloop Het Goed een lezing : Het bewaren waard. Het zou interessant kunnen zijn voor de vaste bezoekers van kringloopwinkels om eens meer over achtergronden te horen van oude spullen. En dat was ons op het lijf geschreven, vonden wij. Dus togen Susan en ik om 11 uur naar Het Goed.
Daar wachtte Carolina Verhoeven ons op met een stand met oude spullen met een verhaal. Zo hoorden we dat de gewoonte van de beschuit met muisjes bij geboortes stamde uit 1890. Bij de geboorte van Koningin Wilhelmina werd heel Nederland getrakteerd…. op beschuit- redelijk goedkoop- en muisjes. Die bestaan uit anijszaadjes- goed voor het zog- met een laagje suiker er omheen. En dat is gebleven. Het waren voornamelijk artikelen die met voeding te maken hadden: een snijbonenmolen, zelf gemaakt van een Blue Band kistje. Een klein weckketeltje, gebruikt om kinderen te leren wecken. Carolina kon er zo bevlogen over vertellen dat we aan haar lippen hingen. Ze is al jaren geïnteresseerd in alles wat met het bereiden van voedsel te maken heeft. Ze is van de Landskeuken in Roden, ze is culinair etnoloog en als zodanig heeft ze de wereld over gezworven om te ervaren hoe er in andere culturen met voedsel werd omgegaan en hoe ze het bewaarden. Nu is ze eigenaar van de Academie Culinaire Historie en veel van haar artikelen zijn te zien in het Landskeuken museum in Havezathe Mensinge in Roden
Dus wanneer je het hebt over passie…. die had Carolina. We gaan toch maar eens in Roden kijken.

Zo'n 25 jaar geleden was de Boxer nog favoriet bij Henry en Tonny, maar het karakter van de Labrador Retriever bleek toch wat gemakkelijker in de omgang.Volgens mij was dit Boy. De foto is genomen tijdens een gezamenlijke herfstvakantie met hen in Luxemburg.

Ik denk dat bijna iedereen wel iets heeft waardoor hij of zij enthousiast wordt en er met verve over uit kan wijden. Jullie hebben al door dat het bij mij over lammeren en honden gaat. En dan niet zozeer over de prestaties als meer het omgaan met. Toen Rob onze haan en ene kip zag vroeg hij of ik belang had bij meer. Dat heb ik wel want onze kippenschaar wordt vanzelf uitgedund door marter en kiekendief. Maar ik vind het zo mooi om de kippen gewoon op het erf te hebben dat ik de natuur ook wat gun. ‘Dan krijg je wel van alles wat, maar dat vind jij geloof ik niet erg hè?’ Hij kent me ook al. Nu vallen wij wel echt op bordercollies, maar anderen zoals Anja gaan helemaal voor herders. Johan en Joke hebben na Sacha die ze geërfd hadden van pa ook alleen herders gehad en nòg. Onze vriend Boris mag er zijn en is het lievelingetje van de familie. Ben en Diny zijn na de beginperiode met Arno, de Duitse staande korthaar overgestapt op teckels, hoewel ook bordercollie Josca erg gewaardeerd wordt. Henk en Anneke zijn het soort trouw gebleven, de Korthaar, nou ja op de Jack Russell na dan, want één hond is geen hond vinden Henk en Anneke. En… Henry en Tonny hebben in Canada opnieuw voor een zwarte Labrador gekozen.
Hier is het net een uitdragerij. De speeltjes liggen overal. Ik verstop ze vaak, maar Storm weet ze altijd weer te vinden. De eerste badslippers heb ik al weg kunnen gooien en Wim z’n pantoffels nog net kunnen redden. Als de buurjongens hier zijn wordt alles keurig opgeruimd voor ze naar huis gaan, maar een jonge hond…… ! Behalve zijn ontwapenende aanhankelijkheid heeft Storm nog een bijzondere eigenschap. Hij heeft altijd honger en is erop gespitst wanneer je iets in je hand hebt. Dat wil hij ook, volgt je op de voet, gaat er zelfs netjes voor zitten, maar dan wil hij aan de beurt zijn. En tot mijn eigen schrik blijk ik vaak iets eetbaars in mijn hand te hebben, al is het een appel, een biscuitje, plak koek of een mandarijn. Bewustwording is een goede zaak. Wie weet scheelt het straks een paar kilo!

Hervormd, Gereformeerd of Luthers, het is geweest. Nu is alles verzameld onder de paraplu van de PKN: Protestantse Kerken Nederland. En op deze Pinkstermorgen was er een echte Pinksterdienst in onze vertrouwde Schepershof. Het was bomvol en we zaten verplicht helemaal vooraan en hadden daardoor goed zicht op alles wat zich voorin afspeelde.
Samen met Rien hadden we een mooie uitbundige schikking gemaakt in de hal als een soort welkomstgroet op deze eerste Pinksterdag, gewoon met takken appelbloesem, viburnum- en lijsterbes. Daaronder een vijftal bosjes boshyacintjes op mos.
Ds Janneke de Valk leidde de dienst op een rustige, maar duidelijke manier. God wordt ook wel de Bron genoemd of de Eeuwige. De Geest van Jezus die in ons allemaal leeft werd mooi vertolkt door de leidster van de kindernevendienst, Mirjam Zondag, die samen met de kinderen mooie kaarsen gemaakt en gekleurd had. Ook Abraham, 5, en Ibrahim, 3 jaar, hadden hun best gedaan. Samen met hun ouders zijn ze iets meer dan een jaar geleden gevlucht vanuit Pakistan omdat ze christen zijn. Ze werden met de dood bedreigd door Moslims en hebben alles wat ze hadden verkocht om op die manier daar weg te komen en ergens een veilig bestaan op te kunnen bouwen. Abraham en Ibrahim zijn altijd in de kerk en lopen hand in hand mee naar de kinderneven dienst. Die Bijbelse namen zie je ook vaak bij Molukse mensen. Gerhard had vroeger een Mozes in zijn klas, een uit een gezin met acht kinderen. Toen ik indertijd met de moeder en haar kleinsten bij de grote zandbak voor onze flat aan de Jan Voermanstraat zat en een praatje maakte vertelde ze dat haar jongste Benjamin heette. En dat moet maar de Benjamin blijven, besloot ze toen.

