Archief

15 jaar geleden kwamen Jack en Margie hun pup halen, Skipper. Ze hebben heel veel plezier met hem gehad.

Wat is er mooier dan herinneringen op te kunnen halen met een collega die dat vanaf het eerste uur al is, zowel bij Stork als Holvrieka. Jack en Margie waren vandaag bij ons. Jack was de man van de fabricageboeken in de Kwaliteitsdienst bij Stork, de man die de brieven in het Duits die de deur uit gingen, nog even nakeek. Hij was pietje precies. Hij leek de rust zelve, maar liet zeker niet over zich lopen. Na de koffie kwamen al gauw de sterke verhalen te voorschijn over inspecteurs, collega’s en verdere belevenissen. De inspecteurs waar de kwaliteitsdienst mee te maken had waren nogal verschillend, soms leuke, soms erg stipte, soms irritante. Toen er eens eentje moest wachten omdat een bepaalde collega er nog niet was begon die uit frustratie met een stapel papieren te gooien. Toen Jack die stapel weer rustig op zijn bureau legde werd hij nog nijdiger en pakte een nietapparaat en niette Jacks mouw dubbel terwijl hij zoiets zei als: Zo doen we dat bij ons bedrijf. Hierop pakte Jack de schaar uit de bureaula, greep de man bij z’n stropdas en knipte die middendoor terwijl hij antwoordde : ‘En zo doen we het hier’.
Toen Wim al een paar jaar bij Holvrieka werkte hadden ze daar zo’n duizendpoot als Jack nodig. Dat hoefde je maar één keer te vragen en Jack kwam. Ook hier beleefden ze samen een goede tijd.
Bij Holvrieka was er een man in de werkplaats die in de middagpauze gewoon voorkroop en voor Jack in de rij bij de kantine ging staan. Jack wees hem erop dat hij daar niet hoorde en dat hij maken moest dat hij wegkwam en net als iedereen in de rij kon gaan staan. Heel intimiderend antwoordde de man die bijna een kop groter en behoorlijk breder is dan Jack: ’Ben je niet bang voor mij?’ Waarop Jack met gloeiende ogen zei: ‘Nee… en als het moet veeg ik de vloer met je aan’. Hierop volgde gegrinnik door de toehoorders. Toen koos de man toch eieren voor z’n geld en ging in de rij staan. We besloten de dag bij een vuurtje in de kota en maakten een afspraak voor een tegenbezoekje in Stadskanaal.

De kleine blauwe pinguïn, hier in het Antarctisch centrum in Christchurch. In Oamura waar we de little blue pinguïns aan land zagen komen mocht niet gefotografeerd worden.

Hebben jullie het gisteravond ook gezien? Ik bedoel het harde leven van die kleine pinguïns. Ik hoopte dat het ‘onze’ pinguïns zouden zijn die we in Nieuw Zeeland op het Zuidereiland aan land zagen komen in de schemering. Vele kilometers hadden ze afgelegd voor ze hun nesten weer konden opzoeken en in de vroege morgen zouden ze weer vertrekken op zoek naar voedsel. Nee het was op een eiland en ik was te laat om te zien om welk eiland het ging. Hier zaten de toeschouwers ook op een soort tribune te genieten van het spektakel. Ze lieten ons hier wel de harde kant zien van hun survival of the fittest. De roofvogels, de meeuwen, het gevecht van de mannetjes om een vrouwtje op leven en dood, zo te zien. Het bloed spatte er af.
Wij hebben het gemakkelijker. Vroeger werd er nog wel eens gevochten om een meisje wanneer de jongen van een ander dorp onder ‘hun ‘duiven kwam schieten, maar dat is verleden tijd.
Buurman Wielens kende nog een gedichtje uit die tijd:
Wie naar Zwartemeer gaat uit vrijen
Neemt mee een mes om mee te snijen
Daarbij nog een grote knots
Als ‘t moet slaat hij daar mee op los.

Hijzelf koos een meisje uit zijn eigen buurt, hij nam geen risico...

Deze halen het natuurlijk niet bij de Alexandria. Daarvoor kun je beter in de haven van Nice of St Tropez gaan kijken.Deze foto is bij Port Grimaud gemaakt toen we in 2010 bij Dick en Anda op bezoek waren.

Ik kreeg vandaag een doorstuurmail, je weet wel zo’n via via mail. Soms is het leuk en soms minder. Deze is zo ongelooflijk dat ik het bijna niet kan geloven. In elk geval hoop ik dat het niet waar is en anders dat er snel iets aan gedaan wordt daar in Griekenland.

