Archief

De winkel van Sinkel. Al de lekkernijen van Alie hebben een origineel opschrift op hun etiket:
Uit tuin en kelder van Alie van Gelder. De mensen kunnen zelf hun lekkers uitzoeken en het geld in een klein soort melkbus deponeren. En...nee, Alie wordt er niet rijk van. De winst gaat naar de kerk.

reactie Henry:
De kromme benen van Hofmeijer: Hofmeijer was een slager die in Hattem zijn slagerij in de Ridderstraat had.( Nu zit Bennie v.d. Berg daar met zijn zaak)
Hofmeijer had extreme O-benen, naar sommigen zeiden, door het vaak tussen zijn knieën vastklemmen van de te slachten varkens. Voor het waarheidsgehalte van dit laatste kan ik niet instaan, voor de rest van het verhaal wel.Is Wim toch wat vergeetachtig (seniormoments noemen ze dat hier)aan het worden?
Is ons kerstbericht wel aangekomen? Laat dat even weten svp.
Groeten vanuit een stralend en wit Alberta

Misschien hebben jullie de reactie gelezen van Henry uit Canada. ja.. die houdt me wel in de gaten. Hij had mijn stukje eerder gelezen dan Wim. 'Natuurlijk', zegt Wim ,'weet ik wel wie Hofmeier was. Een visboer vroeger in Hattem of e...?'

Dirk en Alie.

Rick staat op tijd klaar. We gaan alweer op pad. Dit keer gaan we oma weer eens opzoeken. Het is even oefenen voor haar voor ze precies weet wie we zijn, maar dan is het er weer. Het hart met rode bloemen blijft bij de dagopvang, want daar is ze de meeste tijd. Ze vindt het fijn dat we er zijn. Rick heeft het altijd goed kunnen vinden met zijn oma. Met haar ‘alles sal reg kom’, brengen we haar weer terug voor het middageten en ze vult het ogenblikkelijk aan met ‘behalve de kromme benen van Hofmeier’. Wie dat was zullen we nooit weten of Ben moet het zich kunnen herinneren.
Voor we bij Ben en Niesje binnen zijn kijken we even bij Alie aan de overkant. Die maakt verschrikkelijk lekkere dingen van bramen, meloen, pruimen en al wat de natuur biedt en nu had ze ook heel wat kerstbakjes in de aanbieding. Er staat altijd genoeg uitgestald om een leuk cadeautje uit te zoeken of een lekkere jam voor onszelf.
Bij Ben en Nies is het al net als vroeger bij moeder van der Kolk, de zoete inval. Kleindochter Isa is er om tussen de middag over te blijven en even later verschijnen Paul Sietse en Annemarie met de beide jongste dochters. Ik krijg meteen de kleine 3 weken oude Anna in mijn armen. Dat is wel even geleden dat me dat gebeurde, maar opnieuw besef ik: wat een wonder, zo’n kleintje.

Het Amnesty kerstverhaal maakte indruk. Janny vertelde het met verve en wij waren als muisjes zo stil.
Vanavond hadden we onze jaarlijkse Kerstavond van Passage Zuidbarge Rietlanden. Het is altijd een viering die door een groepje samengesteld wordt compleet met het verhaal van Jezus’geboorte, gedichten en na de pauze een echt kerstverhaal. Het laat meteen nog eens zien dat Amnesty belangrijk werk doet.
Het leuke van zo'n viering van Passage is altijd dat praktisch iedereen een taak heeft. Behalve het kerstgedicht van Toon Hermans dat ik gevonden had om voor te dragen had ik de schone taak om mee te helpen de boel klaar te zetten en koffie en thee te helpen schenken. Er wordt ook erg meegeleefd met leden die ziek zijn of moeilijkheden hebben. Dat geeft een band.
Ze hebben het in het buurtcentrum van Zuidbarge, het Hoefijzer, goed voor elkaar. Er wordt gewerkt met een hele groep vrijwilligers zodat er altijd iemand aanwezig is die de koffie en thee zet en alles opruimt in de keuken.
Vroeger was dit de kleuterschool van Zuidbarge. Op de plek van de lagere school staan nu huizen, want sinds de Rietlanden gebouwd is staan daar de scholen. Toen wij nog in de Rietlanden woonden was er nog een bakker/ kruidenier, maar ook die is verdwenen en is er in de Rietlanden een aardig winkelcentrum. Het kleine 'groen'centrum is nu een groot tuincentrum geworden mèt diervoeders. Wij komen er nog steeds voor de honden-, katten- en paardenbrok. Het is er gemoedelijk en dàt stellen wij op prijs.

De Grote Kerk in Emmen was goed gevuld toen ik zaterdagavond meeging om van het Kerstconcert dat het Chr. Mannenkoor Valerius ten gehore bracht, te gaan genieten. Er waren weer nieuwe nummers ingestudeerd waaronder ook Oh Tannenbaum. En dat klonk zo geweldig, de mannen hadden er schik in. Dirigent Daniel Rouwkema weet zijn koor aardig te bespelen en de afwisseling in hard en zacht maakte het heel bijzonder. Henriette van Lith, een mooie sopraan in een prachtige rode jurk zong ontroerend o.a. het Ave Maria. Nicole Grothe bespeelde op grootse wijze haar dwarsfluit en Minne Veldman zorgde voor begeleiding op orgel en piano. Zelf vond ik het stuk voor piano en dwarsfluit prachtig vertolkt door Daniel en Nicole. Het was gewoon een heel afwisselende avond.
Ik zat aanvankelijk wat verder naar achteren naast een voormalig eigenaar van een modezaak in Klazienaveen die nu met z’n vrouw in Emmen woont, niet tot haar genoegen begreep ik. Ze was graag in Klazienaveen gebleven. 'Maar waarom bent u niet in dat mooie nieuwe ‘Schip’ gaan wonen in Klazienaveen?', vroeg ik hem. “Nee dat is te dicht bij de zaak’, dan bleef hij zich er toch maar mee bemoeien. Het was nu de zaak van zijn zoon. Na de pauze wenkte Greetje me… ‘Hier vooraan is nog een plekje, waarom kom je niet hier zitten?’ En zo zaten we gezellig vlak achter de solisten en konden extra genieten van onze mannen van dichtbij en de mooie knalrode jurk met strik van Henriette.