Ja ja... Drenthe bereidt zich voor op de komst van de Majesteit. En wil ook de koning voorbereiden op Drenthe en zijn inwoners. Dat inspireerde Het Huus van de Taol tot een uitgave van een grappig woordenboekje zodat hunne majesteiten zich alvast wat in kunnen leven voor hun kennismaking met onze provincie.
De titel is: Mag Majesteit hier wel wezen? , oftewel Vindt u het leuk hier? Het verbaast me niet dat behalve de Drentse schrievers Anne Doornbos, Jan Germs en Ton Peters ook Jan Veenstra hieraan meegewerkt heeft.
Als de koninklijke stoet bij Meppel de provinciegrens passeert en onverhoopt de weg kwijtraakt kan hij bijvoorbeeld aan voorbijgangers vragen:'Ku'j mij uutstukken hoe as ik in Assen kom?' En mocht het gezelschap in een file zou raken op de A 28 kan een telefoontje aan de ontvangstcommissie misschien uitkomst brengen: Wij staot vaste. Ie mut nog mar een stief kwartier vernuvern. Er zal ook beslist over de diverse evenementen in Drenthe gesproken worden zoals de TT: Blinder, wat giet dat hard! Hoe laat koomt de ziedspannen? En in het Hunebedmuseum: Um zukse loebassen ( hunebedden dus) op een bult te kriegen, mu'j hiel wat in de mouwen hebben, of loos wezen. ( sterk of slim). Het woordenboekje bevat ook meer. Gedichten bv., en de kwestie: hoe om te gaan met een Drentse republikein. Ook treft de lezer een nieuw Drents volkslied aan:
Daor klinkt in dörpen en op brinken
die eeuwenolde taol
................
Dan zal oons Drenthe blieven,
een keuninkriek geliek.

Het grappige woordenboekje met illustraties zoals hierboven is te bestellen bij Het Huus van de Taol voor 2 euro 50

Bij de koffie na de kerkdienst kreeg ik veel complimentjes over mijn kleurrijke schilderijen die in de maanden mei en juni te zien zijn in de Schepershof.

Het was gisteren moederdag, 'een uutvinding van de winkeliers' volgens Pa vroeger. Toch hadden we altijd een kleinigheidje voor onze moeder. En nu? De mooiste tijd voor een moeder is wanneer je nog jonge kinderen hebt en ze met zelfgemaakte knutsels aankomen en je een kopje thee op bed brengen, liefst met een beschuit. Schoondochter Judith heeft er iets op gevonden om de beide moeders en zichzelf in het zonnetje te zetten. Om 5 uur werden wij, samen met haar ouders, aan de Kuifmees verwacht en werden de van te voren geprepareerde hapjes en drankjes door de mannen voorgezet. Later volgde nog een soepje en een gezonde salade. Wat kan een moeder zich nog meer wensen. Rick had intussen de eer hooggehouden om onze kant op te komen. Het was niet eens zijn vaste dag! Dat is helemaal te waarderen. Mark sms-te intussen dat hij op weg was met Jennifer en haar ouders naar zus Jacky in Brabant. Maar de extra knuffel houd ik nog te goed, ik denk als hij vanmiddag Queeny komt ophalen.

Frank, in actie op de voorgrond.

'Bedankt voor de eitjes’, zei Wim tegen Frank toen hij gisteravond weer terug naar huis ging.’ ’En jij bedankt dat je bij mijn voetbalwedstrijd kwam kijken.’ Het wordt altijd gewaardeerd wanneer we komen kijken naar zijn spel. En hij is al een hele goeie, heeft zelfs een goal gezet. Ze wonnen met 4-1 geloof ik. We hadden Storm voor het eerst meegenomen. Hij is nog weinig van ons erf af geweest en aan de riem lopen lijkt hem nog niks. Maar bij het voetbalveld van SVBO had hij succes. De kinderen konden niet van hem afblijven. ‘Hij is ook zo lekker zacht’, vonden ze. Toen we weer thuis waren viel hij ook al gauw in een diepe slaap na alle doorstane emoties. Wij gingen daarop met de fiets dwars door de Emmerdennen richting Drenthina. DZOH C4, waar Robin bij voetbalt en Gerhard als leider en als grensrechter fungeerde, moest het opnemen tegen C4 van Drenthina. Ach… er bleken jongens van C1 in te zitten en de scheidsrechter hadden ze ook al niet mee. Ze vochten als leeuwen, daar lag het niet aan. Robin speelde een topwedstrijd, hij doet me steeds denken aan Gerhard op die leeftijd, dezelfde stijl. Hij heeft ook van die uitschuifbenen. Maar jammer ze verloren met 3-1. Gisteravond keek
ik de kamer rond. Kinderen laat je altijd hun speelgoed opruimen maar met honden is het minder gemakkelijk. Het leek wel een slagveld. Ik raapte twee hondenbotjes op en vier knuffels. Tot mijn verbazing waren ze alle vier nog heel. Storm is gek op flapjes en losse strookjes die er aan zitten en die bijt hij er netjes af. Hij zat al in de bench voor de nacht. Eén lievelingsknuffel, een beer zat bij hem plus een kauwbot. Zo had hij vanmorgen bij het wakker
worden wat te doen.