STUUR HET ROND. DIT IS EUROPA !!!!!!!!!!!!!!!!!!
Ter overdenking nou ja , snel vergeten is zinvoller ...
De Griekse reders hebben de grootste handelsvloot ter wereld in handen: samen ruim 4100 schepen, goed voor 16 procent van de wereldhandelsvloot. Dat is meer dan de Japanners of de Chinezen. De Griekse rederijen verdienen meer dan de hele toeristische sector.
In 2010 - 2011 is (nog) niet bekend - zagen de grote reders hun inkomsten stijgen tot 15,4 miljard euro. (Het toerisme genereerde - toen nog - 9 miljard euro inkomsten) Toch vloeit van die rederij-miljarden haast geen cent naar de staat. De reders genieten sinds jaar en dag, via een netwerk van fiscale maatregelen, feitelijk een belastingvrijstelling. De fiscus kijkt hun rekeningen niet in. Elke Griekse miljonairsfamilie met aandelen in een rederij of in een maritiem consortium – samen zo’n duizend families – is op die manier vrijgesteld. Een goed geolied fiscaal paradijs. De reders bewaren hun geld in Zwitserland of in Cyprus, in Liechtenstein of in Londen.
De allerrijkste is Spiros Latsis, de zoon van de oude scheepsmagnaat John Latsis. De familie Latsis is ook actief in de scheepsbouw en de bankwereld. Zoon Spiros is bovendien de grootste aandeelhouder van Hellenic Petroleum. Op de lijst van de multimiljardairs in de wereld staat hij op nummer 68. Hij studeerde aan de London School of Economics, samen met ene José Manuel Barroso.
In juni 2004 wordt Barroso voorzitter van de Europese Commissie.
Twee maanden later, in augustus, is hij uitgenodigd voor een weekje vakantie op een pronkerig plezierjacht van de familie Latsis. Latsis heeft net Privat Sea opgestart, een exclusieve jachtclub die haar leden “een buitengewone ervaring aan boord van ’s werelds spectaculairste jachten” belooft. Inclusief de Alexandria, die met haar lengte van 400 voet het op drie na grootste jacht ter wereld is.
Daar waar Aegaeus zich in zee stortte, trekken Barroso en Spiros Latsis samen de zwembroek aan op het dek van misschien wel het meest luxueuze jacht op aarde.
Een maand later keurt de Europese Commissie 10,3 miljoen euro subsidie van de Griekse staat aan de scheepswerven van de familie Latsis goed.Toeval?
Of “ons kent ons, wie doet ons wat"

‘En het is ook nog geen Adonis’, merkt Niesje op. We staan even bij een tankstation voor we de reis beginnen naar huis en zien een man met een afgezakte broek naar zijn auto lopen waar hij zich net achter het stuur wil zetten. ‘Eén zucht en de broek zakt hem tussen de knieën’, had ik net opgemerkt. De broek houdt het net en de bilspleet blijft bedekt.
Een uurtje later maken we opnieuw een stop. Ditmaal bij AbdijKirche und Benedictiner Kloster bij Maria Laach. Hier heb ik wat memories liggen. Het was mijn eerste kennismaking met het buitenland tijdens een excursieweek van het Baudartius. En dat maakt indruk. Hierna zouden we Trier bezoeken en Luxemburg en ook daarvan blijven de Porta Nigra en Burg Hollenfels vast in mijn geheugen geprent. Het werd nu een ontspannen stop zonder de meute die er zomers te vinden is. Het is een mooie en goed onderhouden kerk, waar we een kaarsje branden ter gedachtenis aan onze ouders. Natuurlijk is dit een R.K Kerk en Niesje krijgt de herinneringen aan haar deels r.k familie waar ze ook met de knieën op de kokosmatten meedeed aan het avondgebed bij haar tante Marie waarvan ze zich nog herinnert: ’Heilige Blazius, genees ons van keel- en andere kwalen.'
Dan gaan we natuurlijk de shop in waar nu eens echt mooie kunst verkocht wordt, maar de prijzen zijn er ook naar en we herinneren elkaar regelmatig aan de opmerking van Ben uut Luttenberg:’He’j d’r gebrek an?’ Er staat wel een prachtige bijbel met illustraties van Chagall.

Bij de ingang van de weg naar de kerk en het klooster stond een beschermengel. Hier wilden we allemaal wel even bij op een foto.